ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 23 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 23 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 179.4k

ความคิดเห็น : 835

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2560 23:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 23 [100%]
แบบอักษร



รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 23

Author :   (ยอนิม)



“นี่มันอะไรกัน” แจ็คโวยขึ้น ที่มีคนถอยรถบรรทุกเข้ามาในบ้านตนเอง เป็นเพราะนีลยืนอยู่ทางประตูรั้ว ส่วนกลุ่มของเก็ท ยืนกันตรงแถบตัวบ้าน เลยทำให้นีลสามารถเดินไปเปิดประตูรั้วให้รถถอยเข้ามาได้


“พอดีเพื่อนมึงบอกกูว่าชอบเล่นกับแมว กูก็เลยพาแมวของกูมาให้เล่นไง” เดย์บอกกลับมาอีก แจ็คเลยหันไปหาเก็ททันที รวมไปถึงเพื่อนคนอื่นๆด้วย


“อะไรวะไอ้เก็ท” แจ็คถามเก็ทด้วยความสงสัย


“กูก็งงเหมือนกัน” เก็ทตอบกลับ เขาไม่เข้าใจ ว่าเรื่องของเขากับเดย์ จะต้องเอาแมวเข้ามาเกี่ยวด้วยทำไม พอรถถอยเข้ามาได้ที่แล้ว นีลก็ปิดประตูรั้ว ส่วนนันก็ลงมาจากรถ


“โอ้โห ของเล่นแมวเยอะแยะเลยเฮีย” นันพูดขึ้นอย่างขำๆ เมื่อเห็นว่ามีกลุ่มคนอยู่กันหลายคน


“พี่เดย์พาคนมาเพิ่มอีกสินะครับ ในรถก็คงมีคนอื่นอยู่ด้วยสินะ”เก็ทพูดขึ้นอย่างเยาะๆ เขาคิดว่าในรถบรรทุกก็คงจะเป็นกลุ่มเพื่อนๆของเดย์แน่นอน


“จะพามาเยอะแค่ไหนกูไม่สน แต่อย่าคิดว่าจะออกจากที่นี่ไปได้ง่ายๆละกัน” แจ็คว่าออกมาอย่างแค้นเคือง


“หรือว่ามันจะเอาซอมบี้มากัดพวกเราวะ ฮ่าๆๆ กูเคยดูในหนังไง ขนมากับรถบรรทุกปิดมิดชิดขนาดนี้” เพื่อนของแจ็คคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างขำๆ เดย์ยกยิ้มนิดๆ


“ไม่ต้องห่วง กูมาแค่ 3 คนเท่านั้น ส่วนบนรถนี่ ก็แมวของกูที่จะเอามาให้เล่นกับพวกมึงไง” เดย์บอกกลับ ก่อนจะหันไปหานัน


“เฮีย ผมไม่ได้พาวิปครีมมานะ เฮียคมบอกว่าคลีโมมันไม่ยอมให้เอาวิปครีมมา เค้าเลยต้องเอาคลีโมขึ้นมาแทน” นันบอกให้เดย์รับรู้ เดย์เลิกคิ้วเล็กน้อย ความจริงเค้าต้องการเอาวิปครีมมาตัวเดียว เพราะวิปครีมจะสั่งง่ายกว่า แต่ใช่ว่าเขาจะสั่งคลีโมไม่ได้ เพียงแค่เขาไม่อยากเหนื่อยแรงมากเท่านั้นเอง


“ไม่เป็นไร ตัวไหนก็เหมือนกัน” เดย์ตอบกลับ ก่อนที่เขาจะขยับไปเปิดประตูเหล็กหลังรถ นันกับนีลขยับออกห่างจากตัวรถพอสมควร ทำให้กลุ่มของเก็ทเริ่มระแวง


“โฮกกกกกกก” ทันทีที่ประตูเปิดออก เสียงคำรามก็ดังขึ้น ทำให้กลุ่มของเก็ทสะดุ้งโหยง


“หยุด!” เสียงกร้าวของเดย์ดังขึ้น เมื่อคลีโมกำลังกระโจนออกมา เดย์เบี่ยงตัวหลบ แล้วคว้าโซ่ที่ล่ามคอคลีโมเอาไว้  ทันทีที่เห็นเสือโคร่งขาว เพื่อนๆของเก็ทต่างกระโดดถอยหลังด้วยความตกใจ


“เหี้ย!!” เพื่อนๆของเก็ทตะโกนออกมา


“เสือ ไม่ใช่เหี้ยเว้ย” นันตะโกนบอกกลับไปอย่างขำๆ แต่เขาเองก็กลัวๆอยู่เหมือนกัน ตอนที่เดย์วานให้ไปรับแมวที่บ้านของกมลโดยบอกว่าโทรบอกให้คมเตรียมขึ้นรถให้แล้ว เขาก็งงอยู่ว่าแมวอะไร พอไปถึงก็รู้ว่ามันเป็นแมวยักษ์นี่เอง และทางคลีโม พอได้ยินเสียง และได้กลิ่นของเดย์ ก็ชะงักกึก แต่ยังคงมีเสียงคำรามในลำคอ เพราะเห็นกลุ่มคนที่มีท่าทางหวาดกลัวอยู่ตรงหน้า


“พี่เดย์ พี่ทำบ้าอะไรของพี่เนี่ย” เก็ทถามขึ้นทันที เดย์ปลดโซ่ที่ยึดติดกับตัวรถออก แล้วพาคลีโมลงมาจากรถ มือของเดย์จับไปที่ปลอกคอที่คลีโมสวมอยู่ ซึ่งติดอยู่กับโซ่เหล็กในมืออีกข้างของเขา


“ก็กูคุยกับพวกมึงแล้ว ดูเหมือนพวกมึงจะเข้าใจอะไรยาก ก็เลยพาสัตว์มาคุยด้วย เผื่อพวกมึงจะเข้าใจภาษาเดียวกัน” เดย์พูดตอกกลับ ทำให้เก็ทถึงกับนิ่งอึ้ง


“พี่จะบ้ารึไง นี่มันเสือนะ ไม่ใช่แมว พี่เลี้ยงมันงั้นเหรอ” เก็ทถามกลับไปอย่างคาดไม่ถึง ว่าเดย์จะเอาเสือมา


“ก็ไม่เชิง กูเคยเลี้ยงมัน และสนิทกับมัน กูสั่งให้มันทำอะไร มันก็จะทำ” เดย์บอกกลับพร้อมกับกวาดสายตามองหน้ากลุ่มของเก็ททุกคน ซึ่งตอนนี้เริ่มจะยืนไม่ติดที่กันแล้ว ถึงแม้ว่าจะมั่นใจว่ามีอาวุธกัน แต่ก็ไม่เคยที่จะต้องมาเจอกับเสือตัวใหญ่ตัวเป็นๆแบบนี้โดยไม่มีกรงกางกั้น


“แปลว่ามันเชื่องน่ะสิ” แจ็คยังคงใจดีสู้เสือ


“ใช่” คำตอบของเดย์ทำให้ทุกคนเบาใจ

“แต่กับกูเท่านั้น” เดย์บอกกลับมา ทำให้ทุกคนเริ่มใจไม่ดีอีกครั้ง


“ไม่กลัวโดนตำรวจจับรึไง” แจ็คถามออกมาอีก ตอนนี้กลุ่มพวกเขาถอยห่างออกไปอีกนิด


“โอ๊ย เฮียเค้าไม่กลัวหรอก เพราะเจ้าของเสือ เค้ามีอิทธิพลมากพอ ความจริงเค้าสามารถจับพวกมึงทั้งหมดโบกปูนถ่วงทะเลได้เลย แต่เฮียเดย์ของกูเค้าใจดีไง อยากพาสัตว์เลี้ยงมาคุยกับพวกมึงก่อน” นันพูดออกมาอย่างขำๆ เขาชอบที่จะดูสีหน้าหวาดหวั่นของอีกฝ่าย


“มันไม่ตลกเลยนะพี่เดย์” เก็ทพูดขึ้น


“มึงคิดว่ากูเป็นคนตลกงั้นสิ” เดย์ตอบกลับไป คลีโมยังคงส่งเสียงคำรามออกมาอยู่เป็นระยะ แววตาและท่าทางเหมือนกับพร้อมที่จะขย้ำเหยื่อตรงหน้า การเอาคลีโมออกมาสู่โลกภายนอกแบบนี้มันค่อนข้างเสี่ยง แต่เดย์เองก็มั่นใจ ว่าเขาคุมอยู่

“เอาล่ะ เลิกถาม เลิกสงสัยได้แล้ว กูจะถามเป็นครั้งสุดท้าย ว่าพวกมึงจะเลิกวุ่นวายกับเมียกู แล้วก็พวกกูได้รึยัง โดยเฉพาะมึง ไอ้เก็ท เปลี่ยนใจที่อยากจะได้กูรึยัง” เดย์ถามกลับไปเสียงจริงจัง เพราะเบื่อความยืดเยื้อนี้ เขาอยากกลับไปอาบน้ำแล้วกอดอิฐเต็มทีแล้ว


เก็ทนิ่งเงียบไปทันทีเมื่อได้ยินคำถามของเดย์ เขาไม่เคยรู้มาก่อน ว่าเดย์เป็นคนยังไง และอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน เขาคิดว่าเดย์ก็คงเป็นคนธรรมดาทั่วไปเหมือนกับเขาและอิฐ เป็นคนที่ไม่มีภูมิหลังอะไร และคงจะจัดการง่าย แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิด


“มึงอย่าไปกลัวไอ้เก็ท กูว่ามันแค่เอามาขู่ว่ะ มันไม่กล้าปล่อยให้เสือมากัดพวกเราตายหรอก เพราะพวกเราตาย มันก็ติดคุก” แจ็คพูดขึ้นมา ถึงแม้ว่าจะหวาดหวั่นกับเสือโคร่งขาวตัวใหญ่นี้ก็ตาม


“ไม่ต้องห่วง คลีโมมันคงกินยันกระดูก ไม่ให้เหลือซากไว้พิสูจน์หรอก” นีลบอกออกมาบ้าง


“พวกมึงนี่รั้น และดื้อด้านกันจริงๆนะ” เดย์พูดขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย

“งั้นอย่าหาว่ากูโหดก็แล้วกัน คลีโม! ไป!” เดย์ตบตรงหลังคอของคลีโมเบาๆ  ดวงตาของคลีโมวาววับ


“โฮกกกกก” คลีโมแยกเขี้ยวอันใหญ่โต พร้อมกับคำรามเสียงก้อง ก่อนจะกระโจนไปตรงด้านหน้า


“อ๊ากกกกกกก” เพื่อนๆของเก็ท ต่างวิ่งกันกระเจิงไปคนละทิศละทาง แม้แต่แจ็ค ก็วิ่งเข้าไปในบ้านด้วยเหมือนกัน โดยหารู้ไม่ว่า เดย์ไม่ได้ปลดล็อคปลอกคอของคลีโมออก  แต่คนที่ดูเหมือนจะโชคร้ายที่สุดก็คือเก็ท ที่คลีโมกระโจนตะปบไปโดนช่วงขาส่งผลให้กางเกงของเก็ทขาดและขาก็โดนเล็บของคลีโมตะปบจนมีเลือดออก เก็ทล้มลงกับพื้นทันที


“อย่าพี่เดย์!! อย่าทำผม” เก็ทรีบยกแขนสองข้างขึ้นมาป้องกันตัวตามสัญชาตญาณเพราะคิดว่าคลีโมคงกระโจนมาซ้ำเขาแน่ๆ แต่จริงๆแล้วตอนที่คลีโมกระโจนไปจนสุดปลายโซ่ เดย์ก็ออกแรงดึงโซ่เอาไว้ เพื่อให้คลีโมหยุด ตัวของเดย์เซเล็กน้อย เพราะต้องออกแรงเยอะพอสมควร


“เพราะแบบนี้ไง กูถึงให้เอาวิปครีมมา” เดย์หันไปบ่นนันเล็กน้อย เพราะวิปครีมจะตัวเล็กและแรงน้อยกว่าคลีโม


“ก็เฮียคมเค้าให้เอามาแบบนี้นี่เฮีย” นันบอกกลับอย่างขำๆ เดย์ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะรั้งคลีโม ไม่ให้เข้าไปขย้ำเก็ท ถึงแม้ว่าคลีโมอยากจะพุ่งเข้าไปขย้ำก็ตามที เดย์สาวโซ่เข้าไปหาคลีโมแล้วจับปลอกคอเอาไว้อีกครั้ง

//ทำไมเฮียเดย์ ถึงได้ดูชิลเหมือนกับเดินจูงหมาชิวาว่าเลยล่ะเฮียนีล// นันหันไปถามนีลไม่ดังมากนัก


//ก็มันเลี้ยงของมันมา // นีลตอบกลับ เดย์เดินเข้าไปหาเก็ท และต้องดึงคลีโมไว้ด้วย เดย์นั่งยองๆโดยเอาแขนข้างหนึ่งโอบตรงส่วนคอของคลีโมเอาไว้ แล้วมองหน้าเก็ท ที่ตอนนี้กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ที่พื้น และตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว และเจ็บ


“ไอ้พวกที่วิ่งหนีเอาตัวรอดน่ะ มึงเรียกว่าเพื่อนงั้นเหรอวะ” เดย์ถามกลับไป พร้อมกับมองไปที่ตัวบ้าน ก็เห็นเพื่อนๆของเก็ทต่างแอบมองผ่านกระจก เพราะปิดประตูล็อคเอาไว้หมด เนื่องจากกลัวว่าเสือจะเข้าไปด้านในได้


“โอ๊ยยย” เก็ทร้องออกมา เมื่อเดย์เอื้อมมืออีกข้างไปจับตรงรอยแผลที่มีเลือดไหลแล้วบีบอย่างแรง จนเก็ทร้องออกมาด้วยความเจ็บ แต่ก็ไม่มีใครออกมาจากบ้านเพื่อช่วยเหลือเก็ท


“หึ ไง ปากเก่งไม่ใช่เหรอวะ พูดอะไรออกมาหน่อยสิ เจ็บแค่นี้มึงยังร้อง แล้วมึงจะเอาหน้าที่ไหนมาจับกูทำเมียวะ” เดย์ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเยาะๆ


“ผะ..ผมขอโทษครับพี่...ผมจะไม่ไปยุ่งจะไม่ไปวุ่นวาบกับพี่กับไอ้อิฐอีกแล้ว” เก็ทรีบยกมือขึ้นมาไหว้ขอโทษเดย์ทันที สายตาก็มองเดย์กับคลีโมสลับไปมา เก็ทยอมรับขึ้นมาได้ว่า สายตาของเดย์กับคลีโมมันช่างเหมือนกันมากจริงๆ


“แน่ใจ” เดย์ถามย้ำพร้อมกับออกแรงบีบอีก เก็ทดิ้นพล่านด้วยความเจ็บ


“แน่ครับพี่ แน่ครับ” เก็ทรีบบอกออกมาอย่างรวดเร็ว


“ดี มึงจำคำมึงไว้นะไอ้เก็ท ว่าทุกคำที่มึงพูดเมื่อกี้ มันเป็นคำพูดของลูกผู้ชาย ถ้ามึงผิดคำพูดเมื่อไร มึงก็ไปหากระโปรงมาใส่ซะ แล้วถ้าพวกมึงคนไหนมาสร้างความวุ่นวายให้กับทางกูอีก ทีนี้กูจะไม่เล่นเบาะๆแล้วนะ กูเอาถึงตาย” เดย์พูดเสียงเหี้ยม เก็ทพยักหน้ารับทันที พลางนึกถึงคำพูดของอิฐที่ว่าเขาว่าดูถูกเดย์มากเกินไป ที่คิดว่าจะจับเดย์ทำเมียได้

“กูไม่ได้อยากใช้ความมีอิทธิพลไปรังแกใคร แต่ถ้ามันต้องใช้เพื่อทำให้คนอย่างพวกมึงสงบเสงี่ยมกันบ้าง กูก็จำเป็นต้องทำ กูไม่อยากมานั่งเล่าชีวประวัติเพื่ออวดมึง ว่ากูผ่านเรื่องเหี้ยอะไรมาบ้าง กูบอกได้แค่ สิ่งที่มึงทำในวันนี้ มันเป็นเรื่องกะโหลกกะลามากถ้าเทียบกับสิ่งที่กูเคยทำมาก่อนหน้านี้ ใช้ชีวิตมึงให้มีประโยชน์ที่สุด อย่ามาทำเรื่องเหลวไหลแบบนี้ มันไม่เท่ห์หรอกนะ” เดย์ได้ทีสอนเก็ทขึ้นมาทันที เขาไม่ได้ต้องการมาสร้างความแค้นเพิ่มขึ้น แต่เมื่อมีเรื่องแล้ว เขาต้องเปลี่ยนความคิดของอีกฝ่ายให้ได้ด้วย

“อ่อ อีกอย่างนะ ถ้าสมมุติว่าพวกไอ้แจ็คที่อยู่ในบ้าน คือไอ้อิฐ ไอ้เกียร์ ไอ้โฟร์ กูมั่นใจเลย ว่ามันสามคน ไม่ทิ้งมึงไว้แบบนี้แน่ มันจะช่วยเท่าที่ช่วยได้ แต่ก็นะมึงทำลายความไว้ใจในความเป็นเพื่อนของมันสามคนไปแล้ว มึงถึงเจอแต่เพื่อนเหี้ยแบบไอ้พวกนั้นไงล่ะ ทีหลังก็แยกให้ออกนะ ว่าเพื่อนกิน กับ เพื่อนตาย มันต่างกันยังไง เพื่อนที่รังแต่จะหาเรื่องมาให้ ยุให้ทำแต่เรื่องเหี้ยๆสนับสนุนในเรื่องผิดแทนที่จะห้ามปราม ชิ่งหนีทุกครั้งเมื่อเกิดปัญหา มันสมควรเรียกว่าเพื่อนอีกมั้ย” เดย์พูดทิ้งท้าย ก่อนจะปล่อยมือออกจากแผลของเก็ท แล้วลุกขึ้นยืน เก็ทมองคลีโมอย่างหวั่นๆ เขาไม่รู้ว่าเดย์ทำยังไง ถึงสั่งและควบคุมเสือตัวนี้ได้


“แค่นี้เหรอเฮีย” นันถามขึ้น เมื่อเดย์พาคลีโมเดินกลับมาที่รถ แล้วเช็ดมือที่เปื้อนเลือดของเก็ทกับผ้าที่อยู่บนรถบรรทุก ก่อนจะนั่งลูบตัวคลีโมเพื่อปรับอารมณ์หงุดหงิดของมันที่อาละวาดไม่เต็มที่ให้เย็นลง


“อืม แค่นี้” เดย์ตอบกลับสั้นๆ


“คลีโม เอ็งมาออกโรงแค่แป๊บเดียวเอง” นันพูดออกมาอย่างขำๆ ก่อนจะหันไปเห็นแสงไฟไซเรนจากรถตำรวจ มาจอดที่หน้าบ้าน ทั้งสามคนเดาได้ในทันที ว่าพวกของแจ็คที่อยู่ในบ้านต้องเป็นคนโทรไปแจ้งแน่นอน

“ตำรวจมา สงสัยไอ้พวกนั้นโทรแจ้ง เดี๋ยวผมไปเคลียเองเฮีย” นันพูดขึ้นมายิ้มๆ เพราะพื้นที่แถบนี้ เขารู้จักกับตำรวจทุกคน นันจึงไม่สะทกสะท้านหรือหวาดหวั่นกลัวตำรวจเลยสักนิด เดย์พยักหน้ารับ แล้วเขากับนีลก็ช่วยกันพาคลีโมขึ้นไปบนรถ เพื่อพาส่งกลับไปให้กมลที่บ้าน ทันทีที่เห็นว่าเดย์เอาเสือขึ้นรถ แล้วตำรวจก็มาแล้ว กลุ่มของแจ็คที่หลบในบ้านก็ออกมาอย่างรวดเร็ว มีอยู่สองคนที่วิ่งไปประคองเก็ทให้ลุกขึ้นจากพื้น ส่วนแจ็คก็เดินตรงไปหาตำรววจอย่างรวดเร็ว


“คุณตำรวจ จับไอ้สามคนนี้เลยครับ มันบุกรุกบ้านผม มาหาเรื่องทำร้ายร่างกายผมกับเพื่อนด้วย แล้วมันก็มีสัตว์ป่าในความดูแลด้วยครับ มันเอาเสือมาวิ่งไล่กับพวกผม นี่เพื่อนผมโดนตะปบที่ขาด้วย” แจ็คแจ้งตำรวจทุกเรื่องในทันที  พร้อมกับชี้มาที่เก็ท เพื่อให้ดูหลักฐาน ตำรวจสองนายถอนหายใจออกมาเบาๆ


“ผมไม่ได้โดนเสือตะปบอะไรทั้งนั้นแหละครับ ผมล้มไถลไปกับพื้น ก็เลยได้แผลมา” จู่ๆ เก็ทก็ค้านคำพูดของแจ็ค ทำให้แจ็คหันไปมองหน้าเก็ททันที


“มึงจะบ้าเหรอวะไอ้เก็ท สมองมึงกระทบกระเทือนรึไง” แจ็คโวยวายใส่เก็ททันที


“กูไม่ได้บ้า แต่กูตาสว่างต่างหากล่ะ คุณตำรวจครับ ที่พวกผมมีแผลแบบนี้ ก็เพราะพวกผมท้าสู้กันตัวต่อตัว แล้วผมกับไอ้แจ็คสู้เค้าไม่ได้ เท่านั้นเอง ถ้าพวกผมถูกทำร้ายร่างกายจริงๆ เพื่อนผมมีตั้งเยอะแยะ มันจะอยู่เฉยกันทำไม มันคงมาช่วยผมกันแล้วล่ะ” ประโยคสุดท้ายของเก็ทตั้งใจพูดแขวะกลุ่มเพื่อนตัวเอง เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แจ็คมองเก็ทด้วยความไม่เข้าใจและไม่พอใจ ในเมื่อเล่นเดย์ด้วยเรื่องทำร้ายร่างกายไม่ได้ แจ็คก็เลยตรงรี่ไปที่ประตูท้ายรถบรรทุก

“คุณตำรวจมาดูนี่เลยครับ พวกมันมีสัตว์ป่าในครอบครองด้วย” แจ็คพูดพร้อมกับเปิดประตูด้านหลังรถ เพื่อให้ตำรวจได้เห็นเสือ เนื่องจากตำรวจยืนอยู่หน้าบ้าน แจ็คก็กลัวว่าตำรวจจะไม่ทันได้เห็นเสือ


“เฮ้ย อย่าเปิด” เดย์ห้ามเสียงนิ่ง แต่แจ็คกลับยกยิ้ม เพราะคิดว่าเดย์กลัวตำรวจเห็น เขาเปิดประตูท้ายรถทันที


โฮกกกกกกกกกกกกกก


ปั่บ


“โอ๊ยยยยยยยยยยย” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของแจ็คดังขึ้น เมื่อถูกฝ่ามือของคลีโมตะปบฟาดเข้าที่ใบหน้าทันที ทำให้ล้มทั้งยืน พร้อมกับเลือดสดๆที่ไหลอาบใบหน้า เพื่อนๆของแจ็คต่างถอยหลังกรูด เมื่อเห็นว่าเสือกำลังจะกระโจนออกมาจากรถ แต่เดย์วิ่งไปขวางเอาไว้ก่อน


“หยุด” เดย์สั่งคลีโมที่ทำท่าจะกระโดดลงจากรถ ทำให้คลีโมชะงักไปนิด แล้วเดย์ก็หันไปมองแจ็ค ที่นอนดิ้นด้วยความเจ็บปวด

“เรื่องนี้กูไม่ผิด เพราะกูห้ามมึงแล้วว่าไม่ให้เปิด กูไม่ได้ล่ามโซ่แมวของกูไว้ มันอยู่ของมันดีๆ มึงเดินไปให้มันตะปบเอง” เดย์พูดกลับมา ก่อนจะปิดประตูรถอย่างเดิม ตำรวจและเพื่อนๆของแจ็คก็รีบเข้ามาดูแจ็คทันที


“ผมว่าคุณไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ” ตำรวจพูดขึ้น


“ไอ้เหี้ย พากูไปโรงพยาบาลที โอ๊ยย เจ็บ ฝากไว้ก่อนนะมึง กูไม่ปล่อยมึงแน่ กูจะเอามึงข้าคุก คุณตำรวจจับมันด้วยนะครับ เฮ้ย ไปเอารถมาสิวะ” ขนาดเลือดออกเต็มหน้า และเจ็บปวดจากบาดแผล แจ็คก็ยังโวยวายออกมาได้ จนเพื่อนของแจ็คบางส่วน รีบเอารถออกเพื่อพาแจ็คไปโรงพยาบาล ในขณะที่เก็ทยังคงอยู่ที่เดิม เมื่อแจ็คออกไปแล้ว ตำรวจก็หันมามองหน้าพวกเดย์ พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ


//ถ้าผมรู้ว่าเป็นพวกคุณนะ ผมคงไม่มาหรอก ไม่ใช่ว่าพวกผมจะลำเอียงกับประชาชนนะ แต่ไอ้กลุ่มพวกนี้ มันขึ้นโรงพักกันเป็นว่าเล่น ลวนลามผู้หญิง ตีกับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว แต่มันถือว่าบ้านมันมีเงินล่ะมั้ง เอาเงินยัดคู่กรณี ก็ไม่มีใครเอาเรื่องพวกมันต่อละ ขนาดพ่อแม่มันยังเอือมระอาเลย ถึงได้ซื้อบ้านให้มันแยกมาอยู่ห่างๆ พวกคุณมาสั่งสอนบ้างก็ดี// ตำรวจคนหนึ่งพูดขึ้นไม่ดังมากนัก เพราะกลุ่มของแจ็คสร้างปัญหามากมายให้กับพื้นที่แถบนี้


“เฮีย จะเอาไงต่อ” นันถามเดย์ขึ้นมา เดย์ไม่มีท่าทีเครียดอะไร


“เรื่องทำร้ายร่างกาย หมอนี่บอกว่าผมไม่ได้ทำร้ายเขา เราแค่ทดสอบฝีมือกันเท่านั้น แปลว่าข้อหานี้ผมตกไป” เดย์พูด พร้อมกับพยักหน้าไปที่เก็ท

“ส่วนเรื่องของเสือ เสือตัวนี้มีหลักฐานการครอบครองถูกต้องทุกอย่างเดี๋ยวผมให้เบอร์โทรเจ้าของเสือไว้ เผื่ออยากได้ข้อมูลหรือหลักฐานเพิ่มเติมอะไร ผมแค่ขนเสือจะไปคืนเจ้าของ เสือก็อยู่บนรถของมันดีๆ ไอ้แจ็คมันไปเปิดประตูปล่อยเสือเอง เรื่องนี้จะโทษว่าเป็นความผิดของผมไม่ได้ แต่ถ้าเค้าอยากเอาเรื่องล่ะก็ ก็บอกเค้าว่า ให้พ่อแม่ของเค้า มาคุยกับผมก่อนละกัน แล้วค่อยตัดสินใจอีกที ว่าจะแจ้งความเอาเรื่องผมต่อหรือไม่” เดย์พูดอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร เหมือนกับว่าเขารู้ปลายทางของปัญหานี้แล้วว่าจะจบลงยังไง


“ได้ครับ งั้นตอนนี้พวกคุณกลับกันไปได้แล้วล่ะครับ ถ้าทางนี้เค้าว่ายังไง ผมจะติดต่อไปอีกที” ตำรวจนายหนึ่งพูดขึ้น ก่อนที่เดย์จะทิ้งเบอร์โทรของเขาและของคมเอาไว้ให้ แต่ที่ไม่ให้ของกมลไป เพราะยังไงกมลก็ต้องให้คมเป็นคนจัดการให้อยู่ดี และกมลก็ไม่ว่าอะไรเดย์ด้วย ที่เดย์เอาเสือไปทำเรื่องแบบนี้ ออกจะสนับสนุนด้วยซ้ำ กมลบอกว่าเสือของเขาจะได้มีอะไรเล่นหลังจากที่วางมือมาสักพักแล้ว


“พี่เดย์” เก็ทเรียกเดย์เอาไว้ก่อน เดย์หันไปมองหน้าเก็ทนิ่งๆ


“ผมขอโทษด้วยนะครับ แล้วก็..ฝากไปขอโทษอิฐมันด้วย ถ้าผมกล้าสู้หน้ามันเมื่อไร ผมจะกลับไปขอโทษด้วยตัวเองอีกที” เก็ทบอกออกมาด้วยความรู้สึกผิด ถึงตอนนี้เขาเองยังไม่แน่ใจ ว่าเขารู้สึกรักชอบเดย์จริงๆ หรือแค่อยากจะเอาชนะเท่านั้น


“ก่อนจะกลับไปขอโทษมัน กูว่ามึงไปทำแผลก่อนเหอะ แล้วก็เก็บเรื่องที่กูพูดไปคิดด้วย ถ้ามึงยังขืนคบกับไอ้แจ็คอยู่ ชีวิตมึงมีแต่เรื่องแน่นอน” เดย์พูดแค่นี้ ก่อนจะขึ้นรถ โดยไม่รอคำตอบอะไรจากเก็ท ส่วนนันอาสาไปส่งคลีโมเอง โดยให้เดย์ตรงกลับบ้านไปเลย ไม่ต้องไปพร้อมกับเขา นีลเลยพาเดย์ตรงกลับไปบ้านทันที

..

..

..

“ไอ้อิฐ มึงมานั่งเหอะว่ะ กูเวียนหัว” นิคบ่นขึ้น เมื่ออิฐเอาแต่เดินวนไปวนมา เดี๋ยวก็ไปเกาะประตูบ้านชะเง้อมองดูว่าเดย์จะกลับมาเมื่อไร เดี๋ยวก็มานั่งที่โซฟา ลุกนั่ง ลุกนั่ง จนนิคเริ่มจะเวียนหัว


“ก็กูรอดูเดย์มันนี่หว่า มึงไม่ห่วงผัวมึงบ้างรึไง” อิฐถามกลับ


“กูก็ห่วง แต่กูมั่นใจว่าผัวกูดูแลตัวเองได้ อีกอย่างไปกับไอ้เดย์ กูก็ยิ่งไม่ห่วงอะไร” นิคบอกกลับ อิฐหันมามองหน้าเพื่อนตนเองทันที


“แต่ก็ใช่ว่ามันสองคนจะพลาดไม่ได้นะมึง คนเราไม่ใช่ว่าจะเก่งได้ตลอดหรอก แค่ว่าเราจะพลาดวันไหนก็เท่านั้นเอง” อิฐบอกออกมาเสียงจริงจัง นิคถอนหายใจเบาๆ เขาเข้าใจความรู้สึกของอิฐ เขาเองก็ห่วง แต่ก็ไม่อยากกังวลมากไป เพราะเขาทำได้แค่รอเท่านั้นเอง


“เดี๋ยวมันก็กลับมา” นิคบอกย้ำอีกครั้ง อิฐเลยเดินมานั่งข้างๆเพื่อนตนเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่นานก็ได้ยินเสียงรถมาจอดนอกรั้วบ้าน อิฐกับนิคลุกขึ้นพร้อมกัน แล้วรีบเดินออกไปเปิดประตูทันที อิฐวิ่งไปเปิดประตูรั้วให้นีลขับรถเข้ามาจอด แล้วมายืนรอเดย์ลงจากรถอย่างใจจดใจจ่อ เดย์ลงจากรถพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น


“เป็นไงบ้างเดย์ มึงเจ็บตรงไหนรึเปล่า มันทำอะไรมึงมั้ย” อิฐรีบถามเดย์ออกมาเป็นชุด


“ยังไม่ได้อาบน้ำอาบท่าใช่มั้ย” เดย์ไม่ได้ตอบแต่ถามอิฐกลับไปด้วยท่าทีปกติ


“อะไรของมึงเนี่ย กูถามเรื่องไอ้เก็ท มึงจะมาถามเรื่องอาบน้ำ มันไม่ได้สำคัญอะไรเลยนะเว้ย” อิฐโวยวายขึ้นมา ส่วนนีลกับนิคก็ยืนกอดกันคุยกันเบาๆอยู่อีกฝั่งของรถ


“เรื่องไอ้เก็ทมันไม่ได้สำคัญกับกูเท่าเรื่องของมึง ตกลงยังไม่ได้อาบน้ำใช่มั้ย” เดย์พูดกลับ ทำให้อิฐชะงักไปนิด


“ยัง” อิฐตอบกลับด้วยสีหน้ามุ่ยๆ ถึงแม้ว่าจะรู้สึกดีกับคำพูดของคนรักเมื่อกี้ก็ตาม


“ดีแล้ว นี่ ซาหริ่มแตงไทย มึงบ่นว่าอยากกินไม่ใช่รึไง เอาไปกินซะ แบ่งให้ไอ้นิคมันด้วย” เดย์ส่งถุงขนมหวานในมือที่แวะซื้อก่อนเข้าบ้านให้กับอิฐ อิฐรับมาถืออย่างงงๆ ก่อนที่เดย์จะเดินอ้อมรถเพื่อเข้าบ้าน อิฐก็วิ่งตามหลังไปทันที

“ไอ้นีล ให้เมียมึงกินขนมก่อน แล้วค่อยกลับบ้าน” เดย์พูดกับเพื่อนรัก นีลพยักหน้ารับ ก่อนจะพากันเดินเข้าบ้านของเดย์ เดย์เดินเข้าไปในครัวเพื่อดื่มน้ำ อิฐก็ตามเข้าไป


“เดย์” อิฐเรียกเดย์อีกครั้ง เดย์หันมามองหน้าของอิฐ


“เอาไว้ค่อยคุย ไปกินขนมก่อนไป” เดย์พูดกลับไป อิฐถอนหายใจเบาๆ


“ได้ใส่เผือกมาให้กูด้วยรึเปล่า” อิฐถามขึ้น เดย์เลิกคิ้วนิดๆ

“ก็ซาหริ่มแตงไทยเนี่ย มึงได้ให้เค้าใส่เผือกมาให้กูด้วยมั้ย” อิฐถามย้ำกลับไป เดย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย


“ใส่ ทีหลังก็เทดูก่อนนะ จะได้ไม่ต้องถาม” เดย์ว่าไม่จริงจังนัก อิฐย่นจมูกใส่คนรัก ในเมื่อเดย์บอกว่าเดี๋ยวค่อยคุย อิฐก็จะไม่ถามต่อในตอนนี้ อิฐตะโกนเรียกนิคให้เข้ามาเทขนมใส่ถ้วย นิคก็เข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เพื่อนรักอิฐกับนิคจะนั่งกินขนม ขณะที่เดย์กับนีลก็นั่งคุยกันอยู่ใกล้ๆ

“ขอบใจมึงมากไอ้นีล” เดย์พูดพร้อมกับตบไหล่นีลเบาๆ


“ไม่เป็นไร เอาจริงๆกูก็ไม่ได้ช่วยอะไรมึงมากนักหรอก แค่อยากไปเป็นเพื่อนเฉยๆ” นีลตอบกลับ ก่อนที่จะลากลับ เมื่อนีลพานิคกลับไปบ้านแล้ว เดย์ก็ปิดล็อคประตูรั้ว แล้วเดินมากอดคออิฐ


“มึงบอกว่ายังไม่ได้อาบน้ำใช่มั้ย งั้นไปอาบด้วยกัน” เดย์พูดขึ้น อิฐขืนตัวเล็กน้อย


“อะไรเล่า อาบคนละรอบไปสิ” อิฐรีบค้านด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว


“อาบด้วยกัน กูจะได้เล่าเรื่องไอ้เก็ทให้ฟังด้วย” เดย์พูดขึ้น ทำให้อิฐค้านอะไรไม่ออก เพราะเขาอยากรู้เรื่องทั้งหมดเต็มทีแล้ว


“เออ ก็ได้” อิฐตอบกลับอย่างเลี่ยงไม่ได้

.

..

..

“แล้วมันจะไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ยเดย์ ถ้าเกิดทางนั้นเค้าแจ้งความเอาเรื่องมึงอ่ะ” อิฐถามอย่างกังวล ขณะนั่งอยู่ที่ขอบเตียง เพื่อดูแผลที่มือของเดย์จากการที่เดย์กระชากโซ่ของคลีโม หลังจากที่เสร็จสิ้นบทรักในห้องน้ำไปถึงสองรอบ และเดย์ก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังขณะอาบน้ำ จนอาบเสร็จ อิฐถึงเห็นรอยที่มือของเดย์ จึงมานั่งทำแผลให้เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว


“ไม่รู้สิ แต่กูมั่นใจว่าไม่มี ทางนั้นอาจจะมาคุยกับกู แต่กูก็มีวิธีที่จะทำให้เค้าไม่เอาเรื่อง มึงไม่ต้องห่วงหรอก” เดย์บอกกลับ


“กูแม่ง อยากจะไปกับมึงด้วยจริงๆ กูอยากจะไปดูสีหน้ามันนัก” อิฐบ่นออกมาอย่างฉุนๆ เมื่อนึกถึงเรื่องที่เก็ททำ


“หน้ามันไม่มีอะไรให้ดูหรอกน่า ทายาเร็วๆจะได้นอน พรุ่งนี้กูต้องพาป๊าไปคุยเรื่องงานข้างนอกอีก” เดย์พูดกลับไป อิฐเลยรีบทายาแล้วเอายาไปเก็บ ก่อนจะขึ้นมานอนข้างๆเดย์

“ขยับมาใกล้ๆ” เดย์พูดเสียงอ่อนลง อิฐขยับเข้าหาคนรักทันที

“ตอนนี้นอนนิ่งๆให้กูกอดก่อน แล้วหลังจากหลับไปแล้ว มึงจะนอนดิ้นแค่ไหนก็เรื่องของมึงเลย” เดย์แกล้งว่า อิฐผงกหัวมองหน้าคนรักทันที


“กูไม่ได้นอนดิ้นสักหน่อย” อิฐเถียงออกมา เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ


“นอนๆ” เดย์บอกแค่นั้น ก่อนจะหันไปปิดไฟหัวเตียง แล้วดึงอิฐเข้ามากอด อิฐเองก็ยกแขนไปกอดคนรักกลับไปเช่นเดียวกัน



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



“จะกลับมาทันกินข้าวเที่ยงกับกูมั้ย” อิฐถามเดย์ ขณะที่เดย์กำลังเตรียมตัวจะพาพ่อของอิฐออกไปดูสินค้าที่โกดังสินค้าของเข็ม


“ไม่แน่ใจ เดี๋ยวจะโทรบอกอีกที” เดย์บอกกลับ


“กูเอารถป๊าไป มึงเก็บกุญแจรถกูไว้ละกัน” เดย์ส่งกุญแจรถของเขาให้อิฐไป เผื่อว่าอิฐจะใช้ออกไปไหน เมื่อเช้า พอมาถึงร้าน พ่อของอิฐก็เห็นร่องรอยตามใบหน้าของอิฐจากการมีเรื่องกับเก็ท อิฐเลยโดนสวดไปอีกพักใหญ่ โดยมีเดย์นั่งฟังเงียบๆ ไม่ออกตัวหรือแสดงความคิดเห็นอะไร


“เสร็จรึยังเดย์” พ่อของอิฐเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาถาม


“เสร็จแล้วครับ” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะหยิบของแล้วเดินออกไป เพื่อพาพ่อของคนรักไปยังโกดังสินค้าของเข็ม ที่นัดให้ไปตรวจเช็คสินค้าที่สั่งเอาไว้


“เรื่องของเจ้าอิฐ จัดการไปรึยัง” พ่อของอิฐถามเสียงเรียบ ขณะที่เดย์ขับรถออกจากร้าน เดย์เข้าใจได้ทันที ว่าพ่อของคนรักหมายถึงอะไร


“เรียบร้อยแล้วครับ” เดย์ตอบกลับไป เพราะถึงแม้ว่าอิฐจะใจร้อนไปเริ่มต่อยอีกฝ่ายก่อน แต่ก็ใช่ว่าพ่อของอิฐจะชอบใจที่เห็นลูกชายโดนรุม


“ยังไง” พ่อของอิฐถามต่อ เดย์เลยต้องเล่าความจริงให้ฟัง พ่อของอิฐก็ฟังไปเงียบๆ

“ถ้าทางนั้นจะมาเอาเรื่องแก ให้นัดมาคุยกับป๊าที่บ้าน หรือถ้าจะเจอที่โรงพักก็บอก ป๊าจะไปด้วย” พ่อของอิฐบอกกลับ เดย์ยกยิ้มนิดๆ เขาถึงได้บอกว่าพ่อของอิฐนิสัยคล้ายกับเขา จึงค่อนข้างจะรู้ทันกัน

“แล้วนี่ไปที่บริษัทของหนูเข็ม เจ้าอิฐมันรู้รึเปล่า” พ่อของอิฐถามเมื่อนึกได้


“ไม่รู้หรอกครับ เราก็แค่ไปติดต่อเรื่องงาน” เดย์ตอบกลับด้วยท่าทีปกติ พ่อของอิฐเอนเบาะอย่างสบายๆ พร้อมกับยิ้มออกมาบ้าง


“แล้วทางนั้น เค้ารู้รึยัง ว่าแกกับเจ้าอิฐเป็นอะไรกัน” พ่อของอิฐถามต่อ เพราะรู้มาว่าอิฐเคยเจอกับเข็มมาแล้ว แล้วเขาก็รู้ว่าหญิงสาวสนใจในตัวของเดย์อยู่


“รู้แล้วครับ ผมบอกเค้าเอง” เดย์ตอบกลับตรงๆ พ่อของอิฐก็หัวเราะขำออกมาเบาๆ เพราะแบบนี้เขาถึงได้ยอมรับในตัวของเดย์ และรักเดย์เหมือนลูกแท้ๆคนหนึ่ง ถ้าไปบอกใครๆว่าเดย์เป็นลูกชายแท้ๆของเขาก็มีคนเชื่อทั้งนั้น เพราะเดย์มีบุคลิกและนิสัยคล้ายกับเขาเป็นอย่างมาก พ่อของอิฐไม่ได้พูดอะไรต่อ จนเดย์ขับรถมาถึงโกดังที่นัดกับหญิงสาวเอาไว้


“สวัสดีค่ะ คุณอาทิตย์ คุณเดย์” เข็มเดินเข้ามาสวัสดีทักทายพ่อของอิฐกับเดย์ทันที


“สวัสดีครับ วันนี้คุณนิรุตไม่มาด้วยเหรอ” พ่อของอิฐถามหาพ่อของหญิงสาว


“เดี๋ยวคุณพ่อตามมาน่ะค่ะ ท่านให้เข็มล่วงหน้ามารอคุณอาทิตย์กับคุณเดย์ก่อน” หญิงสาวพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับเดย์


“งั้นผมขอดูสินค้าเลยละกันนะครับ” เดย์พูดขึ้น เพราะเขาไม่อยากเสียเวลา หญิงสาวยิ้มรับ ก่อนจะพาพ่อของอิฐกับเดย์เดินเข้าไปด้านใน เพื่อตรวจดูสินค้า ว่ามีอะไรผิดพลาดหรือไม่ ไม่นานพ่อของหญิงสาวก็ตามมาสมทบ เลยกลายเป็นว่าพ่อของเข็ม เดินนำพาพ่อของอิฐดูสินค้าอีกด้าน ส่วนเดย์ก็ยืนดูกับหญิงสาวอยู่อีกฝั่ง


“เอ่อ คุณเดย์คะ” หญิงสาวเรียกเดย์ขึ้นมาด้วยท่าทีเกรงใจ


“ครับ” เดย์ขานรับ


“คือ...เข็มก็ไม่รู้ว่าควรถามดีรึเปล่า” หญิงสาวพูดเสียงอ้อมแอ้ม


“ถามมาเถอะครับ ถ้ามันไม่ส่วนตัวมากเกินไป” เดย์พูดดักทาง ทำให้หญิงสาวชะงักไปนิด


“งั้นเข็มไม่กล้าถามแล้วล่ะค่ะ พอดีมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ..เอ่อ...แฟนคุณเดย์น่ะค่ะ” หญิงสาวพูดออกมาเหมือนจะเกรงใจ แต่ทำไมเดย์จะมองไม่ออก ว่าหญิงสาวแค่แสร้งทำ



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ครบร้อยแล้วค่ะ พอดีญาติๆมาบ้าน เลยหายไปทำบุญมา ^ ^


 อาจจะดูเหมือนไม่เต็มอิ่ม

แต่ก็นะ ยอนิมไม่อยากใช้แรงงานคลีโมมาก ฮ่าๆๆ

ฉากนี้ แลดูเว่อร์ไปมั้ยอ่ะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น