ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP. 16 ได้มากกว่าที่น้องคิด

ชื่อตอน : EP. 16 ได้มากกว่าที่น้องคิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 132.5k

ความคิดเห็น : 396

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2560 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,800
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 16 ได้มากกว่าที่น้องคิด
แบบอักษร

EP.16 ได้มากกว่าที่น้องคิด

"เลือกได้ยัง" ชั่วครู่เติ๊ดก็ถามอีกครั้ง อั่งเปายังคิดไม่ตกเลย เด็กหนุ่มรู้สึกขนลุกทั้งสองตัวเลือกเลย


"เลือกไม่ได้ ก็ไม่ต้องตกลงได้นะ" เติ๊ดแกล้งพูดกดดัน เขาแอบยิ้มน้อยๆ ลุกเอาบุหรี่ไปทิ้งที่ระเบียงแล้วเดินกลับมานั่งที่เดิม


"เสื้อ" อั่งเปาตัดสินใจเลือกเสื้อ เติ๊ดพยักหน้ารับยิ้มๆ เขาคิดอยู่แล้วว่าอั่งเปาไม่มีทางเรียกเขาว่าป๊าหรอก


"โอเค เดี๋ยวเสร็จกูเอามาให้" เติ๊ดยังคงยิ้มน้อยๆ จนอั่งเปาหันมามองอีกรอบ


"เออ กูใส่ได้ แต่ถ้าวันไหนมึงผิดคำพูดนะพี่ มึงจะโดนหนัก!" อั่งเปาพูดจริงจัง เติ๊ดเกรงใจสายตามันนิดๆเหมือนกัน (นิดๆจริงๆ)


"ฟังกูไหมเนี่ย!" อั่งเปาขมวดคิ้วจนติดกัน เด็กหนุ่มยังไม่ทันจะด่าต่อ เติ๊ดก็เอามือมาปิดปากไว้ก่อน


"พูดเพราะๆกับพี่หน่อยสิ" เติ๊ดยื่นหน้ามาสบตาใกล้ๆแล้วพูดเสียงเบา อั่งเปานิ่งไปทันที แต่ชั่วครู่เด็กหนุ่มก็แกะมือแกร่งนี่ออก


"ทีมึงพูดกับกูล่ะ เพราะจั๊ด" อั่งเปาหลุดเสียงเหน่อๆออกมาเล็กน้อย เติ๊ดหลุดยิ้มอีกรอบ แต่เขาก็ไม่ถึงกับขำ เขากลัวล้อแล้วอั่งเปาจะด่าน่ะสิ


"แล้วไหนบอกจะกลับร้านไง"


"ไม่กลับแล้ว อยากอยู่กับมึง" เติ๊ดขยับนอนลงบนเตียงอีกครั้ง อั่งเปาเอี้ยวตัวมองตามไปทันที


"มองอะไร อยากได้สักน้ำสองน้ำหรอ" เติ๊ดแกล้งแซว อั่งเปาเข่นเขี้ยวใส่เล็กน้อย เด็กหนุ่มลุกเอากล้องในมือตัวเองไปเก็บไว้ในตู้ พอเสร็จก็มานั่งขัดสมาธิบนเตียง หันมาทางเติ๊ดเองด้วย


"ใส่ทำไมเนี่ย" อั่งเปาใช้นิ้วชี้จิ้มๆจิลที่คิ้วเติ๊ดเบาๆแล้วถามขึ้น เติ๊ดส่ายหน้าไปมา เขาไม่ได้ตอบแต่อย่างใด


"มันเจ็บป่ะ" อั่งเปาก้มมาดูใกล้ๆ เด็กหนุ่มไม่รู้ตัวเลย ว่ากลิ่นหอมอ่อนๆที่ตัว กำลังทำให้เติ๊ดคิดอะไร


"เลิกซนแล้วไปหาไรแดกไป" เติ๊ดบอกปัดเพื่อให้อั่งเปาเลิกถามโน่นถามนี่ ตอนนี้เป้ากางเกงเขามันเริ่มนูนขึ้นมาชัดเจนแล้ว


"แค่ถามเนี่ย! แล้วจะให้กินอะไรนักหนา ดูพุงนี่" อั่งเปาทำหน้ามุ่ยแต่ก็ไม่ได้โกรธอะไร เด็กหนุ่มเลิกเสื้อขึ้นโชว์หน้าท้องด้วยซ้ำ มันก็ไม่ถึงกับมีพุงหรอก แต่มันก็นิ่มๆแหละ


"มึงนี่น้าา" เติ๊ดกัดฟันเล็กน้อย เขาเอามือมาลูบหน้าตัวเองด้วยความห้ามใจ


"อะไร? แล้วพี่ก็ลุกด้วย นอนทับผ้าผมอยู่เนี่ย" อั่งเปาดึงชายผ้าเน่าของตัวเองที่เติ๊ดนอนทับอยู่ เด็กหนุ่มเลิกโชว์หน้าท้อง เอาเสื้อปิดเหมือนเดิมแล้ว


"ก็ดึงไปสิ" เติ๊ดไม่ได้ลุกให้


"เอ้า! มันติ๋ด!" อั่งเปาหลุดพูดแบบนี้อีกแล้ว เติ๊ดยังคงไม่ลุกให้ เขาพลิกตัวนอนคว่ำแล้วซุกหน้ากับตักอั่งเปาทันที อั่งเปาชะงักทันทีเช่นกัน


"อะไรของพี่เนี่ย" อั่งเปาอดไม่ได้ที่จะโวยวาย เติ๊ดส่ายหน้าไปมาทั้งที่ซบอยู่


"มึงอ่อยเก่งชิบหาย" เติ๊ดพูดอู้อี้ เขากอดเอวอั่งเปาอีกอย่างและยังคงมุดหน้าอยู่กับตักอั่งเปาเหมือนเดิม อั่งเปาใจเต้นแรงผิดปกติอีกแล้ว อั่งเปาไม่เคยคิดสักนิด ว่าผู้ชายแบบเติ๊ด จะมีมุมแบบนี้ด้วย อั่งเปาเด็กกว่าแถมไม่ได้หล่อหรือน่ารักอะไรมากมาย เป็นแค่เด็กผู้ชายธรรมดาๆคนนึง แต่เวลาอยู่กับเติ๊ดแบบนี้ เติ๊ดแสดงออกมาโดยไม่ต้องพูดเลยว่าอั่งเปาพิเศษและสำคัญแค่ไหน อั่งเปาเลยรู้สึกดีมากจริงๆ


"พี่เติ๊ด ลุกไป" อั่งเปาดันไหล่เติ๊ดเบาๆเมื่อใจมันเต้นแรงขึ้นทุกที


"ไม่เอา ขอนอนแป๊ปนึง" เติ๊ดยังคงพูดอู้อี้


"ไม่ลุก กูดึงผมนะ"


"กล้าก็เอาดิ"


หมับ!

"จะลุกไหม" อั่งเปาขยุ้มผมเติ๊ดไว้กับมือแต่ก็ยังไม่ได้ดึง เติ๊ดผงกหัวขึ้นมาทันที


"กูแก่กว่ามึงนะเนี่ย จะทำอะไรกลัวรอยสักกูด้วย" เติ๊ดพูดไม่จริงจังนัก กับอั่งเปาเขาไม่ถือหรอก ถ้าคนอื่นเขากระทืบแน่ แม้แต่เพื่อนสนิท ยังไม่มีใครกล้าเล่นถึงหัวเติ๊ดเลย


"ก็ลุกสิ่" อั่งเปาปล่อยออกก่อน เติ๊ดก็พลิกตัวนอนหงายดีๆ อั่งเปามองตาเติ๊ดอีกครั้ง


"ขอโทษนะ" อั่งเปาพูดขึ้นเบาๆ เติ๊ดขมวดคิ้วทันที


"ขอโทษอะไร"


"ก็ที่เล่นหัวพี่เมื่อกี้ไง ขอโทษ" อั่งเปาพูดอีกรอบ เติ๊ดยิ้มน้อยๆ


"ขอโทษทำไม กูพูดเล่น" เติ๊ดพูดติดจะขำๆ


"ก็พี่แก่กว่าจริงๆ..."


"แต่มึงเมียกู" เติ๊ดจ้องตาแล้วพูดขัดขึ้นมา อั่งเปาเม้มปากนิดๆ


"พูดเองนะ" อั่งเปาถามเพื่อความแน่ใจ เติ๊ดก็พยักหน้ารับ แต่เชื่อเถอะ เติ๊ดค่อนข้างจะคิดผิด


......

2 วันต่อมา

หลังจากวันนั้นอยู่ด้วยกันทั้งวัน ทะเลาะกันบ้าง เถียงกันบ้าง ตอนเย็นเติ๊ดก็กลับไปนอนร้านเพราะไม่มีคนเฝ้า และวันนี้เติ๊ดก็โทรให้อั่งเปามาหาที่ร้าน แต่จนตอนนี้ก็จะ3ทุ่มแล้ว อั่งเปาก็ยังไม่มา เติ๊ดไปซื้อข้าวเปล่า และผัดมาม่าไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เขาค่อนข้างยุ่ง(เล่นเกมส์) แต่ก็ทำไว้ให้เรียบร้อย อั่งเปาจะหิวมากเวลาประมาณนี้ เขากลัวเด็กดื้อมันหงุดหงิด


"ไอ้สัด มึงเข้าทางซ้ายสิวะ เอ้า!ไอ้หน้าxx"

อั่งเปาเปิดประตูเข้ามาก็ถอนหายใจทันที เติ๊ดเปิดไมค์เล่นเกมส์ แถมดูจริงจังและหงุดหงิดอยู่ด้วย เรื่องคำด่านี่ไม่ต้องพูดถึงเลย


"พี่เติ๊ด" อั่งเปาเรียกเบาๆ


"ไอ้เชี่ยย กูบอกให้เข้าซ้าย!"


"พี่เติ๊ด"


"ข้าววางไว้น่ะ กินเลย" เติ๊ดพูดโดยไม่หันมา อั่งเปาเหลือบมองที่โซฟา มีข้าวราดด้วยมาม่าผัดอยู่หนึ่งจาน


"พี่เติ๊ด" อั่งเปาเรียกอีกรอบ


"ไอ้ทิว ไอ้สัด มึงอย่าปล่อยมาตีเราสิวะ!!" เติ๊ดยังคงอินกับการเล่นเกมส์หนักหน่วง เขายังไม่ได้หันมามองอั่งเปาแม้แต่นิด อั่งเปามองอยู่นิ่งๆอีกเล็กน้อยก็นั่งลง เด็กหนุ่มไม่ได้กินข้าวแต่มองเติ๊ดเล่นเกมส์อยู่ตลอด เติ๊ดถอดเสื้อใส่แต่บ๊อกเซอร์ตัวเดียว แถมตามองจอ นิ้วคลิกเม้าท์ระรัว ยุงกัดหลังอยู่ก็ไม่สนใจสักนิด คงจริงนั่นแหละ ที่เวลาเติ๊ดเล่นเกมส์ เขาจะไม่สนใจอะไรเลย


"พี่เติ๊ด ผมทะเลาะกับเพื่อนมาว่ะ" อั่งเปาพูดเบาๆ เติ๊ดหยุดมือโดยอัตโนมัติทันที เขาละสายตาจากจอมามองอั่งเปาเครียดๆ


"ทะเลาะกับใคร!" เติ๊ดถอดหูฟังออกอีกอย่าง เขาเลิกเล่นกระทันหันแบบนี้ เพื่อนร่วมทีมโวยวายกันแน่ เกมส์มันก็สำคัญ แต่อั่งเปามันสำคัญกว่า


"ไอ้เต่า แล้วพรุ่งนี้ก็น่าจะทั้งกลุ่ม" อั่งเปายกขาขึ้นมากอดเข่าบนโซฟา เติ๊ดลุกมาทันที เขายืนตรงหน้าอั่งเปา


"คืนนี้ขอนอนนี่นะ" อั่งเปาพูดแค่นั้นก็ก้มหน้าซบกับเข่าตัวเอง เติ๊ดทำอะไรไม่ถูกเลย เขาต้องทำอะไรหรือพูดอะไรก่อนก็ไม่รู้สักอย่าง คนอย่างเขามันปลอบหรือให้คำปรึกษาใครไม่ได้จริงๆ


"ไปกินหมูกระทะไหม" เติ๊ดเก้ๆกังๆ เขายกมือจะลูบหัวอั่งเปาก็ไม่กล้า เดี๋ยวยกเดี๋ยวเอาลงอยู่นั่น


"ไม่หิว" อั่งเปาตอบอู้อี้ คำว่าไม่หิวจากปากอั่งเปาคือผิดปกติมาก เติ๊ดเองก็เครียดตามไปด้วยเลย 


"ดูวันพีซไหม" เติ๊ดเสนอทุกทางที่อั่งเปาชอบ แต่อั่งเปาก็ส่ายหน้าน้อยๆทั้งที่ก้มหน้าซบเข่าอยู่ดี เติ๊ดถอนหายใจเบาๆ เขาตัดสินใจนั่งย่อลง จับที่ข้อเท้าอั่งเปาเบาๆแล้วดึงลงช้าๆให้เลิกกอดเข่า อั่งเปาก็เอาขาลงแล้วเงยหน้าขึ้นมา เด็กหนุ่มหน้าเครียดมากแถมดูไม่สบายใจมากด้วย


"กินข้าวก่อน แล้วเดี๋ยวเล่นเกมส์ปลูกผักแข่งกัน" เติ๊ดเงยหน้าขึ้นพูดยิ้มๆ เขาไม่เคยปลอบใคร เลยทำได้แค่นี้จริงๆ เท่าที่ทำได้โง่ๆไปแบบนี้


"หรือจะเข้าห้องแล้วหาอะไรทำแก้เครียดดี ออนท๊อปนี่แก้เครียดอย่างดีเลยนะ มึงจำคืนนั้นได้ไหม อื้อหือเลย" เติ๊ดแกล้งลูบขาอ่อนอั่งเปาเบาๆ อั่งเปาหลุดยิ้มออกมาได้เล็กน้อย


"พอเลย วันนั้นกูเมาเหอะ" อั่งเปารีบแก้ตัว ถึงแววตาจะยังเครียดอยู่ แต่รอยยิ้มนี่ก็ทำให้เติ๊ดสบายใจขึ้นมาบ้างเช่นกัน เขาไม่ใช่คนดี ไม่เคยคิดจะเป็นด้วย เขาขอเป็นแค่ 'แฟนที่ดี' ของไอ้เด็กขี้โมโหนี่คนเดียวก็พอ 

"งั้นลองแบบไม่เมาดูไหม"


********************

มาแล้วค่า ❤️❤️

ความคิดเห็น