Snow

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่37 เมียอาละวาด

ชื่อตอน : ตอนที่37 เมียอาละวาด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 68.2k

ความคิดเห็น : 159

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2560 19:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่37 เมียอาละวาด
แบบอักษร

มิรินน้ำตานองหน้า เขาคนนี้ที่เธอรักมากมาย วันนี้เขากลับเย็นชาใส่เธอ เธอทำให้เขาเจ็บปวดอย่างไม่น่าให้อภัย

"ความรัก ร่างกายและหัวใจของฉันเป็นของใคร อย่าไล่ฉันไปหาคนอื่นเลยนะ"มิรินยังคงสะอื้น

"ขอได้ไหมเห็นผมมีตัวตน ไม่ใช่คนในอากาศ"คามีลพูด เขาน้อยใจตั้งแต่ที่มาเมืองไทยแล้วเธอเอาแต่ขลุกตัวอยู่โรงพยาบาลและให้ความสำคัญคนอื่นที่ไม่ใช่เขา

"คุณไม่ใช่อากาศแต่คุณคือทุกสิ่งของฉัน"มิรินยื้อเขาไว้

"นอนเถอะ ผมง่วง"คามีลบอกและแกะมือคนตัวเล็กออก ก่อนจะไปใส่กางเกงขายาวและนอนบนเตียงอย่างไม่สนใจคนตัวเล็กที่ยืนร้องไห้

มิรินใสชุดนอนและล้มตัวนอนกอดเขาจากด้านหลังและร้องไห้ไปด้วย เขาไม่เคยโกรธเธอนานขนาดนี้เธอจะต้องทำยังไงใช้วิธีไหน

ปึก!

"ไม่ง้อแล้ว อยากให้ไปใช่ไหม ถ้ารังเกียจ มิรินไปนอนอื่นก็ได้"มิรินทุบหลังแกร่งหนึ่งทีแล้วลุกขึ้นไปเปิดไฟสว่างทั้งห้อง แต่คามีลดึงผ้าห่มมาคลุมโปงไว้

"คามีล ลุกมาเดี๋ยวนี้นะ"มิรินดึงผ้าห่มออกจนคามีลลุกขึ้นนั่งมองหน้ามิริน

"ทำไม?"คามีลถามอย่างงัวเงียและเอามือยีหัวตัวเองจนยุ่งเหยิง

"ไล่ฉันเหรอ"มิรินเปลี่ยนโหมดทันควัน

"ไม่ได้ไล่ มานอนมา ค่อยคุยพรุ่งนี้"คามีลตบที่นอน เขาง่วงนอนจนตาแทบปิด  เขาเหนื่อยเหลือเกินสำหรับวันนี้

"ไม่!!!่ คุยวันนี้ให้รู้เรื่อง ถ้าข้ามวันนี้ฉันจะไม่คุยกับนายอีกเลย"มิรินยืนขู่อยู่ปลายเตียง ตาแดงก่ำจากการร้องไห้

"มิรินผมง่วง"คามีลบอกและล้มตัวลงนอนเอาหมอนอีกใบมาปิดหน้า

ซ่า!!

มิรินเดินเข้าห้องน้ำและถือกะละมังใส่น้ำออกมาสาดไปบนตัวเขาจนเปียกหมด

"ทำบ้าอะไรวะ!!!"คามีลลุกขึ้นเผลอตะหวาด

"ลุกขึ้นมาคุยกันเดี๋ยวนี้"มิรินพูดน้ำตาคลอเมื่อโดนตะหวาด

"โธ่เว้ยย!!! จะอะไรหนักหนาวะ"คามีลหงุดหงิด ลุกขึ้นเปลี่ยนกางเกงตัวใหม่อย่างหัวเสีย และหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

"ฮึกๆๆทีนายมีคนอื่นฉันยังเชื่อใจ แต่เวลาฉันแค่ไม่อยากให้นายมือเปื้อนเลือด นายกลับมาตะหวาดและไล่ฉันให้ไปหาคนอื่นแบบนี้เหรอ"มิรินร้องไห้อีกครั้ง

"มิริน มานั่งข้างๆมา"คามีลพูดในมือคีบบุหรี่ไว้ปากพ่นควันออกมาจนฟุ้ง

ปัง!!!

มิรินหันหลังเดินออกจากห้องกระแทกประตูอย่างเเรง คามีลมองตามอย่างหนักใจและต้องลุกขึ้นตามออกไป

"มิรินหยุดก่อน"คามีลเดินมารั้งแขนคนตัวเล็กไว้

"......"มิรินหันมาจ้องหน้าเขาอย่างโมโห

"โอเค ผมขอโทษที่งี่เง่า"คามีลพูดเขาไม่อยากทะเลาะกับเธออีกแล้ว

"ปล่อย อย่ามาจับ"มิรินสะบัดแขนและเดินเข้าไปในห้องที่เป็นห้องรับรองแขก

ก๊อกๆๆๆ

"มิรินออกมาก่อนนะ"คามีลยืนเคาะอยู่หน้าประตูเหมือนคนบ้า

"มิรินแล้วผมจะนอนไหน"คามีลเสียงเบาลง ก็ห้องเขาเธอสาดน้ำบนที่นอนจนเปียกหมด

คามีลยืนเกลี่ยกล่อมอยู่พักใหญ่ แต่ไม่มีวี่แววคนตัวเล็กจะออกมา เขาคิดผิดมหันต์ที่หาเรื่องเธอ บ้าเอ้ย!!

ก๊อกๆๆ

"ยูช ไอยูช"คามีลยืนเรียกยูชอยู่หน้าห้องด้านล่าง

"มีอะไรด่วนครับนาย"ยูชออกมาอย่างงัวเงีย

"กูนอนด้วย"คามีลพูดอย่างนิ่งๆ

"แล้วคุณมิรินละครับ"ยูชงง แต่คามีลไม่พูดอะไรเดินเข้าไปในห้องแล้วทิ้งตัวลงนอนก่อนจะยูชตามมาล้มนอนข้างเขาเงียบๆ

คามีลหันไปมองยูชและถอนหายใจยาวๆเธอเป็นคนแรกที่ชอบทำร้ายร่างกายเขา เธอยิ่งห้ามยิ่งดื้อขึ้นทุกวันต้องปราบพยศซะแล้วไม่งั้นจะเอาไม่อยู่

"ยูช พรุ่งนี้มึงบอกมิรินว่ากูออกจากบ้านยังไม่กลับ"คามีลเอ่ยเสียงเรียบ

"ครับ"ยูชรับคำไม่กล้าถามอะไร

มิรินนอนหลับท่ามกลางความมืดมิด คืนนี้มันช่างไม่อบอุ่นเลยเมื่อไม่มีเขาอยู่ข้างกาย เธอหลับจนถึงเช้าก่อนจะแอบออกไปเข้าห้องนอนใหญ่แต่เธอไม่พบเขาจึงอาบน้ำแต่งตัวลงไปทำอาหาร

"เอ้าพี่ยูช เจ้านายของพี่ละ"มิรินถามขณะตั้งโต๊ะ

"นายออกไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ"ยูชหลบตา 

"ไปไหน"มิรินถาม

"ไม่ทราบครับ นายไม่ได้บอก"ยูชพูด ก่อนจะเดินเข้าห้องไปรายงานเจ้านาย

"เป็นไงบ้างยูช"คามีลคาดคั้น

"ดูคุณมิรินเป็นห่วงนายครับ"ยูชพูด

คามีลกระตุกยิ้ม ก่อนจะยืมชุดของยูชใส่และเอาไวน์เทบนตัวเหม็นหึ่ง เดินออกไปทำท่าเมามายกอดคนตัวเล็กไว้ ยูชมองตามอย่างขำๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}