เวย์นิส

แฟนเพจ เวย์นิส/นิยายรักอีโรติก

CHAPTER - 35 [โซเฟีย × เหม่ยหลิน]

ชื่อตอน : CHAPTER - 35 [โซเฟีย × เหม่ยหลิน]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.7k

ความคิดเห็น : 186

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2560 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER - 35 [โซเฟีย × เหม่ยหลิน]
แบบอักษร

EP 35


"ฟรานมาทานข้าวก่อน" โซเฟียเอ่ยเรียกคนรักอย่างไม่ดังนักเมื่อนำอาหารที่เพิ่งทำเสร็จเมื่อครู่จัดวางบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ฟรานลุกขึ้นจากโซฟา เดินตรงเข้ามาทางห้องครัวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 


"หนูจะแถลงข่าวลาออกจากวงการไหม แล้วเราจะไปเนเธอร์แลนด์วันไหนดี พี่โทรบอกพ่อกับแม่แล้วนะเมื่อกี้ว่าจะให้ไปขอเมียให้" ฟรานจริงจังกับเรื่องนี้มาก เขาอยากบินไปเนเธอร์แลนด์ตอนนี้เลยเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องเข้าใจเมียตัวน้อยด้วย เพราะเธอคงต้องจัดการอะไรๆของเธอให้เข้าที่เข้าทางก่อน


"หนูอยากลาออกจริงๆใช่ไหม เสียใจไหมถ้าเลิกทำอาชีพนั้น" น้ำเสียงของฟรานแสดงออกชัดเจนถึงความเป็นห่วงเป็นใย โซเฟียคลี่ยิ้มเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นจากจานอาหารเพื่อสบตากับคนตัวโต 


"เฟียโอเค แต่ไม่มีลูกก่อนได้ไหม เฟียยังไม่พร้อมจะเลี้ยงพวกเขา อยากเที่ยว อยากใช้ชีวิตให้เต็มที่ก่อน" ฟรานพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เขาเข้าใจเธอในเรื่องนี้ โซเฟียอายุเพียงแค่ 25 ปี ยังมีอะไรอีกมากมายให้คิดให้ทำ และเขาก็คิดว่าหากเธอไม่พร้อมก็จะไม่รบเร้า 


"แต่พี่ปล่อยในทุกครั้งเลยนะ" โซเฟียแสยะยิ้มมุมปาก เลื่อนเก้าอี้ออกเพื่อแทรกตัวเข้าไปนั่ง ฟรานจึงนั่งลงฝั่งตรงข้าม 


"ฉีดยาคุมนานแล้ว ตั้งแต่ได้กับฟรานครั้งแรกเลย" 


"ครั้งแรกเลยเหรอ?" 


"กลัวเชื้อจะแรงจนยาคุมฉุกเฉินเอาไม่อยู่" อีกคนเอ่ยอย่างขบขัน ทว่าคนฟังกลับทำหน้ามุ่ย รู้สึกสงสารลูกน้อยหลายแสนตัวที่หลั่งเข้าไปตายในความอุ่นนุ่ม(?)


"แล้วแต่หนูเลย ถ้าไม่พร้อมค่อยมีก็ได้ พี่มีเวลาเยอะสำหรับการปั้มทายาท" 


"หึ วันๆคิดแต่เรื่องนี้แหละ" ฟรานเพียงแค่ยักไหล่เป็นเชิงบอกว่าไม่แคร์คำพูดจิกกัดของเธอ ก็มีเมียทั้งสวยทั้งเอ็กส์ขนาดนี้จะอยู่เฉยได้ยังไง เขาก็ใช่ว่าเป็นพวกเสื่อมสมรรถภาพทางเพศเสียหน่อย 


"ฟรานไม่คิดจะลาออกจากการเป็นมือขวาบ้างเหรอ" คำถามของเมียตัวน้อยส่งผลให้มือหนาที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากเป็นอันหยุดชะงัก ฟรานเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าพลางขมวดคิ้วยุ่ง 


"ทำไม? หนูอยากให้พี่ลาออกเหรอ" โซเฟียส่ายหน้าไปมายิ้มๆแทนคำตอบ 


"แค่ถาม" 


"ถ้าจะออกก็ออกได้ แต่ความผูกพันมันน่ากลัว พี่ตัดขาดจากนายไม่ได้ ทุกคนที่นั่นคือพี่น้องของพี่" เขาทำงานกับอังเดรมาหลายปี ฝ่าดงกระสุนด้วยกันมาก็หลายครั้ง หากวันหนึ่งต้องเดินออกมาจากที่ตรงนั้นก็คงรู้สึกแปลกๆ การได้ร่วมต่อสู้ด้วยกันมันทำให้เขารักและผูกพันกับทุกคนที่นั่น ไม่ง่ายเลยที่จะหันหลังให้


"เฟียแค่ถาม ไม่ได้อยากให้ฟรานลาออกนะ อย่าเข้าใจผิด" เพราะกลัวว่าอีกคนจะคิดมากโซเฟียจึงเอ่ยดักทาง ลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองแล้วเดินอ้อมไปอีกฝั่ง หย่อนสะโพกนั่งลงบนหน้าตักแกร่งในท่าหันข้าง 


"มากินข้าวดีกว่ามา" ฟรานยิ้มหวานให้เมียตัวน้อย ตักข้าวป้อนโซเฟียสลับกับกินเองไปเรื่อยๆจนหมด เขาเป็นคนทำสะอาดล้างจานเองทั้งหมดเพื่อแลกกับการที่เธอทำอาหารให้ทาน โซเฟียไม่ใช่แม่ศรีเรือนนัก แต่รสชาติอาหารก็ถือว่าพอกินได้


"อยากไปไหนไหม เดี๋ยวพี่พาไป หรือจะไปเล่นกับคุณหนูที่บ้านใหญ่" ฟรานเดินออกมาจากห้องครัว หย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆยัยตัวแสบที่กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่ 


"ฟรานจะเข้าไปที่คฤหาสน์เหรอ" เอ่ยถามพลางเอนตัวพิงกับอกแกร่ง ละสายตาจากหน้าจอเงยหน้ามองฟรานตาแป๋ว 


"ถ้าหนูไม่อยากไปก็ไม่ไป" โซเฟียทำหน้าครุ่นคิด อันที่จริงเธอก็อยากไปหาเหม่ยหลอนเช่นกันเพราะไม่ได้เจอกันสักพักแล้ว แต่กลัวอังเดรจะเอาปืนยิงแสกหน้าเธอก่อนเนี่ยสิ 


"เอาสิ อยากไปหายัยหนูหลินเหมือนกัน"


- คฤหาสน์ของอังเดร -

"เสนอหน้ามาทำไม" นั่นคือคำทักทายจากปากผู้เป็นนายเมื่อฟรานและโซเฟียเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ เหม่ยหลินที่กำลังนั่งเล่นเกมในมือถืออยู่บนหน้าตักแกร่งเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะฉีกยิ้มให้โซเฟีย และกระโดดลงจากตักอังเดรวิ่งตรงเข้ามากอดท่อนแขนเรียวเล็กไว้ 


"คุณเฟียมาด้วยเหรอ ไม่เห็นบอกก่อนเลย~" 


"ฟรานพามาน่ะ คิดถึงเธอด้วยก็เลยมา" โซเฟียเอ่ยตอบพลางใช้มือขยี้ผมของเด็กตัวเล็กกว่าอย่างเอ็นดู อังเดรมองดูอยู่ทุกการกระทำ ก่อนจะเบือนสายตากลับมาจ้องมองมือขวาคนสนิท


"เสนอหน้ามาทำไม ลางานไม่ใช่ไง?" ไม่ใช่คำถามหากแต่มันคือคำพูดจิกกัด ฟรานยิ้มแห้งๆให้ผู้เป็นนาย เดินเลี่ยงไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับอังเดร โดยที่เหม่ยหลินและโซเฟียก็เดินมานั่งด้วยเช่นกัน 


"หนูหลินมานั่งตรงนี้มา" มือหนาของอังเดรตบลงหน้าตักตัวเองเบาๆ ทว่าเด็กสาวกลับส่ายหน้าไปมา แนบแก้มลงตรงบ่าเล็กของโซเฟีย 


"เบื่อคุณป๋าแล้ว~ เจอหน้าคุณป๋าทุกวันเลย ไปเที่ยวก็ไม่ได้~" 


"ดื้อกับคุณป๋าเหรอ?" เหม่ยหลินทำหน้ามุ่ย กอดแขนโซเฟียไว้แน่นราวกับกำลังท้าทาย ฟรานและโซเฟียได้แต่มองคู่รักต่างวัยทะเลาะกับตาปริบๆ อังเดรคิดว่าเขาจะฆ่าเมียของลูกน้องดีไหมที่บังอาจมาแย่งความรักของเมียตัวน้อยไปจากเขา


"หนูจะไปเที่ยวล่ะ ไปกับคุณเฟีย คุณป๋าไม่ต้องตามมานะคะ หนูโตแล้ว ดูแลตัวเองได้" 


"จะไปไหน!" อังเดรตวาดเสียงถามในทันที เหม่ยหลินผุดลุกขึ้น กระตุกแขนโซเฟียให้ลุกตาม ก่อนจะเอ่ยตอบและเดินขึ้นไปบนชั้นสองทันที 


"ไปเดินห้างค่ะ" อังเดรมองตามแผ่นหลังของเมียตัวน้อยไปจนลับตา ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างปลงตก 


"นายไม่ต้องห่วงหรอกครับ เฟียไม่ทำอะไรคุณหนูหรอก เธอโตขึ้นเยอะจากเมื่อก่อน" เมื่อเห็นผู้เป็นนายทำหน้าเคร่งเครียดฟรานจึงเอ่ยปลอบ 


"เป็นห่วงเมียมึงเถอะ! หนูหลินน่ะร้ายกว่าที่คิด" เจ้าพ่อมาเฟียพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ รอจนกระทั่งโซเฟียและเหม่ยหลินเดินกลับลงมาอีกครั้งหลังจากแต่งตัวเสร็จ


"ให้พี่ขับรถให้ไหม" ฟรานเอ่ยถามเมียตัวน้อย ทว่าโซเฟียกลับส่ายหน้าไปมา เดินจูงมือเหม่ยหลินออกจากบ้านไป อังเดรกระชากตัวลุกขึ้นทันทีจนฟรานแอบสะดุ้งด้วยความตกใจ 


"นายจะไปไหนครับ" 


"ไปฆ่าคน!" หือ???



----------------------------

ใกล้จะจบล้าววววววว~

ต่อไปเป็นกาเดี่ยนนะคะ และพอลก็จะเปิดพร้อมๆกัน เร่งเคลียร์เรื่องของป๋าเอวานก่อนนนนน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น