ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.18 รักเมีย อย่าดื้อกับเมีย

ชื่อตอน : EP.18 รักเมีย อย่าดื้อกับเมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 125.4k

ความคิดเห็น : 422

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2560 08:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 900
× 0
× 0
แชร์ :
EP.18 รักเมีย อย่าดื้อกับเมีย
แบบอักษร

EP.18  รักเมีย อย่าดื้อกับเมีย


เช้าวันต่อมา

อั่งเปาลืมตาขึ้นมาน้อยๆจากเสียงกรนของคนข้างๆ เด็กหนุ่มคิ้วขมวดจนติดกัน ดังขนาดนี้ใครจะหลับต่อได้


"พี่เติ๊ด!" อั่งเปาตะแคงมาเรียกเสียงขุ่น แต่เติ๊ดก็ยังคงนอนกรนอย่างต่อเนื่อง


เพี๊ยะ!

อั่งเปาตบปากเติ๊ดแรงๆแล้วพลิกตัวนอนหงาย เด็กหนุ่มแกล้งหลับต่อ ซึ่งมันได้ผล เติ๊ดตื่นขึ้นมาทันที


"อะไรวะ" เติ๊ดลุกขึ้นนั่งแล้วหันมองซ้ายมองขวาแบบงงๆ เขาขยี้ผมตัวเองเล็กน้อยแล้วหันมองคนข้างๆที่(ทำท่า) หลับปุ๋ยอยู่ เติ๊ดไม่คิดจะปลุกแต่อย่างใด เขายิ้มน้อยๆด้วยซ้ำ


"นอนดิ้นชิบหาย กว่ากูจะได้นอน" เติ๊ดบ่นไม่จริงจังนัก เขาบีบปลายจมูกอั่งเปาเบาๆแล้วปล่อยออก เมื่อคืนอั่งเปานอนดิ้นมาก เดี๋ยวถีบ เดี๋ยวเบียดจนเติ๊ดแทบไม่ได้นอน กว่าจะเลิกดิ้นก็เกือบเช้า เมื่อกี้คงดิ้นมือมาฟาดหน้าเติ๊ดอีกสินะ


เติ๊ดมองหน้าอั่งเปาอยู่แบบนั้น เขาก้มลงช้าๆจะแอบหอมแก้ม แต่อั่งเปาลืมตาแล้วขยับหนีก่อน


"พี่ตื่นเช้าจัง" อั่งเปาทำเนียนลุกขึ้นมาถาม เด็กหนุ่มปิดปากหาวนอน ก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย


"หึ" เติ๊ดแค่นเสียงในลำคอ อั่งเปายิ้มแหยๆทันที แต่เด็กหนุ่มก็ไม่รับผิดหรอก


"วันนี้มีเรียนไหม" เติ๊ดถามขึ้น อั่งเปาพยักหน้ารับ เด็กหนุ่มทำเหมือนปกติ ทั้งที่ในใจก็แอบเครียดเรื่องเพื่อน


"แล้วแม่ส่งตังให้พอใช้ไหม" เติ๊ดลุกไปหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วมานั่งที่เดิม อั่งเปาก็มองอยู่


"กูให้อาทิตย์ละ500 เผื่อไม่พอ" เติ๊ดส่งแบงก์ห้าร้อยให้อั่งเปาใบนึง เขาก็มีอยู่2-3ใบเท่านั้นแหละ


"กูไม่ได้ขายตัว!" อั่งเปาพูดเสียงขุ่นทันที เติ๊ดขมวดคิ้วทันทีเช่นกัน


"กูไม่ได้จะซื้อตัวมึงเลยเนี่ย กูให้ไว้กินข้าว ไม่เอาก็ไม่ต้องเอา"


"เอา" อั่งเปาหยิบพรึบไปทันทีก่อนที่เติ๊ดจะเก็บ เติ๊ดก็งงๆกับอารมณ์เมียเด็กของเขาหน่อยแหละ


"แล้วโอเคไหม เรื่องเพื่อน" เติ๊ดถามต่อด้วยความเป็นห่วง เขาวางกระเป๋าสตางค์ลงข้างตัวก่อน


"ไม่เป็นไรหรอก ผมโอเค" อั่งเปาตอบมาแบบนี้ เติ๊ดก็ไม่กล้าถามต่อ ถ้าอั่งเปาบอกโอเค เขาก็โอเค


"ผมมีเรียนเช้า เดี๋ยวกลับหอก่อนนะ เย็นๆเดี๋ยวมากินข้าวนี่" อั่งเปาพูดบอกมาต่อ เติ๊ดพยักหน้ารับแต่โดยดี


"ไปละ" อั่งเปาลุกขึ้นยืนเลย เด็กหนุ่มค่อนข้างเจ็บขัดช่วงล่าง แต่ก็ไหวอยู่


อั่งเปาเดินออกมาที่รถตัวเองแล้วขับกลับหอพักเพื่ออาบน้ำ เตรียมตัวไปเรียน


.......

มหาวิทยาลัย คณะนิเทศฯ

ช่วงเก้าโมงเช้ากว่าๆ อั่งเปาเดินเข้ามาในคลาสเรียน เด็กหนุ่มเห็นกลุ่มเพื่อนนั่งอยู่ แต่ตัวเองก็เดินแยกมานั่งอีกมุมด้านหลังดีกว่า


อั่งเปาถอนหายใจเบาๆ เด็กหนุ่มเลิกเครียดแล้วตั้งใจเรียนจะดีกว่า


"เป็นอะไรเปา ไม่นั่งกับพวกนั้นหรอ" นักศึกษาหญิงคนนึงเดินมานั่งข้างๆ อั่งเปาหันมองตามปกติ เธอเป็นหญิงสาวผมสีทอง ผิวขาว หน้าตาดุๆแต่ก็สวยมากทีเดียว


"นั่งนี่แหละ" อั่งเปาตอบสั้นๆ หญิงสาวคนข้างๆขมวดคิ้วทันที เธอชื่อใบเตย เป็นแฟนเก่าอั่งเปา ทั้งคู่เคยคบกันช่วงเปิดเรียนใหม่ๆ คบกัน2เดือนกว่าๆก็เลิกรากันไป ใบเตยเองก็มีแฟนใหม่ไปแล้ว เป็นนักกีฬามหาลัย อั่งเปาเทียบไม่ติดสักนิด


"ทะเลาะกับพวกนั้นหรอ" ใบเตยถามต่อ อั่งเปาก็พยักหน้ารับ


"มีแฟนใหม่ยัง" ใบเตยยังคงถาม อั่งเปาเห็นเต่าเอี้ยวตัวมามองเล็กน้อยแต่ก็หันกลับไป อั่งเปาเลยหันมามองหน้าใบเตยแทน


"ก็มี" อั่งเปาพูดตอบ ใบเตยสบตาอั่งเปาอยู่เช่นกัน


"แปลกเนาะ ตอนเราคบกัน เปาก็ทะเลาะกับเพื่อนแบบนี้ พอเลิกกันก็กลับมารวมกลุ่มกันเฉยเลย" ใบเตยพูดต่อ อั่งเปาคิดเรื่องนี้มาตลอดเหมือนกัน มันไม่ใช่แค่ใบเตย แต่มันเป็นแบบนี้มานานแล้ว อั่งเปากับเต่ารู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ สนิทกันพอสมควรเลย แต่มีช่วงนึง ช่วงประมาณ ม.3 อั่งเปามีแฟนคนแรก เต่าก็หาเรื่องทะเลาะ จนต้องแยกกลุ่มกันในที่สุด ตลอดเวลาที่อั่งเปาคบแฟนคนนั้น 3 ปีกว่า เต่าก็ไม่ได้มาสนิทเหมือนก่อน จนขึ้นม.6 อั่งเปากับแฟนเลิกกัน เต่าก็เข้ามาคุย มาสนิทจนสอบติดที่นี่ด้วยกันอย่างที่เป็น


อีกอย่างในตอนนี้ อั่งเปาก็ว่าคงเรื่องเดิม นานแล้วที่เต่าสงสัยว่าอั่งเปามีแฟน เต่าก็คอยถาม คอยจับผิดอยู่ตลอด แต่อั่งเปาไม่คิดอะไรเพราะเต่ามีแฟนอยู่แล้ว แถมอยู่ด้วยกันแล้วด้วย อั่งเปาเลยคิดว่ามันคงจะเอาไปฟ้องพ่อมากกว่า จนเมื่อวานตอนเช้า เต่าถามจนอั่งเปายอมรับว่ามีแฟน แต่อั่งเปาไม่ได้บอกว่าเป็นผู้ชายและคือเติ๊ด พอหลังจากที่เต่ารู้ เต่าก็เหมือนจะเครียดและหยุดหงิด แถมเหมือนบีบอั่งเปาออกจากกลุ่มด้วย เมื่อวานทั้งวัน พวกนั้นคุยกันอยู่สามคน ไปไหนก็ไม่เรียก ไม่ชวนอั่งเปาสักอย่าง อั่งเปาเลยเดินเงียบๆตามอยู่ทั้งวันเท่านั้น และก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมเพื่อนคนอื่นถึงพาลโกรธไปด้วย ทั้งที่อั่งเปาไม่ได้ทำอะไรให้สักนิดเดียว


"อย่าคิดมาก ตั้งใจเรียน" ใบเตยใช้แขนชนแขนอั่งเปาเบาๆ อั่งเปายิ้มเล็กน้อย


"ช่างเหอะ ใครดีด้วยก็ดี ใครไม่ดีก็ช่างมัน" อั่งเปาพูดขำๆ ใบเตยยิ้มเช่นกัน เธอเป็นผู้หญิงยังหมั่นเขี้ยวอั่งเปาแปลกๆเลย 


"งั้นกลางวันกินข้าวพร้อมเรานะ" ใบเตยชวนขึ้น อั่งเปาก็พยักหน้ารับ ทั้งคู่เลิกคุยกันและเรียนตามปกติ


วันนี้ทั้งวัน อั่งเปาอยู่กับใบเตยตลอด จนช่วงเย็น แฟนใบเตยมารับนั่นแหละ อั่งเปาเลยหนีกลับก่อนเพราะกลัวโดนกระทืบข้อหาไปคุยกับแฟนเขาเข้า


อั่งเปาขี่รถกลับหอไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อกีฬา กางเกงบอลขาสั้น เด็กหนุ่มพกไม้แบตมาร้านเติ๊ดด้วย เพราะอยากออกกำลังกาย


"พี่ดัง พี่เติ๊ดล่ะ" พอจอดมอไซค์ อั่งเปาก็ถามดังที่นั่งแคะฟันอยู่ตรงม้านั่งหน้าร้าน


"มันเก็บของอยู่ เฮ้ย!มีไม้แบตด้วย เล่นกับพี่มา อยากเล่นนานละ" ดังเลิกแคะฟันแล้วเดินมาหาอั่งเปา


"เอาจริงหรอพี่" อั่งเปาถามยิ้มๆ


"จริงสิ ใครแพ้จ่าย300 เอาเปล่า"


"หลอกเด็ก ไอ้สัด!" เติ๊ดเดินออกมาด่าเพื่อนขำๆ ดังหันมองทันที


"กูทำเพื่อเหล้าพวกเรานะเนี่ย" ดังรีบเถียง


"ก็ตังที่มึงจะหลอกมันมาน่ะ ตังกูทั้งนั้น" เติ๊ดรีบตอบเช่นกัน


"มึงไปนั่งให้ไอ้ควายงับตีนเล่นไปดัง" เติ๊ดพูดต่อ อั่งเปายิ้มได้ทันทีหลังจากเครียดๆมาทั้งวัน พวกหน้าโหดๆ แต่บ้าๆทำให้ยิ้มได้ตลอด กับบางพวกที่ไม่รู้จิตใจเลยมันก็ต่างกันเหมือนกัน ยิ่งกับเติ๊ด เติ๊ดตามใจและดูแลอั่งเปาดีมากเหมือนพ่อแม่อั่งเปาเลยด้วยซ้ำ เวลาอยู่กับเติ๊ด อั่งเปาถึงรู้สึกสบายใจและอบอุ่นขึ้นมากจริงๆ


"พี่เก็บของอะไรอ่ะ" อั่งเปาลงจากมอไซค์แล้วพูดถาม ดังเดินกลับไปนั่งแคะฟันต่อแล้ว เดี๋ยวโจ้มา ดังจะชวนโจ้เล่นบ้างก็ได้


"ก็ของที่สักแหละ แต่เสร็จแล้ว มึงกินไรก่อนไหม"


"ไม่ๆ พี่เล่นแบตกับผมหน่อยได้ป่ะ นะๆ" อั่งเปาพยักหน้าชวน เติ๊ดชะงักเล็กน้อย ตรงหน้าร้านนี่มันกว้างพอจะเล่นได้สบายๆ แต่เติ๊ดติดตรงคนนี่สิ หน้าโหดๆตัวใหญ่ๆอย่างเขา มาตีแบตกับเด็ก มันก็อายคนพอสมควรแหละ


"ปวดขาว่ะ น่าจะเล่นไม่..." เติ๊ดกำลังโกหก แต่อั่งเปาก็หุบยิ้มลงพอดี เติ๊ดเลยต้องพูดใหม่


"โอเค เล่นๆ" เติ๊ดรีบพูดใหม่ คราวนี้อั่งเปายิ้มได้อีกครั้ง


"ไอ้เติ๊ดกลัวเมีย!!!" ดังแกล้งตะโกนเสียงดัง เติ๊ดอยากไปกระโดดถีบมันมาก แต่ติดที่เมียมองอยู่


"เล่นเลยไหม" เติ๊ดเลิกสนใจดังแล้วถามอั่งเปาแทน


"เล่นเลย แต่หิวน้ำ ขอเข้าไปกินก่อนแป๊ปนึง" อั่งเปาส่งไม้แบตให้เติ๊ดแล้วถอดรองเท้าเข้าไปในร้านก่อน เติ๊ดตามไปเช่นกัน


"เรื่องเพื่อนเป็นไงมั่ง" เติ๊ดพูดถาม อั่งเปาดื่มน้ำเสร็จก็ใส่ตู้เย็นไว้เหมือนเดิม เด็กหนุ่มหันมามองเติ๊ด


"สบายๆ" อั่งเปาตอบยิ้มๆ เติ๊ดไม่ถามต่อแต่ก้มลงจูบเบาๆ เขาจูบเล็กน้อยก็ผละออก


"โกหก" เติ๊ดพูดแค่นั้นก็จูบอีกรอบ แต่คราวนี้เขาดูดริมฝีปากอั่งเปานานกว่าเดิม จมูกโด่งก็กดกับแก้ม สูดดมความหอมอยู่ตลอด


"พอแล้ว!" อั่งเปาดันออกก่อนเมื่อเติ๊ดเริ่มสอดลิ้นเข้ามา เติ๊ดผละมาเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ


"เอากันป่ะ เหงื่อออกดีกว่าตี..."


เพี๊ยะ!

"มึงหยุดหื่นแล้วออกไปตีแบตกับกูเดี๋ยวนี้เลยพี่!" อั่งเปาตีปากเติ๊ดด้วยความพลั้งมือ เติ๊ดคิ้วขมวดจนติดกัน มือนิ่มๆนี่ ฟาดทีก็ชาๆเหมือนกันนะ


"ขอ15นาที...." 


"เดี๋ยวนี้"


"เปา"


"ใครแพ้300 โอเคนะ" อั่งเปาพูดทะเล้นๆ เด็กหนุ่มหยิบไม้แบตคืนแล้วเดินออกไปก่อน เติ๊ดจะทำอะไรได้ล่ะ เขาก็ต้องตามไปเล่นนั่นแหละ จริงๆเขาไม่ได้กลัวเมียนะ แต่เขารักของเขา รักจนไม่กล้าขัดใจต่างหาก


***********************

ความคิดเห็น