ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.15 ท็อปฟอร์ม (พ่อบ้านใจกล้า2017)

ชื่อตอน : EP.15 ท็อปฟอร์ม (พ่อบ้านใจกล้า2017)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 140.7k

ความคิดเห็น : 357

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2560 08:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 900
× 0
× 0
แชร์ :
EP.15 ท็อปฟอร์ม (พ่อบ้านใจกล้า2017)
แบบอักษร

EP.15 ท็อปฟอร์ม (พ่อบ้านใจกล้า2017)


"เสร็จแล้ว" เติ๊ดปล่อยมืออั่งเปาออกเมื่อวาดรอยสักด้วยปากกาให้เรียบร้อยแล้ว อั่งเปาก็ดึงมือกลับมา เด็กหนุ่มกินข้าวต่อโดยไม่พูดอะไร


"แล้วนี่จะแดกอีกนานไหมเนี่ย" เติ๊ดอดไม่ได้ที่จะว่า ก็ข้าวจานเดียว อั่งเปากินมาพักนึงแล้ว เด็กหนุ่มไม่ได้ตั้งใจกินเท่าไหร่ ติดดูการ์ตูนซะมากกว่า


"ยุ่ง" อั่งเปาตอบสั้นๆ


"มึงด่าว่าเสือกเลยก็ได้นะ" เติ๊ดแกล้งแซวไป อั่งเปาหันมาเลิกคิ้วนิดๆ


"ได้หรอ?" อั่งเปากวนประสาทเติ๊ดเล่น


"ก็ลองดู" เติ๊ดจ้องตาแล้วตอบกลับ อั่งเปายักไหล่น้อยๆ ไม่ได้พูดอะไร หันกลับมากินข้าวต่อ แค่กินข้าวอั่งเปาก็ยังลีลาได้ตลอด แตงกวายังใช้ช้อนหั่นเป็นชิ้นเล็กๆเลย


"กูว่ามึงเล่นแล้วแหละ อิ่มก็ลุกไปเก็บ"


"ขี้เกียจ" อั่งเปาหันมาตอบตรงๆ เติ๊ดถอนหายใจเบาๆ เขาหยิบจานอั่งเปาแล้วลุกเอาไปล้างให้เลย อั่งเปามองตามไปตาแป๋ว เด็กหนุ่มไม่ได้จะให้พี่มันเอาไปล้างให้ซะหน่อย แต่ก็คงห้ามไม่ได้ อั่งเปาเลยลุกไปแปรงฟันในห้องน้ำ ความจริงไม่ได้จะรักสุขภาพขนาดจะแปรงฟันแล้ว กินข้าวอีกก็แปรงอีกหรอก แต่เพราะรู้ไง ว่าอยู่กันสองคนแบบนี้ มันจะเป็นยังไงบ้าง


"ผ้าอะไรวะ ถูพื้นได้ไหม มึงกินเลอะเทอะชิบหาย" ทันทีที่ออกมาจากห้องน้ำ เติ๊ดก็ชูผ้าขนหนูเก่าๆขึ้นมาแล้วถามขึ้น


"ไม่ได้! ผ้าผม" อั่งเปารีบไปแย่งมาทันที


"มึงยังใช้อยู่อีกหรอเนี่ย" เติ๊ดถามขำๆ อั่งเปาเม้มปากนิดๆ เด็กหนุ่มเอาไปซ่อนไว้ด้านหลัง


"ช่างผมเหอะ" อั่งเปาตอบเลี่ยงๆ เด็กหนุ่มรีบเอาไปยัดไว้ใต้ผ้าห่มทันที อั่งเปาไม่ได้เอาไว้ใช้หรอก เด็กหนุ่มเอาไว้ให้อุ่นใจเฉยๆ มันเป็นผ้าขนหนูลายดิจิม่อนที่แม่ซื้อให้ตั้งแต่เด็กๆ อั่งเปาค่อนข้างติดผ้าผืนนี้ด้วยซ้ำ


"ไหนกูขอดูอีกที" เติ๊ดแกล้งจะเอามาดู แต่อั่งเปาก็ขวางไว้ก่อน


"ไม่เอา พี่ไปไหนก็ไปเลยไป!" อั่งเปาตีหน้ายุ่งกลบเกลื่อน เติ๊ดยกยิ้มขึ้นทันที


"ติดผ้าเน่าหรอ" เติ๊ดแกล้งแซวยิ้มๆ


"เปล่า!" อั่งเปายังคงตีหน้าขรึมไม่เปลี่ยน แต่เติ๊ดมองว่ามันน่าเอ็นดูซะมากกว่า


"งั้นเอามาถูพื้นหน่อย"


"ไม่ได้ พี่เติ๊ด!! อย่ากวนตีน" อั่งเปาด่าทันที เติ๊ดขำอีกเล็กน้อยก็ยอมแพ้ เขาไม่ได้แกล้งอั่งเปาต่อ ไปหาไม้กวาดมากวาดห้องให้ ระหว่างนี้อั่งเปาก็เนียนๆนั่งลงที่ขอบเตียงเพื่อเฝ้าผ้าตัวเองไว้ อั่งเปากลัวเติ๊ดจะแกล้งอีก


"เอาไปซักให้ไหม" พอกวาดห้อง ล้างมือเรียบร้อย เติ๊ดก็เดินมายืนตรงหน้าอั่งเปาอีกรอบ อั่งเปาเงยหน้าขึ้นมองทันที


"ซักเมื่อวานแล้วเว้ย" อั่งเปาตอบเสียงขุ่นนิดๆ เติ๊ดก้มหน้าลงมาใกล้ๆ อั่งเปาผงะนิดๆเพราะไม่ทันตั้งตัว


"จูบปากก่อน เดี๋ยวเลิกล้อ" เติ๊ดพูดเบาๆ เขาจ้องตาอั่งเปาด้วยสายตาแปลกๆ อั่งเปาใจเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อยเหมือนกัน หน้าตาเติ๊ดมันไม่ทำให้อั่งเปาหวั่นไหวได้หรอก แต่สายตานี่ต่างหาก


"กูไม่เชื่อมึงหรอกพี่" อั่งเปาขยับถอยหลังนิดๆเพื่อหลบ เด็กหนุ่มขยับๆ จนพ้นก็มานอนอีกฝั่งของเตียงเลย เติ๊ดอยากตามจูบใจจะขาด แต่ก็ไม่กล้า ถึงจะเคยมีอะไรกันแล้ว แต่ความใจเสาะเขาก็ไม่ได้ลดลงเท่าไหร่ เขาเลยได้แค่นั่งลงบนเตียง แล้วเนียนดูทีวีไปแบบโง่ๆเท่านั้น


และระหว่างเติ๊ดดูทีวีอยู่ อั่งเปาหยิบผ้าเน่าของตัวเองมาห่มไว้ มันเก่ามากแล้ว แต่มันก็ไม่ได้สกปรกอะไร อั่งเปาซักมันบ่อยกว่าผ้าขนหนูที่ใช้อีก เด็กหนุ่มหันมองเติ๊ดอีกรอบ อย่างที่บอก หน้าตาเติ๊ดไม่ได้ดูดีหรือหล่ออะไร ก็ยังน่ากลัว โหด โฉด จนโจรยังเกรงใจเหมือนเดิม อั่งเปาไม่เคยหวั่นไหวกับรูปร่างหน้าตาเติ๊ดแม้แต่นิดเดียว และก็มั่นใจด้วยว่า นานแค่ไหนก็ไม่ แต่ที่หวั่นไหวมาตลอด ก็เพราะนิสัยต่างหาก หน้าตามันตัดสินสิ่งที่เป็นข้างในไม่ได้จริงๆ


"มองคxยไร" เติ๊ดหันมาสบตาแล้วด่าหยาบๆ อั่งเปาเลื่อนผ้าขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้แต่ยังมองเติ๊ดอยู่ เด็กหนุ่มยิ้มภายใต้ผ้า ถึงปากจะหมาด้วย แต่ใจดีมากๆอยู่ดี


"กวนตีนนะเราอ่ะ" เติ๊ดนอนหงายลงบ้างแล้วว่าขึ้น ก็เขามองออกว่าอั่งเปายิ้มอยู่


พรึบ

เป็นอั่งเปาที่พลิกตัวนอนคว่ำแล้วผงกหัวขึ้นมา เด็กหนุ่มเอาผ้าตัวเองปิดหน้าเติ๊ดไว้เหลือไว้แต่ปาก 


"ห้ามล้ออีกนะ" อั่งเปาพูดแค่นั้นก็แนบปากลงกับปากเติ๊ดช้าๆ เติ๊ดนิ่งไปทันที การกระทำอั่งเปาทำเขาเหมือนเครื่องช๊อตเลย


"ล้ออีกกูตบปากนะ" อั่งเปาผละออกมาแล้วพูดบอก เด็กหนุ่มเอาผ้าออกมาจากหน้าเติ๊ดแล้วสบตากันอีกครั้ง


"เข้าใจไหม" อั่งเปาถามย้ำ เติ๊ดพยักหน้ารับโดยไม่รู้ตัวเลย 


"ดีมาก" อั่งเปาตบแก้มเติ๊ดเบาๆอีกสองสามทีแล้วนอนลงที่เดิม เติ๊ดเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ สัญชาตญาณดิบมันอยากลุกไปข่มขืนอั่งเปามาก แต่ก็ห่วงกลัวอั่งเปาไปเรียนไม่ไหว


"กูกลับร้านนะ" เติ๊ดลุกขึ้นนั่งทันที เขาว่าเขาอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แน่ๆ เด็กนี่มันยั่วแบบไม่รู้ตัวไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง (หรือตั้งใจก็ไม่รู้)


"โชคดีพี่ ปิดประตูให้ด้วยนะ" อั่งเปายิ้มแป้นทันที เด็กหนุ่มหยิบขนมมานอนกินบนเตียงหน้าตาเฉย 


ก๊อกๆ

เติ๊ดยังไม่ทันจะกลับ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก่อน อั่งเปากำลังจะลุก แต่ก็ไม่ทัน เติ๊ดไวกว่า เขาลุกไปเปิดประตูห้องอั่งเปาเอง


"เปิดช้า..." คนที่หน้าประตูพูดไม่ทันจบก็เห็นเติ๊ดเข้าก่อน เขาหยุดพูดแล้วขมวดคิ้วมุ่น เติ๊ดก็เช่นกัน


"มึงใครเนี่ย!/พี่ใครเนี่ย" ทั้งคู่ถามขึ้นพร้อมกัน อั่งเปารีบเดินมาทันที


"มีไรพี่" อั่งเปาถาม นิ พี่รหัสตัวเองที่มาหาถึงห้อง นิเกรงๆกับสายตาเติ๊ดอยู่เหมือนกัน เขากลัวเติ๊ดเป็นโจรมาปล้นอั่งเปาน่ะสิ


"กูเอากล้องมาคืน มึงโอเคใช่ไหม" นิรีบพูด เขาทำสายตาเหมือนจะคุยกับอั่งเปา แต่อั่งเปาไม่เข้าใจ


"อะไรพี่"


"จะพูดอะไรก็พูดมา เดี๋ยวกูต่อยคว่ำ!!" เติ๊ดพูดเสียงขุ่น นิสูงก็จริง แต่ถ้าจะสู้กับเติ๊ดก็ดูเหมือนจะต้องทำประกันก่อน


"อ๋อพี่ ไม่ใช่โจรหรอก ช่างไฟอ่ะ" อั่งเปาตอบขำๆเมื่อเริ่มเดาสีหน้านิออก เติ๊ดหันมามองอั่งเปาทันทีเช่นกัน


"ล้อเล่นว่ะ" อั่งเปาพูดขำๆ เบียดเติ๊ดมารับกล้องจากนิคืน


"ใครวะ~" นิแอบถามเบาๆ แต่เติ๊ดก็ได้ยิน


"ผ..." อั่งเปาเขย่งเอามือปิดปากเติ๊ดไว้ก่อน


"ไม่มีอะไรหรอกพี่ ผมเข้าห้องนะ" อั่งเปารีบตอบ เด็กหนุ่มปล่อยมือจากเติ๊ดแล้วปิดประตูทันที


"อะไรมึงเนี่ย ไอ้นั่นใคร!" เติ๊ดถามเสียงขุ่นอีกรอบ

"พี่รหัสผม พี่อย่าเที่ยวบอกเราเป็นไรกันดิ" อั่งเปาทำหน้าไม่พอใจนิดๆเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้โกรธอะไรมาก


"อาย??" เติ๊ดถามเสียงดัง


"ไม่ใช่ คือทุกคนที่อยู่รอบตัวผมอ่ะ พ่อผมฝากฝังไว้หมดเลย ถ้าพี่บอกไปคนนึง เดี๋ยวเรื่องถึงหูพ่อจะทำไง" อั่งเปาบอกมาตรงๆ เด็กหนุ่มเดินมานั่งหน้ามุ่ยที่เตียง เติ๊ดควรหงุดหงิดต่อ แต่ไหงเห็นหน้าอั่งเปาแล้วรู้สึกผิดเองไม่รู้


"เออๆ ขอโทษ" เติ๊ดเดินมาขอโทษจนได้ เขานั่งลงข้างๆกัน ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ผัว ผิดไม่ผิดก็คือผิดสินะ


"ว่าแต่ไอ้นั่นพี่รหัสจริงนะ" เติ๊ดถามต่อ


"อืม มึงไม่หึงนะพี่ ไม่มีอะไรเลย แล้วไม่ต้องดักกระทืบมันด้วย ไม่อยากกำพร้าพี่รหัส" อั่งเปารีบพูดดัก เติ๊ดกำลังจะโทรบอกรูปร่าง ลักษณะของนิ ให้เพื่อนๆดักกระทืบแล้วเชียว ดีที่อั่งเปาพูดไว้ก่อน


"อย่าให้กูรู้ละกัน" เติ๊ดหยิบบุหรี่และไฟแช็กออกจากกระเป๋ากางเกงมาจุดสูบ ทั้งคู่นั่งเงียบๆจนกระทั่ง


"มึงก็อย่าให้กูรู้ละกัน!!" อั่งเปาหันมาพูดเสียงดัง เติ๊ดถึงกับสำลักควันบุหรี่


"แค่กๆ เชี่ย ตกใจหมด!" เติ๊ดพูดบ่น อั่งเปาหรี่ตามองนิดๆ อั่งเปาลืมไปเลยว่าเต่าเคยเล่าเรื่องเติ๊ดให้ฟัง เต่าบอกว่าเติ๊ดเคยถึงขั้นสักขาอ่อนให้ผู้หญิง บางคนสักตรงช่วงขอบกางเกงชั้นในก็มี อั่งเปาเพิ่งนึกออกนี่แหละ


"แล้วเวลาสักผู้หญิงอ่ะ ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าสักที่ลับ" อั่งเปาบอกตรงๆ เติ๊ดเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ


"ยังไง ให้สักหน้าร้านหรอ แล้วมึงมาเรื่องนี้ได้ไงเนี่ย" เติ๊ดถามกลับ อั่งเปาคิ้วขมวดทันที นี่เติ๊ดซื่อจริงๆหรือกวนตีน อั่งเปาดูไม่ออกจริงๆ


"โอเคๆ ล้อเล่น" เติ๊ดขยี้หัวอั่งเปาหยอกๆแล้วเอามือออก แต่อั่งเปาไม่ได้เล่นด้วย


"เอางี้ป่ะ ถ้าผู้หญิงเดี๋ยวกูให้ไอ้โจ้สัก แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ" เติ๊ดเสนอออกมา อั่งเปาก็รอฟัง


"ข้อแลกเปลี่ยนอะไร?" อั่งเปาถาม เด็กหนุ่มก็สนใจข้อเสนอนั่นแหละ ถึงเติ๊ดจะไม่หล่อ ไม่ได้น่าหวงสักนิด แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าอั่งเปาจะไม่หวง


"ต่อไปเรียกกูว่าป๊า" เติ๊ดพูดยิ้มๆ อั่งเปาช๊อกไปทันที


"ไม่มีทาง!" เด็กหนุ่มรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที แต่เติ๊ดก็มีข้อเสนอสำรอง


"งั้นเดี๋ยวกูจะสกรีนเสื้อให้มึงสัก4-5ตัว เขียนว่า #แฟนพี่เติ๊ด แล้วมึงต้องใส่ทุกคืนที่นอนกับกู ตกลงไหม"


"ไอ้เชี่ย กูว่ามึงโรคจิตแล้วเนี่ยพี่" อั่งเปาทำหน้ากลัวจนเติ๊ดนึกขำ


"เอาเนี่ย ให้เลือก กูไม่กลับร้านละ เดี๋ยวรอคำตอบ" พูดจบเติ๊ดสูบบุหรี่ต่อด้วยความอารมณ์ดี อั่งเปากัดปากตัวเองทันที แค่คิดก็ขนลุกไปหมด 'ป๊า' หรอ? ใครจะไปเรียกเล่า!!

***************

พ่อบ้านใจกล้า Lv.10 ถึงตาพี่เขาชนะเมียบ้างนะคะ คึคึ

ความคิดเห็น