มอมิ้น

เรื่องนี้เคะท้องได้นะคะ ❤

บทความรักร้ายระหว่างนายกับผม ตอนที่1

ชื่อตอน : บทความรักร้ายระหว่างนายกับผม ตอนที่1

คำค้น : บทความรักร้ายระหว่างนายกับผม ตอนที่1

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.5k

ความคิดเห็น : 84

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2560 22:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทความรักร้ายระหว่างนายกับผม ตอนที่1
แบบอักษร

ตอนที่1

#บทความรักร้ายระหว่างนายกับผม


งานสังสรรค์ที่ถูกจัดขึ้นขนาดใหญ่แต่กลับเต็มไปด้วยความเป็นส่วนตัวกำลังสร้างเสียงเฮฮาอย่างมีความสุขท่ามกลางความมืดและประกายไฟวิบวิบจากดวงไฟเล็กน้อยที่ระยิบระยับเหมือนดาวบนท้องฟ้า กลุ่มวัยรุ่นขนาดใหญ่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกเฮฮา ส่วนที่มาของงานในวันนี้ก็คือวันเกิดของเจ้าคนตัวเล็กอันเป็นที่รักของใครหลายคน รอยยิ้มกว้างแสนน่าเอ็นดูพ่วงติดมาด้วยดวงตาคู่กลมและนิสัยเรียบร้อยน่ารักสมวัยที่ใครต่อใครต่างเห็นก็ต้องเป็นอันตกหลุมรัก ไหนจะทั้งผิวกายที่ขาวเนียน รวมไปถึงดวงหน้าแสนดูดีนั่นอีก จะเรียกได้ว่า บุคคลตรงนี้ต่างก็ขโมยหัวใจของใครหลายคนมาไว้ได้อย่างง่ายดาย


“พี่ไนท์ วันนี้พี่จะนอนห้องเกมมั้ยอะ” แต่ก็คงต้องเสียใจนิดหน่อย ตรงที่มีเจ้าของไปเสียแล้ว

“นอนสิ ดึกป่านนี้พี่ขี้เกียจขับรถกลับเหมือนกัน อีกอย่าง...”

“หืม?”


“อยากนอนกอดเกมด้วย” เสียงพึมพำว่าบ้าหลุดดังกลับมาจากเจ้าของร่างเล็กผิวขาวจัด ส่วนตัวต้นเหตุของการทำให้เขินก็ทำเพียงอมยิ้มพร้อมเอื้อมมือไปยีหัวเล็กเท่านั้น ภาพตรงนี้ดูเหมือนจะเรียกความอิจฉาจากเพื่อนคนอื่นได้อย่างง่ายดาย จะว่าอิจฉาก็ส่วนหนึ่ง แต่เอาเข้าจริงมันแอบเขินเสียมากกว่า ก็ไอ้สองคนตรงหน้าเวลาอยู่ด้วยกันทีไรยังกับหลุดออกมาจากนิยายยังไงยังงั้น ทั้งความเหมาะสมในทุกด้าน รวมไปถึงความน่ารักน่าเอ็นดูของเกมที่เมื่อมาเจอกับนิสัยติดกวนเล็กน้อยของไนท์และใบหน้าหล่อจัดที่พ่วงติดมา ก็ยิ่งจะดูลงตัวกันไปใหญ่


“ไปสวีทกันบนห้องไปพวกมึง”

“เหี้ยไร” ไนท์สวนกลับไปก่อนหลุดหัวเราะเมื่อถูกเพื่อนตัวเองแซว

“นั่งหวานกันอยู่ได้ อิจฉาคนโสดแบบพวกกูบ้าง”


“โสดแต่สถานะ แต่ค-วยไม่เคยได้พัก แบบนี้เรียกว่าโสดหรอวะ”

“เออดิวะสถานะโสด แต่ค-วยไม่โสด”


“กวนตีนไอ้เมล ไอ้เหี้ย” คำพูดนี้ของไนท์เรียกเสียงหัวเราะครืนจากทั้งกลุ่ม ส่วนเกมเองก็ทำเพียงแอบยิ้มตามกับการที่เพื่อนสนิทสองคนนี้ชอบเอะอะก็ตีกันจนบางทีคิดว่านี่ไปสนิทกันยังไง อยู่ด้วยกันก็แทบจะต่อยกันอยู่ตลอด แต่เวลามีเรื่องทีไรก็เห็นกอดคอรักกันดีเสียยิ่งกว่าอะไร


จนเมื่อเวลาผ่านไป

อาหารจานใหม่ก็ถูกนำมาเสริฟ รวมถึงเค้กส้มชิ้นน่ากินชิ้นนี้ด้วย


“เค้กส้มนี่ เกมขอไปตามพี่กายมาอีกรอบดีกว่า อันนี้พี่กายชอบกินนะ” ประโยคนี้ของเกมทำเอาทั้งโต๊ะเงียบสนิท เพื่อนคนอื่นต่างหันมองหน้ากันด้วยแววตาที่ก็ดูจะมีเรื่องอะไรนิดหน่อย จนในที่สุด ก็เป็นเมลที่พูดขึ้นมา

“ดึกป่านนี้กายนอนแล้วมั้ง”


“ไม่น่านะครับ พี่กายนอนดึกจะตาย งั้นเดี๋ยวเกมมานะ” พอคนตัวเล็กยืนยันแบบนี้เสียงถอนหายใจจากไนท์ถึงหลุดดัง เจ้าของร่างสูงรีบลุกเดินตามเกมเข้าไปด้านในของตัวบ้าน ดวงตาคู่คมแอบกลอกอย่างเบื่อหน่าย จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าประตูห้องนอนห้องหนึ่งที่ชั้นสองของตัวบ้าน คนรักตัวเล็กของเขาก็เคาะลงไปด้วยแรงที่ไม่เบานัก


...ก็อกๆๆๆ...!

...แกร๊กกกกก..


ซึ่งเพียงไม่นานเท่าไหร่บานประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยคนด้านใน ภาพแรกที่เห็นก็คือเจ้าของร่างบางและดวงหน้าขาวใสภายใต้กรอบแว่นที่มองมา เรียวปากบางของคนตรงหน้ากระตุกยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่เสียงหวานหูของอีกร่างจะดังขึ้นมา


“มาทำไม”

“เกมจะมาชวนพี่กายลงไปข้างล่างน่ะครับ”


“ยุ่ง” เสียงตอบกลับมาทำให้เกมแอบหน้าถอดสีลงไปเล็กน้อย แต่คนพูดอย่างกายทั้งที่พูดกับเกมอยู่แต่สายตากลับเบือนมองไปที่เจ้าของร่างสูงที่ยืนอยู่ถัดจากน้องชายตัวเองไป

“ลงมา ได้มั้ยครับ....คือ...”


“อะไรนักหนาวะ รำคาญ” แต่ประโยคกระแทกที่ดังตอกกลับมาทำเอาคนฟังต้องหน้าสลดลงไปอีกขั้น พวกเขายืนจ้องหน้าสลับกันไปมาอยู่แบบนั้นจนในที่สุดบุคคลที่เป็นจุดรวมของสายตาอย่างกายถึงได้ยักไหล่แล้วพูดคำนี้ออกมา

“ก็ได้ จะลงไป”

“จริงนะครับ?”


“เออ” เสียงดี๊ด๊าของน้องชายมันทำให้กายตอบไปแบบเสียงห้วน และเมื่อตกลงกันแล้วคนทั้งสามถึงได้เดินลงมาด้านล่างโดยที่ตำแหน่งการเดินคือกายที่เดินตามหลังของคนทั้งคู่อยู่


...หมับ...


มือเรียวขาวเอื้อมไปดึงชายเสื้อของไนท์ซึ่งเมื่อคนตัวสูงตวัดสายตามองมา กายก็ทำเพียงยิ้มมุมปากกลับไปให้เท่านั้น ดูเหมือนไนท์มีอะไรหลายอย่างอยากพูดแต่ก็ทำได้เพียงแสดงสีหน้าไม่พอใจแล้วทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมหนึ่งบุคคลหน้าโง่ยังเรียกความสะใจจากกายได้อย่างมากโข


โง่ถึงขนาดที่ไม่รู้

ว่าพี่ชายแท้ๆกับแฟนสุดที่รักของตัวเอง เขาแอบทำอะไรกัน


“เห็นมั้ยบอกแล้วว่าพี่กายยังไม่นอน” และเมื่อเดินมาถึงด้านนอกของตัวบ้าน เกมก็เอ่ยบอกเหล่าเพื่อนทั้งของตัวเองและไนท์ไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดีใจ ไม่ได้จะสนใจเลยซักนิด ว่าเหล่าเพื่อนของตัวเองมีสีหน้าท่าทางแบบไหน ก็ใครต่อใครก็ต่างรู้ว่ากายถือเป็นบุคคลอันตรายสำหรับชีวิตของเกมเลยก็ว่าได้ แต่ก็อย่างว่า ว่าคนแบบเกมถึงต่อให้โดนแกล้งสารพัดยังไง แต่คนตัวเล็กก็ยังรักพี่ชายของตัวเองเสมอ


“ที่จริงเกมเห็นเค้กส้ม ก็เลยนึกถึงพี่”

“ทำไม?” กายสวนกลับมาด้วยคำนี้

“ก็พี่ชอบกินไม่ใช่หรอครับ”


“เออชอบ แต่มีบางอย่างที่กูชอบกว่าเค้กส้มอีก มึงให้กูได้มั้ยหละ”

“ครับ?” คำพูดกำกวมทำให้เกมต้องถามกลับไปแบบนี้ ส่วนกายเองก็ทำเพียงแสดงใบหน้าที่แอบยียวนแล้วส่งสายตามองใครบางคนที่นั่งตรงข้ามกับเขา ไนท์เหมือนแทบจะเหล้ากรอกลงคอจนแทบหมดแก้วต่อแก้ว ส่วนบรรยากาศตอนนี้ก็อึมครึมเสียยิ่งกว่าอะไร


“ก็เปล่า แค่ถามน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”

“แต่จริงๆเกมก็หาให้พี่ได้นะ ถ้าพี่อยากได้....”


“เกม ส่งน้ำแข็งให้พี่หน่อย” เสียงขัดจากไนท์ทำให้เจ้าของชื่ออย่างเกมต้องหยุดการพูดแล้วหันไปมองคนรัก เจ้าคนตัวเล็กรีบส่งถังน้ำแข็งให้ และกายเองก็แอบยิ้มกับตัวเองพร้อมส่งสายตามองคนตัวสูงอย่างไนท์ที่มีอาการกระอักกระอ่วนจนดูออก


และงานเลี้ยงที่เคยสนุก ก็ดูจะเงียบงันชวนอึดอัด

คงจะมีก็เพียงแค่เกมที่ยิ้มได้เพราะพี่ชายตัวเองมาร่วมงานด้วยนั่นแหละ

จนกระทั่งถึงเวลาเป่าเค้ก แล้วให้คำอวยพร


“ขอให้ฉลาดขึ้น” ซึ่งคำอวยพรของกาย มันทำให้คนได้รับต้องยิ้มแห้งกลับไปให้

“ง่วงจัง กูไปนอนก่อนละ...ไงก็ สุขสันต์วันที่เกิดมาเพื่อแย่งทุกอย่างของกูแล้วกันน้องชาย...” ซึ่งเมื่อเอ่ยจบคำกายก็ลุกเดินออกไป ทิ้งเหลือเอาไว้ก็แค่เกมที่นั่งทำหน้าเศร้า แต่พอเห็นว่าคนอื่นเริ่มมองตามกายอย่างไม่พอใจ คนตัวเล็กถึงได้ยิ้มกว้างออกมาแล้วชวนคุยเปลี่ยนเรื่อง


เพราะที่จริง

แค่กายยอมอวยพรวันเกิดให้ เขาก็ดีใจแล้ว....


“พี่ไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะครับ เดี๋ยวมา” แต่เสียงของไนท์ที่ดังขึ้นมามันทำให้เกมต้องแอบขมวดคิ้วกับตัวเอง เขาอยากจะลุกตามไปแต่โดนเมลห้ามเอาไว้พร้อมบอกว่าเดี๋ยวไนท์ก็กลับมา และเมื่อตัดภาพกลับมาที่คนตัวสูง สิ่งที่พบก็คือร่าของไนท์ที่กำลังเดินตามใครบางคนที่เดินมาก่อนหน้า


...หมับ...


“มึงมานี่กับกู” มือหนาจับเข้าที่ข้อแขนเรียว ออกแรงบีบก่อนกระชากให้ใครอีกคนเดินตามมายังส่วนด้านหลังของตัวบ้าน ความไม่พอใจมันส่งผลให้มือกดบีบไปที่ต้นแขนขาวเสียจนมันเกิดรอยช้ำเขียว


..ผลั้ก...!

แอบเห็นว่าใบหน้าของกายเบ้ไปเล็กน้อยกับการถูกผลักใส่กำแพงอย่างจังแบบนี้ มือเรียวยกลูบต้นแขนของตัวเองก่อนที่ดวงตาคู่กลมภายใต้กรอบแว่นจะมองจ้องสบเข้ากับคนตรงหน้า


“เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับกู” น้ำเสียงที่เค้นเหมือนโกรธอย่างหนักดังถามมาจากไนท์

“นอนกับกูสิ”

“หน้าด้าน มึงฟังกูนะว่าเลิกยุ่งกับกูได้แล้ว!”

“ก็ยอมนอนกับกูก่อนสิ”


“ถึงกูจะยอมนอนกับมึง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้มึงเหนือกว่าเกมตรงไหนหรอก เลิกโง่ได้แล้ว”

“แต่อย่างมากกูก็ได้เอากับผัวมันไง”


....เพี้ยะ!!!...

แรงตบที่ได้รับทำให้เสี้ยวหน้าเรียวต้องสะบัดตามแรงที่ได้รับ ก่อนที่สุดท้ายจะถูกมือหนาของไนท์กระชากท้ายทอยกลับให้หันมาจ้องตากันต่อ เลือดที่มุมปากเล็กกำลังหยุดไหล เช่นเดียวกับแววตาที่เริ่มฉายแววเจ็บปวดแทรกความแข็งกร้าวออกมา


“หึ กล้าตบกูแบบนี้ ลืมไปแล้วหรือไง”

“.........”

“ว่ากูมีอะไรอยู่”


“ถ้ามึงกล้ามึงก็ลองดูสิ” ไนท์พูดกลับไปทั้งที่ก็แอบกังวลอยู่เหมือนกัน

“เอามั้ยหละ ให้กูส่งให้มันดูตอนนี้เลยมั้ย”

“คนอย่างมึงนี่มัน....”


“ทำไม?อย่าลืมสิ ว่าคืนนั้นน่ะ มึงก็ยอมให้กูทำให้นี่” คำพูดยียวนพร้อมรอยยิ้มร้ายกำลังจุดประกายความไม่พอใจของไนท์ให้พุ่งมากขึ้น มือหนาที่กำรอบท้ายทอยของอีกคนอยู่กำลังกำแน่นจนแทบจะกลายเป็นการกระชาก เขาพูดได้เต็มปากว่าเกลียด เกลียดกายเสียยิ่งกว่าอะไร เพราะไม่ว่าตั้งแต่เด็กจนยันตอนนี้ มันก็ยังถือเป็นเศษชั้นต่ำที่เขาไม่สามารถสะบัดออกไปจากชีวิตได้ซักที


“ก็ช่วยจำใส่หัวไว้ด้วยว่ามันเพราะกูเมา”

“แล้วมึงคิดว่าถึงเมาแล้วไง....แล้วถ้าน้องเกมของมึงเห็นว่า...”

“............”

“ผัวของตัวเองกำลังยืนให้พี่ชายแท้ๆของตัวเองใช้ปากทำให้จนเสร็จ...มันจะ...อะ!”


...หมับ...


มือหนาที่เคยกำรอบท้ายทอยเล็กเปลี่ยนมาเป็นคว้าบีบเข้าที่ลำคอขาว แรงกดขย้ำจากมือหนากำลังส่งผลให้คนถูกกระทำต้องหอบหายใจอย่างหาอากาศ ดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังกำลังจ้องมองใบหน้าที่ตัวเองเกลียดแสนเกลียดด้วยความขยะแขยงและสมเพช


“งั้นมึงก็ช่วยจำไว้ด้วย ว่าขนาดตอนกูเมา กูยังไม่เอามึงเลย”


...ผลั้ก!!!..


“น่ารังเกียจขนาดไหนก็คิดดูแล้วกัน”  ออกแรงผลักจนใครอีกคนล้มลงอีกรอบ ก่อนที่จะทิ้งท้ายไว้ด้วยคำแบบนี้แล้วเดินจากออกไป ส่วนกายก็ทำเพียงยกมือขึ้นกำรอบลำคอของตัวเองแล้วเบนสายตามองตามร่างของไนท์ที่เดินห่างออกไปเท่านั้น


เสียงถอนหายใจหลุดดัง

เช่นเดียวกับสายตาที่มองหลุบต่ำลงพื้น...

ไม่รู้ว่ายิ้มครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แต่ที่ชัดเจน ก็คือร้องไห้ครั้งล่าสุด


ก็ตอนนี้...


“ฮึก....” เสียงสะอื้นแผ่วเบาหลุดดัง คนตัวขาวซุกหน้าลงกับเข่าของตัวเองพร้อมปล่อยหยาดน้ำตาลงมาอย่างไม่ได้คิดจะกลั้น


จะต้องเข้าหายังไงถึงจะมีคนรัก ต้องพูดยังไง ถึงจะมีเพื่อน

เขาอิจฉาเกม ทั้งอิจฉาทั้งเกลียด

เกลียดที่ใครอีกคนได้รับความรักจากพ่อแม่

เกลียดที่ใครอีกคนตีหน้าซื่อทำดีกับเขา


เกลียด เกลียดที่ใครอีกคนได้หัวใจของคนที่เขาแอบชอบมานานหลายปีไปครอบครอง

และที่เกลียดที่สุด ก็คงเป็นตัวเองนี่แหละมั้ง...


# # # # # # #

มาล้าววว พอดีเคลียเรื่องเล่มเพลิงพ่ายอยู่ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น