Snow

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่29 งอนเมีย

ชื่อตอน : ตอนที่29 งอนเมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 54.5k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2560 13:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่29 งอนเมีย
แบบอักษร

​คามีลอนุญาตให้มิรินออกไปด้านนอกกับจั่นและให้ยูชดูแล แต่ดูเธอสิจนป่านนี้แล้วเธอยังไม่กลับมาเลยโทรหายูชก็ไม่รับสาย ต้องออกไปตามเองแล้วละมั้ง

"จั่นเอาของไปเก็บเถอะจ้ะเหนื่อยมามากแล้ว"มิรินเดินเข้ามาพอดี เมื่อเห็นคามีลตีหน้ายักษ์อยู่จึงสั่งให้จั่นไปพัก

"ไอยูช มึงมีโทรศัพท์แล้วไม่รับ เอาไปเผาทิ้งซะ"คามีลสนใจลูกน้องคนสนิทที่พึ่งเดินเข้ามา 

"ขอโทษครับนาย โทรศัพท์แบตหมด"ยูชบอกอย่างกลัวๆก่อนจะหันหน้าไปขอความช่วยเหลือจากมิริน

"พี่ยูชไปพักเถอะค่ะ"มิรินพูดทำให้ยูชยิ้มแฉ่ง

"ใครสั่งให้มึงไป"คามีลพูดเสียงดัง จนยูชสะดุ้งโหยง

"คามีล มิรินเหนื่อยจังพาไปพักหน่อย"มิรินเมื่อเห็นคามีลดุลูกน้องก็เข้าไปอ้อน 

"มิริน คุณทำแบบนี้ลูกน้องผมจะเสียนิสัย"คามีลพูด

"นะค่ะ มิรินเหนื่อย"มิรินอ้อนหนัก

"นี่มันกี่โมงแล้วมิริน"คามีลดุภรรยาตัวน้อยของเขาที่ออกไปตั้งแต่เช้าแต่ตอนนี้สองทุ่มแล้ว

"พึ่งสองทุ่มเอง ก็กลับมาแล้วไง ขี้บ่นไปได้"มิรินว่าดมื่อเขาดุเธอ

"นายครับไม่ได้ไปเถลไถลที่ไหนเลยนะครับ"ยูชผู้รับชะตากรรมกับมิรินพูดขึ้น

"นี่ขนาดไม่เถลไถล ยังกลับขนาดนี้ แล้วถ้าเถลถไลไม่กลับพรุ่งนี้เลยละวะ"คามีลมองด้วยตาคมดุ

"ก็กลับมาแล้วไง พูดไม่รู้เรื่อง ชิ"มิรินว่าก่อนจะเดินขึ้นไปด้านบน ทำให้คามีลต้องเดินตามไปก่อนจะทิ้งท้ายให้ยูช

"มึงเตรียมตัว....ได้เลยยูช"คามีลรีบตามคนตัวเล็กขึ้นไป

มิรินเดินเข้ามาเปิดไฟในห้องกว้างก่อนจะนั่งลงบนเตียงและเปิดโทรทัศน์ดูซีรี่ย์ แต่ต้องหงุดหงิดเมื่อคามีลปิดมันลง

"คามีล โธ่!กำลังสนุก"มิรินทำหน้าเซ็งและนอนลงหนีความผิด

"มาคุยกันให้รู้เรื่องนะมิริน"คามีลดึงแจนมิรินให้ลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง

"อาบน้ำก่อนนะ ค่อยมาคุย"มิรินบอกและลุกขึ้นด้วยความเร็วก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำ เธออยู่ในห้องน้ำเป็นชั่วโมงเพื่อรอให้คามีลหลับ เพราะเรื่องนี้เธอผิดจริงๆ ทั้งที่สัญญากับเขาว่าจะกลับหกโมงเย็นแต่ดันเดินดูของเพลินไปหน่อย

"เห้อ"มิรินโล่งอกเมื่อเห็นเขาหลับไปแล้ว

"มานี่เลยหนูน้อยจอมแสบ"คามีลฉวยโอกาสตอนที่มิรินหันหลังคว้าเอวล้มลงบนที่นอนนุ่ม

"ว้ายยย แกล้งหลับเหรอ"มิรินว่าและดิ้นขลุกขลัก

"ไปไหนมาทำไมกลับดึกดื่น"คามีลกอดแน่นใบหน้าซุกไซร้ซอกคอขาวที่หอมกลิ่นสบู่จางๆ ให้ตายซิเขาแพ้เธอทุกที

"ดึกอะไร สองทุ่มเอง"มิรินบอกเสียงเบา

"เองเหรอมิริน ตั้งสองทุ่มต่างหาก"คามีลหมั้นไส้งับเข้าไหล่นุ่มจนเกิดรอย

"โอ้ย เจ็บนะไหนว่าจะให้อิสระกันไง"มิรินหาข้ออ้าง

"ก็อิสระให้แล้วไง แต่คนรอเป็นห่วงไม่เข้าใจหรือไง"คามีลพูดและทำเสียงงอนคนตัวเล็ก

"ขอโทษนะค่ะ อย่างอนเลยนะค่ะคนดีของมิริน"มิรินพูดเสียงหวานจนเขาอมยิ้ม

"หึ ใช่สิตอนไปเที่ยวคงจะเจอหนุ่มๆเลยลืมผัว"คามีลแกล้ง

"ไม่เจอหนุ่มที่ไหนเลย"มิรินเบียดอกนุ่มกับแขนแกร่ง

"กินนมหน่อย แล้วจะให้อภัย"คามีลบอกเสียงขรึมสายตาเจ้าเล่ห์

"ไม่เอา ง่วงจังเลยนอนดีกว่า"มิรินว่าแล้วหลับตาลง เมื่อเห็นว่าเงียบๆจึงลืมตาอีกครั้งแต่ก็ไม่เจอเขาแล้ว เพราะห้องทำงานปิดประตูลงดังปัง

คามีลเขาไม่ได้งอนอะไรหรอกแต่อยากจะแกล้งเด็กดื้อเลยเดินออกมานอนที่ห้องทำงานแทน แค่รอมิรินและเชื่อว่าเธอต้องตามหาเขา

มิรินนอนไม่หลับเมื่อสี่ทุ่มแล้วเขายังไม่กลับเข้ามา เขาคงจะโกรธเธอจริงคิดดังนั้นจึงเดินไปตามเขาที่ห้องทำงานแต่เห็นคนตัวโตนอนอยู่บนเตียงที่แยกออกไปอีกห้องจึงเดินเข้าไปกอดเขา

"นอนด้วยนะมิรินนอนไม่หลับ"มิรินพูดเสียงเบาก่อนจะปิดโคมไฟหัวเตียงและถอดชุดนอนออกเหลือแต่แพนตี้ตัวจิ๋ว

"ทำอะไร"คามีลตื่นขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กนอนทับเขา

"นอนด้วย"มิรินบอกเสียงเบาท่ามกลางความมืด

มิรินนอนทับตัวเขาทั้งร่างเปลือยแต่เมื่อเห็นเขายังนิ่งเธอจึงข่มตาหลับทั้งอย่างนั้น ง้อขนาดนี้ไม่เอาก็ตามใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}