Snow

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่20 จูบ4คูณ100

ชื่อตอน : ตอนที่20 จูบ4คูณ100

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 60k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2560 18:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่20 จูบ4คูณ100
แบบอักษร

​มิรินลืมตาขึ้นรู้สึกมีอะไรหนักๆมาทับช่วงเอวจึงหันไปดูคามีลนอนเปลือยอก เธอจำได้ทุกอย่างมันเป็นเพราะยาบ้าๆนั่นเชียว ยิ่งคิดยิ่งแค้น

"จะรีบไปไหน"คามีลกอดคนตัวเล็กแน่นเมื่อเธอจะลุกขึ้น

"ปล่อย นี้มันสายแล้วนะ"มิรินมองเขาตาเขียวปัด

"ได้แล้วจะทิ้งเหรอ รับผิดชอบมาซะ"คามีลพูดเจ้าเล่ห์

"เพราะใครละ ยานั่นไม่ใช่เหรอ นายมันทุเรศเก็บของนรกนั่นไว้ใช้กับผู้หญิงสินะ"มิรินทุบอกเขาอย่างเอาเรื่อง

"ระดับฉันไม่ต้องใช้ยาหรอกมิริน"คามีลพูดเพราะมีแต่ผู้หญิงเข้าหา ส่วนยานั่นเพื่อนเขาต้องการเขาเลยจัดการให้แต่คนตัวเล็กดันกินซะก่อน

"ปล่อยนะ อย่ามาจับ ถึงกับต้องใช้ยากันเลยเหรอ นายมัน......"มิรินจะด่าแต่เสียงโทรศัพท์เขาดังซะก่อน

กริ๊งงงง

"ว่าไงแดเนียล"คามีลรับสายเพื่อนรักของเขา

"ยาที่กูสั่งได้ยัง"แดเนียลถาม

"เมียกูกินแล้ว เดี๋ยวกูหาให้ใหม่"คามีลมองหน้าคนตัวเล็กที่มองหน้าเขา เขาอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้จึงดึงเธอมาจูบ 

"ห้ะ!!!มีเมียตั้งแต่เมื่อไหร่ คาสโนว่าอย่างมึง กูละไม่อยากเชื่อ"แดเนียลพูด

".......อื้ม"คามีลปล่อยให้เพื่อนพูดคนเดียวเพราะเขาสนใจปากจิ้มลิ้มตรงหน้านี่มากกว่า

"เชี้ย กิจกรรมกลางร่มอีกละ กูไม่กวนละ"แดเนียลแซวเมื่อได้ยินเสียงครางแล้วกดวางสายไป

"บ้า โรคจิต....อื้อออ"เมื่อเขาผละออกมิรินด่าเขาเลยจับท้ายทอยและบดจูบใหม่อย่างแรง และผละออกมามองหน้าคนตัวเล็กอีก

"เลวที่สุด ฉัน....อื้อออ"มิรินโดนดึงไปจูบอีกครั้งจนปากเจ๋อ จูบเนิ่นนานกว่าสองครั้งแรกแต่มันก็รุนแรงพอได้กลิ่นคาวเลือด คามีลผละออกมาเลิกคิ้วใส่คนตัวเล็กอย่างกวนๆ

เพี๊ยะ

คราวนี้มิรินฟาดมือลงบนหน้าหล่อจนสะบัดเขาจึงจับเธอกดและจูบอีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ จูบที่ต้องการความรักต้องการเอาใจใส่ 

"ด่าอีกซิ ตบอีกเอาเลยมิริน จะจูบให้ปากเปื่อยกันไปข้างลองดู"คามีลพูดจ้องมองไปในนัยต์ตากลมโต

"ไม่ด่าแล้ว"มิรินพูดเสียงเบาหลบตาคมดุ

"ยานั่น เพื่อนผมสั่งมา ผมเอาวางไว้แต่คุณดันเซ่อซ่ากินเข้าไป"คามีลอธิบายเมื่อเห็นมิรินเลิกพยศ

"ก็ใครจะไปรู้ละ"มิรินก้มหน้า

"ส่วนเรื่องลูกปลาอะไรของคุณ เราแค่ชั่วคราวคืนเดียวไม่ผูกมัด ทางใครทางมันนี้คือข้อตกลง"คามีลพูดต่อ ทำให้คนตัวเล็กเงยหน้ามาสนใจ

"......"มิรินมองอย่างชั่งใจ

"มองแบบนี้อีกสักรอบมั้ย"คามีลทำหน้าทะเล้น

"พอเลยนะ นายพาฉันมาที่นี่ทำไม ฉันยังต้องทำงาน"มิรินพูดเพราะป้าเธอป่วยต้องใช้ค่าใช้จ่ายสูง

"พามาอยู่ด้วย คุณไม่ต้องห่วงเรื่องป้าคุณนะผมจัดการให้หมดแล้ว"คามีลจะบอกยังไงว่า พาเธอมาเป็นเมีย

"นายรู้เรื่องป้าได้ยังไง"มิรินยังถามไม่เลิก

"ไม่มีเรื่องไหนที่เกี่ยวกับเธอแล้วฉันไม่รู้"คามีลพูดมองตาหวานฉ่ำ

"....."มิรินเงียบเขินหน้าแดงปลั่ง

"ไม่ต้องเขิน มิรินรับผิดชอบฉันด้วยเมื่อคืนเธอข่มขืนฉัน"คามีลหยิกแก้มคนตัวเล็ก

"รับผิดชอบอะไร หน้าไม่อาย"มิรินว่า ก็เขามีแต่ได้กับได้

"ไม่รู้ละถ้าไม่รับผิดชอบ ฉันจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเธอข่มขืนฉัน"คามีลกระตุกยิ้ม

"แล้วนายจะให้ฉันทำอะไร"มิรินเลิกคิ้ว

"เลิกยุ่งกับตำรวจนั้นซะหรือผู้ชายทุกคนก็ห้ามเข้าใกล้นอกจากฉัน"คามีลบีบจมูกคนตัวเล็ก

"พี่นนท์เป็นพี่ชายที่ดีของฉันนะ เขาเป็นคนดี"มิรินเถียง พี่นนท์ไม่ได้ทำอะไรผิด

"พี่ชายที่งาบเธอเหรอ อย่ายกยอผู้ชายคนไหนต่อหน้าผัวสิมิริน"คามีลนึกไม่พอใจจึงหันหลังให้เธอ

"ฉันไม่ได้ยกยอใคร แต่ฉันพูดความจริง"มิรินโน้มน้าว

"ความจริงแต่ฉันรับไม่ได้"คามีลพูดแล้วสวมเสื้อคลุมออกไปด้านนอกทันที

มิรินมองตามอย่างหนักใจกับความเอาแต่ใจแล้วเมื่อไหร่เธอจะได้กลับบ้านละเนี่ย เฮ้อยิ่งคิดยิ่งกลุ้ม


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}