ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.20 ด้วยความยินดี

ชื่อตอน : EP.20 ด้วยความยินดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 117.3k

ความคิดเห็น : 531

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2560 23:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 900
× 0
× 0
แชร์ :
EP.20 ด้วยความยินดี
แบบอักษร

EP.20 ด้วยความยินดี


สักพักผ่านไป

หลังจากอั่งเปากินอิ่ม เด็กหนุ่มก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ส่วนเติ๊ด เขาโทรให้เพื่อนมากินเหล้าที่ร้านเป็นเพื่อน เขาไม่อยากอยู่กับอั่งเปาลำพังตอนนี้ และเขาก็ไม่อยากคิดอะไรๆให้มันเจ็บไปกว่านี้แล้วด้วย


"แดกอะไรแต่หัวค่ำวะ นึกว่าจะจู๋จี๋กับเมียซะอีก" ดังแซวขึ้นขณะถือถุงขวดเหล้า โซดาและกับแกล้มเข้ามาในร้าน โจ้และเพื่อนคนอื่นอีก3คนก็ตามมาด้วยเช่นกัน


"..." เติ๊ดไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินไปหยิบแก้วมานั่งกินเลย เพื่อนๆก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ นั่งกินเหล้าไปพร้อมกัน จนเวลาผ่านไปสักพัก


แกร่ก~

อั่งเปาเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ เด็กหนุ่มอยู่ชุดเดิมเพราะไม่ได้เตรียมมา


"เปา กินเปล่า!" ดังเป็นคนกวักมือเรียก อั่งเปาส่ายหน้าไปมายิ้มๆ อั่งเปาไม่รู้เลยว่าเติ๊ดนัดเพื่อนมากินเหล้าตอนไหน


"พี่เติ๊ด ผมกลับก่อนนะ" อั่งเปาเดินมาบอกดีๆ อั่งเปาไม่อยากกวนเติ๊ดตอนอยู่กับเพื่อน เด็กหนุ่มทำตัวปกติ เนื่องจากไม่คิดว่าเติ๊ดจะได้ยินทุกประโยคที่คุยกับเต่า


พรึบ!

เติ๊ดไม่ตอบแต่ดึงข้อมืออั่งเปาให้นั่งลงข้างๆ เขาไม่ได้มองหน้าอั่งเปาเลย แต่มือนั้นจับไว้แน่นมาก


"มึงเป็นไรป่ะวะเติ๊ด" เพื่อนคนนึงทักขึ้น อั่งเปาที่นั่งลงแล้วก็สังเกตเช่นกัน อั่งเปาว่าเติ๊ดเงียบมาพักนึงตั้งแต่อั่งเปากินไก่แล้ว แถมตอนนี้มือเขาก็จับข้อมืออั่งเปาแน่นขึ้นกว่าเดิมอีก


"เปล่า" เติ๊ดใช้อีกมือเทเหล้าเพียวๆใส่แก้ว เขาดื่มหมดไวมาก และดื่มหนักมากจริงๆ


"พี่เติ๊ด" อั่งเปาเรียกปราม แต่เติ๊ดก็เดี๋ยวดื่ม เดี๋ยวดื่มอยู่แบบนั้น อั่งเปาลองจะดึงข้อมือออก แต่เติ๊ดก็บีบแรงขึ้น อีก แรงจนอั่งเปาเริ่มเจ็บมากขึ้น


"พี่เติ๊ด กูเจ็บแขน" อั่งเปาพูดบอก เด็กหนุ่มเริ่มคิ้วขมวดน้อยๆ เติ๊ดวางแก้วลงแล้วหันมามองหน้าอั่งเปาบ้าง สายตาเติ๊ดมันเปลี่ยนไปจริงๆ กับเต่า อั่งเปาไม่เคยรับรู้ แต่กับคนตรงหน้า อั่งเปารู้ได้เลยว่าตอนนี้เขาไม่ปกติ อั่งเปาเริ่มกลัวขึ้นมา กลัวเติ๊ดจะได้ยิน....


"พี่เป็นไรไหม" อั่งเปาถามตรงๆ


"คนเหี้ยๆอย่างกู มันจะเป็นอะไรได้วะ!!!" เติ๊ดตะโกนมาเสียงดัง เพื่อนๆรู้เลยว่าเติ๊ดนั้นเมามากแล้ว ส่วนอั่งเปา เด็กหนุ่มนิ่งไปทันที


"ก็ถามดีๆป่ะวะ" อั่งเปาพูดดีๆ เด็กหนุ่มเริ่มกลัวสิ่งที่กังวลขึ้นมาแล้วจริงๆ สายตาเติ๊ดตอนนี้มันน่ากลัวเหมือนกัน


"พี่ได้ยินที่ผมพูดกับไอ้เต่าใช่ไหม" อั่งเปาตัดสินใจถาม เติ๊ดไม่ได้ตอบแต่อย่างใด เขายังคงกลัวเด็กนี่จะจากไป เมื่อกี้เขาเพียงพลั้งปากเท่านั้น


"คุยกันหน่อยได้ไหม" อั่งเปาพูดมาต่อ ตอนนี้วงเหล้าเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าขัดสักคน


"พี่เติ๊ด.." อั่งเปาเรียกเบากว่าเดิม เติ๊ดส่ายหน้าไปมา เขาหันไปหยิบแก้วเหล้ามากระดกเข้าปากอีกรอบ


"ถ้าพี่ได้ยิน ผมขอโทษนะ ผมพูดแบบนั้นเพราะจะให้เต่ามันเชื่อ ผมไม่อยากให้ที่บ้านรู้จริงๆ ผมไม่อยากซิ่วจากที่นี่..." อั่งเปาพูดมาเลยตรงๆ เด็กหนุ่มมั่นใจแล้วว่าเติ๊ดได้ยิน แต่ก็ยังพูดไม่ทันจบ เติ๊ดหันมาสบตาก่อน


"มึงบอกอะไรมันหรอ" เติ๊ดถามมาด้วยสายตาวูบไหวเล็กๆ อั่งเปาก็จ้องตาเติ๊ดกลับ เด็กหนุ่มดวงตาสั่นๆเหมือนกัน


"ผมบอกว่าไม่ได้รักพี่" อั่งเปาพูดเบาๆ เติ๊ดยิ้มน้อยๆ เขาใช้อีกมือลูบหัวอั่งเปาแล้วค้างไว้


"มึงก็ไม่ได้โกหกไม่ใช่หรอ คนอย่างกู ใครมันจะรักลงว่าไหม" เติ๊ดหลุดพูดมาด้วยความเมา อั่งเปานิ่งไปอีกครั้ง จนเติ๊ดเอามือออกไป


"กูเข้าใจ ไม่ต้องเครียด" เติ๊ดพูดบอกมาต่อ อั่งเปาระงับความรู้สึกตัวเองเช่นกัน เติ๊ดพูดมาแบบนี้ก็เพราะไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าถ้าอั่งเปาไม่พูดแบบนี้จะเป็นยังไง อั่งเปาจำเป็นต้องพูดกับเต่าให้แรงที่สุด เพื่อที่มันจะได้เชื่อ อั่งเปาไม่อยากเสี่ยงอะไรทั้งนั้น ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากต้องซิ่วไปเรียนที่อื่น กว่าจะสอบติดที่นี่ได้มันไม่ใช่ง่ายๆ ไม่อยากให้ความฝันที่หวังไว้มันพัง ไม่อยากต้องห่างหรือต้องเลิกกับเติ๊ดตอนนี้  นอกจากกลัวพ่อแม่จะพากลับแล้ว นอกเหนือจากนั้น อั่งเปากลัวพ่อแม่เสียใจ อั่งเปารักพวกท่านมากๆ แต่ก็รักเติ๊ดแล้วเช่นกัน มันมีวิธีเดียวที่คิดได้ตอนนั้นจริงๆ


"พี่ไม่เข้าใจหรอก" อั่งเปาพูดขึ้นมาบ้าง เติ๊ดก็รอฟัง


"และความรู้สึกพี่ตอนนี้มันก็ไม่เหมือนเดิม ในสายตาพี่ ผมก็คงดูเห็นแก่ตัวนะ ผมขอโทษที่พูดให้พี่เสียความรู้สึก..." อั่งเปาพูดมาต่อ เติ๊ดนิ่งไปบ้าง เขาขออย่างเดียว อย่าให้อั่งเปาพูดมาต่อ เขากลัว กลัวว่า....


"ถ้าพี่ไม่สบายใจ..." เติ๊ดบีบข้อมืออั่งเปาแน่นมาก ดวงตาเขามันสั่นแถมแดงก่ำจากการเมา


"เราเลิกกันก็ได้" อั่งเปาพูดมาในที่สุด เติ๊ดเหมือนช๊อกกลางอากาศไปเลย เขายังคงไม่คลายมือออก แม้อั่งเปาจะพยายามแกะมันแล้วก็ตาม


"ผมขอโทษจริงๆ" อั่งเปายังคงแกะ เด็กหนุ่มน้ำตาคลอเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ไหลลงมา


"เติ๊ด มึงปล่อยน้องมันก่อนเหอะ" โจ้พูดขัดขึ้นมาบ้าง เขาเห็นเติ๊ดบีบข้อมืออั่งเปาจนข้อเกร็งแล้ว และแรงเติ๊ดก็ไม่ใช่น้อยๆ


"เออ หายเมาค่อยคุยกัน" ดังเสริมขึ้นอีกคน เติ๊ดได้ยิน เพียงแต่เขาไม่คิดจะปล่อย เขายังคงบีบแน่น จนน้ำตาอั่งเปาล่วงผล๊อยลงมา มือเขาก็คลายออกเองโดยอัตโนมัติ เขาเจ็บ แต่เขาเห็นน้ำตานี่ไม่ได้

พรึบ

อั่งเปาลุกขึ้นยืน เก็บโทรศัพท์และไม้แบตของตัวเองออกไปเลย เพียงแต่มันมีอันเดียว อีกอันที่เติ๊ดเล่น อั่งเปาไม่รู้ว่าอยู่ไหน และเด็กหนุ่มก็ไม่มีกระจิตกระใจจะหาแล้ว


"กลับดีๆนะเว้ย เดี๋ยวพี่ดูมันให้" ดังพูดตามไป อั่งเปาพยักหน้ารับพรางเช็ดน้ำตาลวกๆ เด็กหนุ่มเดินไปที่มอเตอร์ไซค์และขี่ออกไปเลย


"ใจเย็นเว้ย" โจ้ตบบ่าเติ๊ดเบาๆ เติ๊ดด้วยความเมาหรืออ่อนแอมากก็ไม่รู้ น้ำตาเขามันไหลออกมาเลยโดยไม่อายอะไรทั้งนั้น ต่อให้ร่างกายเขามันจะแกร่งแค่ไหน แต่ใจเขามันก็แค่มนุษย์คนนึง


"กูรักมันโจ้ กูรักมัน!!" เติ๊ดเริ่มโวยวายเสียงดัง เขานอนแผ่ลงไปโดยเอามือก่ายหน้าผากไว้แล้วร้องไห้ เพื่อนๆแม้จะไม่เคยเห็นเติ๊ดเป็นแบบนี้ แต่พวกเขาก็เข้าใจว่าเติ๊ดนั้นเมามาก และถ้าเป็นพวกเขา ก็คงไม่ต่างกัน รูปร่างหน้าตาแบบพวกเขา มันก็เสียน้ำตาได้ง่ายๆ ถ้าคนนั้นมันสำคัญมากจริงๆ

.....

หลายวันผ่านไป

หลายวันแล้วที่อั่งเปากับเติ๊ดไม่ได้เจอกันอีก อั่งเปาไปเรียนตามปกติ แม้จะไม่มีเพื่อนเลยก็ตาม เต่าเข้ามาคุยปกติ แต่การที่เต่ามากดดันวันนั้น อั่งเปาเลยตัดสินใจออกมาจากกลุ่มเองเลยดีกว่า อั่งเปาชินกับการไม่มีเพื่อน แต่อั่งเปาไม่ชินกับการไม่มีเติ๊ด มันคิดถึงมากจริงๆ


อั่งเปานั่งอยู่ที่ขอบเตียงในห้อง เด็กหนุ่มนั่งมองเสื้อยืดที่แขวนไว้หน้าตู้ผ้า เสื้อสกรีน #แฟนพี่เติ๊ด แขวนไว้หลายตัว แต่อั่งเปาเพิ่งได้ใส่มันได้ตัวเดียวเท่านั้นเอง


อั่งเปาไม่ได้อยากเลิกกับเติ๊ด แต่ก็รู้ว่ามันไม่เหมือนเดิม อั่งเปารู้ว่าตัวเองผิด และทำให้เติ๊ดเสียความรู้สึก และก็รู้ด้วย ว่ายังไงสักวันก็ต้องเลิก อั่งเปาเลยจบมันเลยตอนนี้ ก่อนที่มันจะตัดใจยากไปกว่านี้


พรึบ!

อั่งเปาลุกหยิบกระเป๋าสตางค์และเดินมาข้างล่างเพื่อหาอะไรกิน เด็กหนุ่มเดินเลยเซเว่นมาเล็กน้อยเนื่องจากจะกินข้าวแกง แต่พอมาถึงร้าน อั่งเปาก็ชะงักกึกเมื่อเห็นว่าเติ๊ดนั่งกินข้าวอยู่ในร้านพอดี


ทั้งคู่สบตากันเล็กน้อย เติ๊ดเตรียมลุกตามเมื่อคิดว่าอั่งเปาคงจะเดินออกไป แต่ก็เปล่า อั่งเปาเดินมานั่งโต๊ะเดียวกับเติ๊ดเองด้วยซ้ำ


"เงินที่พี่ให้ผมมาตลอด คืนให้" อั่งเปาหยิบเงินจากกระเป๋ามาประมาณ3000 แล้ววางให้เติ๊ด เติ๊ดนิ่งไปเล็กน้อย หลายวันที่ผ่านมา เขาเมาแทบตาย เพิ่งจะฟื้นแล้วจะมาขอคืนดีมันนี่แหละ แต่ก็ดันมาเจอกันก่อน


"กูไม่อยากได้เงิน กูอยากได้มึงคืน" เติ๊ดพูดมาตรงๆ เขาสบตากับอั่งเปาด้วยสายตาอย่างนั้นจริงๆ อั่งเปานิ่งไปเล็กน้อย จนเติ๊ดพูดมาต่อ


"ผอมลงเนอะ ไม่มีคนเลี้ยงหมูกระทะหรอ" เติ๊ดพูดมาต่อ อั่งเปารู้สึกอ่อนแออีกแล้ว ไม่ใช่คิดถึงหมูกระทะ แต่คิดถึงคนกินด้วยกันนี่ต่างหาก


"ไม่เอากูเก็บนะ" อั่งเปาไม่ตอบแต่ทำเลี่ยง เอื้อมมือเก็บเงินตัวเองคืน เติ๊ดไม่ได้สนใจเรื่องนี้สักเท่าไหร่


"กลับมาคบกันนะเปา" เติ๊ดพูดขึ้นมา เขาไม่จำเป็นต้องวางฟอร์มกับเด็กคนนี้ เมียก็คือเมีย มันไม่ใช่คนอื่น เขารักมันมากจริงๆ ถ้าเรื่องไหนมันพอจะข้ามไปได้ เขาก็ยินดี และเขาก็พร้อมกลับไปตามใจมันทุกอย่างด้วย


"มือไปโดนอะไรมา" อั่งเปาไม่ตอบแต่ถามขึ้นแทน เด็กหนุ่มสังเกตนานแล้วว่ามือซ้ายเติ๊ดมีผ้าพันแผลพันอยู่


"หมากัด เมาแล้วเดินไปเตะมัน" เติ๊ดตอบมา อั่งเปายิ้มได้ทันที


"มึงนี่น้า" อั่งเปาจับมือเติ๊ดมาดูใกล้ๆ เด็กหนุ่มอยากกลับไปมีเติ๊ดเหมือนกัน แต่ก็ยังรู้สึกผิดอยู่มากเช่นกัน


"เปา" เติ๊ดเรียกอีกครั้ง อั่งเปาเงยหน้าขึ้นมองแล้วพยักหน้ารับ ผัวก็คือผัวนั่นแหละ มันตัดใจกันไม่ได้ง่ายๆหรอก


"พยักหน้าทำไม?" เติ๊ดคิ้วขมวดน้อยๆ อั่งเปาถอนหายใจแล้วปล่อยมือพี่มันทันที สงสัยโดนไอ้ควายกัดจนเบลอไปหมดแล้วล่ะมั้ง


****************

มาแล้วค่า พี่เขายินดีเป็นทาสเมียต่อนะคะ แฮร่ๆ นักเลงไม่พร้อมโดนเมียทิ้ง อีกอย่างเรื่องที่ทะเลาะกัน มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ตอนนั้นพี่มันเมาเฉยๆค่ะ ><

ความคิดเห็น