ถั่ว งอก.

เรื่องนี้มันก็จะหนาวๆหน่อย...

ชื่อตอน : Snowflakes: DEAD NO MORE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 258

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2560 11:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Snowflakes: DEAD NO MORE
แบบอักษร






การลงมือสังหารนางอย่างโจ่งแจ้งและอุกอาจเป็นการกระทำที่โง่เขลา...




...แม้ว่าจะกระทำในที่ลับสายตาผู้คน



สวนหลังวังนั้นเต็มไปด้วยลานหิมะ ไม่มีดอกไม้หรือพืชพรรณใดจะงอกงามในขณะที่เหมันต์ยังปกคลุมไปด้วยหิมะ 



ครั้นเมื่อลมหนาวแห่งเหมันต์โชยมาผมลอนยาวประกายสีทองอ่อนๆและถักเปียไว้ประดับเป็นสัญลักษณ์เยี่ยงชาวเหมันต์ของอิสตรีผู้นั้นก็พลิ้วไหวอย่างสง่างาม



ออโรร่ามองร่างลิลิธที่ล้มลงไปกองที่พื้นหิมะหนา ร่างของนางแน่นิ่งไม่เคลื่อนไหวเหมือนอย่างเคย ร่างบางนอนไม่ไหวติงบนพื้นหิมะสีขาวโพลน เลือดสีแดงฉานออกจากบาดแผลของนางแทรกซึมไปทั่วผืนหิมะหนาและหนาวเย็น



มือเรียวของนางจับกำที่ด้ามดาบแน่น ออโรร่ายืนมองผลงานของตนอย่างภาคภูมิใจ



ริมฝีปากสีชาดเฉกเช่นสีเลือดของราชครูสาวเหยียดยิ้มออกมา



องค์หญิงแห่งเหมันต์คลี่ยิ้มออกมาก่อนจะเชิดใบหน้าขึ้นพร้อมกับหันหลังให้กับร่างไร้วิญญาณของราชครูสาว



มันไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิดในการสังหารลิลิธ



แต่มันยากตรงที่...


ครั้นก่อนที่ออโรร่านั้นจะไปจากไป หญิงสาวได้หันกลับมาชื่นชมผลงานของตนให้สาแก่ใจ ทว่า ณ ที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า ไร้ร่างของลิลิธ มีร่องรอยของร่างที่เคยนอนอยู่และเลือดสีแดงฉานของนางที่ค่อยๆซึมลงสู่ผืนหิมะหนาและหนาวเหน็บ



ดวงตาสีฟ้าของออโรร่าเบิกกว้างก่อนที่นางจะก้าวเท้าเหยียบย้ำลงไปบนผืนหิมะ



เท้าของนางประทับรอยลงบนพื้นหิมะหนาจนกระทั่งมันจมรองเท้าของนางไปบางส่วน



ริมฝีปากสีแดงฉานของหญิงสาวขยับเอ่ยถามกับตนเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “...นางหายไปไหน ?”













...ลิลิธฆ่าไม่ตาย


เมื่อครั้นฟื้นจากความตายแล้ววิ่งหนีออกมาจากจุดนั้นได้ไกลพอสมควร หญิงสาวก็ลดความเร็วของการเคลื่อนที่ช้าลงด้วยขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์



ลิลิธกัดฟันแน่น ขณะเดียวกันที่มือของเธอเองก็กดเหนือบาดแผลห้ามเลือดให้หยุดไหล พลางประคองร่างกายสะบักสะบอมและหนาวสั่น



ระหว่างทางที่นางเดินช้าลง ลิลิธได้ทิ้งหยดเลือดสีแดงจากบาดแผลลึกของดาบลงไปตามทางสีขาวโพลนด้วยหิมะหนาปกคลุม



ตรงหน้าของนางจะมีต้นวิลโล่ไร้ใบต้นใหญ่ ราชครูสาวทิ้งกายเอนพักกับต้นวิลโล่สูงใหญ่ เธอค่อยๆผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าลง เพราะอัตราการเต้นของหัวใจมีผลต่อการสมานแผลบนร่างกายของเธอ




ราชครูสาวมองเลือดสีข้นที่ไหลออกมาจากบาดแผลลึกจากดาบเล่มเรียวคมที่แทงทะลุตัวของนางจากทางข้างหลัง



มือเรียวแหวกผ้าที่ขาดเป็นรูให้กว้างขึ้นพร้อมค่อยๆปาดเลือดออกจากบาดแผลของเธอ ลิลิธร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดสลับกับกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้ไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา เพื่อกลั้นหายใจเอาไว้ลึกๆบังคับให้หัวใจของตนนั้นเต้นช้าลง



เธอมองเห็นว่าบาดแผลลึกที่เป็นรอยแยกจากกันค่อยๆสร้างเนื้อเชื่อมเชื่อมต่อกันช้าๆและขับเลือดเสียออกมาเป็นจำนวนมากเสียจนชุดกระโปรงสีฟ้าของนางจะกลายเป็นสีแดงฉานไปทั่วตัว



“อึ๊! ซี๊ด...” เสียงซูดปากดังออกมาปิดท้ายเมื่อแผลนั้นสมานกันเรียบร้อย “เฮือก!”



จังหวะนั้นที่ลิลิธถึงหายใจออกมาได้...



หญิงสาวสูดหายใจเข้าให้เต็มปอดราวกับเติมเต็มช่องว่างอากาศที่หายไป ทุกครั้งที่เธอหยุดหายใจไปชั่วขณะ หรือเมื่อเธอตาย



ลิลิธรู้ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้มาแต่ไหนแต่ไร



...เรื่องที่นางฆ่าไม่ตาย แต่ไม่ได้หมายความว่านางจะเป็นอมตะ



บางครั้งการกลับมามีชีวิตอีกครั้งนั้นโดยมีแต่ศัตรูร่ายล้อมก็เหมือนอยู่อย่างตายทั้งเป็น



เช่นนั้นนางจะจะต้องถูกฆ่าตายแล้วฟื้นมาใหม่แบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากี่ครั้งกันเล่า ?



แม้แต่องค์ราชาฮันน์เองก็รู้ เพราะพระองค์เองก็เคยพยายามปลิดชีพเด็กสาวเมื่อสมัยที่นางยังแบเบาะแต่ก็ไม่เป็นผล นั้นจึงเป็นหนึ่งในสาเหตุที่เขาจำต้องยืมมือบุตรชายและบุตรสาวของตนไล่สังหารหญิงสาวเพียงคนเดียว



แม้นว่าลิลิธจะเป็นธิดาของพระองค์ หากแต่ความเกลียดชังที่มีต่อตัวเธอก็มาพอที่จะสั่งให้ขึ้นประหาร หากแต่... ลิลิธนั้นฉลาดพอที่จะหาทางกว้านซื้อใจมวลประชาหรือแม้แต่ขุนนางทั้งหลายให้ชื่นชอบและรักใคร่นาง



ทำให้กษัตริย์แห่งเหมันต์มิกล้าแตะต้องราชครูสาว...



แม้ว่าบาดแผลจะจางหายไปทิ้งไว้เพียงร่องรอยของคราบเลือด ลิลิธก็ยังต้องการการพักผ่อน ต่อให้รู้ดีว่านางอาจจะแข็งตายท่ามกลามความหนาวเหน็บของหิมะ



แต่ว่านางก็จะฟื้นมาอีกครั้ง...



เพราะความหนาวเหน็บไม่สามารถสังหารนางได้



แต่ทุกครั้งที่ตาย ย่อมแลกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส



แม้นจะรู้ว่าตนเองนั้นฆ่าไม่ได้ แต่ก็ไม่มีใครชอบความเจ็บปวดเจียนตายแต่ว่ามันไม่ตายไปให้จบๆเสียทีหรอก...



ข้าไม่ใช่แม่มด... แต่ข้าเป็นผู้วิเศษ


และข้านับถือเทพเซกันต์ของข้า...


เปลือกตาของราชครูสาวเต็มไปด้วยความหนักอึ้งแล้วค่อยๆปิดลงมาช้าๆ ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่แต่เสียงเรียกจากชายหนุ่มตรงหน้าทำให้นางลืมตาขึ้นมา



ทั่วทั้งเรือนผมนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยเกล็ดหิมะแห้งกรัง ขนคิ้วโก่งเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะและริมฝีปากที่กลายเป็นสีม่วงจางๆด้วยอาการหนาว ร่างบางสั่นเทาและมองทุกอย่างได้เลือนราง



ลีเวียธานค่อยๆย่อตัวลงตรงหน้า เขามองเห็นเลือดที่แห้งกรังบนเสื้อผ้าของเธอแต่ว่ามองไม่เห็นบาดแผล ก่อนที่มือหนาที่สวมถุงมือจะจับที่ใบหน้างาม



...อันที่จริงเขาตบเพื่อเรียกสติ



แต่ว่าทั่วทั้งใบหน้าของราชครูสาวนั้นชาไปหมดเสียแล้วจนแทบไม่รู้สึกอะไร เมื่อเธอทำเหมือนว่าจะปิดตาหลับลงไปอีกครั้ง



สองมือหนาของชายหนุ่มก็ตบเข้าที่ข้างแก้มของเธอเพื่อเรียกสติ



ลิลิธสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมาพลันเอื้อนเอ่ยกับชายหนุ่มอย่างอ่อนแรง “ปก ป้อง ข้า...”



แต่ว่าหมาป่าหนุ่มนั้นกลับไม่ได้ยินว่าเธอพูดคำว่าอะไรจึงทำสีหน้าฉงนพร้อมขยับเข้าไปใกล้ ริมฝีปากที่แห้งแตกและมีเลือดซิบออกมานั้นขยับพึมพำ



ก่อนที่สองแขนไร้เรี่ยวแรงนั้นจะรั้งคอของชายหนุ่มให้เข้ามาพร้อมประทับริมฝีปากจุมพิตที่เย็นชืดจากริมฝีปากที่แห้งแตก ลิลิธค่อยขยับริมฝีปากได้อย่างช้าๆเมื่อได้รับไออุ่นจากริมฝีปากของชายหนุ่ม



มือหนาของลีเวียร์นั้นยกขึ้นมาค้ำบนต้นวิลโล่ที่หญิงสาวเอนหลังพักพิง ดวงตาสีฟ้าเข้มของหมาป่าหนุ่มนั้นเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึง



เขากำลังเผลอไผลไปกับรสจูบที่แม่มดสาวมอบให้ ครั้นเมื่อริมฝีปากหายชาลิลิธก็ผละออกจากริมฝีปากบางของชายหนุ่มแล้วขยับเอื้อนเอ่ย “ช่วย ข้า ที...”



ข้าไม่อยากตายอีกแล้ว...


ก่อนที่นางจะลากแขนเรียวลงมาแล้วโผเข้ากอดร่างหนาที่สวมหนังหมาป่าเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายที่สั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บของนาง



ข้ายังคงจำอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้ได้ดี แม้ว่าเขาจะลืมเลือนข้าไปแล้วก็ตาม







NEXT > Chapter three legs (I)

“...นางยังไม่ตาย”

“และข้าคือผู้ที่สมควรจะได้ฆ่านาง”





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น