ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 21

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 21

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.2k

ความคิดเห็น : 61

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2560 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 21
แบบอักษร

ทางเลือกที่ :: 21

ผมว่าผมจะกลับไปทำงานแต่ไม่รู้ว่าพี่หลุยส์จะยอมหรือเปล่า ผมเบื่อที่วันๆเอาแต่นั่งๆนอนๆที่บ้านเขารู้บ้างมั้ยว่าการที่ปล่อยผมไว้ที่บ้านมันทำให้ผมคิดถึงลูกมากแค่ไหนน่ะแล้วก็ตั้งแต่วันนั้นที่เขาจะทำลูกแล้วผมไม่ยอม เขาก็บึ้งตึงใส่ผมแล้วใครสนกันล่ะ ผมต้องยอมเขาไปตลอดหรือไงกัน

“จะไปไหนครับ?”

ก็นะ…ผมกรอกตาเซ็งๆแล้วเดินกลับเข้ามาในบ้านตามเดิม ผมไม่รู้ว่าครอบครัวพี่เขาเป็นมาเฟียหรือเป็นอะไรถึงได้มีการ์ดเป็นสิบๆ ผมจะบ้าตาย! ผมขึ้นมาบนห้องแล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาเขา ผมจะไม่ทนแล้วนะ!

(มีอะไร?)

“นนท์เบื่อ!! พานนท์ออกไปจากที่นี่สักที!”

(…..)

“อยู่ในบ้านที่มีลูกอยู่ด้วยนนท์ทำใจไม่ได้! นนท์เอาแต่คิดถึงลูก! ถ้าพี่ไม่พาออกไแข้างนอกแล้วนนท์จะทำใจได้ยังไง! นนท์จะเดินต่อไปยังไง!”

(รู้สึกมึงชักเอาใหญ่แล้วนนท์)

“นนท์ไม่มีอะไรให้เสียแล้วนี่..นนท์เสียลูกไปแล้ว!เสียสติเสียตัวตนไปแล้วไง! รีบๆมาพานนท์ไปเลยนะ นนท์ไม่อยากพังบ้านพี่!”

ผมวางสายแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง ผมรู้ตัวดีว่าทำอะไรแต่ผมรู้สึกว่าผมคุมตัวเองไม่อยู่ ผมเหมือนคนบ้าที่ค่อยๆกัดกินสติของตัวเอง…เรื่องเสียลูกไปมันทำใจยากจริงๆแบะผมไม่อยากยอมรับมัน ผมต้องไปที่ไหนก็ได้ไกลๆ ในหัวผมตอนนี้มีแต่ลดากับณดาเต็มไปหมด ภาพที่ผมส่งลูกไปโรงเรียนมันลอยไปลอยมาในหัว ภาพที่เรานอนกอดกันสามคนแม่ลูกมันเด่นชัดขึ้นมา ภาพที่ผมแสดงความยินดีกับลูกๆหลังเรียนจบปริญญา ทุกๆอย่างที่วาดเอาไว้แล้วพังทลายมันกำลังกลับมาหลอนผม..

“ลดา..ณดา..อยากกลับมาหาแม่ใช่มั้ยถึงให้แม่เห็นภาพลูกน่ะ..ฮึก..อย่าทรมานปม่แบบนี้ได้มั้ย?”

ผมยกมือกุมหัวแล้วรีบเดินลงมาข้างล่าง ให้ตายสิ ผม..ผมอยากไปหาลูก นี่ผมเป็นอะไรไปเนี่ย!?!

“เดี๋ยวครับคุณนนท์!”

“ปล่อย! อย่ามาจับผม!”

ผมหันไปตวาดเขาแล้วรีบเดินออกมาจากบ้านหลังนั้นหรือลูกจะโกรธผมที่ผมไม่สามารถช่วยลูกได้ ผมควรทำยังไง..ผม..

ปริ๊นนนน!!!

“เฮือก!!!”

ผมสะดุ้งหอบหายใจเฮือกใหญ่แล้วมองรถตรงหน้าก่อนหลับตาแล้วเรียกสติกลับมา..นี่ผมเป็นอะไร..?

“มึงเป็นบ้าอะไรนนท์!!!!”

“….”

“อยากตายมากเลยหรือไง!!”

“….”

“พูดสิวะ!!”

“น นนท์..นนท์อยู่ไม่ได้ ฮึก นนท์คิดถึงลูก น นนท์เห็นแต่ภาพของลดากับณดาอยู่ในหัวเต็มไปหมด บ บางทีลูกอาจจะโกรธที่นนท์…นนท์ช่วยลูกไม่ได้…นนท์ต้องตายใช่มั้ย..”

เพียะ!

“ตั้งสติสิวะนนท์!! มึงเป็นบ้าอะไร! กูเห็นมึงปกติมาหลายวันแต่มาสติแตกวันนี้หรือไงหะ!?”

พี่หลุยส์ตบผมและตวาดผมแต่ผมไม่รู้สึกเจ็บเลย ผมเป็นอะไรไป ผมมองหน้าเขาแล้วส่ายหัวก่อนเบือนหน้าหนี

“นนท์..ฮึก..นนท์เห็นลูกกับนนท์..”

“อย่าหลอกตัวเอง ลูกตายไปแล้ว! ทำใจยอมรับมันได้แล้วนนท์!”

หลุยส์ตวาดใส่นนท์แล้วพานนท์กลับเข้ามาในบ้านจากที่เห็นนนท์กำลังหลอกตัวเองว่าลูกยังอยู่และหลอกตัวเองว่าทำใจได้เรื่องลูกตายหลายวันนี้นนท์ดูปกติก็จริงแต่บางครั้งก็อารมณ์เสียเหมือนคนเสียสติไปชั่วครู่หลอกตัวเองไปมาสลับเรื่องราวจนตัวเองแทบไม่หลงเหลือตัวตน หลุยส์เองก็คิดไม่ออกว่าจะทำยังไงให้นนท์กลับมาเหมือนเดิมทางเดียวคือท้องซะ

“ปล่อยนนท์! นนท์ไม่อยู่ที่นี่!”

“กูบอกให้ตัั้งสติ! กูไม่อยากมีเมียเป็นบ้านะนนท์!”

หลุยส์ลากนนท์เข้ามาในห้องพระแล้วจับนนท์ให้จ้องรูปลูกสาวที่อยู่ในกรอบสีทอง นนท์มองมันแล้วน้ำตาไหลอาบแก้มไร้คำพูดใดๆ

“เลิกหลอกตัวเอง เลิกทำร้ายตัวเอง ลดากับณดาตายแล้ว มึงทำได้แค่ใช้ชีวิตต่อไปแลเวคอบทำบุญให้ลูกแค่นี้…เวรชิบ! กูพูดแบบนี้เป็นด้วยหรือไง”

ประโยคหลังหลุยส์สบถกับตัวเองเบาๆแลเวยกมือลูบหน้าเครียดๆร้อยวันพันปีนี่เป็นคำพูดที่ดูดีที่สุดของเขาแล้ว นนท์เช็ดน้ำตาแล้วยิ้มให้กับลูกสาวทั้งสองก่อนลุกขึ้นยืน

“ขอบคุณครับพี่หลุยส์ นนท์รู้แล้ว..และก็..”

นนท์หันหน้าไปหาหลุยส์ก่อนยิ้มหวานแล้วตบแกเมสากแรงๆทันที

เพียะ!

“ขอคืน นนท์เริ่มเจ็บแล้ว!”

หลุยส์กรอกตาเซ็งๆแล้วมองนนท์ที่เดินเข้าห้องไปก่อนหันมองลูกสาวแล้วยิ้มนิดๆ

“อยากกลับมาเกิดก็มา ชั้น..ไม่..พ่อจะ..โว้ย! พูดยากชะมัด! เออ! พ่อจะทำให้แม่ท้องเอง! แม่ง..กูพูดอะไรไป”

หลุยส์กรอกตาเอือมๆแล้วปิดประตูห้องพระก่อนเดินเข้าห้องไปบ้างเวลาเขาทำตัวดีหรือพูดจาดีๆเขารู้สึกแขยงตัวเองจนอยากอ้วก คันคะเยอไปทั้งตัว

“กู..ไม่เหมาะกับสิ่งดีๆจริงๆ”

::

::

วันต่อมา

ผมได้กลับมาทำงานแล้วแต่ได้อยู่แค่ชั้นสองแถมได้เสิร์ฟแค่บางโต๊ะ ผมอยากทำเหมือนกับคนอื่นๆคือเดินเสิร์ฟทั้งบนและล่างแต่พี่หลุยส์ไม่ยอม เขายื่นข้อเสนอมาว่าถ้าจะทำก็ทำแค่ชั้นบนแต่ถ้าทำทั้งชั้นล่างและบน..ผมต้องนอนอยู่บ้าน ใครจะยอมเล่า!

“มึงมานี่”

“อะไรอีก?!”

“มานี่”

ผมถอนหายใจเซ็งๆแล้วเดินเข้าไปหาเขา พี่หลุยส์ดึงผมเข้าไปใกล้แล้วมัดผมให้ลวกๆก่อนที่เขาจะก้มลงมาแล้วกัดคอผมดูดแรงๆ ผมเจ็บนะเลยจะผลักเขาออกแต่ผมสู้แรงเขาไม่ได้

“อ่ะ เจ็บ! มันเจ็บๆ!”

“เรียบร้อย”

ผมลูบคอแล้วเดินไปส่องกระจกก่อนหลับตาลงเพื่อระงับอารมณ์..นี่เขาจะปิดทางผมทุกทางเลยหรือไง!

::

::

“เวลาพวกมึงทำดีแล้วรู้สึกยังไง?”

ท่ามกลางเสียงเพลงดังๆแสงสีสวยๆหลุยส์กำลังจ้องมองร่างเพรียวที่เดินเสิร์ฟไปมาพร้อมโปรยรอยยิ้มก่อนเอ่ยถามเพื่อนแบบไม่ทันตั้งตัว

“ห หะ อะไรนะ?”

“กูถามว่าเวลาพวกมึงทำดีแล้วรู้สึกยังไง?”

หลุยส์ย้ำคำถามอีกครั้งก่อนขมวดคิ้วเมื่อเห็นผู้ชายจับมือนนท์แต่นนท์สะบัดออกแล้วเดินกลับไป

“ก็ต้องดีสิวะ ทำดีก็ต้องรู้สึกดีว่าแต่มึงถามทำไม?”

“…กูแขยงตัวเองชิบหาย พูดดีกับเมียทีไรกู..เวร! ช่างแม่ง!”

ทุกคนต่างมองหลุยส์งงๆแล้วมองกันอย่างขอคำตอบ พวกเขาพอรู้นิสัยหลุยส์แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้..ไม่รู้เลยจริงๆ

“พอกันที!”

อยู่ๆหลุยส์ก็วางแก้วเหล้าลงแล้วลุกขึ้นเดินไปหานนท์แล้วพานนท์มานั่งด้วย

“อะไรของพี่เนี่ย?!”

ผมไม่เข้าใจเลยว่าเขาเป็นอะไรของเขานักหนาพอลากผมมานั่งได้ตามใจก็เอาแต่กินเหล้าเงียบๆพอผมขยับก็หันมองเหมือนผมไปฆ่าใครตาย เหอะ! ให้ตายเถอะ

ช่วงห้าทุ่มผมเริ่มง่วงแต่คนข้างๆยังนั่งคุยกินเหล้าได้สบายๆ เพื่อนๆของเขาก็เริ่มเมากันแล้ว ผมนี่สิหาวได้หาวดี

“นี่..นนท์ง่วง”

ผมสะกิดเขาแล้วกระซิบบอก เขาแค่พยักหน้าแล้วไม่สนใจผมอีก

“นนท์ง่วง!”

“ง่วงก็นอนสิวะ”

เขามองหน้าผมดึงผมให้นอนตักเขาแต่ผมขืนตัวไว้

“ไม่ๆๆ นนท์ไม่นอนที่นี่ มันเสียงดังนนท์จะเข้าไปในห้อง”

ผมลุกออกมาแล้วเดินมาที่ห้องคนเดียวอย่างน้อยในนี้ก็เงียบแล้วก็น่านอนกว่าข้างนอกอีก ผมถอนหายใจแล้วถอดเสื้อกั๊กออกก่อนล้มตัวนอนบนโซฟา ใช้ชีวิตไปวันๆนี่น่าเบื่อจริงๆ..ผม..อยากเลี้ยงเด็กแล้วสิ

3 เดือนผ่านไปหลังจากเสียลูก

วันนี้ผมกับพี่หลุยส์มาทำบุญให้กับลูกสาวและขอให้ลูกกลับมาเกิดอีกครั้งแต่ก็ไม่มั่นใจว่าถ้าเกิดผมท้องมาจริงๆจะยังได้ทั้งสองกลับมามั้ย

“ใส่สีขาวไม่ก็สีดำสิครับ สีแดงพี่จะใส่ทำไม”

ผมรีบขัดเขา พี่หลุยส์ใส่เสื้อยืดสีแดงคู่กับกางเกงขาสั้นสีดำ

“มึงจำไม่ได้หรืแไงก่อนเผาลดาใส่สีอะไร?”

“ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย เปลี่ยนเลยนะ”

พี่หลุยส์กรอกตาเซ็งๆแล้วถอดเสื้อออกก่อนเปลี่ยนเป็นเสื้อสีขาว ผมถอนหายใจแล้วลงมาข้างล่างเพื่อตรวจเช็คของว่าครบหรือยังระหว่างที่เช็คอยู่ผมคิดไปเรื่อยเปื่อยกับชีวิตของผมตอนนี้ มันเหมือนจะดีในบางครั้งแต่ก็ไม่ อ่า วันนั้นที่ผมอยากเลี้ยงเด็กผมคุยกับเขา..คุยกับพี่หลุยส์ถึงแม้เขาจะตกลงและมีอะไรกันแต่ผมสัมผัสความรู้สึกจากเขาไม่ได้เลย…ความรู้สึกที่ว่าอยากมีลูก ใช่ เรา..ไม่ได้รักกัน ไม่สิ คงมีแต่เขาเพราะตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน ความใกล้ชิดทำให้ผมรู้สึกแปลกๆแล้วยิ่งมีอะไรกันแทบจะทุกวันยิ่งรู้สึกเข้าไปอีก ผมคิดไม่ออกเลยถ้าเกิดท้องมาจริงๆ เขาจะคิดยังไงจะรู้สึกยังไง

“เฮ้อ…”

“ไปได้หรือยัง?”

ผมหันมองเขาแล้วรู้สึกอึดอัดแปลกๆแฮะ

“พี่…เอ่อ..อยากไปหรือเปล่า นนท์ไปเองได้นะ”

“ทำไม?”

“ก็พี่เหมือนไม่อยากไป เอ่อ พูดง่ายๆก็..พี่ไม่ได้รักลูกหรือผูกพันธ์กับลูกถ้าพี่ไปพี่จะอึดอัดเปล่าๆ”

“หุบปากแล้วรีบไปได้แล้ว”

ผมพยักหน้าแล้วถือตะกร้าเดินตามเขามาที่รถ ตลอดทางผมนั่งเงียบมาตลอด เขาก็เงียบ เอาจริงๆนะผมอยากเปิดใจคุยมากๆแต่ก็กลัวมากเหมือนกัน

เมื่อมาถึงวัดเราสองคนก็ทำบุญให้กับลูกๆทั้งถวายสังฆธาน ปล่อยนกปล่อยปลา ทุกๆอย่างที่ทำผมหวังว่ามันจะไปถึงลูก

“นี่..คือเสร็จแล้วเราคุยกันได้มั้ยครับ? ที่บ้าน”

“เออ”

ผมยิ้มนิดๆแล้วขึ้นรถผมอยากคุยให้กระจ่างไปเลย บางครั้งเราก็เหมือนจะรักกันนะแต่แปปเดียวมันก็หายสาบสูญไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอาจริงๆนะ…ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันในฐานะอะไร?

พอกลับมาถึงบ้านผมนำขึ้นมาบนห้อง เขาทำหน้าเบื่อหน่ายมากๆบางทีผมอาจจะต้องไปแล้ว

“มีอะไร”

“คือ..พี่หลุยส์ พี่..รู้สึกยังไงกับนนท์?”

ผมมองหน้าเขาด้วยสายตาจริงจัง พี่หลุยส์ยิ้มมุมปากแล้วเดินเข้ามาหาผมที่เตียง มือหนาเชยคางผมขึ้นเล็กน้อย ผมใจสั่นมาก..ผมกลัวคำตอบ

“กูไม่ใช่คนแสดงออก”

“…..”

“กูรักในแบบของกู”

“….”

“และกูจะไม่พูดว่ากูรักมึง”

“….”

“ใช่ กูพูดไปแล้ว เวร! กูเป็นบ้าอะไร!?”

เขาผละออกไปแล้วสบถด่าตัวเองไม่หยุดก่อนเดินออกจากห้องไป ผมได้แต่นั่งกระพริบตาปริบๆแล้วประมวลผลของเหตุการณ์เมื่อครู่…ถ้าผมเข้าใจไม่ผิด..คือพี่หลุยส์รักผม?แต่ไม่แสดงออกแค่นั้นเอง? บ้าไปแล้ว ร รักหรอ? ด่าผม ห้ามนั่นนี่ บังคับนั่นนี่ นั่นคือรักหรอ!? แม้จะแอบอ่อนโยนตอนมีอะไรกันก็เถอะ! แต่..มันก็แค่แปปเดียว เชื่อไม่ได้ ให้ตายสิ! ผมเชื่อเขาไม่ได้จริงๆ!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}