Hednangfah[เห็ดนางฟ้า]

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 5 : เพลย์บอย [100%]

ชื่อตอน : Chapter 5 : เพลย์บอย [100%]

คำค้น : ฮานิ มาร์ค exid got7 สวย หล่อ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 13:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5 : เพลย์บอย [100%]
แบบอักษร

"คุณคงไม่ได้คิดว่าผมมานั่งรอคุณใช่มั้ยครับ"



Chapter 5 : เพลย์บอย


"อื้ออออ"  ช่างเป็นเช้าที่เเสนจะสดใสสะจริงๆ ต้องโทษเพราะความโง่ของตัวเองเเท้ๆ ฉันไม่หน้าไปหลงกลเขาเลย ฉันลุกออกจากเตียงเเล้วเดินออกไปจากห้อง เจ๊แกยังไม่กลับมาอีกหรอเนี้ย 

แกร็ก!  

"ตายยากจังเลยค่ะเจ๊"  พูดถึงเเกก็เดินกระเเพกๆเข้ามาในห้อง สภาพที่แบบ สงสัยเจ๊แกจะจัดหนักจัดเต็มไปหน่อย

"ฉันไม่มีเเรงจะเดินเเล้ววว" เสียงเจ๊เเผ่วลงๆ สมน้ำหน้า 

"จัดหนักจัดเต็มเลยน้าาา อะ"  ฉันล้อเจ๊แกก่อนจะเดินไปหยิบเอกสารมาให้เจ๊อ่าน 

"ช่วงนี้ของขาด" ก็เห็นไปซื้อกินอยู่บ่อยๆ อุปส์

 "จ้าาา" 

"ว๊าย ตาเเถน เเกทำไม ไม่อ่านดีๆ อิบ้า"  จากที่เสียงเบาเมื่อกี้พออ่านเอกสารปุ๊บตาสว่าง เสียงดังทันที

"ฉันโง่เองเเหละเจ๊"  

"ใช่ โง่ โง่มากด้วย" ทำไมต้องมาซ้ำเติมกันด้วยวะ เเค่นี้ก็เจ็บใจจะเเย่เเล้ว

"เจ๊อะ"

"หล่อมะ ต้องหล่อเเน่ๆเลย"  เปลี่ยนเรื่องเฉยเลย จะว่าหล่อมั้ย ก็จัดว่าเป็นพระเอกได้เลยเเหละ ถึงจะหล่อขนาดไหนฉันก็ไม่สนหรอกยะ

"ก็ นิดหน่อย" 

"งั้น เจ๊ให้อภัย"  

"อ้าว อิเจ๊" โอ๊ยยย มันน่ามั้ยละ 

"เจ๊ ขอตัวไปพักพ่อนหน่อยนะ เเกไปถ่ายละครคนเดียวได้ใช่มั้ย" เอ่อ ลืมไปเลยว่าต้องไปถ่ายละคร 

"เเล้วถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ละเจ๊" ขอวัดใจเจ๊หน่อยเฮอะ ถึงเเม้จะรู้ว่าคำตอบคืออะไร

"ก็ไปคนเดียวอยู่ดีจ้า บ๊าย" ก็นั่นเเหละคะ ดูเป็นผู้จัดการที่ดีจริงๆ เมื่อวานก็ทิ้งฉัน วันนี้ก็มาเทฉันอีก

"จ้ะ" 

ฉันลุกไปอาบน้ำเเต่งตัว ฉายเดี่ยวก็ได้วะ ฉันหยิบกุญเเจรถ เเล้วเดินออกไปจากห้อง 

"เฮ้ย! มาได้ไงวะ" ถึงขั้นมานั่งเฝ้าฉันที่คอนโดเลยหรอเนี้ย ไปอีกทางดีกว่า ขืนเขาเห็นฉันมีหวังซวยเเน่

"สวัสดีครับคุณเชอรี่" นั่นไง หูตาไวจริงๆนะยะ ฉันหมุนตัวกลับไปหาเขา ยิ้มให้เขาเเบบเเห้งๆ

"สวัสดีค่ะ" ถึงจะไม่เต็มใจก็เหอะ

"คุณคงไม่ได้คิดว่าผมมานั่งรอคุณใช่มั้ยครับ" เอ่อ ฉันเข้าใจผิดหรอเนี้ย ไม่มั้ง เเล้วเขาจะมานั่งรอใครถ้าไม่ใช่ฉัน ก็เมื่อวานเขายังบอกว่าว่างที่จะตามฉันอยู่เลย

"เปล่านิค่ะ" ถึงในใจจะคิดก็เถอะ

"ก็ดีครับ" อะไรของเขาเนี้ย จะเอายังไงกับฉันกันเเน่เมื่อวานก็พูดอย่างกะจะจีบฉัน

"พี่มาวินคะ รอนานมั้ย" อยู่ๆก็มีชะนีที่ไหนไม่รู้มาเกาะเเขนเขา อ้อ อย่างนี้นี่เองมาหรอยัยนี่สินะ ฉันคงหลงตัวเองเกินไปหน่อย

"ไม่นานค่ะ" แหม จะอ้วกพูดคะด้วย ยี้จักจี้

"งั้นฉันขอตัวนะคะ" มองหน้าฉันทำไมยะ นังชะนีน้อย มองฉันด้วยสายตาเป็นมิดมากกกก (เสียงสูง)

"เชิญครับ" 

ฉันยิ้มให้ก่อนจะรีบเดินออกมา ผู้ชายก็เป็นเเบบนี้กันหมดสินะ เจ้าชู้แบบนี้ไงฉันถึงไม่อยากมีใคร

กองถ่ายละคร...................

ฉันมาถึงกองถ่ายก่อนกำหนด ช่างเเต่งหน้าเลยเเต่งให้ฉันเป็นคนเเรก

"มาเช้าจังเลยนะคะ น้องเชอรี่" พี่คนที่เเต่งหน้าให้ฉันพูดกับฉันระหว่าเเต่งหน้า

"ก็ไม่เช้าอะไรหรอกค่ะ" ฉันมาเช้าก็เพราะว่าวันนี้ถนนโคตรโล่งอะ มันเป็นวันอะไรวะ 

"ไม่เหมือนคนบางคนนะคะ มาก็ช้าเรื่องก็เยอะ"

"คะ?" พี่ช่างเเต่งหน้าพูดประชดใส่ใครอีกคนหนึ่ง ฉันพอจะรู้เเล้วว่าเป็นใคร จะมีใครละถ้าไม่ใช่ยัยกระต่าย

"พูดถึงใครอยู่หรอคะ" ตายยากชะมัด พูดถึงก็มาเลย

"พูดถึงตัวประกอบนะคะ มาช้า" พี่ช่างเเต่งหน้าพูดเลี่ยงไปทางอื่น

"ทำไม คิดว่าเป็นตัวเองรึไง"  ฉันพูดสิ่งที่ฉันคิดออกมา พี่ช่างเเต่งหน้าแอบส่งยิ้มให้ฉัน 

"อย่าเสอะ"  อุปส์คนมันสันดารเเย่มันปิดไม่มิดหรอกคะ ดูยัยกระต่ายเป็นตัวอย่างสิ

"นี่ที่สาธารณะอย่าเผยสันดารตัวเองออกมาสิค่ะพี่" ฉันพูดประชดยัยกระต่าย อุตส่าห์จะไม่ยุ่งด้วยเเล้วนะเเต่มันอดไม่ได้จริงๆ น่ามั่นใส้ 

"แก!" 

"เเต่งหน้าดีกว่านะคะ" ช่างแต่งหน้าอีกคนเดินมาห้ามยัยกระต่ายไม่ให้กริ๊ด เสียดัง 

"เยี่ยมไปเลยค่ะคุณน้อง" พี่ที่เเต่งหน้าให้ฉันยกนิ้วโป้งให้ฉัน เเน่อยู่เเล้วคนอย่างอิรี่ไม่เจ๋งจริงทำไม่ได้นะคะ ยัยกระต่ายนั่งลงที่เเต่งหน้า ดูเหมือนว่าจะมีมีอะไรเเล้วเเต่หล่อนยังจะทำให้มันมีเรื่องขึ้นมาอีก

"ฉันอยากได้คนนั้นมาเเต่งให้ฉัน" 

เธอชี้มาทางพี่ช่างเเต่งหน้าที่เเต่งให้ฉันอยู่ จะเรื่องเยอะเรื่องมากอะไรนักหนาวะ รำคาญ

"เเต่พี่เเต่ให้น้องรี่อยู่นะคะ" พี่ช่างเเต่งหน้าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง จะไปกลัวมันทำไม อยู่ข้างอิรี่สะอย่างไม่ปล่อยให้โดนรังเเกอยู่เเล้ว 

"เธออยากตกงานรึไง ห๊า!"  ยัยกระต่ายขึ้นเสียงใส่พี่ช่างเเต่งหน้า

"เเต่..." พี่เขาอ้ำๆ อึ้งๆ 

"ไม่มีเเต่ เดี๋ยวนี้!"

"ไม่เป็นไรค่ะพี่ เหลือเเค่ทาลิปเองรี่ทาเองได้ ไปแต่งหน้าศพ! เอ้ย หน้าพี่กระต่ายเถอะค่ะ" ฉันเน้นเสียงตรงคำว่าศพ บังเอิญว่าฉันไม่ใช่คนเรื่องเยอะเเบบยัยกระต่าย ฉันยังไงก็ได้

"อีรี่!" เธอเเว๊ดเสียงมาทางฉัน ทำตัวต่ำมากค่ะ

"เชอรี่ค่ะ ไม่ใช่อีรี่ ขอตัวนะคะ เออ...พี่คะไม่ต้องเเต่งหน้าให้พี่กระต่ายหนามากนะคะ หน้าพี่เขาหนาอยู่เเล้ว" 

ฉันพูดพรอ้มกับส่งยิ้มให้กับพี่ช่างเเต่งหน้า 

"กริ๊ดดดดดดดดด"

ฉันเดินออกมาก็ได้ยินเสียงเธอกริ๊ดตามออกมา


"เเรงเหมือนกันนะครับ" 

"อ้าวคุณเต้ สวัสดีค่ะ" 

ฉันเดินมาเจอกับคุณเต้ที่ยืนพิงต้นไม้อยู่ ทำไมเขาถึงมาที่นี่ มาหาเด็กเข้าบริษัทหรอ 

"ครับ" 

"มาหาเด็กเข้าบริษัทหรอคะ" ฉันเป็นคนที่คิดอะไรก็พูดไปอย่างนั้น 

"มาหาคุณ" ฉันชี้มือเข้าหาตัวเองพร้อมทำหน้างง ฉันไปทำอะไรผิดอีกละ อย่าบอกว่าที่ฉันด่ายัยกระต่ายเมื่อกี้นะ

"ฉัน? นี่นะ" 







...........................................................................................................

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสมสำหรับเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

ไรท์ใช้คำที่ไม่สุภาพหากใครรับไม่ได้ก็ต้องรับให้ได้นร้า ไม่ว่ากันหากจะกดออกเเต่ถ้ากดออกจะพลาดมากๆ

หากผิดพลาดตรงไหนสามารถติชมกันได้จ้าเเต่อย่าเเรงมากนะไรท์กลัว ฮ่าๆ

ที่สำคัญอย่าลืมกดไรท์กดติดตามไรท์ด้วยนะ เม้นเป็นกำลังใจหน่อยจิ

บุคคลในรูปเป็นเพียงบุตคลสมมุติเท่านั้น

ขอบคุณทุกคนนะที่ติดตามเรื่องนี้ขอบคุณทุกเม้นน้า รักๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น