ถั่ว งอก.

เรื่องนี้มันก็จะหนาวๆหน่อย...

ชื่อตอน : Snowflakes: Leviathan

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 504

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2560 11:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Snowflakes: Leviathan
แบบอักษร




พายุหิมะมักจะพัดมาจากทางด้านหลังหลังกำแพงสูงที่กั้น ณ เขตชายแดนของนครเหมันต์นั้น สถานที่ที่มีคนนอกรีตพวกนั้นอาศัยอยู่



พวกนอกรีตนั้นไม่ต่างจากพวกพ่อมดหรือแม่มดที่แสนชั่วร้ายในนิทานหรือตำนานที่กล่าวขาน



ชาวนครเหมันต์นั้นไม่นับถือเทพองค์ใดนอกจากกษัตริย์ของพวกเขา



แต่ว่าคนเถือนพวกนั้นนับคือเทพอสูรผู้มีนามว่าเซกันต์



เทพผู้ซึ่งประทานพรให้ได้ตามที่ปรารถนาหากแต่มีข้อแลกเปลี่ยนเป็นอายุขัยของพวกเขา เช่นนั้นพวกนอกรีตนั้นจะมีช่วงอายุที่สั้น พวกเขาไม่กลัวความตายและเกรงกลัวต่อพันธะสัญญาที่ให้ไว้กับเทพเซกันต์



สำหรับชาวเหมันต์ที่มีความเชื่อตรงกันข้ามนั้นทำให้น้อยคนนักที่จะคบค้าสมาคมกับคนนอกรีต พวกเขาเป็นคนเถื่อนที่ไร้อารยะธรรมและใช้อำนาจพลังวิเศษข่มเหงมนุษย์ธรรมดา เช่นนั้นกษัตริย์ฮันน์จึงได้ก่อตั้งปราการของผู้รักษาการณ์เขตชายแดนนั้นขึ้นมาห้อมล้อมนครหลวงแห่งเหมันต์เอาไว้



โดยมีทหารรักษาการณ์เป็นชายฉกรรจ์ผู้ที่มีความแข็งแกร่งทั้งร่างกายและจิตใจ



ทหารรักษาการณ์เขตแดนแห่งนครเหมันต์เป็นล้วนชายบริสุทธิ์รักษาพรหมจรรย์ขณะปฏิบัติหน้าที่และห่มหนังหมาป่าที่มีกลิ่นเหม็นสาบเป็นที่สุด...



นั้นก็เพื่อเอาไว้ขับไล่อิสตรีมิให้เข้ามายุ่งเกี่ยวหรือยุ่มย่ามให้เหล่าทหารหนุ่มนั้นตบะแตก




เคยมีเรื่องเล่าที่ทหารรักษาการณ์ประจำชายแดนผู้เปรียบดั่งหมาป่าจอมโฉดแสนดุร้ายนั้นกลับพ่ายแพ้ให้แก่เสน่ห์ของแม่มดสาวที่เพียงแค่หลงไปสบตานาง




นางแม่มดชั่วจะหลอกดูดกลืนวิญญาณกับชายฉกรรจ์ที่พลีกายให้นางได้สมสู่และสูบเอาพลังชีวิตของพวกเขาไป จากนั้นก็จะเปิดประตูเมืองให้เหล่าบรรดาอสูรกายและคนเถื่อนทั้งหลายเข้ามาสร้างความวินาศย่อยยับแก่ชาวเมือง




เช่นนั้นพวกเขาจึงมีกฎเหล็กตั้งเอาไว้ให้หมาป่าหนุ่มผู้โฉดชั่วและแสนโง่เขลาต่อมารยาหญิงทั้งหลายให้อยู่ห่างพวกนาง



แต่ถึงอย่างนั้นนิทานหลอกเด็กนั้นก็เอาไว้เตือนใจทหารหนุ่มผู้ไม่ให้เผลอไผลเฝ้าเพ้อฝันถึงหญิงสาวงามทั้งหลายแหล่จนมิอันเป็นการเป็นงาน หลงลืมเฝ้ากำแพงกั้นเขตแดนจนนำมาสู่ภัยแห่งบ้านเมือง



ไม่ได้หมายความว่าเมื่อทหารหนุ่มผู้ห่มหนังหมาป่าเหล่านั้นได้ออกมาหาความสำราญใกล้กลับเขตหมู่บ้านยามใกล้รุ่งสางจะถูกห้ามมิให้ทำกิจกรรมเร่าร้อนกับหญิงโสเภณีที่เชื้อชวน



เสียงระเริงรักอย่างสุขสมนั้นดังระงมไปทั่วห้องรับรองแขกอันมีเกียรติจากทหารหนึ่งกองผู้เดินทางออกมาจากป้อมปราการในป่าสนใกล้กับเขตแดน



แม้ว่ารอบกายของลีเวียธานจะมีเสียงลามกปะปนไปกับเสียงร้องแห่งห้วงกามารมณ์ครวญคราง ชายหนุ่มก็สนใจแต่เพียงเหยือกเบียร์สีเหลืองนวล ทั้งที่สายตาของนวลนางที่ปรนนิบัติทหารนายอื่นอยู่นั้นก็ยังมิวายที่จะจับจ้องสายตามาที่หมาป่าหนุ่มแม้ว่ากลิ่นสาบจากหนังหมาป่าที่เขาสวมใส่นั้นจะมีกลิ่นฉุนกว่าหนังหมาป่าผืนใดก็ตาม



เพราะบุรุษผู้นี้เป็นถึงหนึ่งในราชวงศ์ของเหมันต์...



องค์ชายลำดับที่สามแห่งนครเหมันต์ ผู้มีนามว่าลีเวียธาน









ครั้นรุ่งสางมาเยือน ข้าเรียกกองหมาป่าของข้าให้เตรียมพร้อมและแต่งกายให้เรียบร้อยหลังจากเสร็จกิจระเริงกามของเจ้าพวกนั้นก่อนที่จะออกเดินทางเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อตรวจตราความปลอดภัย



หมู่นี้ข้าได้ข่าวเรื่องประหลาดๆเกี่ยวกับพวกนอกรีตที่มีเวทมนต์คาถา... บางทีอาจจะเป็นพวกนางแม่มดชั่วอย่างในนิทานหลอกเด็ก



ก็ไม่แน่... นิทานล้วนอ้างอิงเกี่ยวกับความจริง



ข้าเป่าลมหายใจร้อนๆออกมาจากปากของข้าให้มันเกิดเป็นควันสีขาวในอากาศที่เย็นจัด ขณะที่รอเจ้าพวกนั้นสวมรองเท้าบู๊ทหนังทรงสูงที่ส่งตรงมาจากนครหลวงเพื่อให้ผู้รักษาการณ์แถบชายแดนทุกคนได้มีรองเท้าดีๆสวมใส่



ข้ามองท้องฟ้าในยามใกล้รุ่งสางที่จะมีแสงสีเขียวเรืองรองในแวบหนึ่ง มันคือแสงออโรร่า นั้นคือแสงแห่งวันใหม่...



ก่อนที่ข้าจะเริ่มงานในเช้าวันใหม่โดยเป่าลมหายใจร้อนๆใส่ฝ่ามือทั้งสองแล้วถูกมันอย่างแรง จากนั้นก็จับเชือกคุมบังเหียนของม้าและข้าก็ควบมันเข้าไปในหมู่บ้านใกล้กับป้อมปราการเพื่อตรวจดูความปลอดภัยและความเรียบร้อยของชาวบ้านแถบชายแดน



แม้ว่าพวกเขาจะตื่นเต้นกับการโผล่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงของข้าด้วยการวิ่งหนีกันกระเจิงไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าที่ค้าขายอย่างบริสุทธิ์หรือค้าขายของเถื่อนก็ตาม



เหมันต์เป็นมหานครแห่งน่านน้ำแข็งและหิมะสีขาวปกคลุมตลอดแทบทั้งปีแม้ว่านครหลวงแห่งเหมันต์จะมีบางฤดูกาลที่สามารถทำการเพาะปลูกพืชพรรณบางชนิดได้บางทำให้ได้เห็นดอกไม้ลากสีสันที่มากกว่าสีขาวของหิมะให้ได้มองเห็น



ข้าจำช่วงเวลานั้นไม่ได้มากนักเพราะว่าเมื่อข้ายังวัยเยาว์ก็ถูกพลัดพรากจากเมืองหลวงเสียก่อน



พระบิดาของข้านั่งอยู่บนบัลลังก์เงิน ใช่... พระองค์เป็นกษัตริย์แห่งเหมันต์ ผู้คนแซ่ซ้องสรรเสริญในเกียรติและความเก่งกล้าสามารถของพระองค์ เสียงชื่นชมยินดีเอ่ยคำเรียกพระองค์ว่ากษัตริย์ฮันน์



นามของกษัตริย์จะถูกนำมาตั้งเป็นวงศ์ตระกูลปัจจุบันของผู้สืบสายกษัตริย์ผู้ปกครองเหมันต์คนล่าสุด และข้าเองก็เป็นหนึ่งในตระกูลฮันน์




ผู้สืบสายเลือดแห่งเหมันต์ย่อมมีสิทธิที่จะได้นั่งบัลลังก์เงิน... แต่ยกเว้นข้า



เพราะท่านพ่อได้เนรเทศข้าให้มาอยู่ ณ สุดเขตชายแดนของเมืองเหนือ...



ระหว่างการเดินทางท่านแม่ของข้าที่เดินทางมาพร้อมข้าได้เสียชีวิตไปเมื่อได้เกิดอุบัติเหตุรถม้าของข้าพลิกคว่ำตกไหล่ทาง ร่างของนางยังคงรูปสิริโฉมงดงาม นางตายท่ามกลางความหนาวเหน็บที่เกาะกุมไปทั่วร่างของนางและแช่แข็งให้นางอยู่ในสภาพนั้น จนกระทั่งเหล่าข้าราชบริพารจัดพิธีศพให้นางและจุดไฟเผาร่างของท่านแม่ข้าให้มอดไหม้ไปต่อหน้าต่อตา



ตอนนั้นข้ายังเด็กนัก ข้าคิดไฟจะช่วยให้ความอบอุ่นแก่ร่างของนางและทำให้นางฟื้นขึ้นมา



แต่มันกลับตรงกันข้าม สิ่งที่เหลือไว้ดูต่างหน้าคือขี้เถ้าสีเทาดำที่เพียงถูกลมหนาวแห่งเหมันต์พัดโชยก็ปลิวหายไปในอากาศ เถ้าธุลีของมารดาข้าลอยขึ้นไปและสลายหายไป



และมีเพียงเกล็ดหิมะที่ตกลงมาแทน...



จากอุบัติเหตุรถม้าผลัดตกครานั้นข้าก็รู้สึกว่าลืมเลือนเรื่องบางเรื่องไปที่ต่อให้ข้าพยายามนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก อย่างเรื่องแผลเป็นที่ข้างแก้มบนใบหน้าของข้า แม้ว่าสาเหตุของมันอาจจะเกิดจากอุบัติเหตุ แต่ลางสังหรณ์ของข้ามันบอกว่าไม่ใช่



ราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องที่สำคัญนัก หรือมีค่าคู่ควรแก่การให้ข้าการจดจำ...



ในระหว่างที่ข้านั้นมาตรวจตราแต่ดูเหมือนจะขับไล่ชาวบ้านหนีหายกันไปหมดแทนนั้น กลับมีอิสตรีนางหนึ่งดึงดาบออกมาประจันกับข้า



ทันใดนั้น... ความทรงที่หายไปของข้ากลับปรากฏอยู่ภายใต้ร่างของข้าบนพื้นหิมะหนานุ่มเย็นเฉียบ ผมยาวของนางสยายทั่วพื้นสีขาว ผ้าคลุมหนังหมีขาวขนฟูฟ่องที่นางสวมใส่ทำให้นางดูโดดเด่นราวกับเป็นราชินีผู้สง่างาม ดาบของข้าจ่อขู่ขวัญนางเอาไว้ที่คอระหง



นางผู้มีเส้นผมสีขาวหม่นปนเทา ถักเปียประดับไว้เยี่ยงชาวเหมันต์ ทว่าบนใบหน้าบางที่ปลายจมูกนั้นมีสีแดงระเรื่อเหมือนกับคนแพ้อากาศผิดปกติของชาวเมืองหนาว ดวงตาสีฟ้าสุกใสนั้นเบิกกว้างเมื่อได้เห็นใบหน้าของข้า



ก่อนที่ริมฝีปากรูปกระจับจะขยับเอื้อนเอ่ยคำโกหกโป้ปดด้วยน้ำเสียงจอมหลอกลวงเหมือนดั่งนางแม่มดผู้ชั่วร้ายในนิทานปรัมปรา



“ข้ามีนามว่าลิลิธ และข้าเป็นน้องสาวของท่าน...”



ข้าสาบานว่า ข้าจำไม่ได้สักนิดว่านางผู้นี้มีความเกี่ยวข้องกับข้าทางสายเลือดอย่างที่นางแอบอ้าง



นางจะต้องเป็นนางแม่มดของพวกนอกรีตจากภายนอกกำแพงนั่นแน่นอน!







NEXT Chapter : LIE LILITH

“เพื่อให้ท่านเตรียมตัวสำหรับการเป็นราชาที่ดี”

“...ถือว่าเป็นคำโกหกที่สร้างสรรค์มาก”





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น