ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 17

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 17

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.8k

ความคิดเห็น : 119

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2560 21:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 17
แบบอักษร

ทางเลือกที่ :: 17

หวานไปตามที่เปิ้ลบอก เธอจ้างรถให้พาไปยังชานเมืองตลอดเวลาที่นั่งรถมาเธอภาวนาว่าขอให้เจอนนท์ไหนๆก็มาตั้งไกลต้องได้อะไรกลับไปบ้างพอมาถึงหวานก็เดินถามคนแถวนั้นว่ารู้จักผู้ชายสวยๆที่ชื่อนนท์บ้างหรือเปล่า

“เอ่อ ป้าคะป้ารู้จักนนท์มั้ยคะ? ที่เป็นผู้ชายสวยๆน่ะค่ะ”

หวานถามกับร้านอาหารซึ่งคนที่เธอถามก็คือป้าสาเจ้าของร้านที่นนท์ทำงานอยู่

“อ๋อ รู้จักสิ นนท์อยู่บ้านเช่าป้านา เดินไปนิดเดียวก็ถึงแล้ว”

“ขอบคุณนะคะ”

หวานยิ้มนิดๆแล้วเดินตามที่ป้าสาบอก เธอหยุดที่ป้ายไม้ซึ่งเขียนว่าบ้านเช่าป้านา หวานเบ้ปากแล้วมองรอบๆก่อนรีบเดินกลับมาที่รถ

“สกปรกชะมัด..อยู่ไปได้ยังไงแต่ก็เหมาะล่ะนะ”

หวานกลับเข้าเมืองและรอเวลาที่เธอจะไปหานนท์ หวานขอลางานกับหลุยส์โดยอ้างว่าจะไปหาพี่ชายซึ่งจริงๆแล้วไม่มีสักคน หลุยส์ไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าหวานจะไปไหน หวานใช้เวลาในการหาข้อมูลยาที่จะทำให้เด็กหลุดออกมาได้แต่จะทำยังไงให้นนท์กินมันเข้าไป? ยาขับเลือดแบบน้ำถ้าจับกรอกก็ไม่รับประกันว่าเด็กจะหลุดเพราะเท่าที่อ่านมามันใช้ขับประจำเดือนแต่นนท์ไม่มีประจำเดือนแล้วต้องใช้ยาแบบไหน? สุดท้ายหวานเลยตัดสินใจเอายาขับเลือดถ้าเด็กไม่หลุด…ก็ตายในท้องแค่นั้น

“โอเค..ไม่รอเจ็ดเดือนแล้วในเมื่อรู้ที่อยู่แกแล้วฉันควรลงมือสักที”

พอตัดสินใจได้หวานก็ไปร้านยาและค่อยกลับไปหานนท์อีกครั้ง

::

::

วันนี้ผมรู้สึกไม่ดีเลยมัน..ยังไงไม่รู้สิ มันแปลกๆบอกไม่ถูกมาตั้งแต่เช้าแล้วและตัวน้อยในท้องผมก็คงรู้สึกแบบเดียวกันเพราะเด็กๆดิ้นแรงกว่าปกติ ผมควรหยุดกังวลดีมั้ยนะ?

18:20 น.

พระอาทิตย์เริ่มตกดินแล้วและผมก็ยังกังวลแบบเดิม กังวลจนกินอะไรไม่ลงลูกก็ถีบท้องเอาๆนี่ถ้าโตมาเมื่อไหร่คงเป็นนักเลงสาวไล่ถีบคนไปทั่วแน่ๆ

ก็อกๆ

ผมมองประตูบ้านแล้วขมวดคิ้วนิดๆ ใครมาตอนนี้? ผมค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินมาที่ประตู

“ป้านาหรอครับ?”

ผมเปิดประตูแล้วยิ้มกว้างก่อนค่อยๆหุบยิ้มเมื่อเห็นว่าเป็นใคร..เป็นคนที่ผมไม่อยากเห็นหน้าเลยให้ตายสิแล้วเขามาถูกได้ยังไง?

“พี่หวาน…”

“นนท์..เอ่อ...สบายดีมั้ย?คือพี่…มาขอโทษ”

พี่หวานยิ้มนิดๆแล้วก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดแต่ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย ผมมองหน้าพี่หวานแล้วถอนหายใจ

“ไม่เป็นไรครับ นนท์ไม่ติดใจอะไรแล้ว”

“แต่พี่ติด..นะนนท์ พี่ขอเข้าไปคุยด้วยหน่อยนะ”

พี่หวานมองหน้าผมด้วยสายตาขอร้องผมเลยได้แต่ถอนหายใจแล้วพาเธอเข้ามาในบ้าน ผมปิดประตูแล้วเอาน้ำใส่แก้วให้พี่หวานก่อนนั่งลงตรงข้ามพอท้องโตจะลุกจะนั่งก็ลำบากสุดๆเลย

“รีบคุยกันดีกว่าครับ นนท์ต้องการพักผ่อน”

“พี่ขอโทษสำหรับทุกอย่าง”

“ครับ”

“และพี่…ชอบบอส พี่ขอบอสได้หรือเปล่า?”

สายตาของพี่หวานเปลี่ยนไปทันทีที่พูดเรื่องบอส..นี่หรือเปล่านะที่ผมรู้สึกกังวล

“พี่เอาไปสิครับไม่เห็นต้องขอนนท์เลย”

“แต่บอสสนนนท์ บอสจะบ้าตายก็เพราะนนท์! บอสด่าพี่ก็เพราะนนท์!”

ผมมองพี่หวานอึ้งๆ เธอเริ่มตะคอกใส่ผม ตาของเธอมันน่ากลัวมากๆ ผมรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย พี่หวานแค่นยิ้มแล้วหยิบของในถุงกระดาษที่ถือมา ผมมองขวดยาที่พี่หวานเอาออกมางงๆ มันคือยาอะไร?แล้วทำไมเธอถึงเอามันมา

“ถ้าบอสไม่สนใจนนท์จนออกนอกหน้า..พี่ก็ไม่อยากทำอย่างนี้เลย”

พี่หงานเปิดฝามันออกแล้วถือขวดยาก่อนลุกขึ้นยืน ผมถอยหนีมือนึงคอยค้ำยันพื้นมือนึงคอยประคอง พี่หวานเดินเข้ามาเรื่อยๆในขณะที่ผมถอยหนีจนหลังติดกำแพงบ้าน ผมไม่มีทางไปแล้ว

“พ พี่หวาน..พี่จะทำอะไร..”

“ขอโทษนะนนท์…ช่วยแท้งทีนะ”

!!!!!

สิ้นคำพี่หวานพยายามจะบีบแก้มผมแล้วกรอกยาขวดนั้น ผมกัดปากแล้วผลักพี่หวานให้ออกห่างแต่บอกเลยมันยากมาก ผมท้องอยู่แล้วที่ที่ผมอยู่ตอนนี้คือหลังติดกำแพงผมไม่มีทางหนี ผมต้องระวังท้องให้มากๆ

“อย่าทำเลยนะพี่หวาน ฮึก นนท์ไม่อยากเสียลูกไป”

“แกทำเพื่อพี่สินนท์!! ทำเพื่อพี่!!”

หมับ!

“อื้อออ!”

ผมดิ้นและพยายามแกะมือพี่หวานออก เธอได้เปรียบผมเต็มๆเลยได้เปรียบทุกๆทาง พี่หวานบีบแก้มผมเเรงมากๆผมไม่รู้ว่าผู้หญิงตัวเล็กๆแบบเธอไปเอาแรงมาจากไหนนักหนา แรงเกลียดผมหรอ? มันมากขนาดนี้เลยหรือไง

“กินๆมันเข้าไปซะ! เด็กที่แม้แต่พ่อไม่ต้องการมันไม่สมควรเกิด!”

“อื้อออ!”

วินาทีที่ขวดยาเข้ามาในปากผมได้รับยาเข้าปากแม้จะไม่กลืนแต่พอสำลักมันก็มีเข้ามาบ้าง

“อึก…อื้ออ..อึก”

“กินเข้าไปให้หมด!”

ผมร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ผมไม่รู้ว่าทำไมพี่หวานต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย เกลียดผมทำไมไม่ทำผมตั้งแต่ที่แรกมาทำตอนนี้ทำไม เด็กที่กำลังเกิดเขาไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย

“ลูกแกน่ะ..มันก็แค่มารหัวขน!เหมือนกับแก!เด็กกำพร้าแบบแกนนท์!!”

เพล้ง!

ผมสะดุ้งแล้วหอบหายใจก่อนไอจนเจ็บคอตั้งแต่ปากไล่ลงมาตัวผมชุ่มด้วยยาแต่หน้าผมกลับชุ่มน้ำตา ผมมองพี่หวานที่ยืนยิ้มอย่างน่ารังเกียจ ผมเกลียดเธอ! เกลียดมากๆ! ถ้าลูกผมเป็นอะไรไปผมจะสาปแช่งเธอไปตลอดชีวิต!

“ฮึก อึก ทำไม…ทำไมต้องทำร้ายนนท์กับลูกด้วย ฮึก ทำไมพี่หวาน!”

“ฉันเกลียดแกแค่นี้คงพอ”

พี่หวานเดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันกลับมามองผมแต่น้อย ผมพยุงตัวลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำก่อนล้วงคออ้วกแต่มันอ้วกไม่ออกมันมีแต่ลมออกมาเท่านั้น ผมหมดหวังแล้ว…ลูกจะไม่อยู่กับผมจริงๆหรอ? ผมล้างกน้าล้างตัวแล้วออกมาดูกล่องยาที่พี่หวานเอามา

“ย ยาขับเลือด…”

ไม่จริง..ยาขับเลือดหรอ?...แต่ลูกผมหกเดือนใกล้จะเจ็ดเดือนแล้วนะ..ลูกจะไม่หลุดออกมาใช่มั้ย?หรือได้?เพราะผมมันไม่สมบูรณ์…

“ลดา..ณดา..อย่าทิ้งแม่นะ ฮึก หนูต้องอยู่กับแม่นะ แม่ไม่มีใครแล้ว ฮึก ฮือออ อย่าทิ้งแม่ไปนะ”

ผมวางกล่องยาลงแล้วลูบท้องไปมาแม้ลูกจะยังดิ้นอยู่แต่มันเบามากๆ ผมควรทำยังไงดี? ผมคิดอะไรไม่ออกได้แต่นั่งร้องไห้และลูบท้องไปมา ผมลุกมานอนบนที่นอนแล้วลูบท้องไม่หยุด ผมต้องสัมผัสลูกว่าลูกยังดิ้นลูกยังมีชีวิตอยู่

“ไม่เอานะ..ฮึก ลดา..ณดา..หนูต้องอยู่นะ แม่ไม่อยากเสียลูกไป ฮึก ฮืออ ได้โปรด..อย่าทิ้งแม่ไป”

ผมร้องไห้หนักมากๆ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบแก้ม สะอึกสะอื้นจนน่าเวทนา ผมกลัว..ผมกลัวว่าลูกจะทิ้งผมไป..

“ฮึก ฮือออ ลดา..ณดา..อยู่กับแม่นะ..”

นนท์ร้องไห้จนหลับไป เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆจนถึงสามทุ่มกว่าๆ นนท์เริ่มรู้สึกไม่ดี ปวดท้องจนตื่น มือเรียวสองข้างประคองท้องไว้ น้ำตาที่หยุดไหลไหลลงมาอีกครั้ง นนท์รู้สึกว่าฤทธิ์ของยามันเริ่มทำงานแล้ว นนท์ร้องไห้อย่างน่าสงสารสั่นไปหมดทั้งตัวโดยเฉพาะมือกับปากที่สั่นจนควบคุมไม่ได้

“อึก โอ้ย!..อือออ!”

นนท์เหยียดขาและอ้าออกกว้างพลางจิกเท้าลงบนที่นอน นนท์ปวดท้องราวกับจะคลอดแต่มันไม่ใช่

“ไม่เอานะ ฮึก ไม่เอาแบบนี้ ฮือออ ได้โปรด ฮึก ให้ลูกอยู่กับผม ฮึก ฮืออ ลดา ณดา อย่าทิ้งแม่ได้มั้ย ฮึก อึก โอ้ยย!”

นนท์เริ่มทนไม่ไหวกับอาการเจ็บท้องและปวดท้องรุมเร้าจนแทบทนไม่ไหว นนท์ค่อยๆลุกออกจากที่นอนและทันทีที่เท้าแตะพื้นยืนขึ้นของเหลวสีแดงก็ไหลลงมาตามเรียวขาและไหลลงมาที่พื้น นนท์ตาโตด้วยความตกใจ สติเริ่มขาดจิตใจเริ่มพังทะลาย ลูกน้อยที่เฝ้าดูแลมาตลอดหกเดือนเหลือเพียงแค่สามเดือนเท่านั้นก็จะได้เห็นหน้าได้อยู่กันแม่ลูก…แต่มันพังลง..อย่างไม่คาดคิด

“ไม่ๆๆ! ฮึก ลูกต้องอยู่ ฮือออ ลูกต้องอยู่ก่อน ฮึก”

นนท์เริ่มก้าวเท้าสองมือประคองท้อง เท้าเล็กๆที่เคยถีบตอนนี้เงียบนิ่งจนน่าใจหาย นนท์เดินมาที่โต๊ะทีวีแล้วมองหาโทรศัพท์

“อึก..ฮึก..โทรศัพท์…โทรศัพท์อยู่ไหน ฮึก ฮืออ”

เลือดเริ่มไหลเยอะขึ้นจนระบมช่องทาง นนท์ค่อยๆนั่งลงแล้วคลานหาโทรศัพท์เพราะยืนนานๆแล้วรู้สึกลูกจะหลุดออกมาให้ได้ นนท์คลานไปร้องไปเพื่อหาโทรศัพท์ เลือดสีแดงเปื้อนพื้นบ้านจนทั่ว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปหมด

“ลูกต้องปลอดภัย ฮึก แม่..ฮึก..แม่จะไม่ยอม ฮือออ เสียลดากับณดาแน่”

พอเจอโทรศัพท์นนท์ก็รีบโทรหารุจทันที

“รับสิรุจ! ฮึก รับสายนนท์ที!”

เสียงปลายสายดังจนเงียบไปในที่สุด เวลานี้รุจอาจจะทำงานเลยไม่ได้ยินดังนั้นที่โทนไปแล้วจะรับได้ก็มีแค่ยักษ์เท่านั้น

“อึก อืออออ! ไม่!..อย่าออกมานะ ฮึก อื๊ออออ!”

แม้นนท์จะไม่เบ่งแต่ก็ทนฤทธิ์ของยาไม่ไหว นนท์ถอดกางเกงขาสั้นออกแล้วค่อยๆขยับมือที่สั่นเทาแตะตรงช่องทาง

“ฮืออออ! ไม่เอาแบบนี้! ไม่! ฮึก”

ที่นนท์สัมผัสได้คือหัวเล็กๆกำลังจะหลุดออกมา นนท์กดโทรหายักษ์แม้มือจะสั่นมือจะเปื้อนเลือดแต่นนท์ก็ใจเเข็งพอที่จะกดโทร

(ว่าไงนนท์)

“ฮืออออ! พี่ยักษ์! มาหานนท์ที ฮึก นนท์ อึก อื๊ออ!”

(นนท์! เป็นอะไร!?)

“นนท์…ฮึก..กำลังแท้งลูก ฮึก นนท์ไม่ไหวแล้วพี่ยักษ์ ฮึก ลูกนนท์..”

(เดี๋ยวพี่จะรีบไป!)

นนท์ทิ้งโทรศัพท์ทันทีแล้วมาจอจ่อที่ท้องแทน นนท์ค่อยๆยันตัวเองนั่งพิงกำแพงบ้าน สองขาอ้าออกกว้างอัตโนมัติ เลือดยังคงไหลออกมาเรื่อยๆจนริมฝีปากบางเริ่มซีด นนท์รู้ตัวดีว่าตัวเองเสียเลือดไปมากและโอกาสรอดของลูกน้อย..แทบจะไม่มีเลย

“อึก อ่ะ ไม่…ไม่ๆๆ! อื๊ออออ!”

พรวด…!

!!!!

นนท์มองลูกน้อยตัวแดงๆที่หลุดออกมาก่อนกรีดร้องในลำคออย่างทรมานแม้เขาจะไม่สมบูรณ์แต่เด็กกลับครบสามสิบสองเหมือนเด็กปกติ

“ไม่…จริง…ฮึก..ลดา…ลดา..! ฮึก ฮือออ!”

นนท์จิกขาตัวเองแน่นแต่แล้วเขาก็ต้องกรีดร้องอีกครั้งเพราะลูกคนที่สองกำลังจะออกมา

“อื๊อออ!”

พรวด…!

เด็กทารกคนที่สองหลุดตามออกมาติดๆ

“ณดา…ณดา…!”

นนท์ยกมือกุมอกด้านซ้ายอย่างเจ็บปวด หัวอกของคนเป็นแม่พังทลายที่เห็นลูกน้อยนอนแน่นิ่งบนกองเลือดแม้เขาจะเป็นผู้ชายแต่เขาก็มีความเป็นแม่เหมือนกัน นนท์ค่อยๆเอื้อมมือที่สั่นเทาช้อนตัวลูกน้อยทั้งสองขึ้นมากอดแนบอก น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด ตาสวยแดงก่ำ ริมฝีปากซีดเซียว แต่ถึงอย่างนั้น…อ้อมแขนที่อ่อนแรงยังคงโอบกอดลูกน้อยที่จากโลกไปแล้ว ริมฝีปากบางกดจูบสลับไปมา

“แม่ขอโทษ ฮึก แม่ขอโทษนะลดา..ณดาที่ช่วยหนูไม่ทัน ฮึก แม่โง่เอง ฮือออ”

นนท์เสียใจมากที่เขาไม่สามารถรักษาลูกสาวทั้งสองคนได้ หกเดือนที่เฝ้าดูแล หกเดือนที่เฝ้าทะนุถนอม หกเดือนที่เคยพูดคุย ตอนนี้…มันจบแล้ว

::

::

ขณะเดียวกันยักษ์กับรุจมาถึงพอดีและหลุยส์ก็ตามมาด้วย หลุยส์ตกใจเหมือนกันที่นนท์แท้งแต่ในขณะเดียวกันก็ดีใจเพราะนนท์จะได้กลับไปอยู่กับเขาแน่นอนว่าหลุยส์บังคับและบงการนนท์แน่ๆ พอทั้งสามคนมาถึงบ้านก็รีบเปิดประตูเข้าไปทันที

!!!!!

“นนท์!!!”

ภาพที่เห็นคือพื้นบ้านและที่นอนที่มีแต่เลือดแต่ที่น่าสะเทือนใจที่สุดคือนนท์นั่งกอดลูกน้อยทั้งสองไว้แนบอก หลุยส์นิ่งอึ้งไม่แม้แต่จะขยับไปไหน ภาพที่เขาคิดมันไม่ใช่แบบนี้… หลุยส์ค่อยๆไล้สายตาไปมองนนท์แต่ที่เขาโฟกัสคือเด็กน้อยตัวเล็กๆที่นนท์กอดมากกว่า

“…บ้าชิบ..!”

หลุยส์หันหลังแล้วยกมือกุมอกด้านซ้าย ทำไมเขาถึงเจ็บปวดอย่างนี้? มันจุกจนพูดไม่พูดออก หลุยส์กัดฟันแน่นแล้วหันกลับไปมองนนท์ที่มองมาพอดีและพอได้สบตากันหลุยส์รีบเข้าไปหานนท์ทันที

“นนท์ ฮึก นนท์! ได้ยินรุจมั้ย?”

“…รุจ..นนท์..นนท์ไม่อยากอยู่แล้ว..ฮึก ลูกนนท์..”

“ไม่เป็นไรนะนนท์ ฮึก ลูกนนท์ต้องกลับมา”

รุจสงสารนนท์จับใจและภาพที่นนท์นั่งกอดศพลูกเป็นอะไรที่สะเทือนใจมากๆ ยักษ์เองก็ไม่ต่างกันเขามองไปรอบๆบ้านก่อนสะดุดกับกล่องยาที่ว่างอยู่

“นนท์…นนท์กินยาขับเลือดหรอ!?”

“ไม่..ฮึก..พี่หวานมา ฮึก ฮืออออ พี่หวานฆ่าลูกนนท์! ฮึก เขาจับนนท์กรอกยา ฮืออ นนท์สู้ไม่ได้ นนท์ต้องระวังท้อง ฮึก พี่หวาน ฮึก เพราะพี่หวานคนเดียว!!”

รุจนิ่งอึ้งแล้วร้องไห้โฮก่อนโทษตัวเอง นนท์ไม่โกรธรุจและไม่โทษรุจเลยได้แต่โทษตัวเองที่โง่ปล่อยให้คนแบบนั้นเข้ามาในบ้าน

“รีบไปหาหมอเถอะ เสียเลือดเยอะแล้ว”

ยักษ์พูดบอกแล้วไปหยิบผ้ามาห่อลูกนนท์ นนท์มองลูกสาวทั้งสองก่อนสะอื้นหนักๆแล้วสลบไป

“นนท์! นนท์!”

รุจเรียกนนท์เสียงดังเพราะกลัวว่านนท์จะเป็นอะไรไปแต่นนท์ยังหายใจอยู่แม้จะแผ่วเบา ยักษ์ให้รุจอุ้มลูกของนนท์ส่วนยักษ์ค่อยๆช้อนตัวนนท์ขึ้นแล้วพามาที่รถ หลุยส์มองบ้านที่เปื้อนเลือดแล้วมองกล่องยา..หวานคือคนทำเมียกับลูกเขา..ที่ขอลางานเพราะแบบนี้สินะ

“…กูจะฆ่ามึงหวาน!”

หลุยส์รีบขับรถตรงกลับไปที่ผับทันที


TALK :: ขอโทษนะคะถ้าเขียนไม่ถึงอารมณ์ TT แล้วก็เรื่องยาเราไม่ค่อยรู้เท่าไหร่ หาข้อมูลแล้วแต่ส่วนมากเจอแต่ยาสอด ยากินแบบเม็ดไรงี้ ยาขับเลือดไม่ถึงทำให้ลูกหลุดได้แต่เพราะนี่เป็นนิยายและนนท์เป็นผู้ชายพอจะหยวนๆได้เนอะ TT

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}