Hednangfah[เห็ดนางฟ้า]

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 4 : จอมเผด็จการ [100%]

ชื่อตอน : Chapter 4 : จอมเผด็จการ [100%]

คำค้น : ฮานิ มาร์ค exid got7 สวย หล่อ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 13:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 : จอมเผด็จการ [100%]
แบบอักษร

"ผมอยากเลือกสิ่งที่ดีที่สุด เหมือนที่ผมเลือกคุณไง"


Chapter 4 : จอมเผด็จการ

"ไม่ต้องกลัวผมขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่ทำอะไรคุณตรงนี้หรอก ถ้าจะทำ ทำในห้องไม่ดีกว่าหรอ?" เหือก ฉันกลืนน้ำลายลงคอ 

"ฮ่าๆ คุณนี่ตลกนะคะ" ฉันเเกล้งโง่ทำเป็นไม่รู้ว่าเขาคิดจริง ติ่ง เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก  ฉันก็รีบก้าวขาออกจากลิฟต์ไปอย่างรวดเร็ว เเล้วรีบเดินออกไปเพื่อไปขึ้นเเท็กซี่ ฉันหันหลังไปดูว่าเขาจะตามฉันมามั้ย เเต่ไม่มี่วี่เเววเขาเลย 

"เฮ้อออ"  โล่งอก ฉันเดินไปเรียบไปตามข้างทาง 

"รถเเท็กซี่เเถวนี้มันหายากหาเย็นวะ"  ฉันบ่นออกมาด้วยความหัวเสีย นี่มันหน้าบริษัทระดับโลกเชียวนะ เเหม่งไม่มีเเท็กซี่สักคันนี่นะ สมเหตุสมผลมากคะ

 เอี๊ยด! อยู่ๆก็มีรถสปอตมาจอดตรงที่ๆ ฉันยืนอยู่ก่อนจะลดกระจกลง เผยให้เห็นคนขับรถที่ฉันเพิ่งจะมองหาเขาเมื่อกี้ ไม่ได้เดินตามมาเเต่ขับรถมาเลยจ้า 


"ให้ผมไปส่งมั้ยครับ" ฉันว่าละมันต้องเป็นเเบบนี้ นี่เขาลงทุนปิดถนนเลยปะ หรือจ้างเเท๊กซี่ให้ไปทางอื่น ถ้าเป็นอย่างที่ฉันคิดจริงนี่คือเขาบ้ามากนะเนี้ย


"ไม่เป็นไรค่ะ"  จะโทรเรียกอิเจ๊มามารับ ก็กลัวบาปไปขัดความสุขเขา 

"ถ้าคุณรอเเท็กซี่เเถวนี้ คงไม่มี" โอเค สรุปคือจะเอาฉันขึ้นรถให้ได้ใช่ปะ

"แปลกนะคะ บริษัทใหญ่โตเเต่เเท็กซี่ไม่ผ่านเลย" ฉันพูดประชดเขาหวังจับพิรุจ เเต่เขาก็ยังนิ่งเหมือนเดิม

"ขึ้นรถสิครับเดี๋ยวผมไปส่ง" ฉันกรอกตาบน ก่อนจะเดินไปขึ้นรถเขาอย่างว่าง่าย

บรึ้น! พอฉันปิดประตูเท่านั้นเเหละเขาก็เร่งเครื่องอย่างเร็วพุ่งออกไป นี่ถ้าสนิทด้วยจะด่าละนะ จะรีบไปตายที่ไหนวะ บรรยากาศในรถเงียบมาก ฉันไม่พูดเขาไม่พูด มันเลยทำให้ยิ่งอึดอัด


"จอดข้างหน้า ก็ได้ค่ะเดี๋ยวฉันไปต่อเอง"  ฉันเสนอหนทางให้เขา ก็คนมันอึดอัดอะ อยู่ต่อคงอกเเตกตายพอดี

"ผมหิว ไปกินข้าวเป็นเพื่อนผมหน่อยนะ" เข้าทางเขาอีกสินะ ฉันจะเเพ้เขาทุกตรงเเบบนี้ไม่ได้นะ

"ฉันไม่.." ฉันกำลังจะพูดปฎิเสทเขาเเต่

"ขอบคุณครับ" ก็นั่นเเหละค่ะ จอมเผด็จการ


เขาพาฉันมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ดูหรู เเพง จะอวดรวยว่างั้น เหอะๆ 

"รีบเลือกเถอะคะ" ฉันพูดเมื่อเห็นว่าเขาเลือกเมนูอาหารอยู่นาน ไม่ยอมเลือกสักที ลีลาเยอะจังพ่อคู๊ณ 

"ผมอยากเลือกสิ่งที่ดีที่สุด เหมือนที่ผมเลือกคุณไง"อย่ามาพูดจาเเบบนี้เเล้วส่งสายตาเเบบนั้นมาให้ฉันนะ ฉันรู้สึกว่าใจกระตุกวูบเหมือนไม่เคยรู้อย่างนี้กับใครมาก่อน 

"ขอบคุณค่ะ ฉันจะทำงานนี้ให้เต็มที่ ที่สุดค่ะ"  บางทีเขาอาจจะหมายถึงเลือกฉันมาทำงานไง ฉันอะคิดลึกไปเอง 

"นี่เอกสารเกี่ยวกับงานที่คุณได้รับ"  เขายื่นซองเอกสารส่งมาให้ฉัน ฉันเอื่อมมือไปหยิบมา เเล้วเปิดอ่านคร่าวๆ

"โอเคค่ะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปอ่านรายละเอียดอีกที"

"เเล้วก็นี่สัญญาว่าจ้างครับ อ่านรายละเอียดดีๆนะครับ ก่อนที่คุณจะเซ็น"  สายตาของเขาดูเเปลกๆ เหมือนมีอะไรสักอย่างนึงที่เขาคิดปิดบังฉันอยู่ 

"ค่ะ" ฉันหยิบสัญญาขึ้นมาอ่าน อย่างถี่ถ้วน ละเอียดทุกบรรทัด มันก็เหมือนสัญญาว่าจ้างทั่วไปนิ เเล้วเขาจะพูดให้ฉันสับสนทำไมวะ ฉันหยิบปากกาขึ้นมา

"อ่านครบทุกตัวเเล้วหรอครับ"  ทำหน้าเเบบนั้นหมายความว่าไงยะ ฉันอ่านทุกตัวเเน่นอน

"ค่ะ ครบเเล้ว" ฉันเซ็นลงไปทั้งสองเเผ่นเรียบร้อยก่อนจะยื่นให้เขาเซ็น เขาส่งสัญญาส่วนของฉัน ที่ฉันต้องเก็บไว้ 

"คุณทำตามสัญญ​าด้วยนะครับ"

"เเน่นอนอยู่เเล้วค่ะ เอ๊ะ!" ระหว่างที่เขาเก็บเอกสารฉันสังเกตุเห็นว่าสัญญามันมีด้านหลังอีก ฉันรีบหยิบสัญญาของฉันขึ้นมาดูเเล้วพลิกดูหน้าหลัง

คุณต้องเดินทางไปถ่ายทำที่ประเทศอเมริกาเป็นเวลา 5 วัน​​​

คุณต้องทำตามคำสั่งของคุณมาวิน วงศ์ภาพงศ์ ทุกอย่าง ไม่สามารถปฎิเสธได้

หากคุณไม่สามารถทำตามสัญญษที่กำหนดได้ จะต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นจำนวน 10 ล้านบาท

​​สัญญานี้สิ้นสุดเมื่อคุณมาวิน วงศ์ภาพงศ์ เป็นคนสั่งเท่านั้น


"นะ นี่มันอะไรกัน"  ทำไมในสัญญาถึงมีเรื่องบ้าๆ แบบนี้ได้ ถึงว่าทำไมเขาถึงกำชับให้ฉันอ่านดีๆ  นี่เขาต้องการอะไรจากฉันกันเเน่

"อ้าว คุณไม่ได้อ่านข้างหลังหรอ"  เขาเเกล้งทำหน้าตกใจ นี่เขาเป็นบุคคลที่จัดว่าไม่น่าไว้ใจเลยนะ

"ค่ะ!" เเล้วถ้าฉันไม่ทำตามคำสั่งเขาฉันจะเอาเงินสิบล้านที่ไหนมาคืนเขาละเนี้ย 

"ผมบอกคุณเเล้วนะให้อ่านสัญญาดีๆ" เขาหยักคิ้วใส่ฉัน

"เเล้วทำไมคุณไม่บอกละ ว่ามันมีหน้าหลังด้วย" 

"ถ้าบอกคุณก็ไม่เซ็นอะดิ"

"คุณ!" โอ๊ยยยย นี่มันเป็นเวรกรรมอะไรของฉันวะเนี้ยถึงมาเจอคนเเบบนี้ได้


"รีบกินเถอะคุณ เดี๋ยวเย็นหมด" 

เขาบอกเมื่ออาหารมาเสริฟ มากันสองคน จะสั่งอะไรหนักหนาวะ เซง เบื่อ ทุกอย่างนะจุด จุดนี้

"ไม่หิว" ใครจะไปกินลงวะ เจอสัญญาบ้าๆนั่นเข้า เป็นใครก็กินไม่ลงหรอก


"ผมไม่ได้บอก เเต่นี่คือคำสั่ง" 

ให้ตายเหอะ ใจเย็นไว้ นึกถึงเงินสิบล้าน เเล้วประเด็นคือสัญญาจะสิ้นสุดเมื่อเขาเป็นคนสั่งงั้นหรอ เเล้วเมื่อไหร่วะ 


"ค่ะ" ฉันจึงจำใจต้องกินข้าว  ฉันนี่มันโง่จริงๆ โว้ยยยยย  

เมื่อกินข้าวเสร็จเขาขับรถมาส่งฉันที่คอนโด

"พรุ่งนี้ว่างมั้ย" เขาถามเมื่อรถจอดที่หน้าคอนโดฉัน

"ไม่ว่างค่ะ" พรุ่งนีี้ฉันมีถ่ายละคร ไม่ได้จะโกหกเเต่อย่างใด

"ไปไหน" จะถามอะไรนักหนาวะ รำมากกกก

"ฉันเป็นดารานะ จะให้ว่างตลอดเหมือนคุณคงไม่ได้" ​ฉันพูดประชดเขา

"ครับผมว่างมาก ว่างพอที่จะตามคุณทุกวัน"





ไรท์ขออนุญาติเปลี่ยนชื่อเรื่องน้าาา  

...........................................................................................................

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสมสำหรับเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

ไรท์ใช้คำที่ไม่สุภาพหากใครรับไม่ได้ก็ต้องรับให้ได้นร้า ไม่ว่ากันหากจะกดออกเเต่ถ้ากดออกจะพลาดมากๆ

หากผิดพลาดตรงไหนสามารถติชมกันได้จ้าเเต่อย่าเเรงมากนะไรท์กลัว ฮ่าๆ

ที่สำคัญอย่าลืมกดไรท์กดติดตามไรท์ด้วยนะ เม้นเป็นกำลังใจหน่อยจิ

บุคคลในรูปเป็นเพียงบุตคลสมมุติเท่านั้น

ขอบคุณทุกคนนะที่ติดตามเรื่องนี้ขอบคุณทุกเม้นน้า รักๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น