susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2560 14:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 19
แบบอักษร

#Dream part

"ไอ้บิ๊ก วันนี้กูต้องเข้าผับ" ผมเงยหน้าขึ้นไปบอกคนที่กำลังนั่งโซ้ยข้าวมื้อเย็นที่ผมพึ่งทำสร็จไปเมื่อสักครู่ หลังจากที่พึ่งกลับมาถึงจากอยุธาเมื่อช่วงบ่าย

"เออ รีบเเดกเดี๋ยวกูไปส่ง กูก็มีงานต้องทำ" มันบอกเเค่นั้น ผมพยักหน้ารับรู้เเล้วก็ก้มจัดการอาหารตรงหน้าไปด้วยเงียบๆ ความจริงก็หิวไม่ใช่น้อยเหมือนกัน

.

.

.

"เสร็จละยัง ช้าจังวะ" ไอ้บิ๊กเร่งเข้ามาตอนที่ผมกำลังเเต่งตัว เเน่สิครับ วันนี้ผมต้องขึ้นร้องเพลงนี่นา นี่ไม่ได้ขึ้นมาจะเป็นอาทิตย์ละ ไอ้เอกบอกว่าลูกค้าที่ร้านถามหาผมเป็นว่าเล่น คงคิดถึงคนหน้าตาดีเเหละมั้ง

"เสร็จเเล้วๆ" ผมรีบใส่รองเท้าเเล้วเดินตามไอ้บิ๊กออกมา พอเดินออกมาถึงหน้าบ้าน เจอพ่อคุณบิ๊กจ้องซะเเทบจะกินเลือดกินเนื้อ

"เเต่งตัวไปอ่อยใครวะ!" ไอ้บิ๊กถามมาพร้อมสายตาที่จ้องเขม่น บวกกับน้ำเสียงชวนฟังเเล้วเสียวสันหลังว๊าบเลยครับ

"วันนี้กูต้องขึ้นร้องเพลง" ผมบอกเเค่นั้นก็รีบขึ้นรถ เพราะกลัวมันไล่ให้ผมไปเปลี่ยน ชุดผมก็ไม่ได้เเต่งชวนอ่อยอะไรขนาดนั้นเถอะ วันนี้เเต่งชิวล์สุดๆเเล้วนะครับ เเค่กางเกงเดฟดำ มีรูนิดๆหน่อยๆพ่อสวยงามตรงบริเวณหน้าขา บวกกับเสื้อเชิตสีขาวสะอาดตา เซ็ตผมนิดๆหน่อยๆเอง

"อย่าให้รู้ว่ามีผู้ตัวไหนมาวุ่นวายมึงละกัน" ไอ้บิ๊กที่ขึ้นรถตามมามันก็จ้องขู่ผมทันที ผมก็ตกปากรับคำ เพราะผมคิดว่านอกจากมันเเล้วคงไม่มีผู้ชายหน้าใหนหน้ามือตามัวมาอะไรกับผมเเล้วเเหละ

หลังจากนั้นเราสองคนก็ไม่มีบทสนทนาอันใดต่อกันมากมายภายในรถ เพราะผมเองก็ต้องนั่งหาเพลงที่วันนี้คิดว่าจะขึ้นร้อง วันๆนึงผมร้องไม่กี่เพลงหรอกครับ สี่ห้าเพลงต่อวัน เป็นช่วงที่พักเบรคก่อนให้พวกสายเด๊นซ์ได้ปล่อยลีลาเเค่นั้นเอง

สักพักรถก็เคลื่อนมาจอดที่ข้างหน้าผับของผมเป็นที่เรียบร้อย

"ทำงานเสร็จเเล้วโทรหากู อย่าเถลไถลนะมึง"

"สัส กูไม่ใช่เด็ก" สั่งจังเลยนะ

"หึ หน้าซึนๆอย่างมึงใครพูดอะไรก็เชื่อหมดอ่ะ"

"........." ผมไม่ตอบ เพราะกำลังคิดอยู่ว่ากูเป็นอย่างที่มึงพูดจริงๆหรอวะ ....เเล้วทุกวันนี้โดนมึงหลอกใช่ไหมวะ

โป๊ก!

"โอ้ย... เชี้ย เจ็บ!" ไอ้บิ๊กเบิ้ลมะเงกลงมาให้ผมสองที มือเบาที่ไหนล่ะมึง

"คิดอะไรของมึง หน้าเอ๋ออีกละวะ ลงไปได้เเล้วกูก็ต้องไปทำงาน!"

"มึงสิเอ๋อ สัส!" ผมว่าอย่างไม่จริงจังเเต่ก็เดินลงรถไปทำงาน ขึ้นร้องเพลงตามปกติ งานบัญชีก็ต้องเครีย กว่าจะเสร็จกว่าจะได้กลับเลยเวลาร้านปิดมานิดหน่อย ปิดตีสองตามกฎหมายเเหละครับ เพราะผมไม่อยากมีปัญหากับพ่อๆเขา เราก็ไม่ได้มีเส้นมีสายอะไรกับเขาก็ด้วยสิครับ.

.

.

.

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

Truuuuuu Truuuuu

"บิ๊ก โทรศัพท์!" ไอ้บิ๊กที่เดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นก็รีบเดินออกมา

‘เเพรว’ ???

"หยิบมาให้หน่อยดิ" มันสั่งผมก็หยิบให้ เเล้วไอ้บิ๊กก็กดรับ

"ครับ..... // ได้สิ...." ผมก็มองเเละฟังไปด้วยต้องที่มันกับลังพูดกับคนในโทรศัพท์ พอไอ้บิ๊กมันรู้ มันก็หันสายตาเคืองๆมาทางผม ประมาณด่าว่า ..เเอบฟังทำส้นตีนอะไร..ทำนองนั้นมั้งครับ แล้วมันก็เดินออกไปคุยข้างนอก


เฮ้อ ผมไม่รู้หรอกว่ามันเป็นอะไร เเต่พักหลังๆนี้มันทำตัวค่อนข้างเเปลกครับ ไม่ค่อยมาวอเเวผมเหมือนเมื่อก่อน ชอบออกไปคุยโทรศัพท์ดึกๆดื่นๆ บางครั้งก็เด็กที่ชื่อเปา บางครั้งก็เเพรว อะไรไม่รู้ผมงงไปหมด ผมเริ่มจะจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกเเล้ว เพราะไม่รู้จริงๆว่าตอนนี้ตัวผมเองอยู่ในฐานะอะไร มีสิทธิ์ในตัวมันมากเเค่ใหน


ผมเองก็ไม่เเน่ใจว่าที่ไอ้บิ๊กมันเป็นอยู่นี้ คือมันต้องการจะบอกให้ผมเตรียมใจรึเปล่า หนึ่งเดือนที่บอกว่าจะดูใจกัน ผลสุดท้ายเเล้วมันไม่ต้องการผมใช่ไหม เอาเถอะ เเค่นี้ก็น่าจะรู้เรื่องเเล้วมั้ง เวลาสามอาทิตย์เป็นเวลาสั้นๆ เเต่มันเป็นเวลาที่ทำให้ผมได้มีความรู้สึกมากขึ้นเหมือนกันนะ เเต่ดูเหมือนว่าคนที่เบื่อจะเป็นมันซะเอง


อะไรของเเม่งวะ เป็นฝ่ายขอให้ผมอยู่ เเต่เสือกให้สัญญาณว่าจะเทกูซะงั้น!

ผมบ่นอะไรกับตัวเองสักพักไอ้บิ๊กกูโผล่หัวชะโงกหน้ามา


"วันนี้มึงไปผับเองเลยก็ได้นะ พอดีกูมีธุระ" มันบอกเเค่นั้นเเล้วเดินเข้าไปหยิบกุญเเจรถกับกระเป๋าตังค์ เดินผ่านผมไปหน้าตาเฉย เเต่ไม่ลืมที่จะหันกลับมาบอกผมอีก "ทำงานเสร็จเเล้วรีบกลับนะมึง อย่าไปไหน"

......มึงยังจะให้ความหวังกูเพื่ออะไรวะ?!


สองอาทิตย์ต่อมา

"ไอ้บิ๊ก วันนี้จะไปส่งกูที่ผับไหม" เดี๋ยวนี้ผมก็ถามคำถามนี้ทุกวัน จากเเรกๆที่มันบังคับว่าจะไปส่งผมเอง ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าผมเองต้องเป็นฝ่ายวิ่งเต้นตามมัน

"ไม่ล่ะมึงเอารถไปเลย"

"อือ" ผมตอบรับมันเเค่นั้นเเหละ เเล้วเดินหยิบกุญเเจรถออกมาเลย เดี๋ยวนี้มันเป็นหนักกว่าอาทิตย์ก่อนๆซะอีก บางวันก็ไม่อยู่บ้านทั้งวัน ส่วนบางวันไม่กลับบ้าน นี่อีกสองวันก้จะครบเดือนเเล้วที่เราตกลงว่าจะดูใจกัน อะไรหลายๆอย่างมันก็ชัดเจนมากขึ้น

.

.

.

ผมขับรถมาถึงผับตอนบ่ายสอง ไม่ผิดหรอกครับ ตอนบ่ายสอง ไม่อยากอยู่บ้านให้หน่วงหัวใจตัวเองสักเท่าไหร่ มันดูเป็นการทำร้ายหัวใจตัวเองเกินไป


ผมนั่งทำงานจนกระทั่งถึงเวลาที่ผับเปิด เมื่อสักครู่พี่กานต์รุ่นพี่ที่เคารพของผมเพียงหนึ่งเดียวก็โทรเข้ามาบอกว่าวันนี้จะเข้ามาหา เดี๋ยวอีกสักครู่ผมก็ลงจะตามลงไปหาพี่กานต์ ดื่มหน่อยบ้างก็ดี


"สวัสดีครับพี่กานต์" ผมยิ้มทักทายตามประสา จริงๆพี่กานต์เป็นอีกบุคคลนึงที่ผมยอมคุยด้วยเยอะๆ เพราะพี่เเกเป็นคุยที่คุยด้วยเเล้วสบายใจที่สุด


"เป็นไงบ้าง ไม่เจอนานเลยเรา" พี่กานต์ยื่นเเก้วน้ำดื่มหรรษามาให้ผมพร้อมกับคำถามที่ยังเเสดงความห่วงใยผมเเบบเสมอต้นเสมอปลาย


"ก็ดีครับพี่ พี่ล่ะ"

"ก็เรื่อยๆเเหละ ที่มาวันนี้ตั้งใจจะมาชวนไปเที่ยวด้วยนะ" สงสัยเป็นเที่ยวประจำปีที่บริษัทของพี่กานต์เเน่ๆเลย ความจริงเขามาชวนผมไปทุกปีเเหละ เเต่ผมปฏิเสธไป เพราะผมเกรงใจ อีกอย่างเป็นห่วงร้านด้วย

"ปีนี้ไปที่ไหนกันล่ะครับ"

"ปีนี้พี่ว่าจะไปญี่ปุ่นน่ะ คัดเฉพาะพนักงานดีเด่นไปสามคน" ญี่ปุ่นหรอวะ... น่าสนใจเเหะ

"ไม่ต้องรีบให้คำตอบพี่ เดี๋ยวอีกสองสามวันก็ได้" พี่กานต์บอกมาอีก

"ครับ"

"คิดให้ดีนะ..." ผมไม่ได้ตอบอะไร เเต่ก็ส่งยิ้มบางๆให้ เเล้วหลังจากนั้นเราก็นั่งดื่มกันไปเรื่อยๆ ถึงเวลาที่ต้องขึ้นไปร้องเพลงก็ขึ้นเเล้วก็มานั่งดื่มต่อ ผมเองก็พอรู้ว่าพี่กานต์เค้าคิดอะไรกับผม เเต่ไม่ค่อยเเน่ใจ พี่เค้าไม่เคยล่วงเกินผมเลยเเม้เเต่น้อย เเละอีกอย่างผมมองพี่เขาเป็นเเค่พี่ชายเท่านั้น


พอผับใกล้ปิดพี่กานต์ก็กลับไปก่อน ตอนเเรกเขาจะไปส่ง เเต่ไหนๆก็ไหนๆเเล้ว ผมนั่งมองโทรศัพท์ไม่มีเเม้เเต่สายโทรเข้ามาตามจากไอ้บิ๊กสักสายเดียว ผมเลยตัดสินใจนอนเเม่งมันที่นี่เเหละ

.

.

.

เช้า

ผมขับรถกลับมาบ้านไอ้บิ๊กวันนี้ตั้งใจจะมาเคลียให้รู้เรื่องกันไปข้าง ผมไม่ชอบอะไรที่อึดอัด มันเป็นผลเสียต่อหัวใจตัวเองครับ

พอผมเข้าบ้านมา ผมก็เห็นไอ้บิ๊กมันนั่งเล่นอยู่ที่ห้องรับเเขกกับผู้หญิง?

พอมันหันมาเจอผม มันก็ลุกขึ้นมาทันที อ่อ นี่สินะเหตุผลที่มันไม่โทรตามผม หึหึ โง่อีกเเล้วนะมึง ไอ้ดรีม

"กูไปรอที่ห้อง" ก่อนที่มันจะพูดอะไร ผมชิงพูดก่อน เเล้วเดินเข้าไปรอในห้อง สักพักมันก็เดินตามเข้ามา

"ไอ้เหี้ยบิ๊ก มึงเปลี่ยนไปนะ" ผมเป็นฝ่ายเริ่มที่จะเปิดประเด็นก่อน

"อืม"

"อืมเหี้ยอะไร มึงเป็นอะไร มึงไม่ต้องการกูเเล้วใช่ไหม!!!" ผมพูดเอง เจ็บเอง ทำไมมันเจ็บขนาดนี้วะ เหี้ยเอ้ย น้ำตากูจะไหลเเล้วเเม่ง

"กูขอโทษดรีม" ทำไมมันพูดง่ายจังวะ!


มึงมันก็เเค่ของเล่น...

มึงมันก็เเค่ของเล่น...

มึงมันก็เเค่ของเล่น...


คำพูดที่มันเคยพูดกับเพื่อนตอนที่ผมเเอบได้ยินก็ดังขึ้นมาเต็มหัว โอเคกูเก็ท!

"หึ อย่ามาเห็นของเล่นอย่างกูเป็นทองทีหลังเเล้วกัน"

---------------------

ค้างไหมมม เดี๋ยวมาต่อ คิคิ ตอนต่อไปยังอยู่ที่ความหน่วงต่อไปยาวๆอีกสองสามตอนนะค้า เเล้วเดี๋ยวเรามาจัดชุดใหญ่เอาคืนเฮียกัน ><

เก็บอ้อยมาหลายสถานีเเล้ว มีเงินไปซื้อมาม่าเเล้วเฮ้🎊 มาม่าชุดใหญ่หน่อยนะรอบนี้ เพราะหลังจากมาม่าชุดนี้ก็จะเป็นตอนจบเเล้ว ตั้งไว้อยู่ที่30ตอนนะค้าของเรื่องนี้~ ซึ่งก็เลยครึ่งทางมานิดนึงเเล้ว~

คิดถึงกันอย่าลืมกดไลค์ให้กันน้า ❤️

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอดนะค้า ❤️❤️

ความคิดเห็น