ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 22 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 22 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 156.6k

ความคิดเห็น : 1.3k

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2560 00:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 22 [100%]
แบบอักษร

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 22

Author :   (ยอนิม)



“เฮี๊ยยยยย ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเนี่ย” ลูกน้องของอิฐที่บังเอิญเดินผ่าน ทักขึ้นเสียงสูงอย่างตกใจ เมื่อเห็นสภาพของอิฐ


“เงียบสิวะ เดี๋ยวเฮียเดย์มึงได้ยิน” อิฐดุลูกน้องในอู่ตนเองทันที


“แล้วเฮียอิฐคิดว่าเฮียเดย์จะไม่เห็นหน้าเฮียอิฐเลยรึไง” บอยลูกน้องของอิฐถามกลับ


“มันต้องเห็นอยู่แล้ว แต่กูอยากเป็นคนบอกเอง มึงจะเสียงดังให้มันรู้ก่อน ทำเพื่อ?” อิฐทำท่าจะเตะบอย  บอยกระโดดหลบทันที


“ใครทำเฮียวะ บอกผม เดี๋ยวผมไปเอาคืนให้” บอยถามขึ้นเสียงจริงจัง


“ก่อนที่มึงจะเอาคืนแทนกู มึงอย่าวิ่งตอนที่เจอหมาบ้านลุงอ๋อยให้ได้ก่อนเหอะ” อิฐแกล้งแขวะกลับไป บอยทำหน้าขนลุกทันที


“อย่าเอามาเทียบกันสิเฮีย ไอ้โหดมันโหดสมชื่อมันจริงๆนะ อีกอย่าง หมามันฟังคำขอร้องของเราไม่รู้เรื่อง” บอยตอบกลับมา ทำให้อิฐยิ้มขำ อย่างน้อยการหยุดคุยกับลูกน้องของตนเอง ก็ทำให้เขาคลายความหวั่นใจลงไปได้บ้าง


“เออ มึงอย่าบอกป๊ากับม๊ากูนะ กูไม่อยากให้เค้าห่วง” อิฐกำชับเรื่องสำคัญ บอยตอบรับเสียงจริงจัง ก่อนที่อิฐจะแยกไปที่ห้องทำงานของเดย์ อิฐหายใจเข้าออกลึกๆ แล้วเปิดประตูเข้าไป

“เดย์ ข้าวมาแล้ว” อิฐพูดด้วยสีหน้ายิ้มๆ แต่ในใจก็เต้นโครมคราม ยามที่เดย์เงยหน้าจากเอกสารบนโต๊ะแล้วมองมาที่เขา เดย์มองหน้าอิฐนิ่งๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันช้าๆ มันทำให้อิฐกลั้นลมหายใจเองโดยไม่รู้ตัว จากสีหน้าเรียบนิ่ง กลายเป็นสีหน้าบึ้งตึง

“คือ..” อิฐกำลังจะอธิบาย แต่ปากดันพูดไม่ออก


“ไปทำอะไรมา” เสียงเย็นเยียบของเดย์ดังขึ้น พร้อมกับลุกจากโต๊ะทำงาน เดินตรงเข้าหาอิฐทันที อิฐยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู

“กูถามว่าไปทำอะไรมา!” เดย์ถามอีกครั้งเสียงเข้ม ทำให้อิฐสะดุ้งน้อยๆ


“เดย์ มึงอย่าเพิ่งโกรธกูนะ กูจะเล่าให้ฟังนี่แหละ นั่งก่อนนะมึง นะ นะ” อิฐรีบจับแขนคนรักเพื่อให้มานั่งคุยที่โซฟา


“มึงนั่นแหละ ที่นั่งลงไป” เดย์สั่งออกมาเสียงนิ่ง อิฐรู้ได้ทันทีว่าเดย์กำลังกัดฟันระงับอารมณ์ เพราะอิฐเห็นเส้นเลือดปูดโปนอยู่ที่ขมับ อิฐเลยยอมนั่งลงที่โซฟาโดยมีเดย์ยืนค้ำอยู่ตรงหน้า

“เล่ามา” เดย์พูดอีกครั้ง อิฐเม้มปากเล็กน้อย


“คือ..กูต่อยกับไอ้เก็ทแล้วก็เพื่อนมันมาน่ะ กูห้ามตัวเองไม่อยู่อ่ะเดย์ กูขอโทษ กูยอมรับว่ากูเริ่มก่อน ก็เพราะปากมันไม่ดีอ่ะ” อิฐรีบอธิบายออกมาระรัว โดยมีเดย์ยืนฟังอยู่นิ่งๆ


“ไอ้เก็ทงั้นเหรอ” เดย์ถามกลับเสียงนิ่ง อิฐพยักหน้ารับหงึกหงัก

“ไปเจอมันที่ไหน” เดย์ถามต่อ


“ที่ห้างตรงลานจอดรถ มันมากับเพื่อนมัน ก็พูดจาไม่เข้าหูกันนิดหน่อย” อิฐตอบกลับ เดย์จับคางอิฐหันซ้ายหันขวา เพื่อสำรวจร่องรอยที่ได้มา อิฐเบ้หน้าเล็กน้อย

“แต่มันก็เจ็บไปเหมือนกัน ขนาดมันมาสองคนนะ กูคนเดียวสู้กับมันพอสูสีล่ะ” อิฐเล่าออกมาอีกเพื่อไม่ให้เดย์เป็นห่วงว่าเขาจะดูแลตัวเองไม่ได้


“สองต่อหนึ่ง?” เดย์เลิกคิ้วถามขึ้นสั้นๆ อิฐก็พยักหน้ารับเช่นเคย

“มึงคิดว่ามึงเก่งมากงั้นสิอิฐ” เดย์ถามเสียงดุ


“กูก็เคยมีเรื่องต่อยตีมาก่อนเหมือนกันนะ ไม่ใช่จะต่อยใครไม่เป็นสักหน่อย” อิฐบอกเสียงอ้อมแอ้ม เพราะไม่อยากให้เดย์คิดว่าเขาเถียง เดย์ยืนจ้องหน้าอิฐนิ่งๆ อิฐไม่รู้ว่าตอนนี้คนรักคิดอะไรอยู่ แต่การที่เดย์ไม่โวยวายออกมาก็ทำให้อิฐพอจะใจชื้นได้บ้าง เดย์เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานด้วยสีหน้านิ่งๆ ทำให้อิฐงุนงงเล็กน้อย อิฐไม่ได้คิดจะให้เดย์ไปเอาคืนแต่อย่างไร เขาแค่สงสัยว่าทำไมคนรักถึงไม่พูดอะไรอีก

“เดย์....มึงโกรธกูรึเปล่า” อิฐถามเสียงอ่อยๆ เมื่อเดย์เอาแต่นิ่งเงียบแบบนี้ ก่อนที่สายคาคมปลาบของเดย์จะจ้องหน้าเขาอย่างดุๆ


“เงียบ ห้ามพูด ถ้าไม่อยากให้กูพังห้องทำงาน” เดย์พูดออกมาเสียงนิ่ง แต่ดวงตาของเดย์มันบอกออกมาได้ดีว่าเขาทำจริงแน่ อิฐเลยจะต้องเม้มปากอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าพูดอะไรต่อ แต่ก็ลุกเดินเอาถึงใส่อาหารกลางวันมาวางให้เดย์ เดย์ที่ก้มลงไปดูเอกสาร เหลือบมองนิดๆ แต่ก็ไม่พูดอะไร อิฐก็เลยรู้สึกเก้อๆเล็กน้อย และไม่รู้ว่าตนเองควรจะทำอะไรต่อ อิฐทำท่าจะเดินไปที่ประตูห้องทำงาน

“จะ..ไป..ไหน” เสียงเข้มของเดย์ดังขัดขึ้นมา ทำให้อิฐชะงักเท้าทันที แล้วหันไปยิ้มแหยๆให้คนรัก


“จะไปเอาจานมาใส่ข้าวกลางวันให้มึงไง มึงจะได้กินข้าว” อิฐบอกอย่างเอาใจ


“คิดว่ากูจะกินลงมั้ย” เดย์ถามกลับ อิฐยืนนิ่งไปนิด


“กินไม่ลงก็ต้องกินสักหน่อยนะเดย์ เดี๋ยวปวดท้อง มึงบอกกูเองนี่ ว่าต้องกินข้าวให้ตรงเวลา มึงเองก็ต้องกินเหมือนกันนะ” อิฐทำใจกล้าบอกคนรักกลับไป เดย์หายใจเข้าออกแรงๆ อิฐก็หวั่นใจอยู่ไม่น้อย


“งั้นเดินไปเอามา แล้วก็อยู่ในนี้ ไม่ต้องออกไปไหน ในอู่ก็ไม่ต้องไปทำอะไร ให้ช่างเค้าทำกันไป” เดย์กำชับออกมา อิฐพยักหน้ารับทันที ก่อนจะรีบไปเอาจานชามมาใส่อาหารที่ตนเองซื้อมา

หลังจากเดย์กินข้าวเรียบร้อยแล้ว เขาก็ให้อิฐนอนเล่นอยู่ในห้องทำงาน ส่วนเดย์ก็ลุกไปคุยงานกับพนักงานในส่วนของออฟฟิศ หลังจากที่คุยเสร็จแล้ว เดย์ยังไม่เดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน เขาหยิบมือถือออกมา กดโทรออก


(“สวัสดีครับ”) เสียงทุ้มดังขึ้น


“ไอ้เก็ท นี่กูเอง เดย์” เดย์บอกกับอีกฝ่ายที่เขาโทรหา ซึ่งแน่นอนว่าสร้างความประหลาดใจให้กับอีกฝ่ายไม่น้อย แต่ก็พอจะเดาบางอย่างได้


(“ผมดีใจนะครับ ที่พี่เป็นฝ่ายติดต่อมาหาผมก่อน ถึงแม้ว่าผมพอจะเดาได้ว่าโทรมาเรื่องอะไร”) เก็ทบอกกลับมา ซึ่งเขาไม่คิดถามว่าเดย์เอาเบอร์มาจากไหน เพราะเดย์คงเอามาจากอิฐแน่นอน


“เดาออกก็ดี กูขอที่อยู่บ้านมึงหน่อย กูจะไปคุยด้วย” เดย์บอกกลับ ความจริงเขาจะถามจากอิฐก็ได้ แต่เดย์อยากจัดการด้วยตัวเอง อย่างน้อย เขาก็จะพูดได้เต็มปากว่าอิฐไม่ได้บอกให้เขาไปเอาคืนเก็ท


(“พี่เดย์จะมาบ้านผมจริงๆน่ะเหรอ ไม่กลัวเหรอครับ”) เก็ทถามกลับมาพร้อมกับหัวเราะในลำคอ เดย์เองก็หัวเราะกลับไปเบาๆเช่นเดียวกัน ทำให้ทางฝั่งของเก็ทชะงักไปนิด


“ถ้ากูกลัว กูจะขอที่อยู่มึงทำไม ความจริง ถ้ากูจะหาบ้านมึง มันไม่ยากหรอก แต่กูอยากบอกมึงก่อนก็เท่านั้น ว่ากูจะเข้าไปหา มึงจะได้เตรียมต้อนรับกูดีๆ” เดย์บอกกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เก็ทเงียบไปสักพัก เพราะเดาไม่ออกว่าเดย์มีจุดประสงค์อะไร รู้แค่เพียงว่าจะต้องมาคุยเรื่องของอิฐแน่นอน


(“พี่เดย์จะมาวันไหนครับ”) เก็ทถามกลับมา


“หัวค่ำของวันนี้ สักประมาณ 1 ทุ่ม มึงว่างรึเปล่า” เดย์ถามกลับ


(“ว่างสิครับ สำหรับพี่เดย์ผมว่างเสมอ”) เก็ทตอบกลับมา


“ดี อ่อ ชวนเพื่อนมึงที่อยู่กับมึงตอนมีเรื่องกับอิฐมาด้วย กูจะได้คุยทีเดียว” เดย์บอกออกมาอีก


(“เพื่อนผมมันไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ มันก็แค่ช่วยผมเท่านั้นเอง ไม่ต้องตามมันมาหรอกครับ”) เก็ทไม่อยากดึงเพื่อนตัวเองเข้ามายุ่งด้วย


“เพื่อนมึง มันเกี่ยวตั้งแต่ที่เสนอหน้าไปช่วยมึงแล้ว ตามให้กูด้วยละกัน หวังว่าคงเจอทั้งมึงและเพื่อนมึง กูไม่อยากคุยหลายๆรอบ มันเปลืองเวลา” เดย์ว่ากลับไป


(“ก็ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมจะส่งที่อยู่ไปให้ในข้อความ แล้วผมจะรอพี่เดย์มาหานะครับ”) เก็ทตอบกลับ เดย์รับคำ ก่อนจะวางสายไป แล้วเดย์ก็กดโทรออกหาใครอีกคน


“อืม กูเอง ว่างรึเปล่า มีเรื่องจะรบกวน”

..

..

..

“วันนี้กลับบ้านเร็วหน่อยละกัน ป๊ากับม๊าจะได้ไม่เห็นรอยบนหน้ามึง” เดย์พูดขึ้นเมื่อกลับเข้าไปในห้องทำงานแล้ว


“อืม แล้ววันนี้มึงจะสอนกูทำกับข้าวรึเปล่า” อิฐถามกลับ เขาพยายามไม่คุยเรื่องของเก็ท และเดย์เองก็ไม่ถามเรื่องที่เกิดขึ้นอีกเลย จนอิฐเองก็อดแปลกใจไม่ได้


“ไม่ วันนี้ซื้อกินก่อนเข้าบ้านเลย แล้วเดี๋ยวกูจะให้ไอ้นิคไปอยู่เป็นเพื่อน” เดย์บอกกลับ ทำให้อิฐมองหน้าคนรักอย่างงงๆ


“อยู่เป็นเพื่อน? หมายความว่าไง มึงไม่อยู่เหรอ” อิฐถามกลับอย่างสงสัย


“กูจะไปทำธุระ” เดย์ตอบกลับ อิฐเงียบไปนิด ก่อนจะลุกจากโซฟา มานั่งที่เก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเดย์แล้วจ้องหน้าคนรักด้วยสายตาจริงจัง


“ธุระของมึง คือเรื่องไอ้เก็ทรึเปล่า” อิฐถามกลับ เดย์มองหน้าอิฐกลับไปบ้าง


“รออยู่บ้านเฉยๆ ทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไร แล้วก็ไม่ต้องร้องตาม” เดย์สั่งออกมาเสียงนิ่ง ซึ่งเป็นการยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเดย์จะไปจัดการเรื่องของเก็ท


“ช่างมันเหอะเดย์ กูบอกแล้วไง ว่ากูเริ่มก่อน ถ้ากูไม่เริ่ม มันก็คงไม่สวนกูกลับมา มึงไม่ต้องไปทำอะไรทั้งนั้นแหละ” อิฐรีบพูดขอร้องคนรัก เพราะเขาไม่อยากให้เดย์ไปเจอกับเก็ท ถ้าเป็นคนที่คิดจะมาเป็นเมียเดย์ อิฐจะไม่รู้สึกคิดมากเท่าที่เก็ทอยากเป็นผัวของเดย์เลย


“กูไม่สนว่าใครเริ่มก่อน ถ้ามึงตีกันแบบแฟร์ๆ กูก็จะไม่ทำอะไรรุนแรง แต่นี่มึงโดนรุม อีกอย่าง มึงไม่ต้องห่วง กูแค่อยากจะไปคุยกับมันเท่านั้น ถ้าคุยไม่รู้เรื่อง ค่อยว่ากันอีกที” เดย์ตอบกลับมา อิฐขมวดคิ้วเข้าหากันทันที


“มันต้องหาว่ากูมาฟ้องมึง แล้วให้มึงไปจัดการมันแทนกูแน่ๆ” อิฐพูดขึ้น กับเก็ท เขาไม่อยากเสียหน้าอะไรทั้งนั้น


“กูแยกออก ว่าเล่าให้ฟัง กับฟ้อง มันต่างกันยังไง มึงอยู่เฉยๆ ตามที่กูบอกนั่นแหละ  อย่าให้กูต้องเอาความโกรธมาลงกับมึงแทนนะอิฐ” เดย์ว่าออกมาเสียงจริงจัง ทำให้อิฐนิ่งเงียบทันที ถ้าต้องเลือกให้เดย์เอาความโกรธไปลงกับใครสักคน เขายอมให้ไปลงกับเก็ทนั่นแหละ ดีที่สุดแล้ว

..

..

..

“เดย์ มีอะไรด่วนต้องโทรมาบอกกูนะ” อิฐบอกกับเดย์ ขณะที่เดย์จะขึ้นรถของนีลไปด้วยกัน เพราะเดย์ให้นีลขับรถพาเขาไป เดย์พยักหน้ารับ


“อย่าพากันไปแรดที่ไหนนะเตี้ย เดี๋ยวกูกลับมา” นีลบอกกับคนรักตนเองบ้าง


“รู้แล้วน่า ขากลับซื้อลาบเลือดมาให้ด้วย แต่บอกเค้าว่าไม่ต้องเอาเลือดนะ มึงเอาเลือดจากไอ้เก็ทมาทีเดียวเลย คึคึ” นิคพูดขึ้นอย่างขำๆ เพราะส่วนหนึ่งไม่อยากให้อิฐคิดมาก ความจริงอิฐอยากจะไปด้วย แต่ขอร้องยังไง เดย์ก็ไม่ยอม


“เลือดมันมีโรคอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้ มึงยังอยากจะแดกอีกเหรอ” นีลถามกลับไป


“เออว่ะ งั้นไม่เอาก็ได้” นิคตอบยิ้มๆ ก่อนที่เดย์จะขึ้นรถ แล้วให้นีลขับตรงไปยังบ้านของเก็ท ที่เก็ทส่งข้อความมาบอกเขาตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว


“มึงบอกว่ามึงโทรนัดไอ้นันไว้ด้วยใช่มั้ย” นีลถามขึ้น ขณะขับรถโดยมีเดย์นั่งอยู่ด้านข้าง


“อืม พอดีให้มันไปทำธุระให้หน่อยน่ะ” เดย์ตอบกลับด้วยท่าทีปกติ


“แล้วนี่มึงตั้งใจไว้ว่ายังไง ไปคุย หรือ ไปเล่นกับมัน” นีลถามยิ้มๆ เขากับเดย์ห่างหายจากการมีเรื่องมานานพอสมควร ล่าสุดก็ตอนที่มีเรื่องกับพีช่วงที่เดย์ความจำเสื่อม และเหตุการณ์นั้นก็ทำให้เดย์กลับมาจำได้เหมือนเดิม ไม่รู้ว่าควรจะด่าหรือขอบคุณพีกันแน่


“คุยก่อน ถ้าไม่รู้เรื่อง ค่อยเล่น” เดย์ตอบกลับ เขาไม่มีท่าทีเครียดเลยสักนิด เพราะเคยชินกับเรื่องแบบนี้มานาน


“โอเค อยากให้กูช่วยเล่นด้วยเมื่อไร ก็ส่งสัญญานมาละกัน อย่าเพลินมือเพลินตีนคนเดียวล่ะ แบ่งๆมาให้กูเล่นบ้าง” นีลพูดพร้อมกับหัวเราะขำออกมาเบาๆ เดย์ก็ยกยิ้มมุมปาก โดยที่ไม่ได้พูดอะไรไม่นานนัก เขาก็เข้ามาในหมู่บ้านจัดสรร

“ถ้าเล่นในหมู่บ้านแบบนี้ จะเล่นได้เหรอวะเดย์” นีลถามขึ้น เพราะเป็นโครงการหมู่บ้านที่มีบ้านอยู่ใกล้กันหลายหลัง ถึงแม้ว่าบ้านแต่ละหลังจะมีบริเวณกว้างและมีรั้วรอบขอบชิดก็ตาม


“เล่นได้ ถ้ากูอยากจะเล่น” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ



+++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



เมื่อมาถึงหน้าบ้านที่เก็ทส่งข้อความบอก เดย์ก็โทรให้เก็ทออกมาเปิดประตู เก็ทก็รีบมาเปิดให้ทันที นีลจึงขับรถเข้าไปจอดด้านใน บริเวณบ้านของเก็ทค่อนข้างกว้างขวางพอสมควร เดย์ลงจากรถก็มองสำรวจไปรอบๆ พร้อมกับยกยิ้ม เมื่อเห็นว่ากำแพงรั้วค่อนข้างสูง นั่นทำให้เขาสามารถทำอะไรได้อย่างสะดวกไม่น้อย


“ผมนึกว่าพี่จะมาคนเดียว” เก็ทถามขึ้น เมื่อเห็นนีลลงมาจากรถ เดย์มองหน้าเก็ทนิ่งๆ


“กูก็คนมีเพื่อนเหมือนกัน” เดย์ตอบกลับไปสั้นๆ

“แล้วเพื่อนมึงอีกคนล่ะ” เดย์ถามถึงเพื่อนของเก็ทที่มีเรื่องกับอิฐ


“อยู่ข้างในบ้าน เข้าบ้านก่อนสิครับ” เก็ทพูดขึ้น


“กูอยากคุยข้างนอกมากกว่า ไปตามเพื่อนมึงออกมา” เดย์พูดขึ้น เก็ทมองหน้าเดย์นิ่งๆแต่ก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเรียกเพื่อนตัวเอง


“มันก็เป็นเยอะเหมือนกันนี่หว่า แปลว่าไอ้อิฐก็เล่นมันหนักอยู่เหมือนกัน” นีลพูดกับเดย์


“มันจะเป็นเยอะหรือเป็นน้อย กูไม่สน กูสนที่มันมีเรื่องกับไอ้อิฐ” เดย์ตอบกลับ นีลก็ยกยิ้ม เพราะถ้ามีใครมาทำร้ายนิค เขาก็คงไม่อยู่นิ่งเหมือนกัน


“มึงว่ามันจะมีลูกไม้ลูกเล่นอะไรมั้ยวะ” นีลถามต่อ เดย์มองไปที่บ้านของอีกฝ่าย


“ไม่แน่ แต่ที่รู้ๆ กูว่าบ้านนี้ไม่ใช่บ้านมัน น่าจะเป็นบ้านเพื่อนมันมากกว่า” เดย์ตอบกลับ นีลเลิกคิ้วเล็กน้อย


“ทำไมมึงถึงคิดแบบนั้น” นีลถามกลับไปอีก เดย์จึงพยักหน้าไปทางโรงรถ


“ถ้าเป็นบ้านมัน รถของมันจะต้องจอดอยู่ด้านใน ไม่ใช่จอดอยู่ด้านนอกแบบนี้ และให้ทาย รถคันที่จอดด้านใน เป็นรถของเพื่อนมันที่เป็นเจ้าของบ้าน เผลอๆ มันอาจจะนัดพรรคพวกมันมาซุ่มอยู่ในบ้านก็ได้ หึหึ” เดย์พูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอ นีลหรี่ตาลงนิดๆ เพราะการที่เดย์พูดแบบนี้ หมายความเดย์ผิดสังเกตอะไรบางอย่างแน่ๆ

“ชั้นสองของบ้านมีคนมาแอบเปิดผ้าม่านดู แต่กูไม่แน่ใจนะ ว่ามีกี่คน มึงก็ระวังๆตัวหน่อยก็ดี” เดย์พูดกับนีลไม่ดังมากนัก นีลเลยแกล้งมองไปที่ชั้นสองแบบไม่ตั้งใจมอง แล้วก็เห็นเหมือนที่เดย์บอก


“นี่มันกะว่า ถ้ามึงมาคนเดียว มันคงให้เพื่อนมันรุมมึงแน่นอนว่ะ” นีลพูดออกมาอย่างขำๆ ถึงแม้ว่าสถานการณ์มันไม่ค่อยหน้าขำเท่าไรนัก แต่สำหรับเดย์กับนีล ที่ผ่านอะไรๆมาเยอะ สถานการณ์แบบนี้เหมือนเล่นกับเด็กมากกว่า โดยเฉพาะเดย์ที่ดูสบายๆ เดย์เอาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พร้อมกับเก็ทที่เดินออกมากับเพื่อนที่มีเรื่องกับอิฐ


“คนไหนแฟนของคนที่มีเรื่องกับเราวะ” แจ็คถามเก็ทขึ้นมาทันที เพราะเดย์กับนีลยืนอยู่ด้วยกัน


“นี่ พี่เดย์ แฟนไอ้อิฐ แต่ไม่นานก็อาจจะเป็นอดีตแฟน” เก็ทพูดขึ้นพร้อมกับชี้มาที่เดย์ นีลหัวเราะขำในลำคอ กับความมั่นใจของเก็ท


“ขำอะไรวะ” แจ็คถามนีลขึ้นมาทันทีด้วยความไม่พอใจ


“ไอ้หนู ส่องกระจกครั้งสุดท้ายเมื่อไรวะ” นีลถามแจ็คกลับไป


“ทำไม” แจ็คถามเสียงขุ่น


“ก็ไม่ทำไม แค่อยากรู้ว่าเงามึงในกระจกน่ะ ยังมีอยู่รึเปล่า” นีลถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เก็ทดึงแขนเพื่อนตัวเองเอาไว้ก่อน เพราะยังไม่อยากให้ทะเลาะกันตอนนี้


“รถสีแดงข้างในน่ะ รถใครวะ” เดย์ถามขัดขึ้นมา พร้อมกับพยักหน้าไปที่โรงรถ


“ของไอ้แจ็ค ทำไมเหรอครับ” เก็ทเป็นคนตอบ เดย์กับนีลหันมามองหน้าอย่างรู้กัน


“ไม่ทำไม รถสวยดี” เดย์ตอบกลับ


“ตกลงว่าพี่เดย์จะมาคุยอะไรกับผม” เก็ทถามเข้าเรื่องทันที เดย์พ่นควันบุหรี่ออกมาเล็กน้อย พร้อมกับมองหน้าเก็ทด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง


“ก็เรื่องที่มึงสองคนมีเรื่องกับไอ้อิฐ” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับจ้องหน้าเก็ท

“มึงรู้มั้ย ว่ากูประคบประหงมมันมากแค่ไหน” เดย์ถามกลับเสียงเย็น ที่เขาให้ออกมาคุยนอกบ้าน ส่วนหนึ่งเพราะที่มันกว้าง เวลาจะตีกันมันสะดวกกว่า


“มันเป็นลูกของพี่รึไง ถึงต้องประคบประหงมมันขนาดนั้น” เก็ทถามขึ้น ในใจก็นึกอิจฉาอิฐไม่น้อย ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาเคยชอบอิฐมาก่อน


“แล้วพ่อของมึงเอามึงได้มั้ยล่ะ การประคบประหงมไม่จำเป็นต้องทำกับลูกอย่างเดียวนี่ กับเมีย กูก็ดูแลประคบประหงมได้เหมือนกัน” เดย์ตอบกลับ ทำเอาเก็ทชะงักไปทันที


“แล้วพี่ไม่เบื่อเหรอ ที่จะต้องเป็นฝ่ายดูแลไอ้อิฐ ไม่อยากให้ใครมาดูแลพี่บ้างเหรอครับ” เก็ทตั้งใจจะพูดถึงตัวเอง ซึ่งเดย์ก็เข้าใจดี


“กูดูแลตัวเองได้ อีกอย่างกูชอบดูแลคนอื่นมากกว่านะ” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ


“แล้วยังไงครับ ผมมีเรื่องกับไอ้อิฐ พี่เดย์ก็เลยจะมาเอาคืนแทนมันงั้นเหรอ” เก็ทถามต่อ


“ก็ไม่เชิง กูแค่อยากรู้ ว่าถ้ามึงหรือเพื่อนมึงสู้กับไอ้อิฐตัวต่อตัว ใครจะชนะ เพราะบังเอิญว่ามึงสองคนรุมมัน แล้วมันก็ไปกับผู้หญิงด้วย” เดย์บอกกลับไป


“โคตรแมน หึหึ” นีลพูดออกมาอย่างขำๆ


“เสือก” แจ็คด่ากลับใส่นีล นีลทำท่าจะขยับเข้าหาแจ็ค แต่เดย์เอามือกันไว้ก่อน


“ใจเย็นไอ้นีล กูบอกแล้วไง ว่ากูอยากคุยก่อน” เดย์พูดขัดขึ้น นีลจึงไม่ทำอะไรอีกฝ่าย เพราะครั้งนี้ เขาแค่มาเป็นเพื่อนเดย์เท่านั้น เผื่อมีเหตุฉุกเฉิน เขาจะได้ช่วยเหลือเดย์ได้


“แล้วไงครับ พี่อยากให้ผมหรือไอ้แจ็ค ไปต่อยกับไอ้อิฐอีกรอบงั้นเหรอ” เก็ทถามกลับมา


“ไม่จำเป็นต้องต่อยกับไอ้อิฐอีกรอบหรอก  เพราะที่กูมา ส่วนหนึ่งกูอยากมาดูฝีมือมึงสองคนด้วย” เดย์บอกกลับ เก็ทหรี่ตาลงเล็กน้อย


“หมายความว่าพี่เดย์อยากจะต่อยกับพวกผมสองคนงั้นเหรอ” เก็ทถามเพื่อความแน่ใจ


“ใช่ พวกมึงว่าไง” เดย์ถามกลับไป


“ไอ้เก็ท สองคนนี่มันบ้ารึเปล่าวะ มึงไปชอบคนบ้าๆแบบนี้เนี่ยนะ” แจ็คถามขึ้นอย่างขำๆ


“เงียบเถอะน่า...พี่เดย์ ผมไม่อยากทำให้พี่เจ็บตัวนะครับ” เก็ทบอกกลับมาพร้อมกับส่งสายตาวิบวับมาให้เดย์ นีลเห็นแล้วรู้สึกขนลุก ในขณะที่เดย์เฉยชากับสายตาอีกฝ่าย


“ถ้ากูไม่เจ็บ มึงนั่นแหละ ที่จะเป็นฝ่ายที่เจ็บ ตกลงว่าไง ใครจะลองกับกูก่อน” เดย์ถามอย่างไม่สนใจ


“กูเองไอ้เก็ท กูหมั่นว่ะ มึงคงไม่ว่าอะไรนะ ถ้ากูจะทำให้สุดที่รักของมึงมีแผลบ้าง” แจ็คหันไปพูดกับเก็ทเสียงเยาะๆ เก็ทมองหน้าเดย์อย่างลำบากใจ


“พี่เดย์ยืนยันแน่นอนนะครับ ว่าจะลองต่อยกับผมสองคนจริงๆ” เก็ทถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ


“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอ เก็ทเลยหันไปหาเพื่อนตนเอง


“โอเค อย่าเล่นหนักมากนะไอ้แจ็ค เพราะกูอยากทำให้พี่เค้าช้ำด้วยฝีมือกูเองมากกว่าว่ะ” เก็ทพูดขึ้นอย่างกำกวม แจ็คหัวเราะขำออกมาเบาๆ ก่อนที่นีลกับเก็ทจะขยับออกห่างจากเดย์และแจ็ค


“บุหรี่น่ะ จะสูบเสร็จรึยัง” แจ็คถามขึ้น เพราะเดย์ยังคงสูบบุหรี่อยู่


“กูตีกับมึงไปด้วย แล้วก็สูบบุหรี่ไปด้วยก็ได้ ถ้ามึงไม่ว่าอะไร” เดย์บอกกลับมา ซึ่งแจ็ครู้สึกเหมือนโดนดูถูกไม่น้อย เขากัดฟันกรอด แล้วพุ่งตรงเข้าหาเดย์ทันที เดย์เบี่ยงตัวหลบหมัดของแจ็ค ก่อนจะเตะไปที่ข้อพับของแจ็คอย่างแรง จนแจ็คล้มลงคุกเข่าอยู่กับพื้น เพราะไม่ทันระวังตัว เดย์ก็สูบบุหรี่ด้วยท่าทีนิ่งๆ


“อะไรวะ จะคุกเข่าขอโทษกูรึไง” นีลถามอย่างขำๆ เพราะแจ็คคุกเข่าหันหน้าไปทางนีลพอดี แจ็คขยับลุกยืนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมองหน้าเดย์อย่างโกรธเคือง


“มึงอย่ามาล้อเล่นกับกูแบบนี้นะ” แจ็คว่าออกมาเสียงเข้ม ก่อนจะพุ่งเข้าหาเดย์อีก เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะเหนื่อยหน่ายกับคนที่จ้องจะพุ่งเข้าต่อยอีกฝ่ายด้วยอารมณ์โกรธ มากกว่าจะศึกษาชั้นเชิง เพราะมันจะทำให้มีช่องว่างมากมายและทำให้พลาดพลั้งได้ง่าย เหมือนกับแจ็คในตอนนี้


พลั่ก! หมั่บ! ปึก!

“อั่ก..” แจ็คล้มลงไปนั่งคุกเข่าที่พื้นอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดและมึน เนื่องจากตอนที่เขาพุ่งเข้าหาเดย์ เดย์ก็เบี่ยงตัวเล็กน้อย พร้อมกับตีเข่าเข้าไปตรงกลางลำตัวของแจ็ค และจังหวะที่แจ็คตัวงอเพราะความจุก มือข้างที่ไม่ได้ถือบุหรี่ของเดย์ก็คว้าไปที่เส้นผมของแจ็ค ก่อนจะใช้สันมือข้างที่ถือบุหรี่ฟันลงไปที่ท้ายทอยของแจ็ค แล้วเดย์ก็ปล่อยมือ แจ็คถึงได้ร่วงลงไปนั่งคุกเข่าอยู่อย่างนั้น เก็ทขมวดคิ้วเข้าหากันทันที พร้อมกับมองเข้าไปในตัวบ้าน


“ไง ยังไหวมั้ย” เดย์นั่งยองๆตรงหน้าของแจ็ค พร้อมกับพ่นควันบุหรี่ใส่ก่อนจะถามขึ้นเสียงเรียบนิ่ง


“ไอ้สัด!” แจ็คฟิวส์ขาด เพราะเหมือนโดนดูถูกมากขึ้นเรื่อยๆ


“ไอ้แจ็ค ใจเย็นเว้ย” เก็ทตะโกนบอกเพื่อนตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าแจ็คจะไม่ฟัง เขาพุ่งเข้าหาเดย์เหมือนกับพวกมวยวัด ที่สาวหมัดระรัว เดย์มียกแขนขึ้นมาตั้งการ์ดกันบ้าง สวนกลับไปบ้างทั้งมือ เท้า และ..


“อ๊ากกก..ไอ้เหี้ย” แจ็คร้องลั่น เมื่อแขนของเขาไปโดนบุหรี่ของเดย์เป็นแนวยาว เดย์ส่ายหน้าไปมาช้าๆ


“มึงมาโดนเอง กูอุตส่าห์เอาหลบแล้วนะ” เดย์พูดขึ้น นีลรู้สึกเหมือนดูละครตลกมากกว่าละครบู๊


“ไอ้แจ็ค มึงพอเลย” เก็ทรีบมาดึงเพื่อนตัวเองเอาไว้


“มึงอย่ามาห้ามกูไอ้เก็ท ยังไงกูก็จะเล่นไอ้นี่ให้ได้” แจ็คว่าออกมาอย่างแค้นเคือง ที่เขาแทบจะทำอะไรเดย์ไม่ได้เลย


“กูเอง” เก็ทเสนอตัวขึ้น เพราะรู้ว่าเพื่อนกำลังขาดสติ และคงสู้เดย์ไม่ได้ เท่าที่มองเก็ทคิดว่าเดย์คงเป็นมวยอยู่ไม่น้อย เก็ทเองก็เคยเล่นมวยมาบ้างเหมือนกัน


“เพื่อนมึงสู้แค่นี้เหรอวะ” เดย์ถามขึ้น


“ใช่ ผมจะสู้กับพี่เอง” เก็ทบอกกลับมา

“แต่ถ้าผมทำพี่เจ็บตัว พี่คงไม่ว่าอะไรผมนะ” เก็ทพูดพร้อมกับยกยิ้ม


“ตามสบายเลย” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะทิ้งบุหรี่ลงพื้น แล้วหมุนคอขยับไหล่เพื่อยืดเส้นยืดสายอีกนิด แต่เดย์ไม่ขยับเข้าหาเก็ท เขายืนนิ่งอยู่เฉยๆ เก็ทรู้ว่าเดย์ต้องการให้เขาตรงเข้าไปก่อน และถ้าเขาจะพุ่งเข้าหาเดย์ เขาต้องระวังตัวให้มากขึ้น เก็ทขยับเท้าไปข้างหน้าแล้วยกขาสูงขึ้นเตะ เดย์ยกท่อนแขนขึ้นมากัน ก่อนจะเตะกลับบ้าง เก็ทเองก็เหมือนจะระวังตัว เขาก็ป้องกันตัวเองได้

“ใช้ได้นี่” เดย์พูดขึ้น เก็ทยิ้มรับ และเริ่มจะเข้าหาเดย์อย่างย่ามใจ แต่ครั้งนี้เก็ทพลาดเพราะเดย์พุ่งเข้ามาหาเขาก่อน ฝ่าเท้าหนักๆถีบเน้นมาที่หน้าท้องของเขา ทำให้เก็ทถลาถอยอย่างเสียหลัก และเดย์ไม่รอช้า ไม่ปล่อยเวลาและช่องว่างให้เสียเปล่า เขาปล่อยหมัดเข้าไปต่อยเก็ทอย่างแรง จนเก็ทได้กลิ่นคาวเลือดในปากแล้วเขาก็ล้มลงไปที่พื้น แจ็ครีบวิ่งไปประคองเพื่อนตัวเองทันที


“ถุย..” เก็ทถ่มน้ำลายที่มีเลือดผสมออกมาลงที่พื้น แล้วใช้หลังมือเช็ด

“ถึงผมจะชอบพี่ แต่อย่าคิดว่าผมจะออมแรงให้พี่นะพี่เดย์” เก็ทพูดขึ้นอย่างขุ่นเคือง


“นี่มึงเอาจริงแล้วเหรอวะ ฮ่าๆ” นีลหัวเราะออกมาอย่างขำๆ เก็ทหายใจเข้าออกอย่างหงุดหงิด ก่อนจะพุ่งเข้าต่อยกับเดย์อีกครั้ง มีบ้างที่เดย์โดนสวน แต่เก็ทโดนเข้าไปเยอะกว่า จนแจ็ครู้สึกว่าทางฝั่งตัวเองเสียเปรียบแน่ เขารีบวิ่งเข้าไปในบ้าน ไม่นานก็มีกลุ่มคนประมาณ 6-7 คนเดินออกมาพร้อมกับแจ็ค แต่ละคนถือไม้ ถือขวดออกมาด้วย

“นี่ใช่มั้ยวะ ที่มึงบอกกูน่ะไอ้เดย์” นีลพูดขึ้น เดย์พยักหน้ารับ


“พอแล้วไอ้เก็ท ไม่ต้องไปต่อยกับมันละ มึงอยากได้มันเป็นเมีย กูก็จะจัดให้มึงเอง” แจ็คพูดออกมาอย่างขุ่นเคือง ที่เขากับเก็ทสู้เดย์ไม่ได้  ก็เลยจะใช้พวกที่มากกว่ามาจับเดย์


“สรุปว่ามึงคิดว่าการใช้พวกเยอะๆ มันดีกว่างั้นเหรอ” เดย์ถามกลับไป


“ผมก็ไม่ค่อยชอบวิธีนี้เท่าไร แต่ถ้าจำเป็น ผมก็ต้องทำ” เก็ทตอบกลับ เดย์มองทุกคนอย่างสำรวจก็รู้ว่าไม่มีใครพกปืนแน่นอน ความจริงนีลเอาปืนมาด้วย แต่เดย์ไม่อยากให้ใช้โดยไม่จำเป็น เพราะคิดว่าเรื่องนี้จัดการได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้อมากมายนัก


“งั้นเหรอ ก็ดี อ่อ มึงจำที่กูถามมึงได้มั้ย ว่ามึงชอบแมวรึเปล่า” เดย์ถามเก็ทกลับไป เก็ทขมวดคิ้วเข้าหากัน ส่วนนีลก็เดินไปที่ประตูรั้วบ้านของแจ็ค พร้อมกับส่งสัญญานเรียกใครบางคน


“จำได้ พี่ถามทำไม” เก็ทถามกลับ เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“ก็ไม่มีอะไรมาก ไหนๆมึงก็พาเพื่อนมากมายมาเล่นกับกู กูก็อยากจะพาแมวของกูมาเล่นกับพวกมึงบ้าง คงไม่ว่ากันนะ” พอเดย์พูดจบ รถบรรทุกขนาดสี่ล้อ แบบมีตู้ปิดก็ขับถอยเข้ามาในบริเวณบ้าน โดยมีนีลเป็นคนไปเปิดประตูรั้วให้ กลุ่มของเก็ทต่างมองกันอย่างงุนงง



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฮ่าๆๆ อาจจะดูเก่งเวอร์ไปหน่อยนะคะ ทำไงได้ เดย์ลูกรักยอนิมอ่ะ ฮ่าๆ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น