ถั่ว งอก.

เรื่องนี้มันก็จะหนาวๆหน่อย...

ชื่อตอน : Snowflakes: three legs (I)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 287

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2560 11:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Snowflakes: three legs (I)
แบบอักษร





“พาข้ากลับไป... ห้องของข้า...” ริมฝีปากแห้งแตกขยับเอ่ยสลับกับจังหวะที่ฟันขาวเรียงเป็นแถวนั้นกระทบกันด้วยความหนาวสั่น



ลีเวียธานยังไม่ได้ถามอะไรมากลิลิธก็ชิงหลับไปก่อนอีกรอบ เขาจึงปลดผ้าคลุมหนังหมาป่าออกมาห่มร่างของนางเอาไว้ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด



เท้าหนาจมลงไปในพื้นหิมะหนา เขาขยับตัวเดินอย่างยากลำบาก แต่ยังคอยห่วงว่าคนในอ้อมกอดนั้นจะยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่



ยังโชคดีที่นางยังหายใจอยู่ ต่อให้มันจะรวยรินก็ตาม...


“ละ ลีเวียร์” ออโรร่าผู้งดงามบังเอิญเจอเข้ากับชายหนุ่ม ฉับพลันสายตาของหญิงสาวมองเห็นใบหน้าของราชครูสาวที่ซีดเผือดราวกับไร้วิญญาณในอ้อมอกก็ถามออกมาอย่างเก็บอาการหวังลึกๆว่านางจะตายเพราะพิษบาดแผล “นาง...”



“เหมือนว่านางจะโดนแทง” เขาตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ครั้นเมื่อเดินผ่านนางไม่ได้สองสามก้าว ร่างสูงก็ชะงักพร้อมพูดขึ้น “ถ้าไม่ใช่พี่ชายอีกสองคนที่ข้ายังไม่เห็นวี่แวว คนที่แทงนางก็น่าจะเป็นเจ้า...”



“ใช่...”  ริมฝีปากสีแดงฉานนั้นขยับเอ่ยรับคำอย่างหน้าตาเฉย ริมฝีปากแดงของนางคลี่ยิ้มออกมา “ข้าเป็นคนฆ่านาง เจ้าไปพบศพนางตรงไหนกัน”



“เสียใจด้วยนะออโรร่า” ลีเวียร์เอ่ยเสียงทุ้ม ดวงตาสีฟ้าเข้มของเขาปรายตามองหญิงสาวผู้เกิดเวลาไล่เลี่ยกับตนก่อนที่มุมปากจะกระตุกยิ้ม “...นางยังไม่ตาย”



“...!?”



“และข้าคือผู้ที่สมควรจะได้ฆ่านาง”











ร่างของนางถูกคลุมตั้งแต่ช่วงอกจนถึงท่อนขาด้วยหนังหมาป่าเหม็นสาบของลีเวียธาน เพื่อกันไม่ให้เหล่าข้าราชบริพารนั้นเข้ามาใกล้หรือยุ่งวุ่นวายหญิงสาวในอ้อมกอดของเขาขณะที่กำลังอุ้มร่างบางสภาพหมดสติไปยังห้องของนาง



หมาป่าหนุ่มจำได้คร่าวๆว่าเขาเห็นนางแม่มดพกกุญแจห้องของนางจึงกล่าวขอโทษนางแผ่วเบาที่ล้วงล้ำสำรวจไปทั่วเรือนร่าง



ก่อนที่มือหนาจะล้วงเข้าไปในซอกของชุดชั้นในเกาะอกที่นางซ่อนกุญแจเอาไว้แล้วรีบนำมันออกมาไขแล้วจากนั้นก็นำพาร่างของลิลิธเข้าไปในห้องของน้องพร้อมทั้งล็อคประตูเอาไว้อย่างแน่นหนา



ลีเวียธานวางร่างของนางลงบนพื้นราบ ปลดผ้าคลุมหนังหมีขาวที่นางสวมไว้ให้สยายไปกับพื้น ครั้นเมื่อชายหนุ่มจะลุกขึ้นไปตามหมอหลวงมาจัดการต่อมือเรียวของลิลิธก็จับมือหนาของเขาไว้



“ท่าน...” เสียงของนางนั้นแผ่วเบาราวกับลมหายใจที่รวยรินของนาง ดวงตาสีฟ้าอ่อนนั้นเลื่อนลอยเหมือนจะขาดใจ ลีเวียร์นั้นไม่อยากให้นางมาสิ้นใจต่อหน้าเขาชายหนุ่มรีบประคองศีรษะของหญิงสาวให้ขึ้นมาหนุนนอนบนตักของเขา “ได้โปรด... ปกป้องข้า”



ลิลิธพยายามเค้นเสียงเอ่ยออกมา “...จนกว่าจะถึงวันสละราชบัลลังก์”



“นางแม่มด เจ้าจะตายอยู่รอมร่อยังหวังครองบัลลังก์!” ชายหนุ่มมองก้มหญิงสาวที่นอนหนุนตักเขาด้วยสายตาที่ผิดหวัง “...รีบๆตายไปซะ”



“ปกป้องข้า...” เสียงของนางขาดช่วง ลิลิธราวกับกำลังพยายามเรียบเรียงคำพูด เสียงแผ่วเบานั้นเอ่ยออกมาช้าๆชัดให้เขาให้ยิน



“แล้วข้า... จะให้ท่านเป็นราชา”


 “สู้ให้ข้าปลิดชีพเจ้าแล้วขึ้นเป็นกษัตริย์ไม่ง่ายกว่าหรือ” องค์ชายหนุ่มแค่นหัวเราะออกมา เขาพูดทีเล่นทีจริงอย่างไม่แยแสบัลลังก์เงิน



“ได้โปรด...” แววตาของนางที่มองเขาขึ้นมานั้นกำลังเว้าวอน ริมฝีปากอวบอิ่มที่แห้งแตกมีเลือดซิบจางๆนั้นขยับเอ่ยถ้อยคำสุดท้ายก่อนที่สติของนางจะหมดลง “เมื่อถึงเวลานั้น ...ข้าจะให้ท่านเป็นผู้สังหารข้าอย่างที่ท่านปรารถนา”









นางแม่มดก็แค่หลับไปเพียงเท่านั้น...


ลีเวียธานค่อยๆประคองศีรษะของราชครูสาวออกจากตักของเขาพร้อมเหยียดขาที่เหน็บขึ้นตะคริวกินเพราะว่าให้นางนอนหนุนนานไปเสียหน่อย



ดวงตาคมคู่นั้นกวาดสายตามองไปรอบๆห้องโล่งที่เขาเคยแอบมาสำรวจก่อนหน้านี้ แต่ว่าเขาไม่ทันได้สังเกตเห็นหีบใบใหญ่สองใบตรงมุมห้อง



ใบแรกนั้นเป็นหีบเสื้อผ้าธรรมดา ส่วนอีกใบ...



ชายหนุ่มขี้สงสัยนั้นจึงค่อยลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หีบใบนั้น



มือหนาวางทาบลงบนฝาหีบที่ปิดขังสิ่งของภายในโดยล็อคแม่กุญแจเอาไว้แน่นหนา เว้นเสียว่าแม่กุญแจนั้นจะเป็นแบบเดียวกับกับประตูห้องของนาง



ชายหนุ่มใช้กุญแจที่ยังไม่ได้คืนของหญิงสาวเสียบและไขปลดล็อคมันทันที



มือหนาค่อยๆแง้มฝาหีบขึ้นมาพบกับม้วนกระดาษเยอะแยะมากมายและแท่งไส้ดินสอสีดำ อีกทั้งนางได้คว่ำหน้ากระดาษวางซ้อนกันเอาไว้เป็นตั้งๆ มวลกระดาษจำนวนมากมีเยอะมากเกินกว่าที่เขาจะได้สังเกตเห็นกล่องพิณที่ข้างใต้หีบ



นางแม่มดนั้นเขียนคาถาเวทสาปแช่งอะไรทำนองนั้นสินะ...


...แต่เหมือนว่ากระดาษพวกนี้จะเป็นรูปวาดเสียมากกว่า


ชายหนุ่มลองหยิบมันขึ้นมามาสักใบแล้วพลิกดูช้าๆอย่างระมัดระวัง



เป็นภาพวาดของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง...



นางแม่มดนั้นวาดภาพได้สวยเลยทีเดียว ทั้งลายละเอียดและความสมจริงของรูปวาดด้วยการแรเงาของนาง หมาป่าหนุ่มค่อยๆรื้อมันขึ้นมาดูทีละภาพจนกระทั่งเข้าพบว่ามีคือรูปวาดของเด็กผู้ชายคนเดียวกันในแต่ละอิริยาบถที่แตกต่าง



ก่อนที่เขาจะพบการเปลี่ยนแปลงของเด็กผู้ชายคนนั้น ที่ข้างแก้มของหนุ่มน้อยมีบาดแผลลึกเป็นทางยาว



...เหมือนกับเขา



“นางแม่มดวาดภาพข้าอย่างนั้นหรือ ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามกับตนเองเพียงลำพัง



มือหนานั้นเอื้อมไปหยิบก้อนกระดาษที่ขยุ้มขย้ำเอาไว้ก่อนคลี่มันออกมา ก่อนที่ดวงตาสีฟ้าเข้มนั้นจะเบิกกว้างพร้อมจ้องมันตาแทบถลน ยิ่งภาพวาดที่แสนสมจริงฝีมือของนางนั้นเร้าอารมณ์ให้ชายหนุ่มรู้สึกใจหวิว เรือนร่างของนวลนางที่นอนตะแคงถูกยกเรียวขาข้างหนึ่งพาดบ่าของชายหนุ่มที่กำลังสอดใส่ลำดาบเข้าไปในร่องกลีบของนาง



และต่อให้เขาพยายามจะเพ่งมองพิจารณามองเท่าใด นี้ก็เป็นภาพวาดระหว่างเขาและนางแม่มดตนนั้นอย่างแน่นอน



นางแม่มดยังไงก็ชั่วร้ายวันยันค่ำสิน่า*!*


ลีเวียธานรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆของหญิงสาวจ่อที่ต้นคอของเขา ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมมาแย่งกระดาษแผ่นนั้นออกไปจากมือแล้วกำขย้ำมันแล้วปาใส่ในหีบจากนั้นก็ปิดมันลง



“ขอคืน...” ลิลิธพูดพร้อมแย่งกุญแจของเธอจากชายหนุ่มพร้อมคล้องแม้กุญแจจากนั้นก็ล็อคมันไว้ดังเดิม



“นางแม่มด นี่เจ้า... หายดีแล้วงั้นเหรอ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาพลางยกมือขึ้นเกาท้ายทอยของตนแก้เขิน



หากว่าหญิงสาวกลัวไม่ตอบอะไรนอกจากค่อยๆทิ้งตัวลงนอนบนผ้าคลุมหนังหมีของเธอ ก่อนที่จะทำจมูกฟุดฟิดจากนั้นก็ควานจับเจ้าหนังหมาป่าของชายหนุ่มนั้นปาออกไปห่างจากตัว



“เจ้านี่มัน!” ลีเวียร์ส่งเสียงโวยวายก่อนจะลุกขึ้นไปเก็บหนังหมาป่าของเขาแล้วหันมามองค้อนให้หญิงสาวที่นอนอิดโรยอย่างทรมาน “ข้าจะไปตามหมอหลวงมาให้...”



“ไม่จำเป็น” น้ำเสียงที่ไร้เยื่อใยของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มนั้นฉุนขาด ลีเวียธานโยนหนังหมาป่าเหม็นหึ่งของเขาใส่หน้าของราชครูสาว พลันนางปัดมันออกไปร่างสูงของเขาก็เข้ามาครอบคร่อมร่างบางเอาไว้เรียบร้อย



“ที่ไม่จำเป็นเพราะเจ้าอยากให้ข้าดูอาการมากกว่าสินะ ?”



“ท่านนี่มันคิดอกุศลเสียจริง...” เธอแค่นเสียงเปล่งถ้อยคำก่นด่าเขาอย่างยากลำบาก ร่างกายของเธอที่กำลังฟื้นฟูและปรับสภาพนั้นเป็นช่วงที่ลิลิธอ่อนแอที่สุด นางถึงไม่ชอบให้ถูกฆ่าตายบ่อยๆ... พอฟื้นขึ้นมาร่างกายก็จะปวดร้าวราวกับกระดูกแตกเป็นเสี่ยงๆ



“แล้วภาพวาดอกุศลระหว่างข้ากับเจ้าจะแก้ตัวยังไงรึนางแม่มด...”



 “มันก็แค่ภาพวาด ท่านทึกทักเอาเองว่าเป็นรูปวาดของท่านกับข้า แล้วก็ลุกออกไปซะที ข้าอึดอัด...” ลิลิธบ่นภายใต้ร่างของชายหนุ่ม หญิงสาวขยับตัวไปมาแต่นั้นยิ่งทำให้มันเสียดสีกันมากขึ้นกว่าเก่า  



“ลีเวียธาน... ขาของท่ามันเบียดข้าอยู่!”



หากแต่คำพูดนั้นทำให้มุมปากของเขานั้นมันยกยิ้มขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างยียวน



“หืม... นั้นคงจะเป็นขาที่สามมากกว่ามั้ง”



“...!”







NEXT > Chapter three legs (II)

 “ท่านไม่ควรทำแบบนี้ ข้าเป็นน้องสาวของท่าน...”

“ข้า--  อึก อ่าห์... ทนไม่ไหวแล้ว”






____________________________________________________

ตอนหน้าติดเหรียญนะคะ 

เพราะว่าสปอยเสียงครางหลอกๆมานานแล้ว

แต่ตอนหน้าน่ะครางจริง 55555555555



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น