ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 12

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 12

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2560 23:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 12
แบบอักษร

ทางเลือกที่ :: 12

หลายวันผ่านไป

ผมอยู่คนเดียวมาหลายวันและผมทำงานที่ร้านอาหารที่ผมไปซื้อกินประจำ งานที่ผมทำคือจัดโต๊ะ ทำความสะอาด เสิร์ฟและล้างจานช่วยป้าสาปิดร้านก็ถือเป็นอันจบ ผมได้เงินค่าจ้างวันละ200-300 บาทมันก็พอใช้นะ ผมไม่ได้ใช้อะไรเยอะแยะบวกกับเงินที่รุจกับพี่ยักษ์ให้มามันเหลือเฟือเลยล่ะ

“นนท์ เสิร์ฟโต๊ะหนึ่งทีลูก”

“ครับป้า”

ผมรับจานข้าวมาสองจานแล้วยกไปเสิร์ฟ โชคดีที่ผมเคยผ่านงานนี้มาก่อนเลยทำได้สบายๆ ผมวางจานข้าวลงบนโต๊ะแล้วกลับมาล้างจานในครัว เหนื่อยนะครับแต่ก็ต้องทนต้องทำต่อไป ถ้าลูกคลอดแล้วค่าใช้จ่ายซื้อของต่างๆก็มากขึ้นไปอีก ผมกลัวว่าเงินที่ทีมันจะไม่พอใช้

“นนท์ เสร็จยังลูก เสิร์ฟโต๊ะสามที”

“ครับป้า”

ผมล้างมือแล้วเช็ดมือให้แห้งก่อนออกไปเสิร์ฟ ร้านนี้เป็นร้านเล็กๆแต่คนเข้าเยอะเพราะป้าสาทำอร่อยมากๆแล้วให้เยอะด้วยก่อนที่ผมจะมาทำป้าสาทำคนเดียวทุกอย่าง ลูกๆของป้าแยกย้ายไปทำงานในเมืองหมดแล้วไม่กลับมาเลย ผมสงสารแกมากๆผมเลยช่วยเท่าที่จะช่วยได้แล้วก็ขอค่าจ้างพอที่ป้าสาจะจ่ายไหวแค่นั้นพอ

ผมกลับมาบ้านหลังจากปิดร้านเรียบร้อยก็ตอนหกโมงกว่าๆ ป้าสาตาแกไม่ค่อยดีเลยทำจนดึกไม่ได้พอกลับมาบ้านป้านาเจ้าของบ้านเช่าก็จะมาสอนผมถักตุ๊กตาไหมพรม นอกจากร้านอาหารแล้วผมก็อยากหารายได้เสริมด้วยการทำของแฮนเมดขาย ป้านาเคยทำมาก่อนเลยช่วยสอนผมได้

“เริ่มเก่งแล้วนะเรา”

“ขอบคุณครับป้านาแต่กว่าจะสวยเหมือนของป้านาก็อีกนานเลย”

ผมพูดยิ้มๆแล้วนั่งถักต่อไป ตรงไหนไม่เข้าใจก็ถามป้านา ผมไม่รู้ว่าที่ผมทำอยู่จะหาเงินให้ผมมากแค่ไหนแต่ว่านะแค่ได้ร้อยสองร้อยมันก็ดีแล้วสำหรับผม

“ไม่หรอกจ้ะ ท่องไว้นะเพื่อตัวเล็ก”

ผมยิ้มนิดๆแล้วถักต่อไป ผมบอกเรื่องนี้ให้ป้าสากับป้านารู้และท่านก็ไม่บอกใครแถมช่วยผมในทุกๆเรื่อง ตอนแรกก็ไม่มีใครเชื่อแต่ผลตรวจกับยาที่ผมมีนั้น พวกท่านเลยเชื่อแถมตกใจกันเป็นวันแต่ผมสบายใจขึ้นนะพอได้บอกแล้ว

“งั้นป้าไปก่อนนะ พยายามเข้า”

“ครับป้า ให้นนท์ไปส่งมั้ย?”

“แค่นี้เองน่า เราทำไปเถอะ”

ผมยิ้มรับแล้วลุกมาส่งป้าหน้าประตูก่อนกลับมาทำต่อ ชีวิตผมในตอนนี้มันอยู่ในช่วงล่อแล่มากๆ เงินน้อยแล้วไหนจะท้องอีก ของใช้เด็กก็ต้องเข้าในเมืองซึ่งผมเสียค่ารอสองต่อเลยนะ ขาไปกับขากลับแล้วจากชานเมืองไปในเมือง เที่ยวนึงไม่ต่ำกว่าสามถึงห้าร้อยแน่ๆ เฮ้อ เอาเถอะ..ยังไงก็ของใช้ลูกนี่นะต้องยอม

::

::

“เอ่อ พี่ยักษ์..บอสดู..แปลกๆนะว่ามั้ย ตั้งแต่นนท์ไปบอสดูพร้อมฆ่าคนมากอ่ะ”

รุจพูดขึ้นขณะมองหลุยส์ที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสอง ยักษ์หัวเราะแล้วมองเพื่อนรักที่กำลังหัวเสียมากทางเขา รุจรีบหลบหลังยักษ์ทันที

“พรุ่งนี้ปิดทั้งผับทั้งกาสิโน”

“อ้าว ทำไมวะ มึงจะไปไหน?”

“ไม่ได้ไป กูแค่อยากพัก”

หลุยส์พูดจบก็หันหลังเดินกลับขึ้นไปชั้นสองแล้วตรงเข้าไปในห้อง ยักษ์หัวเราะแล้วส่ายหัวยิ้มๆ

“มันรู้สึกดีกับนนท์นะเชื่อพี่มั้ย?แต่นิสัยและสันดานมันไม่ยอมรับไม่ว่าจะตอนเรียนหรือตอนฝึกงาน มันเป็นแบบนี้ตลอด”

“ยังไงฮะ?”

“อย่างพี่..พี่ชอบรุจพี่ก็บอกตรงๆแต่อย่างหลุยส์มันชอบแสดงสันดานเสียๆอย่างที่ทำกับนนท์ ปากร้าย การกระทำเหี้ยแต่พอเขาไม่อยู่ กระวนกระวาย อาละวาด อยากให้เขากลับมาจะเรียกว่าสันดานจากนรกก็ได้มั้งแต่พี่น่ะเทวดาเลยล่ะ”

ยักษ์ยิ้มแล้วยักคิ้วให้รุจ รุจหัวเราะก่อนเช็ดแก้วไปคุยเรื่องนนท์ไประหว่างนั้นหวานแอบฟังก็ได้รับรู้เรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้

“น นนท์ท้อง? บ้าน่า…”

หวานรีบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเสิร์ชข่าวที่เธอเคยได้ยินผ่านหู พอเธอได้อ่านเนื้อข่าวก็มั่นใจว่านนท์คือเด็กผู้ชายที่รอดออกมา

“ท้อง…งั้นแสดงว่าท้องกับบอส? ต แต่บอสไม่เคยมีเซ็กส์กับใครจริงๆนี่แม้แต่กับเรา…”

หวานขมวดคิ้วแล้วกำโทรศัพท์แน่น ในหัวคิดไปต่างๆนาๆว่าถ้าหากนนท์ท้องกับหลุยส์จริงๆก็เท่ากับว่านนท์ได้ดีไปเลย หลุยส์ทั้งหล่อ รวย โปรไฟล์ดีถ้าได้ไปคงเหมือนหนูตกถังข้าวสารแน่ๆ

“…คนที่ได้ดีต้องเป็นฉันสินนท์!”

หวานกำมือแน่นแล้วหมายมั่นว่าตัวเธอจะต้องได้ดีกว่านนท์ ดังนั้นสิ่งแรกที่เธอควรทำ…

“…นนท์..แท้งเพื่อพี่แล้วกัน”

หวานยิ้มก่อนเก็บโทรศัพท์แล้วไปทำหน้าที่ของเธอ ไม่ว่ายังไงเธอต้องหาที่อยู่นนท์ให้ได้แล้วกำจัดนนท์ให้พ้นทาง

ขณะเดียวกันที่ห้องหลุยส์ หลุยส์นอนอยู่บนเตียงกว้าง โทรศัพท์เปิดหน้าข่าวการทดลองฝังมดลูกลงในเด็กผู้ชาย เขาอ่านมันซ้ำๆและไม่อยากจะเชื่อว่าการทดลองอะไรแบบนี้มันจะได้ผลจริงแล้วเด็กที่เกิดจากผู้ชายจะสมบูรณ์เหมือนกับเด็กที่เกิดจากผู้หญิงงั้นหรอ?

“เวรเอ้ย!...เรื่องบ้าอะไรวะ!”

หลุยส์สบถลั่นก่อนลุกขึ้นนั่งแล้วหยิบโทรศัพท์มาดูข่าวอีกครั้งแม้มันจะไม่ได้ระบุว่ามีใครบ้างแต่ที่แน่ๆ…ข่าวนี้มันคือเรื่องจริง หลุยส์กดปิดมันแล้วกดโทรหาแม่ของเขา

(ตายจริง ฟ้าถล่มหรือไงถึงโทรหาแม่น่ะตาหลุยส์?)

“ถ้าผมมีลูกแม่จะเอามั้ย?”

(ลูกน่ะหรอจะมีลูก? ก็ได้นะแม่อยากมีหลานว่าแต่เเม่ของลูกเราน่ะเป็นใคร? ฐานะดีหรือเปล่า หน้าตาทางสังคมเป็นไง)

“ไม่มีอะไรแม้แต่นิด จน ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีการศึกษา”

(…ให้เงินไปแล้วให้แม่นั่นทำแท้งซะ! เด็กที่เกิดมาจากคนแบบนั้นมันไม่มีค่าหรอกนะ!)

“อืม”

หลุยส์วางสายแล้วถอนหายใจก่อนยิ้มมุมปาก

“นั่นสินะ..ลูกกูน่ะ..ต้องเกิดจากคนที่มีพร้อมเท่านั้น”

::

::

อีกไม่กี่วันผมก็ท้องครบหนึ่งเดือนแล้วเลยว่าจะไปทำบุญหน่อย ผมอยากให้ลูกเกิดมาครบสามสิบสองและแข็งแรงเหมือนกับเด็กคนอื่นๆที่เกิดจากผู้หญิงแล้วพอทำบุญเสร็จผมก็ว่าจะไปตลาดใกล้ๆหาซื้อของเข้าบ้านหน่อย

“อยากได้ลูกผู้หญิงหรือชายล่ะเรา?”

ป้าสาถามยิ้มๆขณะที่เรากำลังช่วยกันเก็บร้าน

“คนแรกก็อยากจะได้ผู้ชายน่ะครับ เผื่อมีคนที่สองจะได้ดูแลน้องได้”

ผมพูดยิ้มๆแล้วเช็ดโต๊ะก่อนยกเก้าอี้ขึ้นวาง พอทำเสร็จหมดทุกอย่างผมก็รับค่าจ้างมาแล้วกลับบ้านระหว่างทางกลับบ้านผมกลับคิดว่าตอนนี้..คนๆนั้นจะทำอะไรอยู่? ตลอดเวลาที่ผมอยู่คนเดียวผมยอมรับว่าบางครั้งก็อดคิดถึงเขาไม่ได้…ถึงแม้ว่าการแสดงพวกนั้นทำไปเพราะเรามีข้อตกลงกันแต่ผมกลับหวั่นไหวและรู้สึกดีขึ้นมาจนได้..ก็แค่ชอบน่ะนะ ไม่ใช่รักซะหน่อยอีกอย่างพอเด็กกำพร้าอย่างผมมีคนสนใจมันก็อดไม่ได้ที่จะคิด

“เฮ้อ เหนื่อยจริงๆเลยนะ”

ผมเปิดไฟ เปิดพัดลมแล้วนั่งลงบนพื้นบ้านก่อนล้มตัวนอน แม้บ้านจะไม่ใหญ่จะไม่หรูหราแต่ผมกลับอยู่ได้อย่างสบายใจและมีความสุข ผมถกชายเสื้อขึ้นก่อนลูบท้องเบาๆ

“อยากเห็นหน้าเร็วๆจัง..จะเหมือนใครนะ…”

ผมยิ้มนิดๆแล้วลูบท้องไปมาเบาๆ ถ้าเหมือนเขา..ผมคงลำบากน่าดู

1 เดือน

ผมตื่นแต่เช้ามาซื้อของทำบุญ ป้านากับป้าสาก็ไปเป็นเพื่อนผมด้วยและพอมาถึงวัด พวกเราก็ตักบาตร ฟังพระแล้วต่อด้วยถวายสังฆทาน ผมภาวนาและตั้งจิตมั่นว่าขอให้ลูกเกิดมาสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซนต์และเเข็งแรงเหมือนเด็กคนอื่นๆเขา

จบจากทำบุญผมแยกมาตลาดคนเดียว ผมซื้อของที่จำเป็นอย่างสบู่ แชมพู ยาสีฟัน แล้วก็ซื้อกระติกน้ำมาด้วยหนึ่งใบถึงที่บ้านจะมีทีวีเก่าๆ พัดลมเพดาน ไฟฟ้าแต่ไม่มีตู้เย็น บางทีตอนกลับมาเหนื่อยๆก็อยากกินน้ำเย็นๆให้ชื่นใจบ้าง พอได้ของตามที่ต้องการผมก็กลับบ้านไม่ลืมแวะซื้อน้ำแข็งและน้ำเปล่ามาด้วย

ผมมาถึงบ้านแล้วก็จัดการเก็บของเอาน้ำแข็งใส่กระติกแล้วเทน้ำใส่ก่อนลุกมาอาบน้ำแต่งตัวแล้วนั่งถักตุ๊กตาต่อสลับกับดูทีวี

ชีวิตในแต่ละวันผมมีเท่านี้ ทำงาน กลับบ้าน ถักตุ๊กตา กินข้าวกินยาบำรุงแล้วก็พวกอาหารเสริมจากนั้นก็นอนมีอยู่แค่นี้จริงๆ บางทีก็น่าเบื่อนะครับกับการใช้ชีวิตแบบเดิม ผมหวังแค่ว่าถ้าคลอดลูกมาแล้วชีวิตคงมีสีสันมากกว่านี้

Rrrrr~

แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น…หรือมันจะช่วยทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น? ผมหยิบโทรศัพท์แล้วกดรับพอเห็นว่าเป็นเบอร์รุจ

“ว่าไงรุจ”

(เป็นไงบ้างนนท์ สบายดีมั้ย?)

“อื้อ สบายดี อ้อ หนึ่งเดือนแล้วนะ”

(เร็วแฮะแต่ก็รู้สึกนาน…เอ้อนี่นนท์…นนท์อยู่แถวไหนอ้ะ รุจอยากไปหา)

“นนท์อยู่แถวชานเมืองอ่ะรุจ ถ้ามาก็ลองถามเขาบ้านเช่าป้านา มีคนรู้จักเยอะ”

(โอเค~ วันหยุดจะชวนพี่ยักษ์ไปเยี่ยมทั้งนนท์ทั้งหลานเลย)

“ฮ่ะๆ จะรอนะ”

(คิดถึงนะ…)

“อื้อ เหมือนกัน”

ผมกับรุจพูดคุยกันเป็นชั่วโมงคงเพราะเราไม่ได้เจอกันเลยพอได้คุยก็เลยคุยยาวอีกอย่างคือผมพึ่งโทรไปหารุจแล้วบอกรุจว่านี่เบอร์ใหม่ เอาง่ายๆคือผมพึ่งนึกออกว่าต้องโทรไปหารุจ พอวางสายรุจไปผมก็ถักตุ๊กตา ตุ๊กตาไหมพรมตัวแรกที่อยากถักแล้วเก็บไว้คือตุ๊กตาเด็กผู้ชายหรือต่อให้ออกมาเป็นผู้หญิงผมก็รักอยู่ดี

“เฮ้อ..ตอนนี้บอส..คงมีความสุขน่าดูเลยสิ”

::

::

“อ๊ะ อ๊ะ อื้ออ หลุยส์คะ รินจะไม่ไหวแล้วนะ..”

“ฮื่มม..เรื่องของเธอ”

หลุยส์กัดเต้าอวบแรงๆแล้วหยัดกายเข้าใส่เนินสาวอย่างบ้าคลั่งและกระหาย ตั้งแต่นนท์ไป..นี่เป็นคนที่สองที่หลุยส์มีอะไรด้วยและเป็นนางแบบที่ทำงานด้วยกัน หนึ่งเดือนแล้วที่เขาอยู่โดยไม่มีนนท์และเขาจะทำให้ยักษ์เห็นว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับนนท์

หลังจากเสร็จกิจหลุยส์ก็ถอดถุงยางแล้ววางลงบนอกอวบก่อนเดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำแล้วออกมาแต่งตัวกลับบ้าน เขาไม่สนใจว่าฝ่ายหญิงจะอยากทำรอบสองหรืออยากจะสานสัมพันธ์ เขาสนแค่ได้ปลดปล่อยและได้ระบายอารมณ์ที่อึดอัดอยู่ในตัวเขา

“เวรจริง!..ทำไมรู้สึกไม่พอวะ!”

หลุยส์สบถออกมาแล้วกรอกตาเซ็งก่อนโทรหาคู่นอนที่เป็นผู้ชายและพากันไปโรงแรมแต่ถึงอย่างนั้นหลุยส์ก็ยังไม่พอ เขาโทรหาคู่นอนเรื่อยๆเพื่อทำเรื่องอย่างว่าจนสุดท้ายเขาก็พอเพราะไม่ว่าจะหญิงหรือชายมันก็ไม่เต็มอิ่มเท่ากับนนท์…

ปึก! ปึก!

หลุยส์เตะล้อรถแรงๆเพื่อระบายอารมณ์ก่อนสบถลั่นลานจอดรถ

“ทำไมกูต้องเห็นแต่มึงวะนนท์!!! เวรเอ้ย!!”

หลุยส์เปิดประตูขึ้นมานั่งประจำที่แล้วขับกลับบ้านบางทีการอยู่บ้านที่น่าเบื่อแบบนั้นอาจจะทำให้เขาลืมเรื่องของนนท์ก็เป็นได้

หลุยส์มาถึงบ้านก็เข้าไปหาแม่กับพ่อของตนที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น

“พ่อ แม่ ผมเป็นห่าอะไรไม่รู้ ทำไมผมลืมมันไม่ได้!”

“แกเป็นอะไรหลุยส์?”

“ผมไม่รู้ ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าเป็นเหี้ยอะไร!!”

“แกเล่ามาสิว่าเพราะอะไรแกถึงเป็นแบบนี้”

หลุยส์นั่งลงแล้วถอนหายใจแรงๆก่อนเล่าให้พ่อกับแม่เขาฟัง ทั้งสองมีสีหน้าตกใจก่อนปรับสีหน้าให้เป็นปกติและรับฟังจนจบ

“นี่ใช่มั้ยที่ลูกโทรมาหาแม่?”

“อืม”

“หลุยส์ ฟังแม่นะ..เราน่ะเกิดในตระกูลที่ดีคู่ครองของลูกก็ต้องมาจากตระกูลดีๆเหมือนกันอย่างแม่กับพ่อเราแต่งงานกัยเพราะความเหมาะสมไม่ใช่ความรักแต่นานเข้าเราก็รักกันเองเพราะเรามีลูก หลุยส์ต้องทำแบบเดียวกับที่พ่อและเเม่ทำ เชื่อแม่สิ”

ไลลา เเม่ของหลุยส์พยายามเกลี้ยกล่อมลูกชาย นาธานส่ายหัวเอือมๆแล้วพูดกับลูกชายบ้าง

“แกจะรักใครชอบใครชั้นไม่ว่าแต่ชั้นขอแค่คนๆนั้นไม่ว่าจะหญิงหรือชายอย่างน้อยขอมีการศึกษาแค่ปริญญาก็ยังดี”

นาธานลุกขึ้นตบไหล่ลูกชายเบาๆแล้วเดินออกไป ไลลารีบเข้ามาหาลูกชายทันที

“อย่าไปฟังพ่อเขานะหลุยส์อนาคตของหลุยส์น่ะมันต้องดีกว่านี้ ทำตามที่แม่บอกนะลูก ลูกคิดดูนะเวลาลูกของลูกไปพูดกับใครๆจะได้พูดได้เต็มปากว่าแม่มาจากตระกูลดี มีการศึกษาที่ดี จะได้ไม่อายใครไงลูก”

หลุยส์มองหน้าแม่ของตัวเองแล้วนึกคิดแต่ก็เท่านั้นถ้าเขาทำแบบที่แม่เขาบอก ชีวิตเขาจะมีความสุขหรือเปล่า?

“ช่างเถอะ”

ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว หลุยส์ออกมาที่รถแล้วขับกลับบ้านของเขาเองถ้าหากเขาลืมนนท์ไม่ได้ก็ไม่ต้องลืมแต่ใช้ชีวิตตามปกติไป เขาจะมาตกต่ำเพราะผู้ชายคนเดียวไม่ได้!จะมาแคร์ผู้ชายที่ท้องลูกเขาไม่ได้! หลุยส์สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วยกยิ้ม

“เอาล่ะ…มึงแค่รอเวลาหลุยส์แค่รอ…เดี๋ยวมันก็กลับมา”

ใช่..ยังไงนนท์ต้องกลับมา ไม่สมบูรณ์แบบนนท์ไปไหนได้ไม่ไกล

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}