susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.3k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2560 00:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 20
แบบอักษร

|Chapter20|

แม่งอะไรวะ พูดมาขนาดนี้ และทำมาขนาดนี้ มาบอกกูแค่ขอโทษ ไอ้สัสเอ้ย น้ำตานี่ก็ทรยศกูจะไหลๆอยู่ได้ ไม่มีความแมนเอาวะเลยนะไอ้ดรีม

"มึงจะไปไหน!!!" มันคว้าข้อมือผมไว้หลังจากที่ผมเก็บของเก็บอะไรเตรียมไปให้พ้นๆจากมันตรงนี้ โคตรแม่งน่าสมเพชตัวเองชิบหายเลย

"ไปให้พ้นจากมึงไง” ผมพูดแค่นั้นก็สะบัดมือทิ้งเตรียมไปๆสักที น้ำตาก็จะไหลออกมาตอนไหนอีกไม่รู้ครับ ผมทำใจไม่ได้หรอกนะตอนนี้จะบอกให้

พรึ่บ!

"เดี๋ยว” ไอ้บิ๊กมันกระชากผมไว้อีกแล้วครับ

“อะไร" ผมยอมหันกลับไป เพื่อเป็นการบ่งบอกว่าให้โอกาสมันครั้งนี้อีกแค่ครั้งเดียวนะ ถ้ามึงปล่อยกูไปคราวนี้ กูก็จะไปจริงๆ โอกาสที่มึงจะตามกูคืนกูจะเหยียบมันไว้ให้จมดินทันที

หลังจากที่จ้องหน้าแทบจะเป็นปลากัดท้องได้กันอยู่นานไอ้บิ๊กมันก็พูดออกมาสักที

“โชคดีนะ ...กูขอโทษ” เหอะ แล้วเมื่อกี้กูละเมออะไรคนเดียวลมๆแล้งๆวะ ที่คิดว่ามันจะขอโอกาส แต่ก็ดีครับ มันทำให้ผมตัดสินใจอะไรง่ายขึ้นดีนะ</font>

"อืม”

แปะ!

เฮ้ย อย่าพึ่งไหลดิวะ ผมไม่อยากจะมาอ่อนแอให้มันเห็นหรอกนะ ผมไม่รู้ว่าผมทำหน้ายังไงอยู่ แต่สายตาของไอ้บิ๊กที่ผมเหลือบไปเห็นมันทำหน้าสำนึกผิดปนสมเพชส่งมา ผมก็แทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่แล้ว


...ผิดหวัง

สุดๆเลยครับตอนนี้ ผมแบกกระเป๋ามาที่รถของผมเอง ลูกชายสุดรักที่ช่วงก่อนหน้านี้ผมอยู่ติดกับมันมากกว่าไอ้บิ๊กอีก และต่อจากนี้ก็จะต้องอีกพี่เบ้นซ์(รถสุดรักแสนแพงคันแรกของน้องดรีม)ของผมไปอีกนานจนกว่าผมจะพร้อมเปิดใจให้ใครใหม่จริงๆจังๆสักที เหอะ น่าขำนะครับ นอกจากแม่ที่รักที่สุดแล้ว และตามมาด้วยคุณตา ก็มีไอ้บิ๊กมันนี่แหละที่ทำให้ผมรู้จักกับความรักที่เรียกว่าตลอดไปได้ แต่ต่อจากนี้จะไม่มีแล้วจริงๆ

สิ่งที่มันทำกับผมวันนี้ทำให้ผมกลัวการรักใครไปเลยจริงๆ มันน่าอนาถจริงๆนะครับ รักครั้งแรกผมกลายเป็นขี้ไปซะเลย


“หวัดดีเฮียดรีม เป็นไรครับช่วงนี้หน้าโทรมๆ” เดินเข้ามาในผับไอ้เอกก็ถามทันที หน้าผมมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอวะ นี่ผ่านมาจะเป็นอาทิตย์ละนะ

"ไม่ได้เป็นไร" อ่า ผมอยากจะบอกว่าผมไอ้ดรีมคนใบ้กลับมาแล้วนะ หึหึ คงไม่ต้องบอกหรอกนะครับว่าเพราะอะไร

"หึหึ เชื่อก็ได้เฮีย เอ้อ ว่าแต่เมื่อกี้คุณกานต์โทรมาจองโต๊ะแน่ะ เขาบอกให้นัดเฮียให้คุณเข้าด้วย” ผมพยักหน้ารับ และเอกก็ออกไปทำงานเตรียมเปิดร้านต่อส่วนผมเองก็เคลียเอกสารนู้น นี่ นั่น ผมผู้สึกว่าช่วงนี้ผมทำงานช้าไปเยอะเลย เหอๆ


ก็ตั้งแต่ที่เดินหันหลังออกมาจากชีวิตผู้ชายเฮงซวยคนนั้น ผมเองก็ต้องรีเซ็ตตัวเองใหม่อยู่แปปนึง .....ก็ ประมาณสามวันแหละครับ หึหึ เสียใจนะ แต่ไม่อยากช้ำใจนานๆ ยิ่งทุรนทุราย มันยิ่งไม่ดีต่อใจ แน่ล่ะ วันก่อนผมไปทำธุระที่ห้าง วันนี้ผมเห็นไอ้บิ๊กมาพร้อมกับผู้หยิงคนนั้น ก็ที่ผมไปเจอที่บ้านนั่นแหละครับ เดินกระหนุงกระหนิงกันสองคนเหอะ พอมันเห็นผม มันก็เดินเข้ามาทักผมเหมือนกันนะ

ห้าวันก่อนหน้า

ที่ห้าง XX

"พี่บิ๊กคะ แพรวอยากเข้าร้านน้ำหอมก่อน”

"อืม ไปสิ"

"หึ แค่เสียงก็รู้ละครับว่าใคร ไม่ต้องหันไปมองหรอก จะหันกลับไปมองให้ปวดใจเล่นทำไมกัน ก้มหน้าก้มตาเดินสิกู

พรึ่บ!

"อ๊ะ..." ใครกระชากกูวะ “มึง..."

"ดรีม..."ผมมองหน้าคิ้วขมวดด้วย มันเห็นผมได้ไงวะ แล้วมาทักกูทำไม

"กูรีบ..."ผมสะบัดแขนออกแล้วกำลังจะเดินหนี แต่แม่งจะสะบัดยังไงก็สะบัดไม่หลุดสักทีนี่ดิครับ

"เดี๋ยวก่อน กูขอคุยด้วยหน่อย” บิ๊กมันส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ผม เหอะ คิดว่าผมจะใจอ่อนไหมล่ะ แล้วนี่แม่ผีเสื้อของมันไปไหนวะ “แพรวไม่ตามมาหรอก กูขอคุยด้วยหน่อย ...นะ” ผมมองหน้าไอ้บิ๊กมันอย่างลังเล แต่ก็พยักหน้ายอมมันไปในที่สุด

"ว่ามาสิ"

"กูรู้มึงยังโกรธกูอยู่”

"..........." ไม่! กูเกลียดตางหาก

"หึ มึงคงไม่อยากคุยกับกูแล้วสินะ”

"อืม” ผมตอบแบบไม่หลบสายตาด้วย และสิ่งที่สะท้อนกลับมาคือหน้าที่บ่งบอกถึงความเสียใจของตัวมันเอง ไม่ กูจะไม่ใจอ่อนให้มึงหรอกครับ

"งั้นกูขออะไรสักอย่างได้ไหมวะ”

"........."

"กูขอติดต่อมึงเหมือนเดิมได้ไหม”

"เหอะ"

"ได้ไหมวะ"

"แต่มึงกำลังทำให้กูตัดใจจากมึงไม่ได้ ไอ้เหี้ย มึงคิดอะไรของมึงวะ หัวใจกูไม่ใช่ของเล่นหรือสิ่งของนะไอ้สัส"ผมหมดความอดทนชิบหาย ตอนนี้คนในห้างต่างมองดู(เสือก)มาหลายสายตาเหลือเกิน

"แต่กู...(พี่บิ๊กคะ)” ไอ้บิ๊กยังไม่ทันพูดอะไรก็มีเสียงใสๆดังแทรกเข้ามา

"มีอะไรกันรึเปล่าคะ แล้วนี่ใครหรอคะ” คำถามมึงเยอะจังเนาะ

"อ่อ เพื่อนน่ะ” เหอะ

"คนรู้จัก ...ทักผิด” จบบทพูดผมก็เดินออกมาเลย

บอกเลยครับว่าสำหรับผมเลิกกันไปแล้วกับมัน แค่เพื่อนผมก็ไม่ให้หรอก อย่ามาหวังอะไรจากกูอีกเลย

End


#Big Part

ก๊อกๆๆๆ

"เข้ามา"

"มาเเล้วค้าบบบบ ข้าวกระเพราร้อนๆ" ไอ้เชาว์วิ่งหน้าเเจ้นเข้ามาวางกล่องข้างไว้บนโต๊ะทำงาน

"ขอบใจ"

"เดี๋ยวนี้กินเเต่ข้าวกล่องนะ เเล้วเเม่บ้านส่วนตัวหนีไปไหนเเล้วล่ะ" ถามจี้จุดจังนะมึง เเม่งเป็นทั้งพี่ทั้งน้องเลย

"เสือก" ผมด่ามันไปเเบบทำหน้าเอือมๆ

"ฮ่าๆๆ โดนทิ้งหรอเฮีย”

"มึงจะยุ่งอะไรหนักหนาวะ” ผมทำน้ำเสียงหงุดหงิดกลบเกลื่อน


"คิดถึงก็ไม่ตามหาดิเฮีย ไม่เห็นจะยากเลย ถ้าปล่อยเขาไปแล้วเป็นขนาดนี้อ่ะ ความสุขกับความรักถ้ามันเลือกไม่ได้เฮียก็เอามาไว้รวมกันเลยดิ แต่ผมว่าก่อนเฮียจะเลือกนะ ผมว่าเฮียควรที่จะแยะแยะให้ออกก่อนเถอะว่าอันไหนความสุข อันไหนความรักอ่ะ ไปละ อย่าพึ่งด่าผมนะที่สั่งสอน ไอ้พี่แช่มก็อีกคนกับผัว มันจะยากอะไรนักหนาวะ แค่ยอมรับใจตัวเองอ่ะ วุ้ย..." ไอ้เชาว์มันยังคงบ่นต่อไปครับ แต่มันบ่นไปด้วยแล้วเดินออกไปแล้ว

แต่ผมมาคิดตามคำที่มันพูดนะ อืมนั่นสินะ ควรถึงเวลาคิดแล้วล่ะครับ ว่าอันไหนความสุข อันไหนความรัก


"....คิดถึงมึงว่ะ..."

-----------------------------

มันก็จะหน่วงๆหน่อยๆ

จะไม่ให้หน่วงจนเกินไปหรอกน้า เดี๋ยวจะเริ่มง้อเเล้ว เเต่ก่อนหน้าง้อ ตอนหน้าไปดูความทุรนทุรายกับการตัดสินใจผิดพลาดของเฮียก่อนเนอะ

ไรท์มาคำนวณคิดๆดูเเล้วน่าจะเกิน30ตอน อาจจะ 32-35 น่าจะจบ

ส่วนคู่ของคุณเจมส์กับพี่เเช่ม ยังจะอัพต่อจ้า เเต่จะมีเเค่ 12 ตอนน้า จะอัพต่อหลังคู่หลักจบจ้ะ

อย่าลืมกดไลค์กดรักให้เค้าน้า ><

ปล.สอบเสร็จเเล้ว! เย้🎊 เเต่ไม่รู้จะผ่านไหม ฮื่อ 😭

ความคิดเห็น