ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 14

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 14

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.7k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2560 23:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 14
แบบอักษร

ทางเลือกที่ :: 14

2 เดือน

สองเดือนมานี้ผมอยู่โดยไม่มีบอส ไม่มีพ่อของลูกและมันทำให้ผมรู้ว่าผมไม่ตายถ้าไม่มีเขา เราไม่ได้รักกันแต่ผมแค่ชอบบอสเท่านั้น มันคงง่ายถ้าผมจะตัดใจแล้วที่ทำให้ผมตัดใจได้ง่ายกว่าก็คงเพราะคุณโอ๊คมาเยี่ยมผม ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขามาทำไมทั้งที่เราคุยกันแค่ครั้งเดียวแล้วมาบ่อยมากๆเลยด้วย

“ลองกินต้มขาหมูสิครับ แม่ผมทำมาเลยนะ”

“เอ่อ ขอบคุณครับแล้วคุณโอ๊คมีธุระอะไรกับนนท์หรือเปล่า?”

พอผมถาม คุณโอ๊คเงียบไปนิดก่อนยิ้ม..เขินๆหรอ?

“ก็..เฮ้อ ผมชอบคุณนนท์ตั้งแต่วันที่ผมเข้าไปช่วยคุณ ตกใจเหมือนกันที่เป็นผู้ชายแต่ผมหยุดคิดถึงคุณไม่ได้เลย ฮ่ะๆๆ ฟังดูไม่น่าเชื่อ…แต่มันเป็นจริงๆครับ”

คุณโอ๊คนั่งก้มหน้าแล้วเกาท้ายทอยเขินๆ ผมหัวเราะแล้วลุกไปหยิบผลตรวจมาให้เขาดูถ้าเขารู้ว่าผมประหลาด..เขายังจะชอบผมอยู่มั้ย?

“อะไรครับ?”

“ลองอ่านดูสิครับ”

ผมพูดยิ้มๆ คุณโอ๊คขมวดคิ้วก่อนหยิบไปอ่าน

“เดี๋ยวนะ..คุณ..ท้อง?”

“ครับ..”

แล้วผมก็เล่าให้ฟังว่าทำไมผู้ชายอย่างผมท้องได้ คุณโอ๊คตกใจมากๆมากจนหน้าซีด เขาวางมันลงแล้วจับมือผมบีบจนเจ็บ

“ถ้านั่นเป็นความจริง..ผมคงต้องห่างจากคุณ”

“มันน่ารังเกียจใช่มั้ยล่ะครับ? ผมรู้อยู่แล้วล่ะ..ผู้ชายที่คุณเห็นในวันนั้นคือพ่อของเด็กและเขาต้องการให้นนท์ทำแท้ง น่าตลกนะครับว่ามั้ย?”

“เปล่าครับ..ผมไม่ได้รังเกียจแต่เพราะคดีนี้ผมเคยได้ยินมา ผมไม่อยากให้พวกเขาพาตัวคุณไป”

“หมายความว่าไงครับ?”

“เท่าที่รุ่นพี่ในสน.เล่าให้ผมฟัง พวกเขาต้องการช่วยพวกคุณผ่าตัดเอามดลูกออกมา พวกเขาลงความเห็นว่ามันไม่เหมาะสมที่จะอยู่ในตัวผู้ชายถึงแม้คดีนี้จะปิดไปแล้วแต่ยังเป็นคดีที่ถูกพูดถึงอยู่ในสน.ทุกสน. ผมเห็นแววตาคุณตอนพูดเรื่องท้อง..คุณคงรักเด็กมากและมันอาจจะเป็นความสุขของคุณเพราะงั้น…”

“ถ้าไม่พูดก็ไม่มีใครรู้นี่ครับ..อีกอย่างต่อให้เอาออกไปพวกเราทั้งเจ็ดคนล้วนตายกันหมดยิ่งถ้ามันสมบูรณ์แล้วมันก็เปรียบเหมือนอวัยวะที่สำคัญหนึ่งอย่าง..คงเอาออกไม่ได้”

พวกเราทุกคนรู้เรื่องนี้ดีขนาดตอนเอาเข้าจะเป็นจะตายแล้วนะถ้าเอาออก..ก็ไม่ต้องพูดถึงว่าจะอยู่กันได้มั้ย พวกนักวิทยาศาสตร์และหมอพวกนั้นรู้ดีถึงได้ใช้เด็กจำนวนมากไงล่ะ พอคนนี้ตายก็เอาคนนั้นมาเเทน พวกผมเหมือนผักปลาของพวกมัน กลิ่นเลือดที่คลุ้งอยู่ในห้องผ่าตัดแสนอับนั่นน่ะ…ผมไม่เคยลืม เสียงกรีดร้องของความทรมานก่อนสิ้นใจของเด็กๆมันน่าสงสารมากแต่ที่น่าสงสารที่สุดคือรัน…น้องชายผมถึงเราจะไม่ใช่สายเลือดเดียวกันแต่เราเจ็ดคนผูกพันธ์กันมากๆ วันที่รันถูกพาออกไปแล้วกลับเข้ามา รันร้องจนไม่มีน้ำตาจะไหล เลือดที่ไหลตามเรียวขามันไหลจนแทบจะเรียกว่าบ่อเลือดได้เลยและเพราะเสียเลือดมากรันเลยต้องกินยาบำรุงเลือดและยาแก้ปวดตลอดเวลา จาเองก็เกือบตายเหมือนรันแต่ที่น่าตกใจคือนะโม..น้องไม่ร้องสักแอะแถมยังสมบูรณ์ด้วยแต่พวกเรารู้ว่านะโมเจ็บใจ เสียใจแต่น้องไม่แสดงออก

“นนท์…นนท์..คุณนนท์!”

“ค ครับๆ ว่าไง?”

ให้ตายสิพอคิดเรื่องพวกนั้นทีไรผมมักเหม่อลอยตลอดเลยนี่ถ้าเดินอยู่ก็คงถูกรถชนตายไปแล้ว

“ผมกลับก่อนนะครับแล้วจะมาใหม่ คงต้องหาของบำรุงมาด้วย”

“ฮ่ะๆ ขอบคุณนะครับ”

ผมมาส่งคุณโอ๊คที่รถ คุณโอ๊คมองหน้าผมยิ้มๆก่อนที่เขาจะโน้มหน้าเข้ามาแล้ว

จุ้ป…

“ดูแลตัวเองดีๆนะครับ”

เขาหอมแก้มผมแล้วรีบขึ้นรถขับออกไปเลย ผมยังอึ้งอยู่พอได้สติก็หัวเราะออกมาแล้วเดินเข้าบ้าน..เขานี่..เป็นตำรวจที่น่ารักจริงๆเลยนะ

::

::

ยักษ์กับรุจยังไม่ได้กลับไปทำงานที่ผับเพราะหลุยส์ยังไม่ติดต่อมาและดูท่าว่าจะไม่เลย..บางทีหลุยส์อาจจะคิดไม่ได้จริงๆ

“พี่ยักษ์กินเยอะๆสิฮะ”

แถมรุจก็เอาแต่ขุนเขาจนน้ำหนักขึ้นแล้วขึ้นอีกคงเพราะรุจได้เห็นรูปตอนผอมแล้วแน่ๆ ยักษ์ยิ้มขำปนเอ็นดูก่อนรวบตัวรุจมากอดแม้จะยังไม่ได้มีอะไรกันแต่ยักษ์ก็รักรุจมากๆ

“กลัวพี่ไม่อ้วนหรือไง? แค่นี้พี่ก็เหยียบเก้าสิบได้แล้วมั้ง”

“เอาอีกเยอะๆเลยสิ ถ้าพี่ผอม…พี่ก็หล่ออ่ะ ผู้หญิงก็ต้องเข้ามาแย่งรุจ รุจสู้อะไรได้”

“หึๆ ไม่ว่าจะอ้วนหรือผอม..พี่รักรุจคนเดียว พวกนั้นก็แค่ชอบภาพลักษณ์เท่านั้นพวกมันไม่เหมือนรุจ”

รุจเบ้ปากแล้วซบหน้ากับไหล่ก่อนกอดยักษ์แน่น

“ห้ามผอม..นี่คือคำสั่ง!”

ยักษ์หัวเราะชอบใจแต่ไม่รับปากเพราะบางครั้งเวลาไปไหนมาไหนคนชอบมองรุจกับเขาแปลกๆและเขาเองไม่อยากให้อายรุจอายแม้รุจจะไม่พูดไม่อะไรก็ตามแถมยังชอบให้เขากินเยอะๆอีกต่างหาก เขาขอบในส่วนนี่ของรุจแต่มันต้องมีเวลาที่เขาจะกลับไปผอมแล้วยืนข้างรุจอย่างมั่นใจ

Rrrrr~

แต่แล้วความสุขก็หยุดลงเมื่อมีสายเข้า ยักษ์เอื้อมหยิบโทรศัพท์มาก่อนยกยิ้มเพราะเบอร์ที่โทรเข้ามาคือเพื่อนรักของเขาเอง

[หลุยส์]

“รุจครับ..มันโทรมาแล้ว”

รุจเงยหน้าขึ้นแล้วดูเบอร์ที่หน้าจอ บอสของเขาโทรมาจริงๆด้วย รุจมองหน้ายักษ์แล้วยิ้มออกมา…บางทีหลุยส์อาจจะคิดได้จริงๆ..?

“ว่าไง?”

ยักษ์รับสายแล้วเปิดสปีกเกอร์โฟนให้รุจฟังด้วย

(ขอโทษว่ะ..กูไปคิดมา..ก็จริง ยังไงมันก็ลูกกูถึงกูไม่อยากได้ก็เถอะ)

“คิดจริงๆหรอวะ?หรือแค่พูดให้กูกลับไปทำงาน? เอาจริงถ้าไม่ได้ทำงานกับมึงกูก็ไม่อดตาย มึงก็รู้นะหลุยส์”

(เออ มึงรวย กูรู้หรอกน่า..แต่กูคิดจริงๆ..ลูกคือลูก..กูจะไปขอโทษมัน…แต่กูไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน)

ยักษ์มองหน้ารุจเพราะที่หลุยส์พูดมามันไม่มีหลักประกันว่าคำพูดนั้นจริงจังและจริงใจแค่ไหนแต่ถึงอย่างนั้นยักษ์กับรุจก็อยากให้หลุยส์ไปพูดกับนนท์และขอโทษนนท์ซะ

“กูจะให้ที่อยู่แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้..กูขอเช็คเพื่อความแน่ใจว่ามึงไม่ได้ตอแหลกู”

(เออๆ กลับมาทำงานด้วยไอ้เวร)

หลุยส์วางสายไป ยักษ์ไหวไหล่นิดๆแล้วพารุจกลับมาที่ผับ

::

::

ขณะเดียวกันหลังจากหลุยส์วางสายไปแล้วเขาก็ถินหายใจเอือมๆแล้วกรอกตาไปมา

“กูต้องเล่นละครเพื่อเอาที่อยู่มันเนี่ยนะ? หึ น่าเบื่อชิบ”

ความจริงแล้วหลุยส์ไม่ได้รู้สึกผิดหรือคิดอะไรได้เลย เขาแค่อยากไปเจอนนท์และพูดให้นนท์รู้สึกตัวว่าเด็กที่เกิดมามันเกิดมาโดยที่ไม่มีใครต้องการ…และทางที่ดีควรกำจัดมันไปซะ

สองเดือนมานี้ที่เขาไม่ได้เห็นนนท์เลยมันทำให้เขาหงุดหงิดและคิดไปต่างๆนาๆว่าของเล่นของเขาจะมีคนอื่นมาเล่นหรือเปล่าแค่คิดมันก็หงุดหงิดจนต้องระบายทำลายข้าวของในบ้านและห้องที่ผับจนพังเละต้องซื้อเปลี่ยนทีเกือบแสนแต่เขาไม่สนเพราะเงินที่เสียคือเงินที่เขาหามาเองเพราะงั้นเวลาหงุดหงิดหรือไม่พอใจของในห้องคือกระสอบทรายดีๆนี่เอง

“เอาวะ..เล่นก็เล่น”

หลุยส์ออกจากห้องเดินลงมาชั้นล่างและบอกให้พนักงานเตรียมเปิดร้านทั้งผับทั้งกาสิโน

“บอสคะ เอ่อ คืนนี้หวาน…ไปหาบอสได้มั้ยคะ?”

“ไปตายไป”

หวานรู้สึกเสียหน้าที่หลุยส์พูดใส่หน้าแถมไม่สนใจกันเลยด้วยซ้ำแต่หวานไม่ยอมแพ้ มือเรียวจับแขนแกร่งแล้วขยับเข้าใกล้พร้อมกับเอาหน้าอกเบียดชิดแนบกับแขนแกร่ง

“นนท์ก็ไม่อยู่แล้ว..บอสไม่เหงาบ้างหรอคะ? หวานอยากทำเหมือนที่ผ่านมา..บอสเรียกหวานสิคะ”

หลุยส์มองหน้าหญิงสาวแล้วแค่นยิ้มก่อนสะบัดแขนออก

“กับมึงกูไม่ใช้มันเด็ดขาด..อย่างมากก็แค่นิ้วหรือของใช้ที่ยัดเข้าไปได้เท่านั้น อย่าหวังว่าจะไต่เต้าขึ้นมาเป็นเมียกู”

“แล้วบอสใช้กับนนท์ทำไม! บอสรักมันหรอคะ!?”

เพียะ!

หวานหน้าหันทันทีที่พูด หลุยส์กัดฟันกรอดก่อนบีบแก้มขาวแล้วมองหน้าหวานด้วยสายตาไม่พอใจ

“กูใช้เพราะมันสะอาดกว่ามึง สวยกว่ามึงและกูไม่ได้รักมัน! ขืนมึงพูดอีกครั้ง..เตรียมลาโลกได้เลย อ้อ กูไม่ติดคุกด้วยนะแค่จ่ายเงินก็จบ คิดเอาว่าอยากตายหรืออยากอยู่ต่อ…กะหรี่เอ้ย!”

หลุยส์สะบัดมือออกจากแก้มขาวแล้วเช็ดกับกางเกงอย่างรังเกียจ หวานหน้าชาแล้วร้องไห้ก่อนเดินไปหลังร้าน หลุยส์ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ หลุยส์ส่ายหัวเอือมๆก่อนรอยักษ์กับรุจมา ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องเอาที่อยู่นนท์มาให้ได้

หวานเดินมาหลังร้านแล้วกลับออกมาที่หอพัก เธอเดินขึ้นห้องของเธอไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เสียใจ โกรธแค้นและชิงชัง อิจฉา ริษยาและต้นเหตุของความรู้สึกทั้งหมดก็คือนนท์

“กรี๊ดดดดด! ฮึก เพราะแกคนเดียวนนท์!! ถ้าแกไม่มาที่นี่! ฮึก ฉันก็คงไม่เป็นแบบนี้!!”

หวานกรี๊ดลั่นห้องแล้วทรุดตัวนั่งกับพื้นก่อนี้องไห้โฮที่จริงเธอไม่ใช่คนแบบนี้เลย..ถูกบอสเมินไม่สนใจก็ตั้งหลายปี ทุกคนที่นี่ต่างโดนเหมือนกันหมดทำไมเธอไม่อิจฉา?ทำไมไม่รู้สึกอะไรเลย?แต่พอนนท์เข้ามา นนท์ได้มีอะไรกับหลุยส์ หลุยส์ดูสนใจนนท์เป็นพิเศษและตัวเธอเอง..ก็เริ่มเกลียดนนท์ อิจฉานนท์ ไม่เข้าใจหลายๆสิ่งสุดท้ายแล้ว..มีหนทางเดียวที่จะกำจัดความรู้สึกนี้ได้…คือนนท์ต้องหายจากหลุยส์ไปซะ

“ฮึก ฉันไม่ยอม ฮึก ไม่ยอมเป็นแบบนี้แน่…”

หวานยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหารุจ…เธอต้องการรู้ที่อยู่ของนนท์แต่จะทำให้นนท์เสียใจให้เท่ากับเธอได้ยังไง?

“…ถ้าแกเสียลูกแกไปคงดี..แต่ตอนนี้มันยังไม่เป็นตัวสินะ ฮึก รอฉันก่อนนนท์…แล้วแกจะได้เห็นภาพที่ลูกแกหลุดออกมา ฮึก แกต้องเสียใจให้มากกว่าฉัน!”

ตอนนี้ก็คงทำได้แค่รอ…สองเดือนที่นนท์ไปนนท์ก็น่าจะได้สองเดือนเหมือนกันเพราะงั้น…เจ็ดเดือน เธอจะรอ..รออย่างใจเย็น…

::

::

“กี่เดือนแล้วนนท์”

“สองครับป้าสา”

“สองหรอ? ดูใหญ่นิดๆนะ ลูกแฝดหรือเปล่าเรา”

“ไม่รู้เหมือนกันครับ..ถ้าแฝดก็คงดี”

ถ้าได้แฝดผมคงไม่เหงาแน่ๆและลูกก็จะได้มีเพื่อนเล่น..ดีใช่มั้ยล่ะครับ?แต่ถ้าได้แฝดจริงๆผมก็ต้องคิดชื่อไว้สองชื่อถ้าเป็นแฝดหญิงก็น้องลดากับน้องณดาแต่ถ้าเป็นแฝดชายก็น้องลูสท์กับน้องไนน์…พอคิดตรงนี้แล้วจักกี้แปลกๆแฮะ ผู้ชายมีลูก ฮ่ะๆ น่าขำดี

“เราไปบ้านได้แล้วจะได้พัก นี่ค่าจ้างจ้ะ”

“ขอบคุณครับ”

ผมยกมือไหว้ปาสาแล้วรับเงินมาช่วงนี้ป้าสาแกไม่ยอมให้ผมช่วยเก็บร้านคงเพราะผมท้องโตขึ้นล่ะมั้งแกเลยกลัวแต่แค่สองเดือนเองนะยังไม่ใหญ่เท่าไหร่เลย ผมกลับมาบ้านแล้วยืนหน้ากระจกก่อนถกชายเสื้อขึ้น สองเดือนเอง..แต่ท้องนูนมาก..หรือบางทีผมอาจจะได้แฝดจริงๆนะ? ดีใจอ่ะ..ผมดีใจมากๆท้องเดียวแต่ได้ลูกสองคน..ความสุขชิ้นใหญ่เลยล่ะ

“แม่รออยู่นะ..รีบออกมาให้แม่เห็นหน้าได้แล้ว”

ผมพูดยิ้มๆแล้วมองเงาตัวเองในกระจก..จะว่าไปก็ดีเหมือนกันนะที่ท้องได้ ผมจะได้มีลูกน่ารักๆ เลี้ยงลูกคนเดียวอย่างมีความสุข เฮ้อ แค่คิด…ก็ยิ้มไม่หุบแล้วสิ

เก้าเดือนเร็วๆเถอะ อยากเห็นหน้าลูกใจจะขาดแล้วนะครับ!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น