-[TAKE]-

อ่านแล้วระวังจะหลงรักชิกะ เหมือนที่เทคหลงรัก แล้วอย่าลืมเป็นกำลังใจให้เทคด้วยน้าาา

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 END

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2560 23:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 END
แบบอักษร

ตอนที่ 19

ชิกะได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหม่ที่อากิฮิโระเป็นคนหามาให้ ถึงจะเรียกว่าเป็นบ้าน แต่มันก็เป็นเพียงแค่ห้องเช่าธรรมดาๆ เท่านั้น ไม่ได้เลิศหรูอะไรมากนักแต่ถ้าเป็นสถานที่ที่อากิฮิโระเลือกแล้วละก็ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนชิกะก็อยู่ได้ทั้งนั้น

ข้าวของชิกะมีไม่มากนัก มีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น เครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆ อากิฮิโระก็จัดหามาให้หมดแล้ว จนแทบเรียกได้ว่าชิกะไม่จำเป็นที่จะต้องซื้ออะไรเพิ่ม

ในช่วงแรกของการมาอยู่คนเดียวทำให้ชิกะเกิดอาการหวาดผวาไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจทำให้อากิฮิโระอยู่ด้วยตลอดทั้งคืนได้ ชิกะกลัวว่าถ้าเกิดว่าตัวเองเอาแต่ใจมากไปจะทำให้อากิฮิโระเบื่อจึงได้ทำตัวเข้มแข็ง กว่าจะปรับตัวให้คุ้นชินกับสถานที่ก็ใช้เวลาร่วมเดือน... การใช้ชีวิตก็เป็นไปอย่างเรียบง่ายและไม่มีอะไรโอ่อ่ามากนัก ชิกะดำเนินชีวิตตามปกติเหมือนอย่างที่เคยเป็น คนที่มีประวัติเสียอย่างชิกะทำได้เพียงแค่รออยู่ในห้องเท่านั้น คนตัวเล็กกอดเข่าตัวเองแน่นพลางคิดถึงคนที่รัก ด้วยความเบื่อหน่ายที่ต้องอยู่เฉยๆ ทำให้ชิกะเลือกที่จะออกไปเดินเล่นข้างนอก

แกร็ก

“โอ๊ะ สวัสดีครับ”

ยังไม่ทันที่ชิกะจะก้าวเท้าออกไปด้านนอกเสียงเอ่ยทักก็ดังขึ้น ร่างน้อยหันไปมองด้วยความสงสัย...ผู้ชายที่น่าจะอายุมากกว่าไม่กี่ปีกำลังยิ้มแฉ่งมาให้

“เอ่อ คุณเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ใช่ไหม ผมอยู่ข้างห้องคุณนี่เอง” เขาเอ่ยพูดอีกครั้งเมื่อเห็นว่าชิกะยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบ

“...ครับ”

คนตัวเล็กกว่าทำเพียงแค่พยักหน้าให้

“ผมชื่อโอดะ โทโอรุ ยินดีที่ได้รู้จัก” เขาแนะนำตัว

ชิกะยังคงนิ่งเงียบ ถ้าจะไม่พูดเลยมันก็คงเป็นการเสียมารยาท “ชิ...ชิกะ”

นอกจากอากิฮิโระแล้วชิกะแทบไม่เคยพูดกับใครด้วยซ้ำ ตอนอยู่ที่บ้านฟูจิมุระก็เอาแต่หมกตัวเองอยู่แต่ในห้อง ตอนไปโรงเรียนก็เอาแต่นั่งนิ่งเงียบไม่สนใจใครทั้งนั้น จนคนรอบข้างรังเกียจและไม่อยากเข้าหา แล้วยังตอนอยู่ที่โรงพยาบาลที่มีแต่คนไข้จิตเวชกับพยาบาลที่คอยดูแล ชิกะก็เรียกได้ว่าไม่ปริปากพูดถ้าหากว่าไม่จำเป็น

“จะไปข้างนอกเหรอ ผมกำลังจะไปซื้อของพอดี ไปด้วยกันไหม”

คนแปลกหน้าชวน เขาดูเป็นคนอารมณ์ดีและใจดี...ชิกะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจำได้ว่าอากิฮิโระเคยห้ามไม่ให้คุยกับคนแปลกหน้าเพราะพวกนั้นอันตราย แต่แค่ไปซื้อของ ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง?

“อืม” คนตัวเล็กกว่าพยักหน้ารับ

อย่างน้อยการออกไปด้านนอกมันก็ยังดีกว่าต้องทนมานั่งอุดอู้อยู่ในห้อง กว่าอากิฮิโระจะมาอีกทีก็ตอนบ่ายหลังจากเรียนจบ ช่วงเวลานั้นค่อยกลับมารอก็คงไม่สาย

ร้านสะดวกซื้อมันอยู่ไม่ไกลจากที่อยู่นัก ชิกะใช้เวลาครู่ใหญ่ไปกับการเลือกซื้อผักสดและผลไม้ต่างๆ ในคราวแรกตั้งใจจะมาแค่เดินเล่นแต่ครั้นพอเห็นของที่ขายอยู่ด้านในก็ทำให้เขาอดที่จะคิดถึงอากิฮิโระไม่ได้ อย่างน้อยก็อยากทำอะไรเป็นการตอบแทนน้ำใจที่อากิฮิโระคอยดูแล...การเลือกซื้อของเป็นไปอย่างเก้ๆ กังๆ ชิกะที่ไม่เคยได้เลือกซื้อพวกอาหารสดยังเลือกไม่ค่อยเป็นนัก ผิดกับคนแปลกหน้าที่อยู่ข้างห้อง เขาแลดูทะมัดทะแมง มันอาจเป็นผลพวงจากการต้องอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน

เมื่อซื้อของเสร็จชิกะก็หิ้วถุงพลาสติกที่เต็มไปด้วยอาหารกลับบ้าน แต่เพราะตัวของชิกะเล็กเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงทำให้ของที่อยู่ในมือแทบถือไม่ไหว

“ฮะ ฮะ มา...ผมช่วย”

โอดะ โทโอรุ หัวเราะ...ชิกะทำตัวเหมือนกับเด็กๆ

“ขะ ขอบคุณ”

คนถูกช่วยถึงกับหน้าแดงเพราะความเขินอายที่ตัวเองแรงก็น้อย ตัวก็เล็ก

“ไม่เป็นไร เพื่อนบ้านกันมีอะไรก็ช่วยๆ กันไว้”

เขายังพูดเจื้อยแจ้ว แต่มันกลับทำให้ใจของชิกะรู้สึกสงบสุขอย่างบอกไม่ถูก บางทีการผูกสัมพันธุ์กับคนอื่นมันก็ไม่ได้แย่อะไรนัก

นับว่าเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดี

“ขอบคุณนะ”

คนตัวเล็กเอ่ยอีกครั้งเมื่อเดินมาถึงที่หน้าห้องพลางรับถุงพลาสติกที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย

“โอ๊ส! ไปละ แล้วเจอกัน”

มือข้างซ้ายถูกยกขึ้นมานาบคิ้วที่อยู่ด้านเดียวกันก่อนที่เขาจะเดินหายเข้าไปในห้อง... ชิกะคลี่ยิ้มบางให้กับผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จัก มือบางหยิบกุญแจในกระเป๋าเสื้อโค้ดมาเปิดประตู

แต่ทว่า...

คนที่คิดว่าไม่น่าจะมาอยู่ในเวลานี้กลับยืนอยู่กลางห้องด้วยสีหน้าทมึงทึง ราวกับว่ากำลังโกรธเกรี้ยวใครมาอย่างนั้น

“ไปไหนมา”

อากิฮิโระถามเสียงนิ่งเรียบ เขารอคำตอบจากอีกฝ่ายด้วยความร้อนรน แต่ก็ยังคงเก็บอาการที่ไม่พอใจซ่อนเอาไว้อยู่ด้านใน

“ไปซื้อของ” ถึงจะสงสัยแต่ชิกะก็ยังคงทำตัวตามปกติ “อากิจัง ทำไมวันนี้มาเร็วจัง” เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ถ้าฉันไม่มาเร็วๆ ก็คงไม่เห็นนายไปอยู่กับคนอื่น”

“พูดเรื่องอะไร?”

คนถูกถามยังคงมีสีหน้าฉงน ชิกะไม่เข้าใจสักอย่างที่อากิฮิโระพูด

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง!”

เฮือก!

ชิกะสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกขึ้นเสียงใส่ ดวงตาสีอ่อนทอดมองไปยังคนที่ดูอารมณ์ไม่ดี วันนี้อากิฮิโระดูแปลกๆ

“อากิจัง อึก!”

คนกำลังจะถามกลับถูกอีกฝ่ายพุ่งเข้าใส่ ความตกใจที่มีมากทำให้เผลอปล่อยข้าวของที่อยู่ในมือหล่นลงพื้น ร่างของชิกะถูกลากเข้าไปตรงกลางห้อง ชิกะที่เป็นคนตัวเล็กไม่อาจต้านทานแรงของอากิฮิโระที่เหวี่ยงตัวเองลงกับพื้น

“ฉันจะทำยังไงกับนายดี ชิกะ”

ราวกับว่าอากิฮิโระเป็นคนละคนที่ชิกะเคยรู้จัก ผู้ชายที่ดูใจร้ายคนนี้ที่หน้าตาเหมือนอากิฮิโระทุกกระเบียดนิ้ว ทั้งเส้นผม ใบหน้า และดวงตา...ลำคอขาวถูกคนตัวใหญ่กว่าจับกดจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาหม่นเริ่มมีน้ำสีใสไหลตรงขอบตาด้วยความกลัว ทำไมละ...ทำไมอากิฮิโระถึงได้เปลี่ยนไป ชิกะไม่เข้าใจเลยสักนิด

“ฉันเคยบอกว่าอย่าอย่ายุ่งกับคนแปลกหน้า ทำไมถึงไม่เคยฟังฉันเลย”

“ปะ เปล่า อึก”

“แล้วสิ่งที่ฉันเห็นคืออะไร!”

อากิฮิโระตวาดลั่น เขาไม่ชอบเลยที่เห็นชิกะอยู่กับคนอื่น เพราะวันนี้เลิกคลาสเร็วกว่าปกติ ทำให้อากิฮิโระเลือกที่จะมาหาชิกะ แต่พอมาถึงกลับพบว่าไม่มีใครอยู่ อากิฮิโระออกตามหาตัวชิกะไปทั่วด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าจะเป็นอะไรไป ถึงชิกะจะได้ออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชแล้วแต่ก็ต้องทานยาและดูแลอย่างใกล้ชิด เขาวิ่งตามหาด้วยความเหนื่อยหอบที่แล้วที่เล่าแต่กลับไม่เจอแม้แต่เงาของชิกะ

ในตอนนั้นเขากลัวเหลือเกินว่าชิกะจะเป็นฝ่ายทิ้งเขาไป

ครั้นพอมาถึงที่ร้านสะดวกซื้อที่อยู่ไม่ไกลนัก คนที่ตามหามานานนับชั่วโมงก็เจอ แต่ชิกะกลับอยู่กับใครอีกคนที่ไม่รู้จัก

ชิกะกำลังหัวเราะ

ชิกะกำลังทำหน้ามีความสุข

ความไม่พอใจเริ่มเข้ามาแทนที่ความเป็นห่วง อากิฮิโระในตอนนั้นไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้ายังไงบ้าง เขารู้แค่ว่าความเดือดดาลที่คับแน่นอยู่ภายในอกมันกำลังปะทุเดือดราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด อากิฮิโระแทบอยากจะเข้าไปกระชากตัวชิกะออกมาจากไอ้หนุ่มคนนั้น แต่สิ่งที่เขาทำกลับเป็นแค่การเดินกลับมารออยู่ที่บ้าน

“อึก อากิ...จัง แค่ก แค่ก”

คนถูกบีบคอเริ่มที่จะหายใจไม่ออกมากขึ้น มันทรมาน

เหมือนถูกจุดฉนวน...ความทรงจำในวัยเด็กกำลังแล่นเข้ามาในสมอง ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ในซอกหลืบที่ไม่มีใคร อากิฮิโระกำลังจ้องมองบางอย่าง

มันมีบางอย่างที่ทำให้ไม่สามารถที่จะหยุดยั้งตัวเองได้ ชิกะในตอนนี้ก็เหมือนกับนกปีกหัก ที่ไม่สามารถบินหนีหรือว่าช่วยเหลือตัวเองได้ เพียงแค่รอวันตายและหายไปจากโลกที่โสมม

เหมือนกับนกตัวนั้น

ที่เขาเป็นคนฆ่ามันกับมือ!

“...อา...กิ...จัง”

เสียงกระท่อนกระแท่นของคนถูกบีบคอกำลังเอ่ยเรียกคนที่รัก ชิกะหายใจไม่ออก แทบไม่มีแรงที่จะห้ามอากิฮิโระ...มือบางยกขึ้นมาทาบไปที่ใบหน้าที่คุ้นเคย ผู้ชายคนนี้คือคนที่เขารักไม่ผิดแน่ ผู้ชายคนนี้คืออากิฮิโระ

ถ้าต้องตายด้วยน้ำมือของอากิฮิโระแล้วละก็...ชิกะยอม

ความอุ่นของนิ้วมือเล็กที่สัมผัสใบหน้า อากิฮิโระเริ่มรู้สึกตัว คนใต้ร่างกำลังจะสิ้นลมหายใจไปต่อหน้า ร่างของชายหนุ่มสั่นสะท้านก่อนที่จะค่อยๆ ละมือออกมาจากลำคอขาวที่ตอนนี้มันเป็นรอยแดงตามนิ้วมือของเขา เมื่อถูกปลดปล่อยชิกะก็ขดตัวไอด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความทรมาน...อากิฮิโระถอยออกมาจากร่างที่ขึ้นคร่อม เขามองไปยังมือตัวเองที่กำลังจะเป็นคนฆ่าชิกะ

“แค่ก แค่ก แค่ก”

“นี่ฉัน...”

เขาไม่อยากจะเชื่อว่าจะทำร้ายชิกะได้ลงคอ

“...อากิ...จัง แค่ก แค่ก”

ร่างน้อยปรือตามอง ชิกะอยากเข้าไปหาอากิฮิโระแต่ร่างกายมันกลับไร้เรี่ยวแรง

ชายหนุ่มกัดฟันกรอด เขาทำใจไม่ได้ เขารับไม่ได้ที่ตัวเองเป็นคนทำร้ายชิกะ...ท้ายที่สุดแล้วคนอ่อนแออย่างอากิฮิโระก็ทำได้แค่ทรุดลงกับพื้น

“ชิกะ...ขอโทษ ฮึก”

อากิฮิโระกำลังร้องไห้

มันเป็นครั้งแรกที่ชิกะเห็นน้ำตาของเขา ตอนที่อากิฮิโระถูกจับไปทรมาน ถูกขังให้อยู่กับชิกะ แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ชิกะจะเห็นน้ำตาของผู้ชายคนนี้

“อากิจัง...อากิจัง...”

ร่างน้อยยันตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วคลานไปหาอากิฮิโระที่กำลังนั่งสั่น...ชิกะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรกับอากิฮิโระ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ อากิฮิโระที่อ่อนโยนทำไมถึงได้เปลี่ยนเป็นร้าย...ไม่เข้าใจเลย...ไม่เข้าใจสักนิด

ชิกะรู้แค่ว่าอากิฮิโระกำลังเจ็บปวด

ผู้ชายคนนี้กำลังอ่อนแอ

“...ชิกะ” คนถูกกอดเอ่ยเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ไม่เป็นไรนะ อากิจัง”

มันเป็นแค่คำปลอบประโลมเล็กๆ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แต่มันกลับเยียวยาคนที่กำลังบ้าคลั่งอย่างอากิฮิโระ...สองร่างกำลังโอบกอดกันอยู่ภายในห้องที่เริ่มมืด ดวงอาทิตย์ในยามเย็นก็ค่อยๆ เคลื่อนลงต่ำ ชิกะก็ยังคงกอดอากิฮิโระไว้ท่าเดิม

มีสิ่งหนึ่งที่ชิกะไม่เคยรู้

ไม่สิ! มันไม่เคยมีใครรู้

เมื่ออากิฮิโระเล่าเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีต เด็กผู้ชายที่เป็นเหมือนแสงอาทิตย์ก็มีวันมัวหม่น ชิตของอากิฮิโระไม่ได้เลิศหรูอย่างที่ชิกะเข้าใจ ในวัยเด็กของเขาต้องเผชิญกับสิ่งที่น่ากลัวไม่ได้ต่างอะไรกับตัวเองสักนิด มันเป็นความหลังที่ไม่ได้อยากจำ

“ฉันขอโทษ”

น้ำตาที่เคยไหลแห้งเหือด แต่อากิฮิโระก็ยังคงรู้สึกผิด เขาทำร้ายชิกะด้วยมือของตัว เกือบจะฆ่าชิกะด้วยมือของตัวเอง ทั้งที่เคยให้สัญญาไว้ว่าจะปกป้องแท้ๆ

“ไม่เป็นไร ผมไม่โกรธอากิจัง”

ไม่เลย...ชิกะไม่เคยโกรธอากิฮิโระสักนิด ต่อให้เขาทำรุนแรงกว่านี้ ต่อให้ต้องตายด้วยน้ำมือของอากิฮิโระจริงๆ ก็ไม่เป็นไร

ชีวิตของชิกะได้ถูกยกให้อากิฮิโระไปแล้ว

ร่างสูงซุกหน้าลงไปบนแผงอกเล็ก กลิ่นหอมกรุ่นของเจ้าตัวมันทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“พวกเรา...จะอยู่ด้วยกัน ผมจะไม่มีวันทิ้งอากิจัง”

มันเป็นเหมือนคำสัญญาที่ชิกะให้ไว้ แต่ชิกะไม่รู้...ว่าอีกคนกำลังยิ้มอยู่ท่ามกลางอ้อมกอดของตน มันเป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

นับว่ามันเป็นการแสดงที่ใช้ได้ดีเลยทีเดียว ชิกะเชื่อเขาจนหมดใจ มันเป็นบทละครที่อากิฮิโระสร้างขึ้นเพื่อเรียกความสงสาร อดีตที่ได้เอ่ยเล่ามันเป็นเรื่องจริง สิ่งที่พูดกับชิกะมันก็เป็นเรื่องจริง แต่เรื่องที่เขาสติแตกจนเกือบฆ่าชิกะนั้นมันเป็นเพียงแค่...การแสดง

ชิกะรักอากิฮิโระ

อากิฮิโระก็รักชิกะ

มันเป็นความรักของคนสองคนที่บิดเบี้ยว

END



--------------

TAKE

ถถถ ชี่จังโรคจิตแล้ว แต่อากิจังโรคจิตกว่า ทั้งสองคนสร้างมาคู่กานนน

สุดท้ายแล้วเรื่องนี้ก็เดินทางมาถึงตอนจบ และเรื่องนี้ได้ตีพิมพ์กับ สนพ.เรฟ นะจ๊ะ แต่อาจรอนานหน่อย นานมากกก นานจนเทคลืม ฮ่าๆ เอาเป็นว่าถ้าออกเล่มแล้วอย่าลืมมาอุดหนุนเทคน้าา อ้อนๆ

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเม้น เข้ามาอ่าน เข้ามาเป็นกำลังใจ นะค้าาา แล้วก็อย่าลืมไปตามอ่านเรื่องอื่นๆ ของเทคด้วยยยย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}