Snow

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่17 ลักพาตัว

ชื่อตอน : ตอนที่17 ลักพาตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.8k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2560 08:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17 ลักพาตัว
แบบอักษร

​เช้าวันใหม่ที่แสนทรมาน มิรินสาวน้อยน่าสงสารดวงตาบวมเป่งกลางกายปวดร้าว ตัวร้อนยังกับไฟ เธอลืมตาดูหมอผู้หญิงอย่างต้องการความช่วยเหลือแต่พูดไม่ออก

"เอ่อ คุณสามีควรจะเบามือให้มากกว่านี้นะค่ะ"หมอสาวยิ้มและตักเตือน

"ครับ"คามีลพยักหน้า เขาเฝ้าไข้เธอทั้งคืนเพราะเธอเอาแต่ละเมอแถมยังตัวร้อนอีก

"ยาหมอจัดไว้ให้แล้วงั้นหมอขอตัวก่อนนะค่ะ"หมอสาวพูดก่อนจะเดินออกไป

คามีลนั่งมองคนตัวเล็กที่เขาได้กระทำรุนแรงไว้ เขาจะทำยังไงให้เธอหายโกรธละทีนี้ เมื่อนึกได้เขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนใจง่ายแต่เขามันงี่เง่าเอง

"เจ็บ ฮึกๆ"มิรินร้องไห้มือบางที่เป็นรอยเเดงผลักเขา

"ขอโทษ ผมขอโทษ"คามีลดึงมือบางที่เป็นแผลถลอกมาจูบอย่างนุ่มนวล

"ฮือๆๆๆๆ เจ้าชายของมิริน เอากลับมา"มิรินเอาแต่พร่ำเพ้อและร้องไห้ตัวโยน

"ขอโทษ ขอโทษ"เขาดึงเธอมากอดเฝ้าขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

​มิรินหลับอยู่ในอ้อมกอดนี้แล้วเธออบอุ่นทุกครั้ง แต่มาวันนี้เจ้าของอ้อมกอดนี้ย่ำยีเธอจนป่นปี้ไปหมด

กริ๊งงง

"ว่าไงยูช"คามีลรับสายเสียงเข้ม

"เครื่องพร้อมแล้วครับนาย นายจะกลับลาสเวกัสเลยไหม"ยูชรายงาน เมื่อเจ้านายของเขาโทรบอกให้ดตรียมเครื่องมารับด่วน

"อืม แกมารับฉันหน้าคอนโดด้วย"คามีลบอกแล้วกดวางสายก่อนจะก้มมองหน้าหวานที่หลับไปแล้ว เขาไม่มีทางให้เธอได้เจอตำรวจอีกแน่

คามีลอุ้มคนตัวเล็กที่เขาให้กินยานอนหลับออกมาอย่างง่ายดาย ก่อนจะมุ่งตรงไปที่รถคันหรูพร้อมลูกน้องที่จอดรอไว้แล้ว

"นายครับ เอ่อ...เธอเป็นใครครับ"ยูชถามอย่างสงสัยเมื่ออยู่ในรถ

"......"คามีลเงียบแต่กลับกระชับอ้อมกอดแน่น

ยูชลอบมองไม่กล้าถามอะไรต่อ เพราะดูจากท่าทางเจ้านายเขาจะหวงมาก จนรถเคลื่อนตัวสู่สนามบินมีบอดี้การ์ดนับสิบยืนอารักขาอยู่ และต้องมองหน้ากันอย่างงงๆเมื่อเจ้านายอุ้มผู้หญิงตัวเล็กลงมาจากรถ

"ให้ผมช่วยไหมครับนาย"ยูชอาสาจะอุ้มมิริน

"อย่ายุ่งกับเธอ แม้แต่สายตาก็ห้ามมอง"คามีลมองอย่างดุๆ จะไม่ให้เขาหวงได้ยังไงคนตัวเล็กในอ้อมกอดเขาใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ขาสั้นอวดผิวขาวที่อาจจะมีรอยแดงอยู่บ้าง

คามีลขึ้นเครื่องมาก็สั่งลูกน้องโทรหาเอกกี้ลาออกจากงานให้มิรินทันที เขาเลี้ยงเธอได้ทั้งชีวิตส่วนเรื่องป้าของเธอเขาก็ให้ลูกน้องไปจัดการค่ารักษาให้แล้ว 

เมื่อมาถึงลาสเวกัส เขาอุ้มร่างเล็กไร้สติเข้าคฤหาสน์ทุกคนยืนดูอย่างสงสัยเพราะนอกจากคาร่าแล้วคามีลไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาที่นี้

"เธอคือผู้หญิงของฉัน"คามีลวางคนตัวเล็กลงบนที่นอนกว้าง ก่อนจะพึมพำเบาๆสายตาแน่วแน่ เขาไม่สนถ้าเธอตื่นมาจะอาละวาดแต่แค่เขาแยกเธอกับไอตำรวจนั้นได้เขาก็โล่งใจ

มิรินไม่ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไหร่ รู้สึกตัวอีกทีก็บิดขี้เกียจและรู้สึกว่าอาการเจ็บของเธอทุเลาลงบ้างแล้ว จึงลืมตาขึ้นแต่ก็พบกับความแปลกใหม่ของห้องกว้างนี้ที่ดูใหญ่โตเหลือเกิน

"คุณมิรินตื่นแล้วเหรอค่ะ"จั่นสาวใช้คนไทยที่มาทำงานที่นี้ถูกคามีลสั่งให้ขึ้นมาดูแลมิรินเพราะมีรุ่นราวใกล้เคียงกัน

"คุณเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน"มิรินลุกขึ้นนั่งและถามขึ้น

"ฉันชื่อจั่นค่ะเป็นคนใช้ของคุณคามีล ส่วนที่นี่ก็ลาสเวกัส"จั่นอธิบายก่อนจะจัดยาและวางลงในถาดให้คนตัวเล็กหน้าตาน่ารักตรงหน้า

"ห้ะ ลาสเวกัส!!!!"มิรินเผลอตะโกนเสียงดังอย่างตกใจ

ด้านคามีลเขาต้องมาทำงานด่วนที่ลาสเวกัสเขาจึงต้องรีบมาและทิ้งมิรินให้อยู่กับคนใช้ ป่านนี้คงจะตื่นอาละวาดแล้วมั้ง

"นายครับยาปลุกเซ็กซ์สูตรใหม่ เราได้ทดลองใช้แล้วส่งผลดีมากและไม่ทำให้อันตราย"ลูชหยิบเม็ดยาสีขาวใส่ถุงซิปล็อกยื่นให้คามีล

"อืม แล้วอาวุธแถบนู้นละ"คามีลรับยามาใส่กระเป๋าถามแววตาดุจหมาป่าที่กำลังล่าเหยื่อ

"เรียบร้อยดีครับ"ยูชบอก

คามีลเดินออกมาขึ้นรถกลับคฤหาสน์ตั้งแต่หัววันทำให้ลูกน้องคนสนิทยิ้มกริ่มและรู้ว่าผู้หญิงไทยคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาเป็นแน่


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}