by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

25/ แตกหัก (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 25/ แตกหัก (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 25

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 44.9k

ความคิดเห็น : 365

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2560 07:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
25/ แตกหัก (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​ปอรักP...

ผมนอนมองรูปสาเหตุต้นตอที่ทำให้พี่โปรดต้องเป็นผีห่าซาตานเมื่อวาน แล้วอดคิดไม่ได้ว่าพี่โปรดไปเอารูปพวกนี้มาจากไหน ทำไมถึงมีแต่ภาพที่สื่อว่าผมกับไอ้เบียร์มีความสัมพันธ์กันด้วย เพราะตั้งแต่ที่ผมเจอพี่โปรดกับพีที่โรงหนังพี่เขาก็เงียบหายไป มีแค่เงินที่โอนมาให้ไม่ขาด อาจมีบ้างบางครั้งที่เราเคยเห็นกันผ่านๆในมหาวิทยาลัยตอนพี่เขามาส่งพี แต่เราก็ไม่เคยทักทายกันเลย 

ผมเองก็ออกไปเที่ยวกับไอ้เบียร์บ้างไอ้คิทบ้าง กับพี่ชินที่เริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตเพราะพี่แกตามรับตามส่งผมบ่อยๆเราก็ไปเที่ยวด้วยกัน แต่ไม่ใช่เที่ยวสถานบันเทิงกลางคืนนะครับ ส่วนมากจะไปเดินเล่นตามตลาดนัดรถไฟ ตลาดน้ำ หรือสวนจตุจักรมากกว่า

และผมยอมรับว่าวันนั้นที่สวนสาธารณะผมปล่อยให้ไอ้เบียร์กอดจริงๆ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจให้ไอ้เบียร์จูบ แว่บเดียวที่ไอ้เบียร์ระเบิดอารมณ์ออกมาและพยายามจะจูบ แค่ปากมันแนบมาผมก็เบี่ยงหน้าหนีแล้ว จากนั้นผมกับไอ้เบียร์ก็เคลียร์ใจกันและคืนนั้นผมไปนอนค้างที่ห้องไอ้เบียร์จริงๆ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น ถึงผมจะพยายามอธิบายให้พี่โปรดฟังเท่าไหร่มันก็ไม่เกิดผล เพราะผมไม่ใช่คนนั้นของพี่โปรด เพราะผมเป็นแค่คนที่พี่เขาเลี้ยงดูเท่านั้น พูดไปเท่าไหร่ก็ไร้น้ำหนัก

"กินข้าวกินยาก่อน ใกล้สอบแล้วด้วย" พี่ชินเป่าข้าวต้มยื่นช้อนมาจ่อปาก นี่เป็นครั้งที่สองแล้วสินะที่ผมต้องรบกวนให้พี่ชินป้อนข้าว ในครั้งนี้ผมไม่มีแก่ใจจะมานั่งอายสภาพล่อนจ้อนของตัวเองที่พี่ชินเห็นด้วยซ้ำ จะมีอะไรต้องปกปิดอีกในเมื่อผู้เป็นเจ้าของ ผู้ที่ได้ครอบครองมันยังไม่รู้สึกหวงแหนอะไรเลย

"ปอเป็นภาระให้พี่ชินอีกแล้ว ขอโทษนะครับ" ผมพึมพำบอกพี่ชินเบาๆอย่างละอายใจ

"กูไม่ได้ถือว่าเป็นภาระ แต่ปอมึงคิดยังไงที่ไอ้โปรดพูดเมื่อกี้ เรื่องมึงกับกูน่ะ" พี่ชินพูดเรื่อยเปื่อย มือก็ตักข้าวต้มจ่อปากบังคับให้ผมกินไปด้วย

ผมก้มมองสภาพตัวเองที่ถูกห่อด้วยผ้านวม เนื้อในมีแต่รอยช้ำรอยกัดรอยดูด ข้างในก็ยังรู้สึกไม่สบายตัวเพราะมีของของพี่โปรดค้างอยู่ในตัวจนไหลออกมาตามซอกขา ผมไม่ได้ดีใจที่พี่โปรดสดด้วยเพราะรู้ว่าพี่เขาไม่ได้มีใจเสน่หา ในตอนนั้นพี่โปรดเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธ เกลียด โมโห อย่างรุนแรงมากกว่า

"พี่ชินเห็นสภาพปอมั้ย ปอมีสภาพแบบนี้พี่ชินยังจะรับได้เหรอ รับคนคนนึงที่เป็นแค่ของเหลือเดนของใครอีกคน เป็นคนที่ถูกโยนทิ้งเหมือนแปรงสีฟันเก่าๆไม่มีราคาอะไรเลย เห็นแบบนี้แล้วพี่ยังจะต้องการมันเหรอครับ" ผมเอ่ยถามพี่ชินอย่างเลื่อนลอย คำที่พี่โปรดพูดว่ายกผมให้พี่ชินมันยังดังก้องอยู่ในหู ดังจนผมจำไว้ในสมอง ดังจนผมสัญญากับตัวเองต่อไปในภายภาคหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต่อให้ผมหลงลืมอะไรไปก็ตาม แต่ผมจะไม่มีวันหลงลืมประโยคนี้เด็ดขาด

"ถ้ารับไม่ได้กูคงไม่ตอบรับไอ้โปรดไปหรอกน่ะ คิดมากไปได้กูเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรขนาดนั้นเลวกว่าที่มึงคิดซะอีก เพราะงั้นไม่ต้องกลัว ไม่ว่ามึงจะเป็นใครมาจากไหนจะมีสภาพยังไง ถ้ามั่นใจกูก็ไม่สนกับเรื่องที่เคยผ่านมา ว่าแต่มึงเถอะให้โอกาสกูได้มั้ยล่ะ กูรู้ว่ามึงรักไอ้โปรดมากแค่ไหนสายตาที่มึงใช้มองมันเด็กอนุบาลยังดูออกเลย กูไม่ได้ขอให้มึงเลิกรักไอ้โปรด แต่กูขอให้มึงให้โอกาสกูบ้างก็พอแล้ว ที่เหลือมันเป็นหน้าที่ของกูที่จะทำให้มึงลืมไอ้โปรดเอง จุ๊บ" พูดจบความรู้สึกอบอุ่นก็แว่บเข้ามาที่หน้าผากแผ่ซ่านเข้าไปถึงหัวใจ ไม่น่าเชื่อว่าพี่ชินที่ดูดุๆโหดๆจะอ่อนโยนได้ขนาดนี้ พี่ชินไม่ได้พูดด้วยเสียงที่อ่อนโยน แต่การกระทำต่างหากที่อ่อนโยนจนผมน้ำตาซึม

ให้โอกาสเหรอ? คนไร้ค่าอย่างผมมีผู้ชายคนหนึ่งอ้อนวอนขอโอกาส มันทำให้ผมรู้สึกดีและรู้สึกมีคุณค่าขึ้น แต่มันไม่ได้หมายความว่าพี่ชินจะต้องเป็นความสุขของผม เพราะผมกลัวหัวใจตัวเองที่มันยึดติดอยู่กับอีกคน จะกลายเป็นทำร้ายหัวใจคนตรงหน้านี้ และกลัวว่าผมจะเปลี่ยนเป็นคนหวาดระแวงในเรื่องความรัก จนไม่กล้าเอื้อมมือไปไขว่คว้าหามันอีกครั้ง รังแต่จะทำให้คนตรงหน้าต้องมาเสียเวลาเปล่าๆ

"อย่าคิดแทนกู ขอให้กูเป็นคนตัดสินใจในเรื่องนี้เองมึงมีหน้าที่แค่ให้โอกาสกูได้มั้ย อีกไม่กี่วันจะปีหน้าแล้ว อีกไม่กี่วันมันจะเป็นวันเริ่มต้นใหม่ของเรา และร่องรอยพวกนี้มันจะจางหายไปกับวันเวลาเองลืมมันไปเถอะนะ" น้ำตาที่ซึมของผมมันไหลมาช้าๆเมื่อพี่ชินลูบไล้แผ่วเบาที่รอยกัดรอยดูดของพี่โปรดที่ฝากไว้ตามคอและเกือบทุกจุดบนร่างกาย 

อีกไม่กี่วันจะเป็นจุดจบของผมกับผู้ชายที่ผมรัก รักอย่างเต็มหัวใจ คนที่เป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ คนที่เป็นเหมือนครอบครัวเพียงคนเดียว ทุกอย่างมันกำลังจะจบลงอย่างแท้จริงและไม่มีวันหวนกลับเหมือนครั้งที่ผ่านมาอีกแล้ว เพราะเหตุผลจากการจบความสัมพันธ์ครั้งนี้คือพี่โปรดได้เจอกับความสุขของตัวเอง ที่เหลือก็คงเป็นผมต้องทำหน้าที่ลบเลือนความสุขของผมออกไปให้หมดจากหัวใจ..


"ขอโทษทีปอรัก วันนี้พีต้องขอรบกวนด้วยนะ" ผมนั่งเล่นเกมส์ในโทรศัพท์ที่โซฟานิ่งๆหน้าก็พยักตอบไป พี่โปรดกลับมานอนที่คอนโดบ้างแต่เราไม่ได้พูดคุยกันเหมือนเดิม แถมแยกกันนอนคนละห้องอีกต่างหาก ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่โปรดต้องยื้อให้ถึงสิ้นปีด้วย แต่ผมรู้ตัวเองดีว่าทำไมต้องรั้งพี่โปรดให้กลับมาอยู่ที่นี่เหมือนเดิม เพราะเหตุผลนี้ไงล่ะ สักวันหนึ่งพีต้องมาที่นี่และแล้ววันที่ผมรอคอยก็มาถึงจริงๆ

"ไอ้ปอมึงจะไม่เอาน้ำมาต้อนรับแขกหน่อยเหรอ" พี่โปรดนั่งโซฟาตรงข้ามแถมดึงพีมานั่งเกยตักซะด้วย การที่ผมยังรู้สึกรักพี่โปรดมันไม่ได้หมายความว่าผมต้องอดทนยอมลงยอมอ่อนให้ทุกเรื่องทุกอย่าง และไม่ได้หมายความว่าผมจะต้องรักคนที่พี่โปรดรักจนยอมปรนบัติพัดวีให้นี่ ขอหน่อยเถอะไหนๆก็จะจากกันแล้ว ถ้าพี่โปรดจะเกลียดหรือไม่พอใจอะไรขึ้นอีกสักนิดมันก็คงไม่ต่างจากที่เป็นอยู่สักเท่าไหร่

"อืม ผมว่าพี่หรือพีไปหยิบเองจะถูกต้องกว่ามั้งครับ เพราะผมเป็นแค่ผู้อาศัยรอเวลาให้พี่ปล่อยผมไปแค่นั้นเอง อ้อไหนๆก็ไหนๆแล้ว เอามาเผื่อผมด้วยแก้วนึงนะครับ มีองุ่นในตู้เย็นล้างแล้วใส่จานมารับแขกอย่างผมด้วยแล้วกัน" ว่าแล้วผมก็ล้มตัวนอนคว่ำ เล่นเกมส์ในโทรศัพท์โดยไม่สนใจพวกเขาอีก

ติ๊ง {ชนัตร : กำลังจะเข้าไป จะกินอะไรมั้ย} ผมอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นข้อความไลน์ของร่มกันแดด ผู้ชายมาดเถื่อนๆแต่อบอุ่นในแบบฉบับของเขา

{ไอ้ปอปีกเหล็ก : อาวว ร่มกันแดดซื้อส้มตำปูปลาร้าให้ปอหน่อย เอารสจัดๆ} ผมหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสติ๊กเกอร์ที่พี่ชินส่งมาให้ มันเป็นรูปกระต่ายnoตัวโตๆ

"อื้อ พี่โปรด" มีเสียงจูบเสียงครางเบาๆดังมาจากโซฟาตรงข้าม ทำให้ผมอดชำเลืองตาดูไม่ได้ก่อนจะเบือนหน้าหนีภาพนั้น พี่โปรดจูบกับพีโดยมีพีนั่งคร่อมตักอยู่ แว่บหนึ่งสายตาของผมกับพี่โปรดสบกันก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายหันหน้าหนี 

ถามว่าเจ็บไหม? มันต้องเจ็บอยู่แล้ว แต่เจ็บแล้วไงจะให้ผมแหกปากตะโกนกรีดร้องโวยวายก็คงไม่ใช่ บางอย่างต่อให้ดีแค่ไหน ต่อให้พยายามเข้าไปยืนอยู่ในสายตาของเขาขนาดไหน พยายามจะแสดงให้เห็นถึงความมีตัวตนของตัวเองมากเท่าไหร่ แต่ถ้าเราไม่ใช่ต่อให้ไปยืนจนขนตาแตะกัน เราก็เป็นได้แค่คนนอกสายตาอยู่ดี สู้อยู่อย่างสงบปากสงบคำตอนนี้ดีกว่า ผมคิดว่าตอนนี้ผมควรเงียบดีกว่าควรพูด เพราะบางครั้งความสงบสุขมันสำคัญกว่าชัยชนะ ยังไม่ถึงเวลานะไอ้ปอรักอดทนอีกนิดเดี๋ยวมันก็จบแล้ว

ผมนอนตะแคงหันหลังให้พวกเขา แล้วเปิดเดอะช็อคเร่งเสียงจนเสียงดังออกมาเผื่อผีสองตัวที่กำลังเอากันจะได้ฟังไปด้วย เหอะ ผีฟังเรื่องผีคงสนุกพิลึก

"ปอๆตื่น นอนจนน้ำลายไหลแล้วนะมึงน่ะ" ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหนแต่ต้องงัวเงียตื่นเพราะแรงสะกิด เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นพี่ชินก้มหน้ามาจนชิด ลมหายใจร้อนๆของพี่ชินเป่ารดโดนแก้มผมแผ่วเบา ภาพที่พี่โปรดกับพีจูบกันแว่บเข้ามา และหางตาผมก็เห็นพี่โปรดกำลังจ้องมาจากโซฟาตัวเดิมโดยมีพีนอนหนุนตักเล่นโทรศัพท์อยู่

จุ๊บ​ โดยไม่คิดอะไรทั้งนั้นผมยกแขนโอบคอพี่ชินรั้งให้ก้มลงมา สายตาเราสบกันก่อนที่เปลือกตาผมจะปิดสนิทเมื่อเห็นขนตางอนๆของพี่ชินอยู่ในระยะไม่ถึงสามนิ้ว ผมรู้สึกถึงความอุ่นจากริมฝีปากของพี่ชิน ความแข็งแรงของอ้อมแขนที่รั้งตัวผมขึ้นแล้วเปลี่ยนตำแหน่งให้ผมมานั่งคร่อมตักพี่เขาแทน ลิ้นร้อนสอดเข้ามาเกี่ยวพันพอๆกับที่น้ำอุ่นๆไหลจากตาผม เรื่องวันนี้เราเสมอกันแล้วนะครับพี่โปรด

"ฮึก อื้อ"

"อืม ปอ" พี่ชินพึมพำเบาๆมือร้อนๆล้วงเข้ามาในเสื้อด้านหลังพร้อมกับลูบเบาๆเหมือนกำลังปลอบใจ นั่นมันยิ่งทำให้น้ำตาผมไหลมากกว่าเดิม ดีแล้วที่ตอนนี้ผมนั่งหันหลังให้พี่โปรด ดีแล้วที่คนคู่นั้นไม่ได้เห็นน้ำตาของผม เพราะเขาทั้งสองไม่มีค่าพอที่จะเห็นมัน

"จะเข้าไปเอากันในห้องก็ได้นะ กูอนุญาต" พี่โปรดขัดขึ้นมาด้วยเสียงนิ่งๆ

"หยุดร้องได้แล้ว" พี่ชินถอนปากออกรั้งหัวผมไปซบไหล่พร้อมกระซิบปลอบเบาๆ ผมกระชับกอดร่มกันแดดนี้ไว้อย่างต้องการที่พึ่งพิง ถ้าผมไปมีอะไรกับพี่ชิน พี่โปรดก็ไม่สนใจจริงๆสินะ ดีแล้วล่ะในอนาคตผมจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไร

"นี่ของมึงต่อไปนี้มึงกับกูจบกันนะ ตอนแรกกูยุ่งๆอยู่เลยกะว่าจะรอให้พ้นสิ้นปีไปก่อน แต่พอดีตอนนี้กูหาห้องให้มึงได้ละ ถึงกูหาไม่ได้ไอ้ชินก็คงหาให้มึงอยู่มั้ง ไม่งั้นมึงก็ย้ายไปอยู่กับไอ้ชินเลยก็ได้มันรออยู่ หึหึ" พี่โปรดยื่นเช็คกับเอกสารโอนห้องคอนโดที่ไหนสักที่มาให้ ในเอกสารมันระบุชื่อผมเป็นเจ้าของ ก่อนจะฉีกสัญญาของเราต่อหน้าทุกคน

หัวใจของผมมันรู้สึกเจ็บ รู้สึกว่ามันกำลังเต้นช้าลงและพร้อมจะหยุดเต้นได้ทุกวินาที รอบดวงตามันร้อนผ่าวเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าน้ำใสๆพร้อมจะไหลออกมาประจานความอ่อนแอของตัวเองได้ทุกเวลา ผมพยายามอดทนและกล้ำกลืนมันไว้ จะต้องไม่ร้องไห้เด็ดขาด จะไม่มีวันแสดงความพ่ายแพ้ให้คนสองคนตรงหน้าได้เย้ยหยันผมอีก 

ครั้งหนึ่งพี่มินเคยบอกว่า คนเราถ้าเสียใจแล้วร้องไห้มันเป็นเรื่องธรรมดาเพราะนั่นมันคือความอ่อนแอ ความท้อแท้ และเหนื่อยล้าที่กำลังเผชิญอยู่ แต่ถ้าเสียใจแล้วมีรอยยิ้มให้ตัวเองให้คนรอบข้าง คนนั้นจะเป็นคนที่เก่งมากที่สุด ผมอาจไม่ใช่คนเข้มแข็งอะไรมากมาย แต่อย่างน้อยผมก็อยากเป็นคนเก่ง เป็นคนเก่งที่ไม่มีน้ำตาให้พวกเขาทั้งคู่ได้เห็นอีกเลย

"ขอบคุณครับ" ผมรับของทุกอย่างที่พี่โปรดให้มาอย่างไม่อิดออด ที่รับไม่ใช่เพราะเห็นแก่เงินหรือของพวกนี้ แต่รับเพราะมันเป็นสิ่งที่ผมสมควรจะได้รับ ในเมื่อมันเป็นข้อตกลงของเราพี่โปรดทำตามสัญญา ผมเองก็จะรับคำสัญญาของพี่เขามาเหมือนกัน

"ส่วนเรื่องเรียนกับค่าใช้จ่ายทุกอย่าง กูรับผิดชอบให้เองจนกว่ามึงจะเรียนจบ"

"อันนี้ไม่ต้องก็ได้มั้งไอ้โปรดเดี๋ยวมันจะมีเรื่องให้มาเกี่ยวพันกันอีก กูมีปัญญาดูแลแฟนกูว่ะ ที่จริงห้องนี่ไม่ต้องหาให้ก็ได้นะยังไงปอก็ไปอยู่กับกูอยู่แล้ว เรื่องเงินอีกปอมันไม่อยากได้เท่าไหร่หรอก แต่ได้มาก็ดีเห็นบอกว่าจะเอาไปสร้างห้องน้ำที่วัดนี่ใช่มั้ยปอ" พี่ชินพูดขึ้นมาพลางเอ่ยถึงเรื่องที่เคยถามผมว่าเงินที่พี่โปรดให้มาจะเอาไปทำอะไร ผมคิดไว้แล้วว่าจะเอาเงินไปสร้างห้องน้ำให้วัดที่ผมเคยอยู่ ที่เหลือก็จะสมทบทุนสร้างโบสถ์ไปให้หมด อย่างน้อยเงินก้อนนี้มันก็จะเกิดประโยชน์อยู่บ้าง

"ครับพี่ชิน การสร้างห้องน้ำเป็นสิ่งที่ดีนะได้ช่วยให้หลายๆคนที่มาวัดไม่ต้องมีความทุกข์กาย ไม่งั้นเขาจะเรียกว่าห้องปลดทุกข์เหรอเนอะ ฮ่าๆๆ" ผมมองเช็คหนึ่งล้านบาทแล้วพูดอย่างขำๆ ขำเรื่องค่าตัวของตัวเองด้วย ใครจะคิดว่าไอ้ปอเด็กวัดธรรมดาคนหนึ่งมีค่าตัวตั้งหนึ่งล้านแน่ะสูงเกินคาดแฮะ

"อันนี้ก็ตามใจว่าจะใช้ยังไงเพราะมันเป็นของมึงแล้ว สรุปว่าตั้งแต่นี้ไปมึงกับกูไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วนะ อยู่กับไอ้ชินก็ทำตัวดีๆล่ะอย่าสวมเขาให้ใครเขาอีก หึหึ" พี่โปรดควักบุหรี่ออกมาสูบในห้องอีกแล้ว ดีนะที่ผมจะย้ายออกวันนี้ถึงจะย้ายแบบฟ้าผ่าก็เถอะ ไม่งั้นได้ทนดมกลิ่นบุหรี่ติดห้องไปอีกหลายวันแน่

"พี่โปรดพูดจาแรงไปแล้วนะ พูดซะปอรักดูเป็นคนมั่วไปเลยน่าสงสารปอรักออก พี่ชินอย่าไปฟังพี่โปรดเขามากนะฮะ ปอรักนิสัยดีน่ารักมากๆด้วย" พีอดีตเพื่อนรักทำหน้าบึ้งค้อนใส่พี่โปรดพลางหันมาแก้ตัวแทนผมให้พี่ชินฟังเป็นวรรคเป็นเวร ผมล่ะอยากไปนั่งก้มกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ในความหวังดีครั้งนี้จริงๆ แต่หลังจากที่ได้แต้มสีแดงตามร่องฟันที่มีเหล็กดัดสีฟ้าครอบอยู่นะ เห็นแล้วคันไม้คันมือชะมัด

"ไม่เป็นไรหรอกพี พี่เขามักจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว เราอยู่ด้วยกันมาสองปีพี่โปรดก็ยังคงเส้นคงวาเหมือนเดิมทุกเรื่อง ยังไงพีก็ดูแลพี่โปรดด้วยล่ะ อ้อ เราบอกไว้ก่อนพี่เขาชอบป้อนไอติมให้กินบ่อยๆพีต้องทำใจเพราะมันใหญ่มาก แต่ก็นะเราไม่เน้นเรื่องปริมาณเท่าไหร่เราเน้นเรื่องคุณภาพมากกว่า อย่างพี่ชินนี่ทั้งปริมาณและคุณภาพคับจอ อีกอย่างพีไม่ต้องบอกว่าสงสารเราหรอกมันดูไม่จริงใจน่ะ แต่ยังไงซะเราก็ขอบใจนะ เออ..ลืมบอก พี่ชินน่ะเขาฉลาดมากพอจะแยกแยะออกว่าอะไรเป็นอะไร ใช่มั้ยครับคุณร่ม" ผมพูดกับพีแล้วอดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าเจื่อนลงของพี และท่าทางหน้านิ่วคิ้วขมวดของพี่โปรด

"หึหึ ได้ของดีก็ต้องเพิ่มคุณภาพตัวเองตามคุณค่าของที่ได้ครอบครองหน่อยสิ เดี๋ยวจะแลดูไม่คู่ควร" พี่ชินที่นั่งพิงพนักโซฟาเหมือนพี่โปรด เอื้อมมือมารั้งคอผมให้เอนตัวไปซบไหล่ มือใหญ่ยกมาลูบหัวผมเบาๆอย่างปลอบโยน เหมือนพี่ชินจะรู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกของผมอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่แค่ไหน

"ระวังจะได้ของย้อมแมวขายล่ะมึง หึหึ" 

"พี่โปรดเองก็ต้องระวังตัวเหมือนกันนะครับ ระวังจะโดนคนใกล้ชิดแทงข้างหลังเข้าล่ะ เขาว่ากันว่าสันดอนมันขุดง่ายแต่สันดานมันขุดยาก" พี่โปรดขยับนั่งตัวตรงจ้องเหมือนจะหาเรื่องเต็มที่ พอๆกับพีส่งสายตาโกรธไม่พอใจให้ผมอย่างรุนแรงแว่บหนึ่งก่อนจะจางลง แต่ถึงจะแว่บเดียวผมก็ทันเห็นหรอก ในเมื่อตอนนี้ผมก็จ้องเขม็งไปที่ทั้งคู่เหมือนกันและผมเองก็พร้อมจะโต้ตอบทุกเมื่อ จนพี่ชินหัวเราะเสียงดังแล้วยื่นมือมาบีบปากก้มหน้าหอมแก้มดังฟอดใหญ่ ใจผมถึงสงบลง 

ผมเจ็บนะกับคำตัดรอนของพี่โปรดในครั้งนี้ แต่ถ้าผมจะยังทำตัวดื้อรั้นมันก็รังแต่จะทำให้รู้สึกแย่ทั้งสองฝ่าย ถ้าผมเดินออกมา แล้วทำให้เขามีความสุข เจ็บยังไงผมก็ยอมเพื่อให้มันจบ อีกอย่างตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ที่พี่โปรดบังคับข่มเหงและพูดยกผมให้พี่ชินเอาดื้อๆวันนั้น มันทำให้ใจผมเริ่มเต้นช้าลง พอหัวใจมันทำงานช้าลง สติก็เริ่มทำงานมากขึ้น มากจนคิดได้ว่าถึงผมจะไม่มีพ่อแม่ แต่ผมก็ไม่ควรทำตัวไร้ค่าด้วยการทนอยู่ทนฟังและทนเป็นคนไร้ตัวตนของใครบางคน 

ถ้าความรักความรู้สึกดีๆที่ผมมอบให้เขาไม่เห็นค่า ผมก็แค่เอามันกลับมาใส่ไว้ให้ตัวเองเหมือนเดิม ไม่มีอะไรยากเลยสักนิด ผมเชื่อว่าสักวันความรู้สึกที่เคยรักใครคนหนึ่งมากๆ แต่ก็ได้รับความเจ็บปวดกลับมามากๆแบบนี้ มันจะจางหายไปกับกาลเวลาและผมจะลืมพี่โปรดไปเอง

"ปอรักจ๋า พี่โปรดบอกว่าข้างบนดาดฟ้าเป็นสระว่ายน้ำ ปอรักพาพีขึ้นไปดูหน่อยสิพีอยากเห็นอ่ะ อากาศกำลังเย็นสบายน่าว่ายน้ำเล่นด้วย" ผมชะงักมือที่กำลังเก็บเสื้อผ้าแล้วหันมาเลิกคิ้วใส่พี แววตาถือดีกระหยิ่มยิ้มย่องท้าทายของพีทำให้ผมตัดสินใจละมือจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ แล้วพยักหน้าตอบรับคำเชิญชวนก่อนจะเดินนำออกจากห้องนอน

"พี่ชินเดี๋ยวปอพาพีเพื่อนเคยรักไปเปิดหูเปิดตาเปิดใจบนดาดฟ้าก่อนนะครับ เดี๋ยวปอลงมานะ" ผมส่งเสียงบอก พี่ชินกวักมือเรียกให้เข้าไปหาตัวเองที่นั่งดื่มเบียร์กับพี่โปรดอยู่ที่ระเบียง

"พี่โปรดฮะ พีขึ้นไปนั่งเล่นบนดาดฟ้านะเบื่อนั่งเฝ้าขี้เมา ชิ" พีวิ่งเบียดผมไปกอดคอพี่โปรดจากทางด้านหลัง ผมอดเบ้ปากมองบนไม่ได้ เดี๋ยวนะพีเพื่อนรัก เดี๋ยวไอ้ปอจัดให้บนดาดฟ้านู่น

"เขาซาตานน้อยงอกแล้วมึงน่ะ จะเล่นอะไรก็เบาๆหน่อยไอ้โปรดมันกำลังหน้ามืดตามัว เดี๋ยวจะเป็นเรื่องเป็นราว" พี่ชินลุกมารั้งคอผมไปกระซิบเบาๆทำให้ผมอดงับท่อนแขนใหญ่ที่กำลังกอดรัดคออยู่ไม่ได้

"ปอดูร้ายมากเหรอ ปอออกจะใสๆฮ่าๆๆ" พี่ชินก้มหน้าเป่าลมเข้าหูทำให้อดไม่ได้ต้องหัวเราะออกมาดังๆ แต่แล้วก็ต้องชะงักมองตามสิ่งที่พี่ชินจ้อง จนเจอสายตาคมดุที่พักใหญ่นี้ผมพยายามหลีกเลี่ยงไม่สบตาด้วย แววตาเรียบเฉยถูกส่งมาให้ทันทีที่เราสบตา และผมมั่นใจว่าผมเองก็มองพี่โปรดด้วยความเฉยชาไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ 

จบไปก็ดีขืนอยู่กับความเฉยชานานเกินไปรังแต่จะทำให้หัวใจตัวเองด้านชาไปด้วย ปล่อยให้พี่โปรดเอาความเย็นชาเป็นน้ำแข็งไปปั่นรวมสะตอ-เบอรี่แบบพีเถอะ ดูจะเข้ากันดีแฮะ

"ปอรักกับพี่โปรดจะเลิกยุ่งเกี่ยวกันจริงๆใช่มั้ย" ผมยืนกอดอกตาเหม่อมองทัศนียภาพรอบๆตัวเป็นครั้งสุดท้าย ตั้งใจไว้กับตัวเองแล้วว่ายังไงก็ตามผมจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก เพราะมันมีความทรงจำเยอะเกินไป

"ปอรักได้ยินที่พีถามมั้ย!"

"แล้วนายคิดว่าไง เอ..เลิกเด็ดขาดดีรึเปล่านะ" สรรพนามที่ผมเรียกพีเปลี่ยนไป มันกระดากใจเกินกว่าจะทำตัวสนิทสนมเหมือนเมื่อก่อน ถ้าใจมันไม่สนิทผมก็ทำตัวสนิทด้วยไม่ได้จริงๆ

"มึงอย่าเสี่ยงทำให้ใจตัวเองเจ็บมากไปกว่านี้ดีกว่า ยังไงพี่โปรดก็เป็นผัวกูเพราะถ้าพี่เขาจะเลือกมึงคงยกให้มึงเป็นเมียไปนานแล้ว ตลกเนอะกินตับกันตั้งสองปีพี่โปรดยังให้สถานะมึงเป็นแค่เด็กขายตัวเหมือนเดิม คิคิ" ผมเลิกคิ้วหันหน้ามองพี ดูเหมือนว่าอดีตเพื่อนรักคนนี้จะไม่พอใจกับท่าทางกวนประสาทของผมจนหลุดแอ๊บซะแล้ว อืม ชักสนุกแล้วสิ

"มึงรู้มั้ยพี่โปรดว่าที่ผัวมึงชอบอะไรที่สุด ไหนๆมึงก็เคยเป็นอดีตเพื่อนรักงั้นกูจะสงเคราะห์บอกให้ไว้เป็นแนวทางก็แล้วกัน เพราะคิดว่ายังไงมึงก็ยังไม่ได้กินกับพี่เขา กูบอกอะไรก็จำด้วยล่ะเผื่อในอนาคตพี่โปรดจะเจอคนอื่นที่ถูกใจมึงจะได้เกาะตำแหน่งแฟนแน่นๆ พี่โปรดน่ะชอบป้อนไอติมมากกก เวลาจะเสร็จพี่แกก็ชอบให้ครางดังๆ ชอบดูดนมดูดคอแรงๆด้วยนะ อีกอย่างพี่แกชอบให้ขึ้นขย่มด้วย บางทีเอากันข้ามวันข้ามคืนยังเคยเลย แต่ก็นะ..ยังไงกูก็เป็นแค่เด็กขายตัวแบบมึงว่าน่ะเซ็กส์เลยมัดใจพี่เขาไม่ได้ หวังว่าคุณแฟนแบบมึงเซ็กส์จะพอมัดใจพี่เขาได้บ้างนะ กูแนะนำได้แค่นี้แหละที่เหลือมึงลงภาคสนามเองแล้วกัน หึหึ" กูมาผมก็กูกลับ พูดจบผมก็เดินชนไหล่พีไปนั่งเก้าอี้ข้างสระว่ายน้ำโดยไม่สนใจท่าทางโกรธแค้นจนหน้าแดงของพี

"มึงจะไม่ซาบซึ้งหน่อยเหรอที่กูอุตส่าห์แจกแจงจนละเอียดยิบเรื่องว่าที่ผัวมึงชอบอะไรท่าไหนบ้าง" ผมพยายามกลั้นใจไม่ให้ตัวเองหัวเราะออกมาดังๆ เมื่อเห็นพีมีท่าทางจะกระโจนใส่ผมได้ทุกเมื่อ เอาสิกระโจนมาไอ้ปอจะถีบลงสระเลย

"ยังไงพี่โปรดก็ไม่มีวันทิ้งกูอยู่ดีแหละ เพราะกูคือแฟนไม่ใช่เด็กขายตัวอย่างมึงนะปอรัก" พีเดินมาทิ้งตัวนั่งตรงเก้าอี้ข้างๆ ปากแดงๆก็จีบปากจีบคอสาธยายถึงความรักอันหวานชื่นของตัวเองกับพี่โปรดไม่ขาดปากจนผมแทบอ้วก ไอ้อิจฉามันก็อิจฉาอยู่หรอกแต่เหนือกว่านั้นมันน่าหมั่นไส้น่ะสิ พี่โปรดนี่ยังไงจะหาเมียเป็นตัวเป็นตนสักทีหาที่ดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง เออ ถ้าเป็นแบบพี่ไทหรือพี่มินก็ว่าไปอย่าง ผมได้แต่นั่งกอดอกฟังพีเจื้อยแจ้วอย่างสมเพชกับความโอ้อวดนี้

"ไอ้พีกูขออะไรมึงอย่างนึงได้มั้ยวะ ขออย่างเดียวจริงๆแล้วกูจะถือว่าเรื่องระหว่างมึงกับกูหายกันไป" ยิ่งผมมองหน้าพี สมองมันก็ยิ่งสั่งให้ต้องเอาคืนคนแบบนี้สักหน่อย

"ขออะไร? ถ้าขอเอากับพี่โปรดเป็นการสั่งลากูไม่อนุญาตนะผัวใครใครก็หวง แต่ต่อไปมึงต้องหัดไว้ใจคนให้น้อยกว่านี้หน่อยจะได้ไม่โง่แบบนี้อีก อยู่กับพี่โปรดมาตั้งสองปีแต่กูเข้ามายังไม่ถึงสองเดือนก็ได้พี่โปรดซะแล้วได้แบบง่ายๆด้วยสิ กูรู้ว่ามึงรักพี่โปรดมากแต่เสียใจด้วยพี่โปรดเขาไม่ได้รักมึงและเขาเลือกกู สองปีของมึงไม่มีค่าอะไรเลยว่ะไอ้ปอ" พีเบะปากยื่นหน้ามาให้ ผมต้องพยายามข่มใจไว้ก่อนแค่อยากรู้อะไรบางอย่างให้ชัดเจนกว่านี้เท่านั้น

"กูว่าคนที่ไว้ใจไม่ได้โง่นะ แต่คนที่หลอกคนที่ไว้ใจต่างหากแม่งเลว ฮ่าๆๆ กูอ่ะรักพี่โปรดมากก็จริงและกูก็เจียมตัวมาเสมอว่ายังไงกูก็ไม่ใช่แน่ๆ แค่ไม่คาดว่าคนที่ใช่ของพี่เขาจะเป็นแบบมึง นี่ถามหน่อยเถอะมึงรักพี่โปรดจริงป่ะ ที่เข้าหากูแต่แรกนี่กะว่าเอากูเป็นสะพานว่างั้น?" ผมจ้องตาพีแบบต้องการคำตอบอย่างชัดเจน ถึงจะเดาได้ตั้งแต่ที่พีเปิดเผยธาตุแท้ออกมาก็เถอะ

"อ่ะนะ ถ้าไม่มีพี่โปรดเป็นเป้าหมายมึงคิดว่ากูจะฝืนตัวเองไปสนิทชิดเชื้อกับคนแบบมึงเหรอ เรามันคนละระดับกันไปหน่อยนะเพื่อนรัก มึงกระจอกไป" 

โครม! ผัวะ! ไม่ต้องรอให้พีพูดจบผมก็ยันโครมเก้าอี้ตัวที่พีนั่ง แล้วโดดนั่งทับอกซัดหมัดไปที่ปากแดงๆของพีสุดแรงจนมีน้ำสีแดงไหลมาจากปากกับจมูกของพีทันที นี่แหละที่ผมจะขอเมื่อกี้และจะคิดว่าที่ผ่านมาผมจ่ายค่าโง่เป็นความเจ็บปวดแลกกับประสบการณ์ครั้งนี้ก็แล้วกัน

"ไอ้ปอหยุด! กูบอกให้หยุด!!" ช่วงชุลมุนผมกระชากคอเสื้อพีขึ้นมา หลังจากฝากน้ำแดงจนกลบเหล็กดัดฟันสีฟ้านั้น กำลังคิดอยากจะถีบลงสระให้คลอรีนมันล้างสันดานเลวๆสักหน่อย และเสียงตวาดของพี่โปรดที่ดังมาจากประตูทางเข้าทำให้ผมตัดสินใจใช้แรงทั้งหมดที่มีเหวี่ยงพีลงสระว่ายน้ำทันที

ตูม! ผมยืนกอดอกมองพีที่ทำเป็นยกไม้ยกมือให้ช่วย พี่โปรดเองก็รีบกระโดดไปช่วยสุดที่รักของเขาขึ้นมา ยิ่งเห็นท่าทางอ่อนแอของพีเหมือนตัวเองจะจมน้ำตายผมยิ่งหมั่นไส้โดยไม่ได้รู้สึกผิดอะไรสักนิด เพราะผมรู้อยู่แก่ใจว่าพีน่ะว่ายน้ำโคตรเก่ง เก่งพอๆกับความเฟคที่พีมีอยู่เลย

"แค่กๆๆๆ อื้อพี่โปรด พีกลัว"

"ไม่เป็นไรแล้วนะครับ ไม่ต้องกลัวนะพี่พาพีขึ้นมาแล้ว"

"ตอแหลจนผู้หญิงยังอายเลยนะพิชญะ ไม่น่าเชื่อว่ากูกับใครบางคนจะโง่คบกับมึงได้ตั้งนานสองนาน นี่โง่ไม่จริงทำไม่ได้นะเนี่ย" ผมอดปากตัวเองไม่ได้เลยแขวะไปถึงใครบางคนที่กำลังกอดกำลังโอ๋กันอยู่ จบประโยคนี้พี่โปรดก็ตวัดตาจ้องมาอย่างดุดัน แต่คิดว่าผมจะกลัวเหรอไหนๆก็จบกันไปแล้วทำไมผมต้องมากลัวมาแคร์คนอื่นอีก

"มึงทำเกินไปนะไอ้ปอ ทำไมสันดานเสียแบบนี้ห๊ะ!" พี่โปรดเดินมาบีบแขนผมมันแรงจนเจ็บ เจ็บไปถึงใจ คิดว่ากระดูกกับใจผมคงร้าวไปพร้อมกันแล้วมั้ง

"ผมสันดานเสียน้อยกว่าว่าที่เมียพี่ก็แล้วกัน ตาต่ำไปนะโปรดปราณจัดเจนเรื่องผสมพันธุ์ทั้งที ก็น่าจะเลือกแม่พันธุ์ที่ดีมีคุณค่ากว่านี้หน่อยเสียของชะมัด หึ"

เพี๊ยะ! ให้ตายเถอะครับเกิดมาผมไม่เคยหน้าชาขนาดนี้มาก่อนเลย ชาจนไม่รู้สึกเจ็บแก้มที่โดนตบ ฝ่ามือใหญ่ที่มีแต่คอยเช็ดน้ำตาให้กันมาตลอด แต่ตอนนี้ฝ่ามือใหญ่ข้างนั้นมันฟาดหน้าผมเต็มๆ จนผมกับคนลงไม้ลงมือถึงกับยืนจ้องตากันแบบอึ้งๆไปทั้งคู่ และพี่โปรดก็เป็นฝ่ายเมินหน้าหลบตาไปทางอื่นก่อน

ผัวะ! และการเบือนหน้าหนีของพี่โปรดมันก็เป็นช่องว่างให้ผมซัดหมัดเข้ากับปากที่เคยจูบกันบ่อยๆ มันอาจไม่ทำให้พี่โปรดถึงกับได้เลือดเพราะส่วนหนึ่งคือผมยั้งแรงไว้ในวินาทีสุดท้ายก่อนเนื้อกระทบเนื้อ ด้วยเหตุผลที่ว่านี่คือความสุขของผม คือคนที่เคยยิ้ม หัวเราะ เช็ดน้ำตาให้กัน คนที่รั้งหัวผมไปนอนหนุนแขนทุกครั้งที่ล้มตัวนอนเคียงข้าง คนที่ผมตักกับข้าวให้ ป้อนข้าวให้บ่อยๆ และเป็นคนที่ผม..รัก

"ไอ้ปอ!"

ตูม! โดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัวพี่โปรดก็กระชากแขนผมเหวี่ยงลงสระว่ายน้ำ ทันทีที่ร่างกายกระทบกับผิวน้ำอย่างแรงทำให้ผมถึงกับจุก แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดมันก็ทำให้ผมตะเกียกตะกายพยายามเรียกร้องให้คนคนนั้นหันมามองและช่วยเหลือผมบ้าง แต่แล้วภาพที่เห็นก็คือเขาอุ้มคนรักของเขาเดินจากไป

นี่คงเป็นเวรกรรมที่ผมเหวี่ยงพีลงสระเมื่อกี้มั้ง คิดได้แบบนั้นผมก็หลับตาปล่อยตัวเองให้จมไปกับความลึกสองเมตรกว่าของสระว่ายน้ำอย่างยอมจำนนต่อเวรกรรม พอได้แล้วนะไอ้ปอ ถึงจะรักยังไงมึงก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจเขาได้หรอก สุดท้ายให้ไปเท่าไหร่มึงก็ต้องเอากลับคืนมาเท่านั้น

​"ปอๆ ไอ้ปอ" แรงกระชากแขน ปากหนาๆที่เป่าลมเข้ามา เสียงร้องเรียกชื่อผมอย่างร้อนรนทำให้ผมต้องแข็งใจลืมตาขึ้นมา ทันทีที่กะพริบตาเงาใหญ่ที่บดบังแสงจากพระอาทิตย์ทำให้ผมเห็นสีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยและกระวนกระวายใจของคนที่ดึงผมมาจากก้นสระได้อย่างเต็มตา

"พี่ชิน แค่กๆๆ" 

"เออกูเอง นี่ถ้ากูคุยโทรศัพท์นานกว่านี้อีกนิดมึงได้เป็นผีเฝ้าสระว่ายน้ำแล้วนะ" พี่ชินน้ำตาคลอเบ้ารวบตัวผมไปกอดจนแน่น ผมเองก็กอดรัดพี่ชินไว้จนแน่นเช่นกัน 

พอแล้วสำหรับผู้ชายคนนั้น สิ่งที่คนเราทุกคนมีเท่ากันคือเวลา แล้วทำไมผมถึงต้องเอาเวลาของผมไปสูญเสียให้กับคนที่ไม่เห็นคุณค่าแบบนั้นมันเสียเวลาเปล่าๆ ในเมื่อเวลาไม่สามารถย้อนกลับไป ถ้างั้นอนาคตผมก็อ้อนวอนขออย่าได้มีอะไรเกี่ยวพันกันอีกเลย ในวันข้างหน้าผมขอเป็นแค่คนที่เดินสวนทางกับผู้ชายคนนั้นก็พอแล้ว...


***"จงทำตัวเหมือนตุ๊กตาล้มลุก ไม่ว่าล้มกี่ครั้ง ก็ลุกขึ้นมาใหม่อย่างเข้มแข็งเสมอ"

ท่านเจ้าของหนังสือที่ยังไม่ได้รับเมล์ตอนพิเศษในหนังสือไปอ่านก่อนท่านละ2ตอน แล้วต้องการอ่านรบกวนแปะเมล์พร้อมชื่อที่แชทเพจนะจ้าว (ตอนพิเศษในเมล์เป็นฉบับไม่ได้แก้คำผิดในหนังสือแก้แล้วนะคะ)

ไม่เวิ้นยาว นิ๊ดเดียวจริงๆงั้นฟางจะลงแดง ฟางมีของฝากมาจากเชียงใหม่ไล่ตามลำดับนะคะ

1 กระเป๋าน้อย สำหรับเจ้าของหนังสือ ก็แค่ตัวแทน จำนวน15ท่าน ฟางจะแนบไปพร้อมหนังสือเน้อขอแค่คุณเข้าไปแปะชื่อ อันดับที่ฟางเคยแจ้งไว้ แล้วติด#ก็แค่ตัวแทน ในโพสต์ที่ฟางจะอัพที่เพจพรุ่งนี้ 15ท่านแรกฟางจะแนบกระเป๋าน้อยไปให้โดยไม่มีสุ่มเลือกอะไรทั้งนั้นเลยจ้าวใครมือยาวสาวได้สาวไปเน้อ **ย้ำมาอันนี้เฉพาะเจ้าของหนังสือจ้าว 

2 รองเท้าสลิปเปอร์กับเชือกอะไรเขาเรียกเชือกรัดแขนเหรอเรียกไม่เป็นข้ามไป แต่สามารถดูภาพประกอบที่เพจได้ฟางเคยโพสไปเดี๋ยวพรุ่งนี้ลงภาพที่เพจอีกรอบ มี3ชุด คือรองเท้า+เชือก อันนี้เล่นได้ทุ๊กท่าน เพียงแค่คอมเม้นโพสในวันพรุ่งนี้ที่ฟางจะลงว่า ท่านชอบตัวละครตัวไหนในเรื่อง ก็แค่ตัวแทน เหตุผลด้วยนะคะ จะยาวเป็นหน้าเอ4หรือจะสั้น2บรรทัดก็ได้ขอให้โดนก็พอ โดนนี่โดนใจคนเลือกที่ไม่ใช่ฟางเน้อฟางขี้เอ็นดูเดี๋ยวเลือกเม้นนั้นสงสารเม้นนี้อีกต้องให้คุณนายแม่มาเลือกพรุ่งนี้จ้าว ของจะส่งพร้อมส่งหนังสือในวันที่2สค.เน้อจ้าว 3ท่านหนา(รองเท้ามาจากเรื่อง ก็แค่ตัวแทน ตอน แต่งงานกันนะ)

**ขออนุญาตว่าให้ได้แค่รางวัลละท่าน เกิดท่านเม้นมา2ที่แล้วได้ทั้ง2ฟางจะตัดเป็นรองเท้าให้นะคะ และกระเป๋าน้อยจะเป็นของท่านต่อไปโดนอัตโนมัตจ้าว ของหลงลืมรักก็มีมาแจกเป็นผ้าพันคอเน้อ3รางวัล และพวงกุณแจ20ชิ้นแถมในหนังสือหลงลืมรักไว้เดี๋ยวมาเล่นใหม่จ้าว

ไอ้ปอรักของแม่ยกก็แน่นะเออ แต่โดนว่าที่สามีไก่มาเบรคก่อนไม่งั้นน้องไก่น่วมแน่จ้าว ถามว่าน้องร้ายมั้ย? เอ๊า คนอ่านอยากให้น้องลุกมาสู้ฟางก็จัดให้ คือปอรักเป็นคนไม่ยอมคนอยู่แล้วแรงมาแรงกลับทางการกระทำไม่เหมือนหนูมินเท่าไหร่เน้อ ที่จริงฟางเอาอารมณ์หมั่นไส้ตัวเองมาเขียนล้วนๆ โปรดไม่ได้ตั้งใจให้ปอจมน้ำตายนะคะ โปรดแค่คิดว่าที่ปอเคยบอกว่าว่ายน้ำในสระได้นั่นเรื่องจริงเลยทิ้งปอรักตกน้ำซะงั้นจ้าว

ตอนหน้าจบ ก็จะเสิร์ฟมาม่าในตอนที่27 ชามใหญ่มากเน้อ มีคำผิดรบกวนท้วงด้วยนะคะ ส-อ ฟางติดภารกิจไปวัดกับไปซื้ออุปกรณ์มาส่งหนังสือให้คนอ่านเน้อฟางเคยแจ้งไปแล้ว พบกันวันจันทร์จ้าว ขอบคุณสำหรับการรอนังฟางคนนี้ ขอบคุณจริงๆค่ะ ฟางจะตัดกรรมน้องตอนที่27 กรุณาอยู่ฝ่าทะเลโซเดียมไปกับฟางขอร้องเลยจ้าว ไปหนา จุ๊บเหม่งจ้าว 

**แจ้งรายชื่อท่านเจ้าของหนังสือ ก็แค่ตัวแทน เพิ่มเติมเน้อ หนังสือหมดสต็อกที่สำรองไว้จริงๆ ฟางจะพิมพ์ซ้ำรอบ2ตอนที่เคลียร์ส่งรอบนี้ไปแล้วนะคะ คาดว่าจะเปิดจองระหว่างกย.-ตค เดี๋ยวจะมาแจ้งอีกครั้งเน้อ ขออภัยสำหรับหลายๆท่านที่สอบถามมาจริงๆ ในรอบ2ฟางมีที่คั่นจากเชียงใหม่18ท่านแรกเน้อจ้าว 

245.คุณ กัญฉัฐฐ  ขอนแก่น

246.คุณ ณัฐพินทร์  กทม.

247.คุณ อัตติกา  ระยอง1

248.คุณ อัตติกา  ระยอง1 (รวมทั้งหมด4ชุด)

249.คุณ ปริชาติ  กทม.

250.คุณ สุชาดา  กทม.

251.คุณ รจนา  นครปฐม




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น