แกมแก้ว

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

เย็นชา (ต้น) งอนง่ายก็หายเร็ว

ชื่อตอน : เย็นชา (ต้น) งอนง่ายก็หายเร็ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 90.2k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2560 00:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เย็นชา (ต้น) งอนง่ายก็หายเร็ว
แบบอักษร

7.เย็นชา

บุญฤทธิ์เย็นชา...เย็นชาเหลือเกิน

สัตตบงกชเหลือบมองเสี้ยวหน้าของคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับเธอบนโต๊ะรับประทานอาหาร เขาอาจยิ้ม อาจหัวเราะกับแม่นาย อาจตักกับข้าวใส่จานเธอ อาจพูดคุยกับเธอ แต่...สายตาของเขาเหมือนไม่ได้มองเธอ

จริงอยู่ เขาอาจทำเหมือนมอง ทว่าเธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้มอง เพราะหากเขามองเธอต้องรู้สึกสะท้านสะเทิ้น แต่นี่...เธอไม่รู้สึกเลย

ทำไมจู่ๆ เขาก็เป็นเช่นนี้ เพราะเธอบอกเขาหรือว่าวันนี้ไม่เหมาะที่จะทำลูกกัน เพราะไม่ใช่เวลาเหมาะสม เขาเลยไม่ต้องอ่อนโยนกับเธออย่างนั้นหรือ

สัตตบงกชรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ที่หัวใจ เจ็บทั้งๆ ที่ใจก็รู้ดีแต่แรกแล้วว่าระหว่างเขากับเธอก็เป็นได้เพียงแค่นี้ แค่คนที่นอนด้วยกันเพื่อทำลูก

หากเขาไม่ถูกแม่เขาบังคับ ชาตินี้แม้ปลายก้อยเขาก็คงไม่คิดจะแตะเนื้อต้องตัวเธอ

จริงสิ! เธอมันต่ำตม ไม่มีอะไรเหมาะกับเขาสักอย่าง แค่เขาเป็นลูกแม่นายก็มีทุกอย่างเหนือล้ำเกินเธอแล้ว ไม่ต้องนับว่าทางบ้านเขามีธุรกิจเป็นพันเป็นหมื่นล้านอะไรนั่นอีก

"อ้อ แม่คิดว่าจากนี้จะให้บัวเขาย้ายไปอยู่เรือนเล็กกับบอส บอสเห็นว่ายังไงจ๊ะ"

คำถามจากแม่นายดึงสติกลับมาสู่ตัวผู้หญิงที่แม้ภายนอกจะแข็งกร้าวแค่ไหน ทว่าภายในก็มีมุมคิดมาก ขี้น้อยใจซุกซ่อนอยู่

สัตตบงกชเหลือบมองบุญฤทธิ์อีกครั้ง แล้วก็ต้องร้าวใจอีกหนเมื่อเห็นว่าเขาก็ตวัดสายตามองเธอ มองด้วยสายตาหนักใจ

"ครับ แล้วแต่แม่ครับ"

- - - - - - - - - -


ถึงจะหนักใจ ไม่อยากร่วมบ้านกับเธอเพียงไรบุญฤทธิ์ก็ไม่กล้าปฏิเสธแม่นาย ดังนั้นสัตตบงกชจึงต้องย้ายจากเรือนใหญ่ของแม่นายไปอยู่ที่เรือนเล็กของบุญฤทธิ์ในคืนนั้นนั่นเอง

ขึ้นชื่อว่าเรือนหลังเล็ก ภายในเรือนจึงประกอบด้วยห้องนั่งเล่นหนึ่งห้อง ห้องนอนหนึ่งห้อง ครัวขนาดกะทัดรัด และห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอนเพียงแค่นั้น

แล้วแบบนี้คืนนี้สัตตบงกชจะนอนที่ไหน

หญิงสาวซึ่งถือกระเป๋าใบย่อมตามผู้ชายเข้ามาในเรือนเล็กกวาดตามองไปรอบห้องนั่งเล่นแล้วเดินไปยังโซฟา วางกระเป๋าลงที่พื้นก่อนประกาศ

"บัวนอนที่นี่ก็แล้วกัน"

คำประกาศของเธอทำให้บุญฤทธิ์ที่กำลังเดินเข้าไปในห้องนอนชะงักฝีเท้า เขาหันกลับมามองคนที่เพิ่งนั่งลงไปยังจุดที่เธอบอกว่าจะนอน หัวคิ้วชายหนุ่มขมวด ด้วยไม่คิดเลยว่าเธอจะรังเกียจเขาถึงขนาดนี้

เธอเห็นเขาเป็นอะไร พวกที่ชอบเอาเปรียบอย่างนั้นหรือ ฮึ! เธอรู้จักเขาน้อยเกินไปแล้ว

"ตามใจ" หลังพูดจบชายหนุ่มก็เดินตัวแข็งเข้าห้องนอนไป ทิ้งให้สัตตบงกชมองตามแผ่นหลังกว้างไปด้วยสายตาที่แฝงริ้วรอยของความน้อยใจ

- - - - - - - - - -


อาทิตย์นั้นบุญฤทธิ์อยู่ที่ไร่เพียงแค่สองวันหนึ่งคืน เย็นวันเสาร์เขาบอกแม่ว่ามีธุระแล้วก็รีบกลับกรุงเทพ เขาทนอยู่ร่วมบ้านกับสัตตบงกชไม่ได้ มัน...หงุดหงิด เหมือนมีตัวอะไรบางอย่างกัดหัวใจเขา น่ารำคาญจนเขาทนไม่ไหว

และเพราะความรู้สึกเช่นนั้นนั่นเองที่ทำให้อาทิตย์ต่อมาเขาไม่ไปที่ไร่มีบุญ โดยโทรกลับไปบอกแม่เพียงว่ามีงานต้องทำ

แล้วอาทิตย์ต่อมาเขาก็ตัดสินใจไม่ไปไร่ของแม่อีก แต่ในขณะที่กำลังนั่งเบื่ออยู่ในร้านกาแฟ โทรศัพท์มือถือเขาก็สั่นและส่งเสียงเป็นสัญญาณว่ามีคนโทรเข้า

ผู้ที่รู้เบอร์โทรศัพท์สายตรงของเขามีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยบุญฤทธิ์จึงรีบดึงขึ้นมาดู ประหลาดใจเล็กน้อยที่เบอร์นั้นเป็นเบอร์ที่เขาไม่รู้จัก ทว่าเขายังตัดสินใจรับ

"ฮัลโหล บัวค่ะ"

"บัว" ชายหนุ่มพูดชื่อของคนที่เขาคิดถึงออกมาในขณะที่ใบหน้าพลันมีรอยยิ้มระบาย เธอโทรมาหาเขา เธอคิดถึงเขาหรือ "มีอะไรรึเปล่า" เขาถามเสียงนุ่มกลับไป

"คือ...แม่นายให้บัวโทรถามเพราะเห็นพี่ยังไม่มาที่ไร่น่ะค่ะ อาทิตย์นี้ก็จะไม่มาเหรอคะ"

มันน่ารักดีที่สัตตบงกชพูดคะขากับเขา บุญฤทธิ์ลูบนิ้วไปยังหูแก้วกาแฟ "อยากให้พี่ไปรึเปล่าล่ะ" ถามออกไปแล้วชายหนุ่มก็แทบจะกลั้นใจรอฟังคำตอบ

"อยากค่ะ"

และเพียงแค่เธอตอบกลับมาสั้นๆ บุญฤทธิ์ก็ลุกขึ้น เดินออกไปยังรถสปอร์ตที่ขับมาจอดหน้าร้านกาแฟแห่งนี้ "ถ้าบัวอยากให้พี่ไปพี่ก็จะไป รอพี่นะ" พูดจบเขาก็ปิดมือถือก่อนขับรถตรงไปยังไร่มีบุญทันที

- - - - - - - - - -

汗流不止


พระเอกช้านนนนน ลมเพลมพัดจริงพ่อ ถ้าจะงอนเมียแค่นี้ งอนทำไมนี่ฮึ!

ปล.แอบอินเทรนด์มี #ต่ำตม ด้วย แต่เก๊าเขียนก่อนดราม่าน้า - -"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น