Snow

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่36 น้อยใจ

ชื่อตอน : ตอนที่36 น้อยใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.7k

ความคิดเห็น : 152

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2560 07:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่36 น้อยใจ
แบบอักษร

​คามีลอุ้มร่างบางที่ซบอกเขามาตลอดทางขึ้นห้องและวางบนที่นอนอย่างเบามือ ก่อนจะไปเปิดไฟและยามาทาที่รอยช้ำให้

"คามีล"มิรินเรียกมาตาปริบๆ

"เฉยๆเดี๋ยวทาให้"คามีลพูดเสียงเรียบและทายาบริเวณหน้าท้องขาวนวลให้

"......."มิรินนิ่ง เขาน่ากลัวเกินไปในเวลานี้ เธอรู้ว่าเขากำลังโกรธ

"กลัวเหรอ"คามีลถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กมองเขาแปลกไป

"อืม"มิรินพยักหน้ารับ ดวงตากลมโตสั่นระริกกำลังจะมีน้ำตาอีกครั้ง

"เจ็บตรงไหนอีกหรือป่าว"คามีลถามเสียงเรียบ

"ป่าว"มิรินพูด เขาถามเธอก็ตอบแค่คำเดียวทั้งที่เคยเป็นคนช่างพูด

คามีลเงียบ ก่อนจะลุกขึ้นไปอัดบุหรี่เข้าปอดมวนต่อมวน ความน้อยใจจุกอกมันเป็นแบบนี้นี่เอง หนูน้อยของเขาโตขึ้นและอยากมีคนครอบครองมากขึ้นทุกวัน เขาจึงต้องคอยติดตามตลอดเวลาแต่วันไหนผู้ติดตามมันเหนื่อยล้าก็ต้องปล่อยให้หนูน้อยเดินสู่โลกกว้างเอง คงจะมีสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตจะได้ไม่ต้องคอยร้องไห้หวาดระแวง

"มิรินจะอาบน้ำมั้ย"คามีลเดินเข้ามาถามเมื่อเห็นเธอนอนมองเขานิ่ง

"อาบ"มิรินเอ่ยเสียงแผ่ว และลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำ

"อาบด้วยกัน จะได้รีบนอน"คามีลพูดแล้วดันมิรินจนมายืนใต้ฝักบัว

"มิรินไปแช่ในอ่างก็ได้"มิรินก้มหน้า เมื่อเขาปลดกระดุมเสื้อให้เธอเรื่อยๆ

"ดึกแล้วอย่าดื้อ จะได้รีบอาบ"คามีลดุ ใบหน้าเรียบเฉยจนคนตัวเล็กไม่กล้าสบตา

คามีลปลดเปลื้องเสื้อผ้าทั้งของเขาและคนตัวเล็กออกจนหมด แต่รอยช้ำที่หน้าท้องขาวนวลมันลอยเด่นหราขัดตาเขาอยู่ เขาไม่มองและหันหลังให้เธอ ก่อนจะเปิดน้ำให้รดกายทั้งสองร่างที่ยืนไม่พูดไม่มองหน้ากัน

"คามีล"มิรินตัดสินใจเอ่ยออกไปเสียงแผ่ว

"......"คามีลหันกลับมามองหน้าคนตัวเล็ก 

"ฮึกๆฮือๆๆอย่าเฉยชาแบบนี้ได้ไหม"มิรินกอดร่างหนาแน่นและปล่อยโฮออกมา น้ำที่รดกายไม่ได้ทำให้ใจเธอเย็นได้เลย

"เงียบซะคนดี"คามีลลูบแผ่นหลังเปลือย และหยิบสบู่มาถูให้

มิรินยืนนิ่งให้เขาทำตามอำเภอใจ แม้น้ำเสียงจะอ่อนโยนแต่แววตาที่มองเธอมันเฉยชาซะจนเธอกลัว สักพักเขาก็หยิบเสื้อคลุมมาให้และตัวเขาก็เดินออกไปทิ้งเธออยู่ในห้องน้ำคนเดียว

"คามีลฮึกฮือๆ"มิรินตามออกมากอดเขาจากด้านหลังร้องไห้ตัวโยน

"แข็งแรงพร้อมจะก้าวเดินเองวันไหนบอกนะ จะพาไปส่งให้คนที่ดีพร้อม คนที่มิรินจะฝากหัวใจไว้"คามีลหลับตาข่มน้ำตาที่มันกำลังจะไหลซึ่งมันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขา

"มิรินไม่ไป แค่อยากไม่ให้คามีลฮึก....ฆ่าใคร ไม่อยากให้ทำผิดกฎหมาย....ฮือๆๆ มิริน....ไม่ไป"มิรินเอ่ยออกมา อยากหาหมื่นพันเหตุผลมาอธิบายแต่คำพูดของทำเธอลิ้นพันปั่นป่วนไปหมด

"มิรินยังรักมันอยู่มั้ย"คามีลหันมามองตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตา

"มิรินฮึก....รักคามีล"มิรินพูดอย่างหนักแน่น

"ตอบไม่ตรงคำถาม"คามีลเอ่ย

"รัก มิรินรักเขาแบบเพื่อนคนหนึ่ง"มิรินพูดในสิ่งที่เธอคิด สำหรับโดมตอนนี้เป็นได้แค่เพื่อนแค่นั้นจริงๆ

"ทั้งๆที่มันทำร้ายเธอ"คามีลเลิกคิ้ว หัวใจเขากระตุกที่เธอยังรักคนอื่นแม้จะฐานะเพื่อน แต่มันก็ได้หัวใจของเธอก่อนเขา 

"เพื่อนกันต้องตักเตือนในวันที่เพื่อนทำผิด"มิรินพูดอย่างแน่วแน่

"แล้วถ้าวันหนึ่งฉันทำร้ายเธอ......"คามีลพูดยังไม่ทันจบมิรินก็ขัดขึ้นมา

"คุณไม่มีวันทำร้ายฉันแน่ค่ะคามีล"มิรินเอ่ยมองตาเขา

"ผมไม่เคยสงสัยว่าคุณรักมันก่อน รักที่คุณให้มันคงเป็นรักแท้และเป็นรักแรก แต่วันนี้คุณมีวิธีขอร้องผมตั้งมากมายแต่คุณไม่ทำ คุณกลับยอมกราบผมเพื่อมันเหรอ แล้วนี้เหรอที่คุณบอกทำเพื่อผม"คามีลพูดน้ำตาหยดลงมา ความอึดอัดใจถูกระบายออกมาพร้อมน้ำตาลูกผู้ชาย

"ขอโทษ ฉันขอโทษฮือๆ"มิรินใช้มือบางเช็ดน้ำตาบนใบหน้าที่หล่อเหลาปานเทพบุตร

"อยากจะไปหามันก็ได้ ผมจะรออยู่ตรงนี้ไม่มีวันไปไหน"คามีลพูดต่อ

"ไม่ไป ไม่ๆๆ"มิรินยังคงกอดคนตัวโตที่เปลือยอกมีแต่ผ้าขนหนูพันกาย

"ในเมื่อ...อืม"คามีลไม่ทันได้พูดต่อคนตัวก็เขย่งเท้ามาปิดปากและจูบอย่างเงอะๆงะๆและผละออกมามองเขา

คามีลมองมิรินอย่างต้องการคำตอบ เขาไม่เคยต้องเสียน้ำตาสักครั้งแม้วินาทีเฉียดตายเขาก็ไม่เคยร้องขอ แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะมิริน หนูน้อยที่มาเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตเขา


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}