Papai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : (ต้อมxบีม) 3

ชื่อตอน : ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : (ต้อมxบีม) 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 504

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2560 06:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : (ต้อมxบีม) 3
แบบอักษร

​ทิ้งไว้กลางเรื่อง หลงรักนายจอมป่วน (ต้อมxบีม)

บีมหยุดโรงเรียนไปวันเดียว ตลอดทางมาโรงเรียนต้อมเองก็พยายามคุยกับคนข้างๆ แต่บีมกลับไม่ค่อยคุยจ้อเหมือนทุกวัน ในสมองบีมกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“ตอนเย็นพี่ต้อมไม่ต้องมารับบีมนะฮะ”ประโยคนี้ต้อมเคยได้ยินมาจากคุณหนูคนก่อน และเขาก็เสียคุณหนูคนนั้นไป

“อ้าว ทำไมหล่ะครับ”ต้อมเอ่ยถามคนที่เดินลงรถแล้ว

“ไม่ทำไมหรอกฮะ บีมบอกน้านุดาไปแล้วว่าต่อไปนี้บีมจะกลับบ้านเอง ไม่ต้องห่วงนะว่าใครจะว่าพี่ต้อมได้ บีมไปนะฮะ”บีมเอ่ยเสร็จก็เดินเข้าโรงเรียนไปโดยไม่หันมองต้อมเลยก่อนจะวิ่งไปหาอิทที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

“หวัดดีอิท มาถึงนานยัง”เสียงหวานเอ่ยขึ้นถาม

“เพิ่งมาเหมือนกัน เห็นรถบ้านบีมมาเลยรอ”อิทเอ่ยก่อนจะกอดคอบีมเข้าโรงเรียน การกระทำของทั้งคู่มันอยู่ในสายตาแสนเศร้าของพี่เลี้ยงอย่างต้อม

“นี่สินะ สิ่งที่เราต้องการคือการเห็นคุณหนูมีความสุข”ต้อมเอ่ยกับตัวเอง เพราะดูจากรถของเพื่อนคุณหนูน่าจะมีฐานะมาก

วันทั้งวัน ต้อมเองใช่ว่าจะมีความสุขนัก แววตาที่เศร้าตลอดเวลาไม่มีความสุขเอ้เสียเลย จนท่านนายพลเองที่สังเกตเห็นว่าลูกน้องเขาเปลี่ยนไป

“ต้อม...”

“ครับท่านนายพล มีอะไรให้ผมทำหรือเปล่าครับ”

“ต้อมอยู่กับฉันมานานเท่าไหร่แล้ว”

“เกือบสิบปีแล้วครับ”

“อื้ม ก็นานพอสมควรนะ ว่าแต่ตอนนี้อายุเท่าไหร่แล้วหล่ะ”

“ยี่สิบเจ็ดแล้วครับ ว่าแต่ท่านนายพลมีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ต้อมน่าจะจะมีใครสักคนมาอยู่ข้างกายได้แล้วนะ เรียนก็จบนานแล้ว อย่าเข้าใจผิดว่าฉันไล่นะที่ฉันพูดคือฉันอยากเห็นต้อมมีครอบครัว อยากเห็นเธอเป็นฝั่งเป็นฝา”

“ไม่มีใครสนใจคนอย่างผมหรอกครับ และอีกอย่างผมไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากกับผมหรอกครับ”ต้อมเอ่ยขึ้น

“ต้อมฟังฉันนะ กิจการขนส่งที่ฉันให้ต้อมดูแลมันคือของขวัญสำหรับต้อมที่ดูแลฉัน รับใช้ฉันมานานมาก ต้อมเหมือนลูกหลานฉันคนหนึ่ง ฉันอยากให้ต้อมมีความสุข ไม่ใช่นั่งเศร้าแบบนี้”

“แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้วครับ ได้ดูแลท่านและทุกคนไม่ว่าคุณหญิงหรือคุณหนู แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้วครับ ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว”ต้อมเอ่ยออกมา ท่านนายพลค่อยๆนั่งลงตรงหน้าต้อมที่มาช่วยงานของเขาอยู่ พร้อมยื่นอะไรบางอย่างให้ต้อมดู

“อ๊ะ...”ต้อมเงยหน้ามองท่านนายพลที่ยื่นของบางอย่างมาให้เขา

“นี่มันอะไรครับ”ต้อมเอ่ยถาม เมื่อเห็นกระดาษตรงหน้า

“อ่านและเซนต์ซะ และอย่าปฏิเสธฉัน เพราะฉันตั้งใจให้เธอจริงๆ”ท่านนายพลเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น ต้อมก้มอ่านเอกสารตรงหน้ามันเป็นสัญญามอบบริษัทขนส่งให้กับต้อมเป็นเจ้าของโดยแท้จริงและก็เป็นเจ้าของตามกฏหมาย

“ท่านครับ ผมรับไม่ได้หรอกครับ...”ต้อมเอ่ยพร้อมพลักกระดาษตรงหน้าคืนให้กับท่านนายพลง

“ถ้าเธอไม่รับ ต่อไปนี้เธอก็ไม่ต้องอยู่รับใช้ฉัน และฉันก็จะโกรธเธอมากที่ไม่รับความหวังดีจากฉัน”ท่านนายพลเอ่ย ก่อนจะลุกขึ้น ต้อมเห็นท่าไม่ดีเขากลัวมาก กลัวท่านนายพลโกรธเขาและไม่ให้เขาอยู่ที่บ้านใหญ่ เพราะถ้าไม่ได้อยู่ที่บ้านใหญเขาก็ไม่มีทางได้ดูแลคุณหนูบีมอีก

“ผมขอขอบพระคุณท่านมากนะครับที่เมตตาผม ผมโชคดีนักที่ได้เจอท่านและรับใช้ท่าน”ต้อมเอ่ยออกมา ท่านนายพลตบไหล่ต้อมเบาๆก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“นอกจากจะบริษัทขนส่งแล้ว ฉันกับคุณหญิงอยากให้ต้อมดูแลหนูบีมด้วยได้ไหม ดูแลตามแบบที่เธออยากดูแล”ต้อมขมวดคิ้วกับคำพูดของท่านนายพล

“ท่านพูดเรื่องอะไรครับ ผมไม่เข้าใจ ทุกวันนี้ผมก็ดูแลคุณหนูบีมอยู่แล้วนี่ครับ”ต้อมเอ่ย

“เมื่อวานหนูบีมมาหาคุณหญิงที่ห้อง และเด็กน้อยคนนั้นก็เล่าเรื่องราวทุกอย่างให้ฉันและคุณหญิงฟัง เรื่องราวที่หนูบีมบอกรักเธอ แต่หนูบีมบอกว่าเธอไม่ได้รักเขาเพราะเธอยังรักตารันอยู่...”ยังไม่ทันที่ท่านนายพลจะเอ่ยจบต้อมรีบเอ่ยทันที

“เปล่านะครับ ผมรักคุณหนูบีม...”เสียงสวนกลับและประโยคของต้อมก็บ่งบอกได้แล้วว่าท่านนายพลคิดไม่ผิดที่มอบบริษัทให้กับต้อม

“หึๆ ฉันถึงบอกไงว่านายดูแลหนูบีมได้ ฉันไม่ว่า คุณหญิงไม่ได้รังเกียจอะไรนายเลย ดูแลหนูบีมด้วยนะ”ท่านนายพลเอ่ยออกมา ทำให้ต้อมรู้สึกดีขึ้นมาก เพราะตอนนี้เขากล้าจะเปิดเผยมากขึ้นเพื่อดูแลคุณหนูบีมอย่างเปิดเผย

...

..

ต้อมขับรถมารอบีมที่หน้าโรงเรียตั้งแต่บ่ายสามโมง เขานั่งใจจดจ่อด้วยความดีใจอยากจะแสดงอะไรมากมายที่อึดอัดอยู่ในหัวใจ พูดความในใจมากมายที่อยากจะพูดกับคุณหนูบีมของเขา

“จะพาคุณหนูไปทานข้าวที่ไหนดีว่ะ...คิดๆๆ”ต้อมเอ่ยออกมา เขาลงรถทันทีที่เห็นบีมเดินออกมากับอิท ต้อมรีบเดินดิ่งมายังเด็กหนุ่มทั้งสองทันที

“คุณหนูครับ พี่ต้อมมารับแล้ว รถอยู่ทางนี้ครับ”ต้อมเอ่ยออกมาเสียงนิ่งๆ พร้อมปรายตามมองไปยังอิทที่ถือกระเป๋าให้กับบีม

“บอกแล้วไงฮะว่าไม่ต้องมารับ บีมกลับเองได้”บีมเอ่ยอย่างงอนๆ แต่ต้อมไม่ได้สนใจอะไรเขาดึงกระเป๋าบีมจากอิททันที

“อย่างอนนานเลยนะครับคุณหนู พี่ต้อมมาง้อแล้วและอีกอย่างวันนี้คุณท่านกับคุณหญิงไปงานเลี้ยงด้วย ยังไงคุณหนูต้องไปกับพี่ต้อมครับ”ต้อมเอ่ยออกมา บีมเองก็ไม่เข้าใจกับคำว่ามาง้อ มันคืออะไรกันนะ พี่ต้อมตอนนี้ดูแปลกๆไม่เหมือนพี่ต้อมคนเดิมที่สายตาและแววตาแสนเศร้าตลอดเวลา

“ไม่ครับ บีมจะไปกับอิท เราสองคนนัดกันแล้ว”บีมเองก็ดื้อไม่พูดเปล่าเขาดึงมือของอิทเดินออกไปทันทีแต่ยังไม่ทันจะก้าวออกไป ข้อมือของบีมก็ถูกรวบจากข้อมือหนา

หมับ!

“อย่าให้ความอดทนของพี่ต้อมหมดไปนะครับ ถ้าคุณหนูไม่ไปกับพี่ต้อมตอนนี้ พี่ต้อมจะอุ้มคุณหนูไปเอง”ต้อมเอ่ยออกมา ประโยคที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน บีมทำหน้าเอ๋อไปเลยก่อนที่อิทจะเอ่ยขึ้น

“เอาไว้ไปกินวันหลังก็ได้ บีมกลับกับที่บ้านเถอะ”อิทเอ่ย

“เอางั้นหรอ”บีมหันไปถามอิทอีกที

“อื้ม เอาไว้โทรคุยกันนะ”อิทเอ่ยบอกก่อนจะหันยกมือสวัสดีต้อมและเดินออกไป บีมมองอิทจนลับตาก่อนจะหันมามองต้อมที่ยืนมองงเขาอยู่

“กลับบ้านได้หรือยังครับคุณหนูบีม”ต้อมเอ่ยขึ้น บีมไม่เข้าใจพี่เลี้ยงคนนี้แล้วสิ เมื่อเช้ากับตอนนี้ดูเหมือนคนละคนกันเลย

“บีมไม่เข้าใจว่าพี่ต้อมทำแบบนี้ทำไม”บีมเอ่ยออกมา เมื่อรถกำลังแล่นอยู่บนท้องถนน

“ทำแบบไหนหรอครับ”ต้อมเอ่ยถาม

“ก็แบบนี้ไงครับ บีมบอกแล้วว่าต่อไปนี้ไม่ต้องมาดูแลบีมแล้ว ไม่ต้องมาใส่ใจบีมแล้ว ไม่ต้อง...อุ๊ปห์”อยู่ๆเสียงของบีมก็หายไปเมื่อต้อมยกมือปิดปากเล็กนั้นไว้ก่อนจะพาขับมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งแถวชานเมือง

“อย่าเพิ่งพูดครับ เอาไว้ทานข้าวแล้วค่อยด่าพี่นะ”ต้อมเอ่ยขึ้น บีมใบหน้าแดงเห่อทันทีก็มือหนาของต้อมแทนที่จะปิดปากบีมแล้วจะปล่อย ต้อมกลับค่อยๆใช้นิ้วลูบไปที่ริมฝีปากนั้นเบาๆ

“พี่ต้อม ทำอะไรฮะ”บีมเอ่ยถามเมื่อต้อมจอดรถสนิทแล้ว ต้อมหันมองคนข้างๆ เขาเพิ่งจะได้สิทธิ์การดูแลเด็กคนนี้อย่างเต็มตัวและเขาก็พร้อมที่จะดูแลเด็กคนนี้อย่างเต็มที่และเต็มใจ เพราะนับจากนี้เขาจะทำงานและเก็บเงินเพื่อคุณหนูบีมของเขา

“ไม่ได้จะทำอะไรครับ พี่ต้อมอยากพาคุณหนูมาทานข้าวด้วยกันสองคน”ต้อมเอ่ยออกมาก่อนจะจับมือเล็กของบีมที่วางอยู่บนตัก บีมตกใจเล็กน้อยที่อยู่ๆต้อมก็จับมือของเขา ธรรดาต้องขอร้องให้จับมือ โอบไหล่ถึงจะทำ

“บีมไม่เข้าใจพี่ต้อมเลยสักนิด ไม่เข้าใจเลยจริงๆ”บีมเอ่ยออกมาแววตาอย่างคนไม่เข้าใจพี่เลี้ยงคนนี้ ต้อมค่อยๆใช้นิ้วเชยที่คางของบีมให้เงยหน้ามองเขาตรงๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“คุณหนูอยากให้พี่ต้อมดูแลตลอดไปไหมครับ”ต้อมเอ่ยออกมา บีมเผยอปากเล็กน้อยพร้อมขมวดคิ้วเล็กนั้นเข้าหากัน

“พะ...พี่ต้อม บีมไม่...”เสียงเล็กของเด็กวัยสิบหกถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอทันที ต้อมไม่ทนแล้วกับความน่ารักของคุณหนูบีม เมื่อท่านนายพลและคุณหญิงให้โอกาสเขามากขนาดนี้ มีหรอที่เขาจะปล่อยเด็กน้อยคนนี้หลุดมือไปได้

บีมเองตกใจมาก จูบแรกของเขาและเป็นจูบแรกกับคนที่เขาอยากจูบด้วยเสมอ มันรู้สึกดีมากแค่ไหนแต่เขาเองก็ไม่เข้าใจพี่เลี้ยงคนนี้จริงๆ ว่าทำไมถึงกล้าทำแบบนี้กับเขาได้ ไม่ใช่ว่าทั้งสองจะไม่เคยใกล้ชิดกัน ทั้งนอนเตียงเดียวกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ โอกาสแบบนี้มีบ่อยจะตายไป แต่พี่เลี้ยงคนนี้กลับไม่เคยทำ แล้วนี่อะไรผ่านแค่ไม่กี่ชั่วโมงกลับมาพี่เลี้ยงคนนี้กลับกล้าทำในสิ่งที่บีมเองอยากให้ทำมาตลอด

“อย่าถาม ว่าพี่ทำไปทำไม กลับไปแล้วพี่จะบอกคุณหนูเองว่าทำไม ว่าแต่ตอนนี้คุณหนูหิวมากไหมครับ”ต้อมเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม บีมจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วสิ

“มะ...ไม่รู้ฮะ พี่ต้อมทำบีมปั่นป่วนไปหมดแล้ว”บีมเอ่ยออกมา

“ปั่นป่วนอะไรครับ...หื้ม บอกพี่ต้อมหน่อยสิ”ต้อมเอ่ยออกมา

“ไม่รู้ฮะ”บีมเอ่ย ใบหน้าแดงแจ๋ออกมา ก่อนที่จะแดงมากกว่าเดิมเมื่อต้อมเดินมาเปิดประตูให้บีมลงและผายมือให้บีมจับมือหนานั้น

“เชิญครับ...”บีมเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าก่อนจะปรายตามองไปรอบๆลานจอดรถ ดีว่าไม่มีคนเห็นไม่งั้นเขาต้องเขินมากกว่านนี้แน่ๆ

“พี่ต้อมรู้ไหมว่าพี่ต้อมเป็นคนที่เข้าใจยากที่สุด”บีมเอ่ยออกมาพร้อมยกมือมาวางที่มือหนานั้น ก่อนจะพากันเดินเข้าร้านอาหารไป อีกคนก็ยกยิ้มกว้างเดินเข้าร้านให้คนอื่นอิจฉาเล่นๆที่มีเด็กน้อยน่ารักเดินเคียงข้าง อีกคนก็เดินเข้าร้านอย่างไม่เข้าใจด้วยใบหน้าที่แดงเห่อและแสนเขิน

“กลับบ้านพี่ต้อมต้องอธิบายให้บีมเข้าใจด้วยนะฮะ”

“ได้ครับคุณหนู คืนนี้พี่ต้อมจะไปอธิบายให้ฟังทั้งคืนเลย”

2be>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น