ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.21 เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว

ชื่อตอน : EP.21 เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 117.5k

ความคิดเห็น : 464

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2560 00:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 900
× 0
× 0
แชร์ :
EP.21 เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว
แบบอักษร

EP.21  เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว


"เปา กลับมาคบกันนะ" เติ๊ดพูดขออีกรอบ อั่งเปาต้องทนมากกับความมึนของคนตรงหน้า แล้วดูท่าไม่มึนอย่างเดียวด้วย


"เมาป่ะเนี่ย" อั่งเปาถามไม่จริงจังนัก ก็เติ๊ดทั้งตาแดงแถมฉ่ำปรือ เหมือนจะหลับได้ตลอดเวลาเลย


"เปล่าาา" เติ๊ดลากเสียงตอบพร้อมคิ้วขมวดน้อยๆ แต่อั่งเปาว่าไม่ใช่หรอก


"ไม่ได้เมาจริงๆ แค่มึนๆ" เติ๊ดพูดมาต่อ เขาก้มตักข้าวกินต่อ เติ๊ดสั่งมาเป็นข้าวเปล่า และต้มจืดผักกาดขาวถ้วยเดียวเท่านั้น


"ป้าครับ ข้าวเปล่าจานนึง แล้วก็พะโล้ถ้วยนึงครับ" อั่งเปาเอี้ยวตัวไปสั่งข้าวแล้วหันกลับมามองเติ๊ดอีกครั้ง


"พี่" อั่งเปาเรียกขึ้น เติ๊ดเงยหน้ามาเลิกคิ้วนิดๆ ซึ่งตาเขามันจะลืมไม่ขึ้นแล้ว(สงสัยยังเมาค้างอยู่หน่อยๆ)


"กินเสร็จแล้วขึ้นไปนอนพักที่ห้องผมก่อนก็ได้นะ" อั่งเปาพูดไม่เต็มเสียงนัก เติ๊ดยิ้มได้ทันที เขาดีใจจนอยากวิ่งไปเขย่าๆหมาที่ร้านแล้วเนี่ย(?)


"ดีกับกูแล้วใช่ป่ะวะ" เติ๊ดถามเพื่อความแน่ใจ อั่งเปาพยักหน้ารับให้อีกที เพราะเหมือนพี่มันยังมึนไม่เลิกจริงๆ


"ป้าๆ ขอข้าวเปล่าอีกจาน แล้วก็กับข้าวอะไรก็ได้มาอีก 2-3อย่าง" เติ๊ดตะโกนสั่งทันที เขาลุกเซๆเล็กน้อยไปกดน้ำใส่แก้วมาให้เมียด้วย


"ไม่ได้เมาเลยเนาะ เซขนาดนี้" อั่งเปาอดไม่ได้ที่จะว่ากระทบ แต่เด็กหนุ่มก็ดีใจ ดีใจที่พี่มันดูมีความสุขขึ้นมากว่าเดิมเยอะเลย


"ป้าเร็วๆ เดี๋ยวแฟ....เดี๋ยวน้องผมหิว!" เติ๊ดนั่งลงแล้วตะโกนเร่ง เขาจะพูดว่าแฟน แต่ก็ลืมไปว่าอั่งเปาจะอาย เขาเลยเปลี่ยนสรรพนามนั้นแทน อั่งเปาก็รับรู้ตรงนี้ได้ เด็กหนุ่มอยากบอกว่าไม่ได้อายหรืออะไรเลย แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง เลยหยิบแก้วน้ำมาดื่มเงียบๆ


พอป้าคนขายนำข้าวมาให้ครบ ทั้งสองก็นั่งกินข้าวไปพร้อมกัน เติ๊ดคอยตักพวกหมู ไก่ ให้อั่งเปาเป็นระยะ เขาตักแบบห่ามๆนี่แหละ ไม่ใช่สุภาพบุรุษหรืออะไรสักนิด เขาทำได้เท่าที่ทำ ให้ได้เท่าที่มี และรักได้ เท่าที่จะรัก 'ให้มากที่สุด'


"พอแล้ว กินหมดนี่กูกลิ้งได้อ่ะพี่" อั่งเปาพูดบอกหลังจากกินมาสักพัก


"เออ แดกๆเข้าไป อ้วนๆสิดี อ้วนเยอะๆ" เติ๊ดตักหมูเด้งในต้มจืดให้อีกอย่าง อั่งเปางงๆ แต่ช้อนมันก็ตักหมูเข้าปากตลอดเหมือนกัน อั่งเปากินไปคิดไป อั่งเปาว่านับวัน เติ๊ดยิ่งเหมือนพ่อแม่อั่งเปามากขึ้นไปทุกที ตอนอยู่บ้าน พ่อกับแม่ก็สปอยล์แบบนี้มาตลอดเหมือนกัน


"ตอนเด็กกูเคยอ้วนนะพี่ แขนเป็นปล้องเลยแหละ มาลดได้ตอนม.1นี่เอง" อั่งเปาเล่าให้ฟัง เติ๊ดยิ้มทันที เขาว่าเขานึกภาพออกนะ มันต้องกลมๆแน่ๆเลย


แค่คิดก็อยากจับมาหอมแก้มแล้วเนี่ย


"ไม่ต้องมายิ้มเลย กูอิ่มละ" อั่งเปาเลิกกินทันที เติ๊ดมองที่จาน มันก็หมดแล้วไม่ใช่หรอ??


.....

หลังจากกินข้าวอิ่ม ทั้งคู่ก็เดินออกมาพร้อมกัน จนมาหยุดหน้าเซเว่น


"ขึ้นไปก่อนเลย เดี๋ยวซื้อของแป๊ปนึง"


"ซื้ออะไร?" อั่งเปาถามทันที


"ไม่ใช่เรื่องของเด็ก"


"อย่ากวนตีน" อั่งเปาด่าทันที เติ๊ดไปต่อไม่เป็นเลยทีนี้


"แป๊ปเดียวจริงๆ" เติ๊ดย้ำอีกรอบ อั่งเปาเข่นเขี้ยวใส่เล็กน้อย แต่เด็กหนุ่มก็ขี้เกียจเซ้าซี้ต่อ เดินขึ้นห้องก่อนก็ได้ อั่งเปาขึ้นมาล้างหน้า แปรงฟันใหม่ พอออกมาจากห้องน้ำ เติ๊ดก็เข้ามาพอดี เขาเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ด้วย


"อย่าอ่อยว่ะ" เติ๊ดแซวขึ้น ก็อั่งเปามองซะนานเลย


"ซื้ออะไรมา" อั่งเปาเดินมาใกล้ๆ เด็กหนุ่มมีผ้าเน่าของตัวเองพาดบ่าอยู่ด้วย


"เปล่า" เติ๊ดโยนถุงในมือไปใส่เตียงพอดิบพอดี มือแกร่งรั้งเอวอั่งเปามาชิดกันทันที


"คิดถึง" เติ๊ดพูดเบาๆ เขายังตาแดงๆปรือๆอยู่เลย มันเลยดูเมาๆแล้วหื่นแปลกๆ


"ไปนอนไป" อั่งเปาพยายามแกะมือเติ๊ดเนียนๆ แต่เติ๊ดก็รั้งเข้าไปอีก


"พี่ไปนอน เดี๋ยวผมจะเอาผ้าไปซัก"


"เดี๋ยวซักให้" เติ๊ดบอกส่งๆไปก่อน เขาก้มลงมาช้าๆ อั่งเปาหลับตาปี๋ทันที


"ต้องทำงานส่งอาจารย์ด้วย!" อั่งเปาหลับหูหลับตาบอกไปเร็วๆ เด็กหนุ่มคิดว่าเติ๊ดจะทำอะไรต่อ แต่ก็เปล่า


"รังเกียจหรอ" เติ๊ดถามขึ้น อั่งเปาลืมตาขึ้นมาทันที เด็กหนุ่มรีบส่ายหน้าปฏิเสธ


"ไม่ใช่" อั่งเปาตอบทันที


"ขอโทษนะ" เติ๊ดผละออกไปนอนแผ่ที่เตียง เขาหลับตาลงด้วยท่าทีเครียดๆทั้งที่ความจริง เขาจะหลอกเด็กมันบ้างเท่านั้น


พรึบ

เติ๊ดชะงักหัวใจแทบหยุดเต้น เขาคิดว่าอั่งเปาคงแค่มาพูดง้อ แต่อั่งเปากลับขึ้นมานั่งทับตรงช่วงนั้นเติ๊ดเฉยเลย ถ้ารู้แบบนี้ เขาจะพกยาดมมาด้วย


"ได้มากี่ครั้งละ รังเกียจเหี้ยอะไรของมึงห้ะ!" อั่งเปาท้าวแขนลงมาคร่อม เติ๊ดแอบกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ เขาตื่นเต้นจนจะกลืนหมากฝรั่งลงไปด้วยแล้วเนี่ย


'เชี่ย!' เติ๊ดอุทานในใจทันทีที่อั่งเปาก้มดูดคอเขาเบาๆ เติ๊ดคิดว่าได้กันแล้วจะชินและหายสั่น แต่วันนี้เขาสั่นกว่าทุกครั้งอีกเนี่ย  มือ เท้า ขา เกร็งไปหมด เมียสายโหด มันดีตรงนี้นี่เอง


"อืมม" อั่งเปาเคลื่อนริมฝีปากมาจูบปากเติ๊ดเบาๆแล้วเคลื่อนมาดูดคออีกข้าง เติ๊ดตื่นเต้นจนเลือดสูบฉีดไปทั้งร่าง จากมึนๆนี่หายเป็นปลิดทิ้งแล้วตอนนี้ สร่างยิ่งกว่าสร่าง


พรึบ!

"พอ" อั่งเปาผละออกแล้วพลิกไปนอนลงข้างๆ เติ๊ดลืมตาแล้วพลิกไปหาทันทีเช่นกัน เขาขึ้นไปคร่อมอั่งเปาบ้าง แต่คล่อมไว้หลวมๆ ไม่ได้กดตัวอะไรมาก


"ไม่ได้รังเกียจ แต่พรุ่งนี้มีเรียน" อั่งเปาสบตาแล้วพูดบอก เด็กหนุ่มเอาผ้าที่บ่ามาปิดปากไว้กันเติ๊ดจูบเอง เพราะถ้าเติ๊ดจูบมาเอง มันไม่หยุดแค่นี้แน่


"ไปนอนไป" อั่งเปาพูดอู้อี้ แต่เติ๊ดยังคงมองอยู่ เขาไม่รู้หรอก ว่าในความไม่หล่อ ในความรูปร่างเถื่อนๆแบบนี้ มันกำลังให้คนใต้ร่างรู้สึกยังไง


"พี่เติ๊ด!! ไปนอน" อั่งเปาพูดเสียงดัง เด็กหนุ่มเอาผ้าปิดทั้งหน้าเลยทีนี้ อั่งเปาหน้าร้อนจนคิดว่ามันต้องแดงแน่ๆ อั่งเปาไม่โอเคกับสายตาเติ๊ดตอนนี้เลย ถ้าจ้องอีกนิด อั่งเปายอมมันแน่ๆ


"นอนไม่หลับแล้ว~" เติ๊ดก้มกระซิบเบาๆที่ข้างหู อั่งเปาเอาผ้าออกแล้วกัดปากตัวเองเบาๆ


"ไปช่วยซักผ้าหน่อย" อั่งเปาชวนขึ้น อยู่บนเตียงแบบนี้ มันเสี่ยงมากจริงๆ และอั่งเปามีเรียนเช้าจริงๆ แถมต้องไปถ่ายรูปนอกสถานที่ด้วย


"มันจะเกินไปแล้วมั้ง" เติ๊ดแย้งขึ้นทันที อั่งเปาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองด้วยสายตาตัดพ้อนิดๆ เติ๊ดอ่อนระทวยไปหมดแล้วตอนนี้


"หมายถึงมึงไม่ต้องทำ พี่ทำเอง" เติ๊ดรีบแก้ตัวแล้วลุกไปทำให้ทันที อั่งเปาขมวดคิ้วน้อยๆ พี่มันยังเมาค้างหรอ???


*************************

ซักผ้าให้เมียนี่มาตรฐานพ่อบ้านค่ะพี่เติ๊ด คึคึ

ความคิดเห็น