ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 18

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 18

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.6k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2560 17:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 18
แบบอักษร

ทางเลือกที่ :: 18

หลุยส์กลับมาที่ผับในไม่กี่ชั่วโมงเขาขับรถเร็วที่สุดเลยก็ว่าได้ อารมณ์ในใจเขาตอนนี้มันพร้อมที่จะกระชากหวานให้เป็นชิ้นๆพอจอดรถได้หลุยส์ก็กดโทรหาเพื่อนสนิทอีกคนซึ่งเพื่อนคนนี้ไม่ค่อยถูกกับยักษ์เท่าไหร่แต่ก็คุยกันได้

(ไงมึง หายหัวไปเลยไอ้เวร)

“กูยืมคนของมึงสักสิบคนได้มั้ยฟืน? กูจะจ่ายให้อย่างงามขอพวกบึกๆบึนๆสถุนยิ่งดี”

(มีอะไรล่ะถึงต้องใช้พวกมัน?)

“พามาที่ผับกูแล้วกันเดี๋ยวมึงก็รู้”

(สิบคนขอห้าแสน)

“มากกว่านั้นกูจ่ายให้มึงได้”

(ตกลงเพื่อน~)

หลุยส์วางสายแล้วเดินดุ่มๆไปที่หอเพื่อดูว่าหวานยังอยู่หรือเปล่า หลุยส์หยุดหน้าหวานก่อนทุบประตูแรงๆ

ปังๆๆๆ!

“ค่าา”

เสียงข้างในตะโกนกลับมาแสดงว่าหวานอยู่ข้างในทันทีที่ประตูเปิดหลุยส์ก็แทรกตัวเข้าไปแล้วกดปิดประตูทันที หวานมองหลุยส์อึ้งๆก่อนยิ้มกว้าง

“บอสมาหาหวานมีอะไรหรอคะ?”

หมับ!

“อึก..!”

ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงอะไรหลุยส์ก็บีบคอขาวๆทันที เขาบีบจนหน้าหวานแดงก่ำ หวานพยายามแกะมือหนาออกแต่ไม่เป็นผล

“อึก…แค่ก…อึก..”

“มึงกล้าดียังไงถึงทำกับเมียกู!!”

หลุยส์ตวาดกร้าวก่อนปล่อยมือออกแล้วผลักหวานลงบนเตียง หลุยส์โทรหาฟืนแล้วบอกให้ฟืนมาด้านหลังที่หอพักพนักงาน หวานสำลักไอจนหน้าแดงเธอพยายามโกยอากาศเข้าปอด

“แค่กๆ! อึก..”

“มึงจับนนท์กรอกยาใช่มั้ย?”

หวานนิ่งอึ้งแต่ก็ปฏิเสธโดยการส่ายหัวและพูดเพื่อให้ตัวเองรอด

“ไม่ใช่นะบอส หวานยังไม่ได้ไปไหนเลย หวาน…”

“ตอแหลกับกู?”

หวานชะงักแล้วเม้มปากแน่นก่อนมองหน้าหลุยส์ด้วยสายตาที่ยากจะเดา

“หวานชอบบอสนะคะ ฮึก หวานทำเพื่อบอส! หวานรู้ว่าบอสไม่อยากมีลูกกับผู้ชายแบบนั้น!”

“ถ้าให้กูเลือก..กูเลือกมันมากกว่ามึงแล้วกูอยากได้ลูกมันมากกว่ามึง!”

หลุยส์ผลักหวานจนล้มลง หวานร้องไห้แล้วเข้าไปกอดขาหลุยส์พร้อมร้องไห้อ้อนวอนให้หลุยส์เห็นใจ

“บอสคะ ฮึก หวานชอบบอสจริงๆนะคะ ฮึก บอสให้โอกาสหวานนะ”

“ไปตายซะ!”

หลุยส์สบัดขาออกอย่างรังเกียจจนกระทั่งได้ยินเสียงรถเข้ามา หลุยส์ออกมารับฟืนแล้วมองเหล่าชายฉกรรจ์ที่ฟืนพามาอย่างพอใจ

“เริ่มเลย”

ชายฉกรรจ์สิบคนพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้อง หวานมองอย่างไม่เข้าใจแต่สัญชาตญาณพาเธอถดหนี หลุยส์กับฟืนเดินเข้ามาข้างในแล้วมองหวานยิ้มๆแต่หลุยส์ยิ้มเหยียด

“มันอยากมีผัว จัดการให้มันหน่อย”

หลุยส์พูดบอกแล้วนั่งลงบนเก้ากี้เพื่อรอชมผลงาน หวานถูกลากมาที่เตียงแล้วถูกกดจนขยับไม่ได้ หวานร้องไห้เสียงดังและขอให้หลุยส์ปล่อยเธอไป

“บอส! ฮึก ไม่เอาแบบนี้ หวานขอโทษ ฮึก”

“ขอโทษ?แล้วลูกกูกลับมามั้ย!? ไม่ต้องสนใจมันจัดการเลย”

สิ้นคำหวานก็โดนชายฉกรรจ์รุมโทรมทีละคนสองคนทั้งหน้าและหลังจนสภาพไม่ต่างอะไรกับโสเภณี หวานร้องไห้อ้อนวอนเท่าไหร่ก็ไม่มีใครเห็นใจหรือสนใจหวานเลย

“ถ้าพวกมึงติดใจจะเอากลับไปก็ตามใจ”

“ขอบคุณครับพี่”

หลุยส์พาไปในผับเพื่อจ่ายเงินค่างานส่วนหวานยังคงโดนทำอย่างต่อเนื่องและถูกพากลับไปเป็นที่ระบายความใคร่ต่อไป

::

::

ยักษ์กับรุจพานนท์และลูกของนนท์มาถึงโรงพยาบาลในเมืองที่นนท์เคยมาตรวจ นนท์ถูกพาเข้าห้องฉุกเฉินส่วนลูกของนนท์พยาบาลรับไป

“พี่ยักษ์ ฮึก นนท์จะปลอดภัยมั้ย?”

“อ่า นนท์ต้องปลอดภัย”

ยักษ์ลูบหัวคนรักเบาๆแล้วพากันนั่งรอ ยักษ์ไม่รู้ว่าทำไมนนท์ถึงไม่มาหาหมอก่อนหน้านี้หรือเพราะหารถไม่ได้หรือกลัวลูกไม่ปลอดภัยแต่ข้อที่ดูแล้วตรงที่สุดก็น่าจะเป็นเพราะนนท์คิดอะไรไม่ออกในตอนนั้นได้แต่ภาวนาขอให้ลูกปลอดภัย

ผ่านไปสองชั่วโมงก็ยังไม่มีใครออกมาจนกระทั่งหลุยส์ตามมาทีหลัง หลุยส์มองยักษ์กับรุจแล้วมองไปที่ประตูห้องฉุกเฉิน

“นานหรือยัง”

“เออ สองชั่วโมงได้”

หลุยส์นั่งลงแล้วถอนหายใจออกก่อนกอดอกหลับตาลงกว่าเขาจะมาที่นี่ได้ก็จัดการไปหลายอย่างทั้งเรื่องหวานและเรื่องผับต้องปิดก่อนเวลา หลังๆมานี้ผับเขาปิดก่อนเวลาตลอดแต่มันก็ไม่ได้สร้างปัญหาอะไรให้กับเขาแต่กับลูกค้ามันก็มีบ้างเล็กน้อย

“ยักษ์ อ้าว มึงมาด้วยหรอหลุยส์?”

หมอเดินออกมาจากห้องแล้วทักทายทั้งสองอย่างเป็นกันเอง รุจรีบลุกไปหาหมอทันทีด้วยความร้อนรน

“นนท์เป็นไงบ้างหมอ!?”

“ใจเย็นๆก่อน นนท์ปลอดภัยแต่เนื่องจากเสียเลือดเยอะเลยยังไม่ได้สติและต้องได้รับเลือดจนกว่าร่างกายจะกลับมาปกติว่าแต่ใครมีเลือดกรุ๊ปบีบ้าง?”

“รุจกรุ๊ปบีฮะ”

“กูก็บีเอาเลือดกูไป แฟนกูตัวนิดเดียวเดี๋ยวจากให้ได้กลายเป็นรับแน่ๆ”

รุจหันมองค้อนคนรักแล้วทุบไหล่ไปที

“แล้วมึงล่ะหลุยส์?”

“เอบี”

หลุยส์มองหน้าเพื่อนรักอย่างยักษ์แล้วสบถด่าไม่หยุด ยักษ์ได้แต่หัวเราะเพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนเขาเป็นอะไร

“แล้ว…ลูกนนท์ล่ะครับ?”

“เสียใจด้วยนะที่เด็กทั้งสองไม่รอด ถ้ามาเร็วกว่านี้อาจจะช่วยได้แต่บางทีต่อให้มาเร็วก็อาจจะไม่ทันระยะทางไกลพอสมควรเลยถ้างั้นก็ไอ้ยักษ์เข้าไปกับกูส่วนสองคนรอที่นี่ก่อน”

“กู..”

แต่จู่ๆหลุยส์ก็พูดขึ้นมาแต่ก็เงียบไป ยักษ์มองหน้าเพื่อนแล้วถอนหายใจก่อนกระซิบบอกกับหมอ

“มันอยากเห็นลูกมัน พามันไปหน่อยนานๆทีเพื่อนมึงจะกลายเป็นคน”

หมอหัวเราะแล้วพยักหน้าให้หลุยส์ตามเข้าไป รุจเลยนั่งรอคนเดียวแต่ก็ดีสำหรับรุจถ้านั่งรอพร้อมกับหลุยส์คงได้อึดอัดตายแน่ๆ

ยักษ์นอนลงบนเตียงข้างๆนนท์แล้วจากนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพยาบาลส่วนหลุยส์มากับหมอที่ห้องๆหนึ่งซึ่งเป็นห้องพักของหมอเองและนนท์ได้ขอร้องให้พาแยกออกจากเด็กคนอื่นๆตอนได้สติก่อนที่นนท์จะหมดสติไปอีกรอบ

“เสียดายนะ..หน้าพิมพ์เดียวกับมึงเลย”

หมอบีบไหล่หลุยส์เบาๆแล้วเดินออกมาปล่อยให้หลุยส์ได้ใช้เวลากับลูกแม้ลูกจะไม่มีลมหายใจแล้วก็ตาม หลุยส์มองเด็กทารกสองคนที่ห่อผ้าสีขาวมีเพียงใบหน้าน่ารักที่เว้นว่างและให้เห็นเต็มตา หลุยส์อธิบายความรู้สึกของตัวเองไม่ถูก มือหนาที่สั่นเทาค่อยๆยกขึ้นแล้วแตะลงบนแก้มเล็กๆที่เย็นเยียบและนิ่มมือ

“…”

หลุยส์พูดไม่ออกแม้อยากจะพูดมากแค่ไหน หลุยส์ยืนลูบหน้าลูกแฝดสาวนานกว่าห้านาทีก่อนที่เขาจะนั่งลง หลุยส์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วถ่ายรูปลูกสาวเขาอยากให้พ่อกับแม่เขาดูว่าลูกของเขาหน้าเหมือนเขามั้ยแล้วยังจำเป็นหรือเปล่าที่เด็กต้องเกิดกับคนมีฐานะและการศึกษา

“..บ้าชิบ!..”

อยู่ๆมันก็จุกที่อกจนต้องยกมือกุมไว้ ขอบตาร้อนผ่าวเหมือนจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาไหลสักหยด นี่หรือเปล่าความรู้สึกของคนเป็นพ่อที่เสียลูกไป หลุยส์ลุกขึ้นยืนแล้วทำในสิ่งที่แม้ตัวเขาก็ไม่คิดจะทำคือก้มจูบหน้าผากลูกทั้งสองคนแล้วกอดด้วยอ้อมแขนแข็งแรงก่อนจะออกจากห้องไป

“…กูปล่อยให้มึงมีชีวิตอยู่ไม่ได้จริงๆ”

หลุยส์ขับรถไปยังบ้านของฟืนซึ่งเป็นแหล่งปล่อยเงินกู้นอกระบบและฟืนก็คือตัวใหญ่ของเงินกู้เรียกว่าเป็นเจ้าของกิจการนี้เลยก็ว่าได้พอหลุยส์มาถึงบ้านฟืนก็เดินตรงเข้าไปหาฟืนทันที

“เหี้ยฟืน! อีนั่นอยู่ไหน?!”

“เห้ย เป็นไรวะมึงอยู่ๆก็มาไม่บอก”

“ตอบกูมาว่าอีนั่นอยู่ที่ไหน!”

“ลูกน้องกูเล่นอยู่หลังบ้าน กำลังมันส์กันเลย”

หลุยส์รีบไปหลังบ้านทันที ฟืนก็วิ่งตามมาด้วยเพราะเขาเองก็ยังงงๆว่าเกิดอะไรขึ้น ที่สวนหลังบ้านกำลังมีปาร์ตี้เซ็กส์หมู่ที่มีหญิงสาวเป็นแกนกลางของปาร์ตี้เสียงครางระงมดังลั่นบริเวณหวานร้องไห้จนสลบไปหลายรอบและตอนนี้เธอกำลังจะร้องอีกครั้ง หวานรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นทั้งด้านหน้าและด้านหลังเธอระบมไปหมด เจ็บจนชา ปวดแสบและเสียดไปหมด เต้นนมทั้งสองข้างก็ช้ำจากการถูกดูดและบีบขยำ หลุยส์มาถึงก็ไล่ทุกคนออกไปแลเวมองหวานที่นอนหอบหายใจ เนื้อตัวมีแต่คราบน้ำสีขุ่นและเลือดนิดหน่อย

“บ บ บอส ฮึก บอส..”

หวานพยายามจะจับขาหลุยส์แต่หลุยส์ยกหนีแล้วเตะเข้าที่หน้าหวานอย่างจัง

ผัวะ!

“อึก…”

“มึงฆ่าลูกกู..กูจะฆ่ามึงบ้าง”

พอฟืนได้ยินแบบนั้นก็รีบเข้ามาห้าม ฟืนไม่อยากให้เพื่อนเป็นฆาตกร

“มึงใจเย็นสิวะ! เสร็จจากนี้กูจะส่งมันให้ตำรวจเอง!”

“ไม่! มันต้องตาย! มันฆ่าลูกกู!”

หวานร้องไห้แล้วขยับหนีหลุยส์ หวานรู้สึกตัวเองโง่มากที่ทำเรื่องเลวร้ายลงไปแต่เธอไม่คิดว่าหลุยส์คนนั้นจะพูดคำว่าลูกได้เต็มปาก

“มึงใจเย็นก่อนสิวะ! กูไม่อยากให้มึงเป็นฆาตกรนะไอ้เวร!”

ฟืนผลักหลุยส์แล้วตะคอกใส่หน้าพอหลุยส์ได้สติก็สบถด่ายาวจากนั้นก็เข้าไปกระทืบหวานพอให้สะใจแล้วตรงกลับบ้านทันที

::

::

นนท์ถูกพาเข้าห้องพิเศษและนอนให้น้ำเกลือกับเลือดสภาพร่างกายของนนท์เริ่มกลับเป็นปกติเหลือแต่สภาพจิตใจที่ต้องรักษา ยักษ์กับรุจตกลงกันว่าจะทำพิธีศพก็ต่อเมื่อนนท์ได้สติและกลับบ้านได้ ทั้งสองอยากให้นนท์ไปส่งลูกน้อยด้วยตัวเองสวนศพของเด็กน้อยถูกเก็บไว้ในห้องดับจิตแทน

“สงสารนนท์อ่ะพี่ยักษ์..ทำไมนนท์ต้องเจอเรื่องแย่ๆทั้งที่นนท์เป็นคนดี”

“นั่นสินะ..แต่หลังจากนี้นนท์อาจจะได้เจอเรื่องดีๆก็ได้เชื่อพี่สิ”

ยักษ์หอมแก้มรุจเบาๆแล้วพากันกลับบ้านค่อยมาเยี่ยมอีกทีตอนเช้าๆของวันถัดไปตอนนี้ปล่อยให้นนท์นอนพักไปก่อน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}