ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 13

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 13

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.1k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2560 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 13
แบบอักษร

ทางเลือกที่ :: 13

“ขอบคุณที่มานะรุจ”

ผมยิ้มก่อนกอดรุจแน่น วันนี้รุจกับพี่ยักษ์มาหาผมที่บ้านและก่อนมาผมกำชับว่าอย่าให้ใครรู้เด็ดขาด ผมต้องการใช้ชีวิตผมโดยที่ไม่มีใครสักคนรู้จัก

“แน่นอน~ ว่าแต่นนท์อยู่ที่นี่ได้จริงๆหรอ? มันไกลจากโรง’บาลมากเลยนะแถมร้านสะดวกซื้อก็ไม่มีด้วย”

“นนท์อยู่ได้แล้วนนท์ก็สบายใจมากกว่าอยู่ในที่ดีๆอีก”

เมื่อก่อนตอนที่ผมยังอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้นผมอยู่ที่แย่ๆกว่านี้อีก ทุกคนล้วนเบียดกันอยู่ในห้องแคบๆ กินนอนในนั้นพอถึงเวลาก็ถูกลากออกไปทดลองทีละสิบถึงสิบห้าคน ผมได้เห็นกับตาว่าพวกนั้นทำกับพวกผมยังไง…ก็นั่นแหละไม่ว่าจะแย่แค่ไหนผมอยู่ได้แน่นอน

“นี่อาหารเสริม พี่ซื้อของที่ดีที่สุดมาให้”

พี่ยักษ์ยื่นถุงกระดาษมา ผมยิ้มก่อนรัยมาแล้วขอบคุณ ผมชวนพี่ยักษ์กับรุจเข้ามานั่งข้างในแล้วนั่งถักตุ๊กตาไปด้วย

“ว้าว..สวยอ่ะนนท์ ทำเองหรอ”

รุจหยิบไปดูอย่างตื่นเต้น

“อื้อ นนท์หัดทำกับป้านาน่ะ อยากหารายได้เสริม”

“ลำบากแย่..ไปอยู่กับรุจมั้ยนนท์ที่บ้านรุจก็ได้”

“ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ”

แค่ที่รุจช่วยผมมันก็มากพอแล้วผมไม่อยากเป็นภาระให้ใครอีก ตอนนี้ผมเป็นภาระของตัวเองผมต้องผ่านไปให้ได้

พี่ยักษ์กับรุจอยู่ถึงเที่ยงก็ขอตัวกลับเพราะแม่พี่ยักษ์โทรมาว่าอยากให้ไปหาท่านอยากคุยกับรุจ รุจกลายเป็นลูกรักของบ้านพี่ยักษ์ไปแล้วเรียบร้อย..จะว่าไปก็น่าอิจฉาเหมือนกันนะ รุจมีพ่อแม่มีการศึกษา หาเงินด้วยตัวเองและพ่อแม่แฟนยังยอมรับอีกจะมีใครโชคดีแบบรุจมั้ยนะ?

วันต่อมา

ผมนั่งรถมาในเมืองมาตรวจครรภ์ตามที่หมอนัดความจริงผมเลยนัดมาสองวันแล้วเพราะกำลังยุ่งอยู่กับร้านป้าสา วันนี้ป้าสาหยุดเพราะแกไม่สบาย ผมเข้าไปหาป้าสามาแล้วหาข้าวหายาให้แกกินก่อนจะออกมาท่ารถเพื่อนั่งรถเข้ามาในเมือง ผมโทรหาพี่ยักษ์แล้วและบอกเขาว่าผมจะไปหาหมอเพื่อตรวจครรภ์บอกกับรุจด้วยว่าไม่ต้องห่วง

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลผมก็นั่งรอหมอ ผมนั่งไปหันซ้ายหันขวาไปผมกลัวว่าจะมาเจอบอสที่นี่..มันก็ไม่แน่ไม่นอนนี่นา หากเจอขึ้นมาผมคงวิ่งลูกหลุดแน่ๆ พอหมอเรียกชื่อผม ผมก็เข้าไปรับการตรวจ ผลออกมาว่าครรภ์แข็งแรงดีและเด็กเองก็ปลอดภัยไม่มีภาวะแทรกซ้อน ผมได้รับคำชมว่าดูแลครรภ์ได้ดี ก็นะ..ถ้าผมดูแลไม่ดีผมก็ต้องเสียลูกไปน่ะสิ

หลังจากตรวจเสร็จจ่ายค่ายาเสร็จผมก็เดินออกมาหาซื้ออะไรกินก่อนกลับแล้วก็ซื้อไหมพรมไปเพิ่มที่มีอยู่มันใกล้หมดแล้ว พอได้ของครบก็ต้องเดินมาที่ท่ารถแล้วมองหาสายที่จะไปชานเมือง ผมลืมถามรถคันที่มาว่าขากลับชานเมืองต้องไปสายไหนแล้วรถออกวิ่งกี่โมง รถไปชานเมืองหายากมากๆเพราะคนส่วนใหญ่ไม่ไปกัน นี่ผมคิดถูกหรือผิดนะที่ไปอยู่ชานเมือง..มันไกลมากๆเลยนี่

ผมเดินไปตามทางเรื่อยๆขณะรอเวลาที่รถจะมาก็คงเย็นๆเพราะงั้นเพื่อไม่ให้น่าเบื่อผมควรเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงหน้าผับของบอส ผมตกใจมากๆไม่คิดว่าจะมาถึงที่นี่ ผมรีบหันหลังแล้วเดินกลับไปที่ท่ารถทันที ทุกๆย่างก้าวมันหนักมากๆพอเจอกับที่แห่งนั้น รู้งี้ไม่ไปหรอก

“เฮ้อ…”

ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกพอหันกลับไปมองแล้วเห็นว่ามาไกลพอสมควร ผมเดินไปเรื่อยๆตามทางที่มาเมื่อครู่

“นึกว่าหายหัวไปไหน..อยากกลับมาหากูหรือไง?”

เท้าที่กำลังก้าวชะงักหยุดพร้อมกับความรู้สึกเสียวสันหลัง เสียงเมื่อกี้…ผมว่าผม..ออกมาไกลแล้วนะ ทำไม…

“กูเห็นมึงหน้าผับพอดีเลยรีบตามมาแต่ไม่คิดว่าคนท้องอย่างมึงจะเดินเร็วขนาดนี้ ไง? หันหน้าทักทายผัวหน่อยสินนท์”

ผมมันแย่ที่สุด! แย่มากๆที่มาเจอกับบอสตอนนี้!!

“หรือต้องให้กูเดินไปยืนตรงหน้าแทน?”

ผมเม้มปากแน่นแล้วค่อยๆหันไปหาเขา บอสเลิกคิ้วขึ้นนิดๆแล้วยิ้มมุมปาก ผมมองไปรอบๆแล้วคิดในใจว่าคนเยอะแบบนี้เขาคงไม่ทำอะไรผมหรอก

“บอส..นนท์ขอโทษนะครับแต่ปล่อยนนท์ไปเถอะ”

เสียงผมสั่นมากๆตอนพูดกับเขา บอสหัวเราะแล้วก้าวเข้ามาผมก้าวถอยหลังทันที ผมกลัวว่าถ้าเขาจับผมได้..เขาต้องทำอะไรสักอย่างแน่ๆ

“ทำแท้งเด็กนั่นซะแล้วกูจะยกค่าเหล่าทั้งหมดให้”

“บอสเป็นคนวางแผนกับพี่หวานเองนะ ทำไมนนท์ต้องจ่ายอีก?”

“มึงต้องจ่าย กูให้มึงเลือกว่าจะฆ่าเด็กนั่นแล้วกลับไปทำงานตามเดิมพร้อมเงินเดือนเพิ่มขึ้นสองเท่าหรือตามที่มึงอยากได้หรือว่ามึงจะเอาเด็กนั่นไว้แล้วชดใช้ค่าเหล้าที่เหลือทั้งหมดให้กูเดี๋ยวนี้”

ผมมองเขาอึ้งๆ นี่น่ะหรอ…คนที่เป็นพ่อคนน่ะ? ไม่อยากจะเชื่อเลย..อย่างน้อยถ้าเขาไม่รักเด็กก็เห็นแก่ชีวิตเล็กๆนี่บ้างสิ

“นนท์ไม่เลือกอะไรทั้งนั้น”

“กู..ให้..มึง..เลือก!!”

“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

เหมือนพระเจ้าเข้าข้างผมมีตำรวจคนนึงเดินเข้ามาถาม ผมรีบเกาะเเขนเขาแล้วกระซิบบอกกับตำรวจนายนี้ว่าผมกำลังถูกคนๆนี้ทำร้ายแล้วขอให้ตำรวจหารถที่ไปชานเมืองให้ที

“ผมขอตัวคุณนนท์นะครับแล้วก็อย่าทำร้ายใครแถวนี้ไม่เช่นนั้นผมจะจับคุณ”

ตำรวจคนนี้เขาพาผมมาที่รถแล้วอาสาจะไปส่ง ผมไม่รู้ว่าจะไว้ใจได้มั้ยแต่ผมไม่ทางเลือก ผมขึ้นรถมากับเขาแล้วมองบอสที่มองเข้ามาเหมือนกับจะฆ่าผมให้ตายคามือ

“เรียกผมว่าโอ๊คก็ได้นะครับ”

“ขอบคุณมากนะครับคุณโอ๊ค”

เขายิ้มนิดๆแล้วขับรถมาส่งผมที่ชานเมือง เขายอมมาไกลขนาดนี้ผมเลยต้องยอมให้เงินเขาเยอะๆ เขาอุตส่าห์มาส่งผมที่นี่

“ขอบคุณอีกครั้งนะครับ นี่ครับค่าน้ำมัน”

“ไม่เป็นไรครับ หน้าที่ของตำรวจคือช่วยเหลือประชาชน เงินทองไม่ต้องการงั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

“ขอบคุณมากๆนะครับ”

นอกจากจะโชคร้ายแล้วผมยังโชคดีเจอตำรวจดีๆ ผมเดินผ่านบ้านป้านาและบ้านเช่าหลังอื่นๆก่อนเลี้ยวมาบ้านตัวเองที่เช่าอยู่ ผมไขกุญแจเปิดประตูบ้านแล้วเปิดพัดลมนั่งพักถ้าไม่ได้คุณโอ๊คช่วยผมคงได้ตายแน่ๆ ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแล้วเอาไหมพรมออกมาก่อนนั่งถักตุ๊กตาต่อ จริงสิ..เดือนหน้าก็ต้องไปอีกนี่นา..ผมขอไม่ไปได้มั้ยนะ?ผมกลัวจะไปเจอกับบอสอีกน่ะสิ

::

::

หลังจากนนท์ไปแล้ว..ไปต่อหน้าต่อตาเขามันทำให้หงุดหงิดมาก หลุยส์กลับมาที่ผับแล้วพังข้าวของจนยับเยิน โต๊ะและเก้าอี้แตกกระจายทั่วพื้น เหล่าพนักงานพากันหลบบอสกันมีเพียงยักษ์เท้าคางกับบาร์ทองเพื่อนรักยิ้มๆ

“เป็นอะไรไปมึง หมาเยี่ยวหน้าผับหรือไง”

“กูเจอนนท์ มันมาทำอะไรที่นี่!?!”

ยักษ์กับรุจตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน หลุยส์เจอนนท์?! แล้วเจอที่ไหน!?

“เจอที่ไหนวะแล้วนนท์ล่ะ? ไม่ได้มาด้วยหรอ”

“กูเห็นมันเดินมาหน้าผับแล้วมันก็หนีไป กูตามไปทันแต่แม่ง..ตำรวจเวรนั่นพามันไปส่งที่ไหนก็ไม่รู้! ถ้ามันไม่เข้ามากูกำจัดลูกมันได้แล้ว! ระยำเอ้ย!”

โครม!

ยักษ์กับรุจอึ้งอีกครั้งที่หลุยส์พูดประโยคนี้ออกมา ยักษ์ไม่คิดว่าหลุยส์จะใจดำอำมหิตเกินคนแบบนี้

“มึง…พูดเหี้ยอะไร? นั่นลูกมึงนะไอ้เวร!”

“ลูกกูต้องเกิดกับคนที่เพรียบพร้อมเท่านั้น! มีชาติตระกูล! มีการศึกษา! มีพ่อแม่! อย่างมันน่ะ มันไม่เคยได้รับความรักจากพ่อแม่มันจะเลี้ยงลูกได้ยังไง!!”

หลุยส์ตวาดกร้าวด้วยน้ำเสียงเหยียดและแค้นเคืองนนท์มาก ยักษ์กรอกตาไปมาก่อรลิ้นดุนกระพุ้งแก้มกวนๆ ยักษ์ถอดเสื้อกั๊กวางลงบนบาร์รวมถึงบังคับถอดให้รุจ

“ถ้ามึงคิดแบบนั้นกูกับรุจจะไม่มาทำที่นี่และไม่มาเหยียบอีก กูกับรุจอยากทำงานให้คนไม่ใช่เศษสวะแบบมึง!”

“มึงเข้าข้างมัน!? มึงกับกูคบกันมากี่ปีไอ้ยักษ์!”

“ตีนเท่าฝาหอยไงเพื่อน แค่เกิดมาก็เห็นหน้ากันแล้วแต่หลุยส์ที่กูรู้จักมันเป็นคนไม่ใช่สวะแบบมึงว่ะ ถ้าคิดได้เมื่อไหร่กูกับรุจจะกลับมา”

ยักษ์ลากรุจออกจากผับไปปล่อยให้หลุยส์ยืนหัวเสียอยู่คนเดียว หลุยส์ประกาศปิดผับและกาสิโนแบบไม่มีกำหนดแต่จ่ายเงินเดือนตามเดิมแค่เข้ามาทำความสะอาดก็พอ

หลุยส์ขับรถกลับมาที่บ้านแล้วทำลายข้าวของอีกรอบนอกจากจะโมโหนนท์ที่หนีไปได้แล้วยังจะโมโหเพื่อนรักที่พาแฟนออกจากผับไปอีก ความโกรธยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ปัง! โครม!

“เวรเอ้ย! เพราะมึงคนเดียวนนท์! มึงคนเดียว!!”

หลุยส์เตะเก้าอี้แรงๆแล้วหอบหายใจก่อนมาที่ห้องทำงานเพื่อสงบสติอารมณ์แต่มันก็ไม่ได้ผล เขายังโมโหอยู่ไม่ว่าจะทำยังไงอารมณ์เขาก็ไม่เย็นลงเลยสักนิด หลุยส์ถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วเข้าห้องน้ำไปนอนจิบเเชมเปญในอ่างบางทีน้ำเย็นๆอาจจะช่วยเขาได้

::

::

นับจากวันนั้นที่เจอบอสผมก็ตั้งใจว่าจะไม่ไปหาหมอแล้วค่อยไปทีตอนใกล้คลอดเลยเพื่อความปลอดภัยของลูก ผมไม่โอเคเลยที่บอสพูดแบบนั้นให้ผมทำแท้งหรอ? เขาคิดได้ยังไง?

“นนท์ เสิร์ฟโต๊ะสามลูก”

“ครับป้า”

ชีวิตผมในตอนนี้กำลังดีมากๆเลยล่ะ ผมมีความสุขกับทุกๆวันที่ผ่านไป ลูกผมก็ค่อยๆโตขึ้นวันละนิดวันละหน่อยยังมีเวลาอีกหลายเดือนเลยกว่าจะได้เห็นหน้าและผมก็ต้องทำหน้าที่ต่อไปคือบำรุงลูกทุกๆวัน ออกกำลังกายบ้างนิดหน่อย

“แล้วแฟนนนท์ไปไหนล่ะลูก? ป้าว่าจะถามนานแล้ว”

ป้าสาพูดยิ้มๆขณะผัดข้าวตามที่ลูกค้าสั่ง ผมยิ้มนิดๆก่อนถอนหายใจ

“อย่าเรียกว่าแฟนเลยครับ..สถานะตอนนี้นนท์ยังไม่รู้เลยว่าเราเป็นอะไรกัน ไม่สิ นนท์กับเขาเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง..แล้วเขาก็ไม่ต้องการลูกด้วย นนท์เลยคิดว่า…บางทีชีวิตนนท์กับลูกก็ไม่ต้องการเขาเราก็อยู่กันได้”

ป้าสาพยักหน้าแล้วให้ผมไปพัก ผมไม่พักหรอกเพราะจานข้าวถ้วยข้าวยังเต็มซิงค์อยู่เลย พอเห็นว่าป้าสาพอเสิร์ฟเองได้ผมเลยล้างจานแทนระหว่างนั้นผมก็คิดเรื่องอนาคตว่าผมจะเอายังไงต่อ ผมไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ ผมอยากมีบ้านเป็นของตัวเองไม่ต้องใหญ่หรือหรูหราแค่พออยู่ด้วยกันสองคนแม่ลูกได้ ผมต้องการแค่นั้น..สำหรับบอสน่ะ..พวกเราไม่ได้อยู่ในสายตาเลย บอสห่วงแค่ตัวเองเท่านั้น

ตกเย็น

รุจโทรมาหาผมแล้วเล่าให้ฟังว่าวันที่บอสเจอกับผมนั้นเขาพูดอะไรบ้าง ผมเจ็บจนจุกเลยล่ะครับกับคำว่าผมไม่มีพ่อแม่แล้วจะเลี้ยงลูกได้ยังไง จำเป็นด้วยหรอว่าการเป็นแม่คนนั้นต้องมีพ่อแม่มาก่อน? มันจำเป็นหรอครับ?แล้วถ้าเด็กกำพร้าอย่างผมเลี้ยงลูกได้ล่ะ? เขาจะทำยังไง เขาจะกราบผมมั้ย เขาจะยอมให้ผมเหยียบเขามั้ย? ถ้าผมได้ยินเองผมรับรองว่าผมจะท้าพนันเขาเลยนอกจากนี้พี่ยักษ์กับรุจก็ออกจากงานมาอยู่บ้านพี่ยักษ์แต่ไม่ได้อยู่เฉยๆ พี่ยักษ์จะพารุจไปที่ร้านอาหารซึ่งเป็นกิจการของแม่พี่ยักษ์ส่วนพ่อพี่ยักษ์ทำบริษัทที่เป็นหุ้นส่วนกับพ่อบอส ดีจริงๆเลยนะคนมีเงินเนี่ยพอวางสายจากรุจ ผมอาบน้ำกินข้าวกินยาแล้วเตรียมเข้านอน ผมไม่กระจิตกระใจจะทำอะไรเลยเพราะประโยคนั้นมันยังเวียนอยู่ในหัว

…ไม่มีพ่อแม่แล้วจะเลี้ยงลูกได้ยังไง?...

เจ็บจนจุก..จุกจนไม่รู้สึกอะไรอีก…


TALK :: ตอนนี้อาจจะสั้นไปหน่อยน้าาา ไว้ตอนหน้าเนอะะะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}