TM TOMOYa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แทค9 มึงยอมเองนะ!

ชื่อตอน : แทค9 มึงยอมเองนะ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 399

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2560 17:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แทค9 มึงยอมเองนะ!
แบบอักษร



"อ้าวราม มาเมื่อไหร่น่ะ ทำไมแม่ไม่เห็น?"


แม่ไอ้นพที่กำลังนั่งร้อยดอกมะลิเงยหน้าขึ้นมาทักผมด้วยความแปลกใจ


"เมื่อคืนครับ ดึกๆโน้น แม่นอนไปแล้วด้วย"


ผมยิ้มตอบ เดินเข้าไปหาแล้วนั่งใกล้ๆ หยิบดอกมะลิมาดม


"ทำไมมาซะดึกขนาดนั้น?"


"พอดีนอนคนเดียวไม่หลับก็เลยแวะมานอนกับมัน"


ดอกมะลิยังอยู่ที่ปลายจมูกแล้วผมก็ปั่นมันดมไปเรื่อยๆ


"ก็มานอนที่นี่ซะเลยสิ จะกลับไปกลับมาทำไม ไปเรียนก็ไปด้วยกันจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมารับนพด้วย"


แม่ชวนผมแบบนี้หลายครั้ง แต่ผมก็ปฎิเสธทุกครั้ง เพราะไม่สะดวกในหลายๆเรื่อง อย่างว่าแหละการที่ต้องอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ มันก็เหมือนกับล้อมคอกให้ตัวเองชัดๆ


"ไม่ดีกว่าแม่ เดี๋ยวมันไม่มีที่ส่วนตัว เหลือไว้ให้มันบ้าง"


ผมยักคิ้วให้แม่ทีนึง วางดอกมะลิที่ช้ำเพราะฝีมือตัวเองลง


"หิวรึยัง?"


แม่ถามพร้อมร้อยพวงมาลัยไปเรื่อยๆ แม่ไอ้นพเห็นผมเหมือนเป็นลูกอีกคน จนบางทีมันก็คิดว่าแม่อาจจะเอนมาฝั่งผมซะมากกว่าเวลาเราเถียงกันเรื่องไร้สาระ


"ยังครับ เช้าอยู่เลย"


ผมลุกขึ้นไปหยิบรีโมตอีกฝั่งแล้วเปิดทีวีดู ทำเหมือนกับบ้านตัวเอง ก็อย่างที่บอก นี่ก็เหมือนบ้านอีกหลังของผม แต่จะมาบ่อยกว่าบ้านแท้ๆของตัวเอง


"นพตื่นรึยังล่ะราม?"


"กว่าจะตื่นคงเที่ยงอ่ะแม่ วันนี้มันไม่มีเรียน"


ถ้าวันหยุด บางทีเย็นเลยก็มีถึงจะได้เห็นหน้ามันโผล่ออกมาจากห้อง ไม่ก็หิวจัดเท่านั้นเอง


"รามมีรึเปล่าล่ะลูก?"


"ผมก็ด้วยครับ ฟรีมากวันนี้"


ผมเปิดรายการเพลงช่องยูมิวซิก เพลงมันก็คล้องกับความรู้สึกผมตอนนี้ซะเหลือเกิน เฮ้อ...


"พี่ราม!"


เสียงแหลมๆเล็กๆพร้อมกับการกระโดดใส่ร่างผมทำให้หลุดออกจากความคิดทันที


"โอย...แซน อ้วนก็อ้วน ยังจะโดดใส่พี่อีก"


โอดครวญไปงั้น แต่ก็กอดเด็กผู้หญิงแก้มป่องๆไว้


"คิดถึง"


พูดแล้วก็เขินเอง ผมเลยขำนิดๆ พร้อมขยี้ผมของแซนให้ยุ่งจนมือเล็กๆตามปัดด้วยหน้ายู้ๆ


"ผมหนูอ่ะ เดี๋ยวไม่สวย"


เด็ก 8 ขวบเขาคิดกันเรื่องนี้แล้วเหรอวะ


"สวยได้ไง อ้วนขนาดนี้"


"อ้วนที่ไหน อวบกำลังดี ฮี่~"


ฟันหน้าโชว์จนครบทุกซี่ถ้าได้ยิ้ม


"แซน...ล้างหน้า อาบน้ำรึยังลูก?"


แม่หรือย่าของหลานตัวเล็กๆถาม แซนส่ายหัวอยู่กับอกผม มือน้อยๆกำเสื้อนอนผมไว้จนแน่นคงไม่อยากไปแน่ๆ


"ไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยไป เดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน แล้วแม่แตงอยู่ไหนล่ะเนี่ย?"


ถามพร้อมมองหา เจ้าตัวก็โผล่ออกมา


"แซน! แม่บอกให้ไปล้างหน้า อ้าว...ราม มาได้ไง?"


พี่แตง พี่สาวคนโตไอ้นพแล้วก็เป็นแม่ของแซน


"ดีพี่ ปีนรั่วเข้ามา ก็เจ้าของบ้านนอนกันหมดแล้ว"


"เดี๋ยวฉันจะติดสัญญาณกันขโมย"


พี่แตงทำหน้าหมั่นไส้ก่อนจะมาอุ้มแซนที่ไม่ยอมเสื้อผม


"ปล่อยมือนะแซน มันสายแล้ว"


พี่แตงใช้สายตาข่มขู่ลูก ผมก้มมองแซนที่จะสิงกับอกตัวเองอยู่แล้ว


"ไม่เอา ไม่ไป หนูไม่อยากไป หนูจะเล่นกับพี่ราม"


"ตอนเย็นกลับมาค่อยเล่น พี่รามยังอยู่กับเราอีกนาน"


ทำไมคำพูดมันทะแม่งๆวะ ผมเลิกคิ้วมองพี่แตง


"อะไรยะ ฉันหมายถึงอยู่ถึงเย็น รึไม่จริง?"


"เดี๋ยวผมก็กลับแล้ว จะกลับบ้าน"


"ฝนตกตอนแดดออกแน่ๆ แกจะกลับบ้าน"


พูดไปก็พยายามฉุดดึงแซน แต่มือเด็กนี่คงเป็นมือตุ๊กแกถึงไม่ยอมปล่อยซะที


"แซนๆ ไปอาบน้ำไป ถ้าไม่รีบออกมา พี่กลับก่อนไม่ได้เล่นด้วยกันนะ"


ผมขู่ แซนเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับผม ก่อนจะปล่อยมือไปหาแม่ให้อุ้ม


"พี่รามรอก่อนนะ หนูจะรีบมาค่ะ"


ว่าแล้วสองแม่ลูกก็เดินขึ้นไปที่ชั้นบน


"รามไปปลุกนพให้แม่หน่อยไป เดี๋ยวจะได้ไปส่งดอกไม้อีกหลายร้าน"


ครอบครัวไอ้นพทำธุรกิจเกี่ยวกับดอกไม้ประดับตกแต่ง ส่วนพี่แตงก็มีสามีเป็นครู พี่สาวอีกคนของมันชื่อเตย มีแฟนทำงานในองค์กรคมนาคมการสื่อสาร ส่วนตัวเองก็เรียนต่อป.โท บ้านหลังนี้เป็นครอบครัวใหญ่ เลยดูวุ่นวายๆทั้งวัน แต่ก็อบอุ่นดีนะผมว่า


ผมขึ้นมาปลุกไอ้คนขี้เกียจตัวเป็นขน จงใจนั่งบนเตียงแรงๆ มันก็ยังไม่มีปฏิกริยา ผมขยับเข้าไปใกล้ กระชากผ้าห่มออกก็ยังไม่ไหวติง


"จะตื่นมั๊ย?"


"..."


เงียบ ผมยกยิ้ม ก่อนจะโน้มหน้าลงไปเป่าหูมัน


ฟู่!


สงบนิ่ง หรือว่ามันตาย ผมใช้นิ้วไปอังลมหายใจใต้ปลายจมูกมัน ก็ยังมีชีวิตอยู่หนิ


"แม่บอกให้ลุก ไปส่งดอกไม้"


"...ขี้เกียจ มึงก็ไปเองดิ"


มันโบ๊ย แถมยังไม่ลืมตาขึ้นอีก ขยับหนีผมไปนอนขอบเตียง หึ


"กูจะกลับบ้าน"


"..."


"ไม่ตื่นกูจูบ ฟันกูยังไม่แปรง"


"..."


"มึงยอมเองนะ"


ผมยกยิ้มก่อนจะขยับไปหามัน จับแขนกดร่างมันไว้ ก้มหน้าไปหาช้าๆ ใต้เปลือกตามันขยับ เริ่มจะกระพริบตา ผมขำในลำคอ เลื่อนหน้าเข้าไปเรื่อยๆ ช้าๆ อีกไม่กี่เซนจะถึงปากมันอยู่แล้ว


"หยุด อย่าเอาปากเน่าๆมึงมาจูบกู หยะแหยง"


ไอ้นพลืมตาพร้อมดันหน้าผมออก ผมก็ยอมถอยออกง่ายๆ


"สาวๆออกจะชอบ"


ผมยิ้มภูมิใจ


"แต่นี่กู ถอย"


มันยื่นมือออกมาดันแขนจนผมตัวเอียงลงกับเตียง แล้วมันก็ก้าวข้ามตัวเองไป


"กูอาบด้วย!"


ผมตะโกนบอกมันที่เข้าห้องน้ำ


ปัง!


เสียงปิดประตูโดยไร้คำพูดเจ้าของห้องก็บ่งบอกผมได้เลยว่า ไม่! ฮ่าๆ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น