by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

22/ คนไหนในสายตา (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 22/ คนไหนในสายตา (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 22

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32k

ความคิดเห็น : 340

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2560 23:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
22/ คนไหนในสายตา (แก้คำผิด)
แบบอักษร

ปอรักP...

"เสียใจด้วยนะไอ้ปอ กูก็บอกแล้วว่าให้ตั้งใจเรียนตั้งใจติวหนังสือเห็นมั้ยวันๆมึงมัวแต่เล่นเกมส์สุดท้ายก็ต้องรับผลกรรมนี้ไป เข้ามหาลัยเปิดมั้ยล่ะเดี๋ยวกูดูให้" คำพูดของพี่โปรดทำให้ผมทรุดตัวนั่งกับพื้นห้องอย่างหมดแรง ความรู้สึกมันแย่มากจริงๆผมน่ะตั้งใจอ่านหนังสือ ทวนข้อสอบที่เพื่อนของพี่โปรดเอามาให้ ก็พี่ชินนั่นแหละที่ไปขอมาจากคนรู้จักอีกที ผมมุ่งมั่นอยู่กับการอ่านหนังสือทั้งกลางวันกลางคืนถึงกับหักดิบไม่ยอมมองอกแน่นๆของพี่โปรดที่ขยันถอดเสื้อเดินอ่อยอยู่ทุกวัน แต่สุดท้ายความพยายามความตั้งใจของผมก็ไม่เกิดผล

"ไอ้ปอมึงอย่าคิดมากดิวะ แค่สอบไม่ติดอันดับหนึ่งในสามมันไม่ได้หมายความว่าสอบไม่ผ่านเลยนะเว้ย ฮ่าๆๆแม่งหน้ามึงโคตรตลกว่ะปอ" ผมเงยหน้ามองพี่โปรดทันควัน

"แสดงว่าเค้าสอบติดใช่มั้ย ตัวอย่าแกล้งเค้าสิเค้าใจไม่ดีจริงๆนะ ฮึก" ผมยกหลังมือป้ายน้ำตาตัวเองที่ไหลมายังกับเขื่อนแตก

"เฮ้ย! ไม่ร้องสิวะกูแค่ล้อเล่น หยุดร้องเลยนะถ้ามึงไม่หยุดร้องกูไม่พาไปเลี้ยงฉลองที่ไหนจริงๆด้วย"

"ฮึก เค้าจะพยายาม เค้าจะอดทนเอาไว้ อึ๊บ จะอึ๊บเอาไว้ไม่ให้ร้อง ฮึก" ผมพยายามแล้วนะ ผมพยายามอดทนเต็มที่แล้วอ่ะ แต่น้ำตามันก็ยิ่งไหลหนักไปกว่าเก่าอีก

"หึหึ ไอ้แมงปอเอ้ย จากนี้มึงต้องโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่อีกขั้นนึงแล้วโลกของมึงต้องกว้างใหญ่กว่าเดิมขึ้นอีกเท่าตัวนึง ภาระหน้าที่ความรับผิดชอบของมึงมันก็จะเยอะมากกว่าตอนที่มึงเป็นแค่เด็กม.ปลาย อะไรที่อดทนได้มึงก็ต้องอดทนเอาและอะไรที่อดทนไม่ได้ก็ต้องอดทนเอาอยู่ดี การอยู่มหาลัยเดียวกันไม่ได้หมายความว่ากูจะตามดูแลมึงได้ตลอดกูก็มีภาระหน้าที่ของกูเอง เข้าใจใช่มั้ย?" ผมเอียงหน้ารับสัมผัสอบอุ่นจากมือใหญ่ของพี่โปรดที่กำลังเช็ดน้ำตาให้ 

รัก..ผมรักผู้ชายคนนี้มากจริงๆมากจนคิดว่าสักวันหนึ่งถ้าไม่มีพี่โปรดอยู่ข้างกายแล้วชีวิตผมจะทำยังไงต่อไป เพราะตอนนี้หัวใจของผมมันไม่รักดี มันไม่เหลือเผื่อใจไว้รักไว้ดูแลตัวเองบ้างเลย

"ฮึกก เค้าจะอดทน เค้าจะไม่ทำให้ตัวเองผิดหวังนะ เค้าสัญญา" ผมคลานเข่าไปนั่งคร่อมตักพี่โปรดที่ลงมานั่งขัดสมาธิข้างๆแล้วกอดคอพี่โปรดไว้แน่น หลายครั้งที่พี่โปรดทำให้ผมมีน้ำตากับคำพูดแรงๆแต่ทุกครั้งมือใหญ่ๆคู่นี้ก็จะเป็นคนเช็ดน้ำตาให้เสมอ ผมไม่ได้มองพี่โปรดที่คำพูดแต่ผมมองที่การกระทำต่างหาก การกระทำที่แสดงออกมาว่าพี่เขาเองก็แคร์ผมอยู่บ้างเหมือนกัน


พริบตาเดียวผมก็เป็นน้องเฟรชชี่ปีหนึ่งมาได้ระยะหนึ่งแล้ว นอกจากสอบติดผมก็ยังมีเรื่องน่ายินดีอีกเรื่องคือพีก็สอบติดที่นี่เหมือนกันแถมเรายังมีพี่รหัสที่เป็นเพื่อนกันด้วย ทำให้เวลาไปกินเลี้ยงรับน้องผมกับพีก็จะเหมือนคู่แฝดเลยล่ะตัวติดกันตลอด อ้อ คิทกับเบียร์ก็สอบติดคณะที่ตั้งใจไว้เหมือนกันเพียงแต่เราเรียนคนละมหาวิทยาลัยแต่ถึงยังไงเราก็ยังติดต่อกันเสมอ

"ปอรักจ๋าพีหิวแล้วอ่ะ เราไปหาอะไรกินกันเนอะ" พีวิ่งตุบตับหน้ายิ้มแฉ่งมากอดแขนเอียงหน้าซบไหล่ผม

"เอาสิพีอยากกินอะไรอ่ะ แต่ขอไม่ไกลจากมหาลัยนะเราต้องรีบกลับมารอพี่โปรดน่ะ" ผมไม่ได้ปิดบังพีเรื่องพี่โปรดแค่ไม่ได้บอกเรื่องราวและสถานะไปให้หมด เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะเที่ยวประกาศบอกใครต่อใครในเรื่องส่วนตัว 

พี่โปรดเองผมก็ไม่รู้ว่าพี่เขาบอกกับเพื่อนยังไงบ้าง แต่เวลาผมไปหาที่คณะวิศวะทีไรเพื่อนพี่โปรดไม่ค่อยแซวอะไรนะ อาจมีมองมาบ้างแต่น้อยมากที่จะเข้ามาคุยกับผมนอกจากพี่โอที่เคยมาทำงานมากินมานอนห้องพี่โปร รายนั้นเจอผมทีไรกระโดดกอดคอทุกทีอารมณ์เหมือนเจอพี่โยสองเลยอ่ะ อีกคนก็พี่ชินแต่รายนี้ไม่คุยอะไรกับผมสักคำบางทีมีเดินชนผมแบบตั้งใจด้วยเถอะ ผมก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้พี่เขาเขม่นเข้า

"พี่โปรด? อั้นแน่ คนที่ขับรถมาส่งปอรักทุกวันตอนเช้าใช่มั้ย โห น้อยใจนะเนี่ยมีแฟนไม่ยอมแนะนำให้เพื่อนรู้จักซักครั้ง โป้ง" พีหน้างอหันหน้าหนียกนิ้วโป้งแทบจะแปะหน้าผากผม

"โอ๋ๆไม่งอนสิเดี๋ยวไม่น่ารักนะไว้เราจะแนะนำให้รู้จัก มาๆดีกันนะครับน้องพีคนน่ารัก" งั่บ! ผมหัวเราะเต็มเสียงเมื่อพีหันมางับนิ้วก้อยที่ผมยื่นให้ พีเขาไม่ชอบให้บอกว่าเขาน่ารักเขาบอกว่ามันไม่แมน อืม ผมก็อยากจะบอกพีเหมือนกันว่าพีน่ะน่ารักจนผู้หญิงบางคนยังอายเลย ตัวเล็กกว่าผมนิดหน่อยน่าทะนุถนอมชะมัด

"ปอรักจ๋าลองชิมนี่ดูอร่อยอ่ะ พีอยากลองทำดูบ้าง" ผมอ้าปากงับชีสเค้กที่พีจ่อให้ชิม อืม..อร่อยจริงๆแฮะ พี่โปรดจะชอบกินหรือเปล่าเนี่ย

"อุ้ย ลูกปอของเจ้นี่เอง คิดถึงจังเลยค่ะลูก ฟอดด" จู่ๆก็มีแรงกอดรัดพร้อมกับรอยจูบหนักๆฝังมาที่แก้ม กลิ่นแบบนี้เรียกแบบนี้ไม่มีใครนอกจากพี่ยิ้มคนเดียว

"สวัสดีครับพี่ยิ้มมากับใครครับเนี่ย นั่งก่อนนะคิดถึงจังเลย" ผมหันไปดึงแขนพี่ยิ้มให้นั่งเก้าอี้ข้างๆ 

"แป๊บนะจ๊ะลูกชายคนเล็ก ไอ้โย!มึงเลือกขนมให้ผัวเด็กเสร็จแล้วก็มาหาลูกชายมึงกับกูนี่นะ" เสียงพี่ยิ้มคือดังมากๆ คนทั้งร้านหันขวับมาที่โต๊ะนี้เป็นตาเดียวกันหมดแต่ถามว่าพี่ยิ้มสนใจไหม? ไม่ครับพี่ยิ้มปรายตามองคนทั้งร้านแบบเชิดเต็มที่

"โอ๊ะโอน้องปอนี่เอง ทำไมมาอยู่นี่ได้ล่ะรายงานตัวกับไอ้โปรดรึยังเนี่ย เดี๋ยวมันก็หาว่าเราแอบหนีไปเที่ยวกับกิ๊กหรอกมันยิ่งขี้หวงอยู่ มาจุ๊บทีดิ๊" ว่าแล้วพี่โยก็ก้มหน้ามาจุ๊บแก้มอีกข้างของผม เสียงหัวเราะเบาๆดังมาจากเก้าอี้ตรงข้ามที่พีนั่งอยู่ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำพี่ๆให้เพื่อนรู้จักเลย

"พี่โย พี่ยิ้มครับ นี่พีเพื่อนของปอเอง ปอคนสวยๆนี่ชื่อพี่ยิ้มคนหล่อๆคนนี้ชื่อพี่โย"

"สวัสดีค่ะพวกพี่เป็นพี่สาวกับพี่ชายของน้องปอ" ผมยังไม่ทันได้แนะนำถึงสถานะพี่ยิ้มก็โพล่งขึ้นมาก่อน ทำให้ผมอดยิ้มออกมากว้างๆไม่ได้

"สวัสดีฮะผมพิชญะเรียกว่าพีก็ได้ฮะ พี่สวยจัง" พียกมือไหว้พี่ยิ้มกับพี่โยพลางเอ่ยคำแนะนำตัว พี่ยิ้มถึงกับยิ้มสมชื่อเลยสิทีนี้

ตรู๊ดๆๆ "ครับพี่โปรด"

"อยู่ไหน"

"เค้าอยู่ร้านนมปั่นหน้ามหาลัยอ่ะ ตัวเองเลิกเรียนแล้วเหรองั้นเดี๋ยวเค้าไปหานะ"

"เอามานี่ค่ะคุณลูกคุณแม่พูดเอง อิหมาโปรดลูกชายอยู่กับกูถ้ามึงอยากได้ตัวก็ต้องมาจ่ายค่าเสียหายโต๊ะนี้ให้พวกกูก่อน มึงอย่ามาหัวหมอกับกูนะอิโปรดกูเรียนหมอกูฉลาดกว่ามึง"

"ยิ้มมึงเอามานี่กูคุยกับมันเอง ฮัลโล่ท่านโปรดเพื่อนรักคิดถึงเมียเหรอวะ ฮ่าๆๆมึงอย่ามาเถียงกู กูมีหลักฐานก็แล้วกัน ว่าไงตกลงมึงจะออกมาหาพวกกูที่นี่มั้ยถ้ามึงไม่ออกมากูจะเอาหลักฐานไปแปะที่เพจมหาลัย แมงปอครับมาจูบผัวที ฮ่าๆๆไอ้สัสโปรดทีนี้มึงดิ้นไม่ออกแถไม่ออกแน่ๆ" พี่โยกับพี่ยิ้มเป็นคนสนทนากับพี่โปรดแต่คนที่ได้รับผลกระทบโดยตรงก็คือผม และก็คิดว่าตอนนี้หน้าผมคงแดงแข่งไข่แดงในไข่ดาวแน่ๆ ยิ่งหันไปเห็นสีหน้าล้อเลียนของพีแล้วอยากจะมุดหน้าลงกับใต้โต๊ะ ก็เสียงพี่ยิ้มกับพี่โยมันเบาซะที่ไหนล่ะถึงอยู่นอกร้านก็คงจะได้ยินมั้งเนี่ย

"อ่ะเรียบร้อย เด็กๆอยากกินอะไรก็ไปสั่งเต็มที่เลยนะเดี๋ยวท่านโปรดจะมาจ่ายค่าเสียหายเอง" พี่โยยิ้มกริ่มแถมยังดึงผมลุกไปสั่งขนมมาอีกตั้งหลายชิ้น พี่โปรดตัวเองอย่าโกรธอย่าเหวี่ยงเค้านะทั้งถาดนี่ฝีมือเพื่อนตัวเองทั้งนั้นเลย ของเค้ามีนิดเดียวเอง

"เอ๊ะเดี๋ยวครับพี่โย พุดดิ้งช็อกโกแลตปอก็อยากกินอ่ะ ช็อกโกแลตหน้านิ่มก็อยากกิน ช็อคโกแลตชีสเค้กด้วย เอาด้วยดีกว่าเนอะ" ผมชี้ทุกอย่างที่พูดเมื่อกี้ให้พนักงานคีบใส่ถาด อืม..เวลานี้มันคือสวรรค์ของผมจริงๆ

โปรดP...

"หมาโปรดทางนี้มึง" ผมถอนหายใจแรงๆอย่างเอือมระอาเมื่อมองไปที่โต๊ะ มีแต่ตัวก่อม็อบตัวพ่อตัวแม่ทั้งนั้นเลยเว้ย

"พี่โปรดตัวอยากกินอะไร ชาเย็นมั้ยเดี๋ยวเค้าสั่งให้" ผมลากเก้าอี้มานั่งข้างไอ้ปอโดยใช้ขายันเขี่ยเก้าอี้ไอ้โยออกไปจนมันค้อนใส่

"ไม่ต้อง กูกินกับมึงนี่แหละ" ว่าแล้วผมก็ดึงแก้วโกโก้ของไอ้ปอมาดูดทีเดียวหมด มันหน้างอลงปากขมุบขมิบใหญ่สงสัยจะบ่นผมนั่นแหละ

"แล้วมาเจอกันที่นี่ได้ไง ใครเป็นคนจุดธูปเชิญพวกมึงมาสุมหัวอยู่ด้วยกัน"

ป๊าบ! "ปากมึงนี่มันน่ายุให้ลูกชายกูมีชู้ซะจริงๆ" ไอ้ยิ้มฟาดมือมากลางหลังผมเต็มๆ แล้วคำว่าชู้นี่ยังไงผมกับไอ้ปอไม่ใช่ผัวเมียกันสักหน่อย แค่ใกล้เคียงเถอะครับ

ครืด "ขอโทษนะ ห้องน้ำคนเยอะน่ะ" เสียงลากเก้าอี้พร้อมกับเสียงใสๆที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นมองแล้วอดสะดุดลมหายใจตัวเองไม่ได้

"พี่โปรดนี่พีเพื่อนเค้าเอง พีนี่พี่โปรดนะ"

"สวัสดีฮะพี่โปรด คนนี้เองแฟนของปอรักได้เจอกันซักทีนะฮะ พีเห็นมารับมาส่งปอรักตั้งหลายวันยังไม่มีโอกาสได้รู้จักพี่เลยพอมานั่งคู่กันแล้วดูเหมาะสมกันมากๆนะฮะ" ผมมองตามปากแดงๆที่ขยับขึ้นลงเวลาพูด คำว่าแฟนทำให้ผมหันมาเลิกคิ้วใส่ไอ้ปอ แต่สีหน้าเจื่อนๆพร้อมกับการก้มหน้าลงของมันทำให้ผมพอจะเดาออกว่ามันไม่ได้บอกสถานะระหว่างผมกับมันให้เพื่อนคนนี้รู้

"อืม สวัสดี" สีแดงที่ขึ้นเป็นริ้วตามแก้มทำให้ผมอดเลิกคิ้วใส่แล้วจ้องไม่ได้ น่ารักแฮะ

"เอ่อ อิหมาโปรดนี่ลูกชายกูเตรียมไว้ให้มึงน่ะกลัวมึงหิวโซซะก่อนกินสิ กินแค่ที่ลูกชายกูเตรียมไว้ให้นะอย่าตะกละกินมั่วซั่วเดี๋ยวลูกชายกูจะเสียใจ" อยู่ๆไอ้ยิ้มก็พูดมานิ่งๆไอ้ปอเงยหน้าขึ้นมองอย่างงงๆ แต่ผมคิดว่าพอจะรู้ว่าไอ้ยิ้มมันต้องการสื่อความหมายอะไร

"ท่านโปรดมึงรู้จักหมอตุลย์เจ้าชายในฝันของสาวๆมั้ย มึงต้องรู้จักสิก็นั่นมันเพื่อนรักมึงนี่ ในเมื่อมึงรู้จักก็คงจะรู้นะว่าทุกวันนี้ที่ไอ้หมอตุลย์ของเราต้องอพยพไปอยู่คนเดียวที่ปากน้ำเพราะอะไร" ไอ้โยเป็นอีกคนที่เริ่มส่งเสียงจริงจังแถมมีชำเลืองไปทางเก้าอี้ตรงข้ามด้วย และทันทีที่มันเหลือบตาไปมองเก้าอี้ตรงข้ามไอ้โยก็ชักสีหน้าท่าทางไม่ชอบใจอย่างเห็นได้ชัด

"หึหึ แต่พอดีกูกับไอ้ตุลย์มันคนละกรณีว่ะเพื่อน" ยิ่งไอ้โยกับไอ้ยิ้มทำท่าทางเหมือนเคืองใจมากเท่าไหร่ผมยิ่งกระตุกยิ้มให้มันมากขึ้นเท่านั้น

"ไอ้ปอกลับได้แล้วกูเหนื่อย รำคาญแมงหวี่แมงวันด้วยเป่าหูกูอยู่ได้" ผมควักแบงค์พันใส่กระเป๋าเสื้อให้ไอ้โยแล้วเดินออกมารอข้างนอก รอยยิ้มกับปากแดงๆของเพื่อนไอ้ปอยังติดตาผมอยู่ แววตาคู่นั้นมันมีอะไรน่าค้นหาและน่าท้าทายจนต่อมกระหายชัยชนะมันพลุ่งพล่านไปหมด 

"พีงั้นเหรอ น่าสนใจชะมัด"

"ตัวเองไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวเค้าเตรียมกับข้าวก่อนกินข้าวเสร็จแล้วเค้าจะนวดให้ เห็นบอกว่าเหนื่อยนี่" ไอ้ปอมันเดินวุ่นไปมา ดูเหมือนจะเตรียมเสื้อผ้ากับบีบยาสีฟันให้ผมเหมือนเดิมนั่นแหละ

"กินนี่สิ เค้าว่าอร่อย" ไอ้ปอตักปลาหมึกทอดกระเทียมใส่ช้อนให้เหมือนเคย การกระทำของไอ้ปอและคำพูดของไอ้โยไอ้ยิ้มทำให้ผมรีบสลัดไอ้ปากแดงๆเสียงใสๆที่ยังติดหูติดตาออกไปโดยเร็ว 

"วันนี้กูจะไปร้านนะมึงจะไปด้วยกันมั้ย แต่ห้ามอ่อยเพราะงานกูเร่งมาก" กินข้าวเสร็จผมก็นอนดูโคนัน เหลือบตามองตามไอ้ปอที่กำลังล่อนจ้อนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ไอ้นี่มันดื้อบอกให้ไปซ้ายมันก็ไปขวาบอกว่าห้ามยั่วมันก็ทำตลอดนิสัยชอบเอาชนะนี่เหมือนผมไม่มีผิด แต่ของมันน่ะต้องบวกกวนตีนกับกวนประสาทเหมือนไอ้ดิวกับไอ้โยไปด้วย

ฟุบ! "ไปด้วยอยู่แล้ว เค้าไม่ได้อ่อยแต่อร่อยนะค้าบ ชิมป่ะๆ" ไอ้ชีเปลือยแมงปอกระโดดมานอนขวางเตียงมือก็ถลกเสื้อผมขึ้นแล้วเอาหน้าขยี้กับท้องจนผมจั๊กจี้ เล่นกันไปเล่นกันมาก็จัดไปซะเสร็จคนละรอบสบายตัวสบายใจกันทั้งคู่


"อ่าวชิน มากับใครวะมึง" ผมกับไอ้ปอเดินเข้ามาทางหน้าร้านเลยเห็นไอ้ชินนั่งดื่มเงียบๆอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์คนเดียว เป็นเรื่องแปลกพอสมควรเพราะไอ้ชินน่ะข้างๆตัวมันเคยว่างซะที่ไหน

"มาคนเดียว กูไม่ได้มีแฝดสยามเหมือนมึงนี่" ไอ้ชินปรายตามองไอ้ปอที่เดินมาแอบข้างหลังผม ถ้าไม่รู้จักมันผมคงคิดว่าไอ้ชินเขม่นไม่ชอบหรือหมายหัวไอ้ปอเหมือนที่ไอ้ปอคิด แต่พอดีว่าผมรู้จักมันตั้งแต่ที่ย้ายโรงเรียนตอนเข้าม.ปลายแถมมันยังเป็น...ผมอีกไงล่ะหึหึ

"งั้นเข้าไปแดกในห้องทำงานกูเหอะ" ผมรั้งคอไอ้ปอมายืนข้างๆแล้วกอดคอมันไว้ ไอ้ปอไม่ได้กลัวไอ้ชินหรอกมันเคยกลัวใครซะที่ไหนขนาดตอนผมโกรธมันยังไม่กลัวเลย แต่สงสัยมันจะอึดอัดเรื่องไอ้ชินมากกว่า

"เออไปดิ" ไอ้ชินสบตาผมนิ่งๆอย่างไม่ยอมหลบ สายตาของมันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกกลัวสักนิดนั่นเพราะเรื่องที่มันสื่อมาให้คือเรื่องที่ผมมั่นใจว่าจะไม่มีวันเป็นจริง ตราบใดที่ผมไม่อนุญาตให้ใครใช้ไอ้ปอร่วมกับผม มันก็จะเป็นผมคนเดียวที่ได้ครอบครองแมงปอตัวนี้

"คืนพรุ่งนี้มึงว่างมั้ยชิน" ผมนั่งเซ็นเอกสารโดยมีไอ้ปอนั่งขัดสมาธิเอาหลังพิงกับเข่าผมไว้ เจ้าตัวกำลังก้มหน้าเล่นเกมส์ในมือถืออย่างมัวมัน

"ปอถ้ามึงไม่นอนพรุ่งนี้มึงจะไปเรียนไหวมั้ยนี่มันจะตีหนึ่งแล้วนะ ไอ้ปอไปเอาที่นอนมาปูนอนเดี๋ยวนี้"

"อื้อ แป๊บ"

พรึ่บ! "กูบอกว่าเดี๋ยวนี้ แป๊บของมึงนี่มันกี่แป๊บแล้วห๊ะ!" ผมดึงโทรศัพท์ไอ้ปอมาปิดเครื่องใช้สายตาบังคับให้มันไปเอาที่นอนปิกนิกมาปูนอน นี่ก็เป็นของอีกอย่างที่เพิ่มขึ้นมาในห้องทำงานเหตุผลเพราะไอ้ปอไม่ชอบนอนโซฟานี่แหละ

"ค้าบบ ท่านพ่อ" ผมคันมือคันเท้าอยากถีบมันสักทีเมื่อเห็นท่าทางล้อเลียนของมัน ไอ้ปอลากที่นอนปิกนิกมาจากตู้แล้วปูข้างๆโต๊ะทำงานผม

"เค้าจะฟังเดอะช็อค เอาโทรศัพท์ของตัวมา" พูดปุ๊บมันก็คว้าโทรศัพท์ของผมพลางคุ้ยหาหูฟังในลิ้นชักไปเสียบหู เปิดฟังรายการผีบ้าบออะไรของมัน ไอ้ปอแม่งกวนตีนมันรู้จุดอ่อนของผมมันเลยกวนตีนด้วยการใช้โทรศัพท์ผมไปโหลดแอพผีๆค้างไว้จนผมจะปาโทรศัพท์ใส่หัวมันสักวันหนึ่ง

"ว่าไงไอ้ชิน คืนพรุ่งนี้ถ้าว่างมึงก็เข้ามานะพอดีพวกไอ้ตุลย์จะมาน่ะ"

"ไอ้ตุลย์มันออกมาเจอสังคมได้แล้วเหรอวะ" ไอ้ชินพอจะคุ้นเคยกลุ่มหมออยู่บ้าง เพียงแต่ไม่ได้สนิทกันมากเหมือนที่ผมกับไอ้กลุ่มหมอเป็น

"ไม่รู้สิ เห็นมันโทรมาบอกกูเมื่อกี้" ไอ้ชินพยักหน้ารับรู้แต่สายตามันยังมองมาที่จุดเดียว

"มึงสนใจ?" ผมส่งคำถามให้ไอ้ชินอย่างไม่อ้อมค้อม

"ก็น่าสนใจ แต่กูไม่แทงข้างหลังเพื่อนแน่นอน"

"หึหึ กูยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ถ้ามึงจริงจังและไม่ถือว่ากูเคยใช้ซักวันนึงกูอาจขอให้มึงเป็นคนดูแลต่อจากกูก็ได้" แว่บหนึ่งในความคิดที่ผมนึกถึงสายตาและคำพูดของไอ้เบียร์เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อของไอ้ปอทำให้ผมไม่ทันยั้งปากของตัวเองโพล่งบอกไอ้ชินไปแบบนี้ แถมยังต่อหน้าไอ้ปอที่ผมมั่นใจว่ามันยังไม่หลับและมันก็คงพอจะเข้าใจเรื่องที่ผมกับไอ้ชินคุยกันอยู่

"หึหึ กูจะรอ ถึงวันนั้นจริงๆอย่าลืมคำพูดตัวเองล่ะไอ้โปรด อย่าให้เสียชื่อคนที่รักษาสัจจะแบบท่านโปรดก็แล้วกัน" ไอ้ชินมันตอบรับมานิ่งๆ มือก็ยกแก้วขึ้นมาดื่มแต่สายตาของมันอ่อนแสงลงเมื่อมองมาจุดเดิม ผมก้มมองตามสายตาของไอ้ชินก็เห็นเพียงแต่ไหล่ที่สั่นสะท้านเบาๆโดยเจ้าของมันกดหน้าแนบกับหมอนจนเห็นแต่กลุ่มผมดกดำแค่นั้นเอง


"คืนนี้มึงไปร้านกับกูด้วยนะ ไอ้โยไอ้ยิ้มมันย้ำกูมาอีกที"

"อื้อ ค้าบผม" ไอ้ปอมันยิ้มตาปิดมาให้ ที่ตาปิดก็ไม่ใช่อะไรหรอกเมื่อคืนมันนอนร้องไห้ตั้งแต่ที่ผับจนกลับมาถึงคอนโดมันก็ยังร้องไห้อยู่เงียบๆโดยไร้เสียงสะอื้น แต่มันก็ยังส่งยิ้มให้ผมเหมือนเดิมอย่างทุกวันยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก

ตรู๊ดๆๆ "เออ จะโทรมาย้ำเรื่องลูกมึงรึไง กูบอกมันให้แล้ว" ผมรับโทรศัพท์ไอ้ยิ้มอย่างเสียไม่ได้ ส่งไอ้ปอที่เดิมผมก็วนรถกลับมายังไม่ทันลงรถไอ้ยิ้มก็โทรมาอีกแล้ว

"เออ ก็ดีกูนึกว่าในหัวสมองมึงจะเต็มไปด้วยไอ้ฟันเหล็กจนหลงลืมเรื่องอื่นน่ะสิ" พอไอ้ยิ้มพูดผมก็หวนคิดถึงเพื่อนไอ้ปอขึ้นมาโดยไม่รู้ว่าตัวเองวางสายจากไอ้ยิ้มตั้งแต่ตอนไหนอาการพลุ่งพล่านเหมือนเจอไอ้ปอครั้งแรกมันเกิดขึ้นมาอีกแล้ว ครั้งนี้ดูเหมือนว่ามันจะรุนแรงและกระตือรือล้นมากกว่าตอนเจอไอ้ปออีก

"โอ๊ย!" เพราะมัวแต่คิดเรื่องของเพื่อนไอ้ปอทำให้ผมไม่ทันมอง พอก้มลงตามเสียงก็เห็นคนที่กำลังอยู่ในความคิดนั่งแปะอยู่กับพื้นเสื้อนักศึกษาเต็มไปด้วยนมเย็นหกเลอะเทอะไปหมด

"โทษที เป็นอะไรมากมั้ย"

"พี่ก็ใช้ตามีดโกนของพี่ดูเองสิฮะ" ผมอดขำกับปากแดงๆที่กำลังเบ้ใส่ไม่ได้ น่าจูบชะมัด

"หึหึ ก็ขอโทษแล้วไงครับ เดี๋ยวพี่พาไปล้างตัวก็แล้วกัน" ผมประคองตัวพีขึ้นมาจะพาไปล้างตัวที่ห้องน้ำนั่นแหละแต่น้องมันบอกว่าต้องรีบไปเข้าเรียนซะก่อน สุดท้ายผมก็เอาเสื้อนักศึกษาของตัวเองที่มีติดรถมาให้น้องมันใส่ไป อืม..ตัวเล็กกว่าไอ้ปออีก

"ไว้พีจะซักมาคืนนะฮะพี่โปรด ไปแล้วฮะบ๊ายบาย" พียิ้มแฉ่งเต็มแก้มแล้วรีบวิ่งไปทางคณะตัวเอง ผมได้แต่ถือเสื้อของน้องไว้ในมือก่อนจะเอาไปไว้ที่เบาะหลัง หวังว่าเราคงได้คืนเสื้อให้กันนะพี


"ตัวเอง" ไอ้ปอลังเลเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างตั้งแต่ขึ้นรถจนถึงห้องละ

"มีอะไร กูเห็นมึงอึกๆอักๆตั้งแต่มหาลัยแล้วนะ"

"คือคืนนี้เค้าชวนเพื่อนไปด้วยได้มั้ยอ่ะ เพื่อนเค้าไม่เคยไปเที่ยวแบบนี้เลยอยากไปด้วย" ไอ้ปอนั่งขัดสมาธิถอดถุงเท้าให้ผมอย่างเคย ปากก็เอ่ยขอออกมาเสียงอ้อมแอ้ม เพื่อน? ผมนึกถึงเจ้าของเสื้อตัวที่ยังอยู่หลังเบาะรถขึ้นมา

"ใคร เพื่อนมึงน่ะ"

"พีไงคนที่เจอร้านเค้กวันก่อนอ่ะ ให้เค้าพาพีไปด้วยนะโปรดปราณ" ไอ้ปออ้อนออกมาเต็มที่ ปากแดงๆของพีแว่บเข้ามาให้ผมคิดถึงและอยากเห็นอีกครั้ง

"อืม" พอได้รับคำอนุญาตแค่นั้นแหละไอ้ปอก็กระโดดมาหอมแก้มผมฟอดใหญ่ก่อนจะวิ่งไปโทรศัพท์หาพีมั้ง ผมอดยิ้มไม่ได้ ไม่รู้ว่ายิ้มเพราะเดี๋ยวจะได้เจอเจ้าของเสื้อหรือเพราะไอ้ปอที่กำลังฮัมเพลงเต้นแร้งเต้นกาอยู่กันแน่ แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร ผมก็รู้สึกดีมากจนอดยิ้มกว้างๆออกมาไม่ได้เหมือนกัน

"สวัสดีฮะพี่โปรด ปอรักจ๋าน่ารักจังเลย" ผมกับไอ้ปอเดินมาเจอพีที่ยืนรอหน้าผับ พีบอกว่าไอ้ปอน่ารักแล้วตัวเองไม่ส่องกระจกบ้างเหรอวะว่าตัวเองก็น่ารักเหมือนกัน

"พีแต่งตัวแบบนี้น่ารักมากๆเลยนะ" ไอ้ปอจับพีหมุนซ้ายหมุนขวา แววตามันที่มองผู้ชายตัวเล็กใส่เสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนจนเกือบขาวกางเกงเดปสี่ส่วนสีขาวนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชม

"ฮ่าๆๆ ปอรักนี่ยังไง พีบอกแล้วว่าไม่ให้บอกว่าพีน่ารัก" ผมที่ยืนสูบบุหรี่สายตาก็มองภาพตรงหน้าอยู่ดีๆ ต้องยกมือขึ้นมาจับหัวใจตัวเองเมื่อเห็นรอยยิ้มแต่มันเป็นรอยยิ้มของใครวะในเมื่อคนตรงหน้าผมทั้งสองคนต่างก็ยิ้มและหัวเราะพร้อมๆกัน แล้วรอยยิ้มของพีเด่นชัดขึ้นเมื่อน้องมันหันมาเห็นสายตาของผมที่จ้องอยู่ แววตาพีสั่นระริกก่อนจะก้มหน้าหลบตาผม

"เข้าไปข้างในกันเถอะ" ผมเดินนำทั้งสองคนที่จับมือกันเดินตามมาข้างหลัง เสียงหัวเราะพูดคุยงุ้งงิ้งถูกเสียงเพลงกลบทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา

"เฮ้ย!" ผมหันไปตามเสียงร้องของไอ้ปอก่อนจะรีบตวัดแขนคว้าพีที่หน้ากำลังจะคะมำไปกับพื้น สายตาคงยังไม่ชินกับความมืดและไม่รู้ว่าตรงนี้มันเป็นพื้นต่างระดับนั่นแหละ

"ขอบคุณฮะ" พีแกะแขนผมออกก่อนจะขยับไปหาไอ้ปอ ผมก็แค่ยักไหล่แล้วเดินนำไปโซนที่เพื่อนๆนั่งอยู่ ไอ้ชินก็มาถึงแล้วด้วยดูท่ากำลังจะถูกไอ้โยป่วนใหญ่ 

"มาแล้วเว้ย อ่าว" พอไอ้โยทักทุกคนก็มองมาทางนี้เป็นตาเดียวกัน ไม่ได้มองที่ผมนะแต่ไปโฟกัสที่ไอ้ปอกับพีต่างหาก

"กูเซ็ง!" ไอ้ยิ้มพูดเสียงดังแบบไม่เกรงใจใครทั้งนั้น สายตาของมันแสดงถึงความไม่พอใจอย่างโจ่งแจ้ง

"เอ่อ ปอต้องขอโทษด้วยนะครับพี่ๆ ที่ชวนเพื่อนมาโดยไม่ได้ขออนุญาตพี่ๆก่อน" ไอ้ปอพูดเสียงจ๋อยๆ ก่อนที่ไอ้ยิ้มจะถอนหายใจแล้วกวักมือเรียกไอ้ปอไปนั่ง ไอ้ปอก็จูงพีเดินไปนั่งข้างๆด้วยทำให้ที่นั่งถัดจากพีต้องเป็นผมแต่..

"ไอ้โปรดเพื่อนรักมึงมานั่งกับกูนี่ งานวันนี้จัดขึ้นเพื่อมึงโดยเฉพาะเลยนะ" ผมเลิกคิ้วใส่ไอ้โยอย่างงงๆ งานอะไรของมันอีกวะ ไอ้โยกระชากแขนผมไปนั่งแทรกระหว่างมันกับไอ้ชิน ไอ้ชินเองก็ถอนหายใจออกมาเบาๆคงโล่งอกที่ไม่ต้องนั่งติดกับตัวนรกอย่างไอ้โยอีก ระหว่างนั่งดื่มสายตาของผมมันก็มักจะชำเลืองไปทางไอ้ปอหรือพี? แม่งนั่งติดกันแบบนั้น พอมองคนนั้นผมก็อดเลื่อนมองคนนี้ไม่ได้

"โปรดที่มึงพูดคืนเมื่อวาน มึงยังยืนยันคำพูดตัวเองอยู่มั้ยวะ" ไอ้ชินถามออกมาเรียบๆ ผมเองตอนนี้ก็ไม่รู้จะตอบมันว่ายังไงดี 

"มึงกำลังมองใครอยู่วะเพื่อน ตอนนี้สายตาของมึงกำลังโฟกัสอยู่ที่ใครกันแน่ ถ้ามึงมองอีกคนงั้นคนที่คุยกันไว้เมื่อคืนกูขอยืนยันคำเดิมว่ากูจะรอ" ผมยกแก้วที่มีแอลกอฮอล์เพียวๆกระดกลงคอ ความขมของมันไม่ได้ครึ่งกับความลังเลของผมในตอนนี้

เธอเป็นมากกว่ารัก เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต ​เสียงเพลงดังขึ้นจากนักร้องบนเวที แสงไฟจากเทียนมันส่องให้เห็นหน้าคนที่กำลังประคองเค้กเดินเข้ามาหาผม ใบหน้าสลัวภายใต้แสงเทียนนั้นมันทำให้ผมจ้องมองด้วยความเผลอไผล

"สุขสันต์วันเกิดนะครับพี่โปรด ความสุขทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้เค้าขอให้พี่โปรดได้เจอและได้รับมัน อะไรก็ตามที่เป็นความสุขของพี่โปรด เค้าขอให้พี่ได้ครอบครองได้ชื่นชมและอยู่เคียงข้างความสุขนั้นตลอดไปนะครับ" ไอ้ปอยื่นก้อนเค้กน่าตาประหลาดๆพร้อมเอ่ยคำอวยพรที่ฟังดูเศร้าทั้งที่มันกำลังยิ้ม ยิ้มด้วยแววตาวูบไหว 

"เป่าดิวะ มัวแต่ซาบซึ้งอยู่ได้" ไอ้ตุลย์สะกิดบอกผมถึงได้รู้สึกตัวและเป่าเค้กที่ไอ้ปอถืออยู่ในเวลาเที่ยงคืนนิดหน่อยเข้าสู่วันที่9กย.วันเกิดผมพอดี

"เอ้าไอ้โปรด มึงไม่คิดจะขอบอกขอบใจลูกชายกูหน่อยเหรองานนี้ลูกชายกูเป็นต้นคิดนะเว้ย คนเคียงข้างน่ะมึงหัดมองหัดให้ความสำคัญบ้าง ไม่ใช่เอาแต่มองคนอื่นจนหลงลืมคนที่เคียงข้างมาตลอด เห็นใจกันบ้างเถอะมึง" ไอ้ยิ้มพูดออกมาเสียงดัง ผมถึงกับหันไปมองไอ้ปออย่างพิจารณาอีกครั้ง แววตาของมันวูบไหวไปแว่บหนึ่งก่อนจะส่งยิ้มให้ผมเหมือนเดิม 

แต่ในรอยยิ้มนั้นผมรู้สึกว่ามันหม่นหมองลง หรือว่าตลอดเวลาสายตาคนที่ผมโฟกัสไปจะไม่ใช่ไอ้ปอจริงๆ...


***"อย่าคุยกับใครแบบเผื่อเลือก เพราะถ้าถึงเวลาต้องเลือกมันจะลำบาก และทำร้ายคนที่เขาไม่ได้ถูกเลือก โดยที่เขาไม่ได้ทำผิดอะไร"

หน่วงกันซะให้พอ มันแค่การเริ่มต้น หน่วงแรกบอกเลยทำใจเขียนมากเพราะเป็นท่านโปรดเล่าเอง ยิ่งตอนมันบอกไก่จ๋าน่ารักชะมัดน่าจูบชะมัด โอยนังฟางอยากมุดหน้าเข้าจอคอมแล้วกระชากหนังหัวอิท่าน ยิ่งตอนที่ปอรักนั่งถอดถุงเท้าให้ เอาเค้กให้ มันจะคิดบ้างไหมวะว่าคนคนนึงทำอะไรเพื่อใครสักคน ถึงจะดูเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับผู้รับแต่มันยิ่งใหญ่แค่ไหนสำหรับคนตั้งใจทำและตั้งใจให้อ่ะ นี่ใส่อารมณ์ตัวเองเข้าไปเต็มๆ ทีเรียกปอรักของเรานี่ ไอ้ปอๆ ทีเรียกไก่จ๋า พี ครับ ครับพ่อง!! ฟางหยาบคายยย 555ควบคุมสติตัวเองไม่ได้จะบ้าตาย นี่แค่เริ่มต้นก็ทำเอาฟางเครียด

วันพุธๆจะอัพระดับความหน่วงขึ้นอีกกรุณาเตรียมผ้าทิชชูสำหรับบ่อน้ำตาอยู่ที่หัวกับหางตาแบบฟางเราจะมารอรับแรงกระแทกของรถบรรทุกมาม่าที่เห็นแววมาแต่ไกลด้วยกัน แม่ทูนหัวน้องหลงกรุณาอยู่กับให้ครบนับถอยหลังน้องจะมาประมาณ29ไม่เกิน30 

พรุ่งนี้ไม่ได้มา เรื่องขอให้อัพเร็วๆก็พอน่ะคือแบบนี้นะคะฟางมีงานประจำทำเน้อ มีหน้าที่ที่ต้องทำมีภาระที่ต้องรับผิดชอบ นิยายคือความฝันที่ใช้เวลาว่างมาแต่ง แต่ชีวิตจริงเราต้องแยกแยะว่าอะไรสำคัญกว่ากันซึ่งงานฟางย่อมสำคัญกว่านิยายแน่นอน แต่ทุกวันนี้ฟางเอาเวลามาให้นิยายจนเบียดงานและชีวิตส่วนตัวมากพอสมควร แต่ละตอนใช้เวลาอ่าน10 20 นาทีก็จบ แต่ฟางนี่ต้องใช้เวลา8ชั่วโมงเต็มๆเพื่อแต่ง และอีก5ชั่วโมงในวันถัดไปเพื่อพิมพ์  3ตอน1อาทิตย์นี่เร็วแล้วเน้อสำหรับหัวขี้​เลื่อยแบบฟาง ขออภัยกราบงามๆจ้าว

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกท่านที่เข้ามาหาน้องปอรักน้องหลง อยู่กันแบบนี้นานๆเน้อ ใจคอไม่ดีนึกถึงมาม่าที่ใกล้เข้ามาทีไรกลัวบ้านฟางโดนเผาทุกที ตกลงกันไว้ก่อนว่าด่าท่านโปรดกับเมียไก่นู่นเน้ออย่าด่าเค้าาาา  

ปล.พบคำผิดคำตกหล่นรบกวนแจ้งด้วยค่ะเดี๋ยวฟางกลับมาแก้ให้

แจ้งรายชื่อเจ้าของหนังสือ "ก็แค่ตัวแทน" ตกหล่นหรือพิมพ์ชื่อผิดท่านใดรบกวนแจ้งฟางด้วยเน้อจ้าว​ ​หนังสือเล่มตัวอย่างฟางอัพให้ชมเมื่อวาน​ที่เพจกับที่ นิยายก็แค่ตัวแทน แล้วเน้อและให้น้องตรวจเนื้อในแล้วผ่านแล้วจ้า รอปิดโอนวันศุกร์30มิย.2ทุ่มพร้อมสั่งพิมพ์จริงวันเสาร์ที่1​เพื่อให้ได้รับหนังสือและทำการจัดส่งหนังสือได้ตามกำหนดที่ฟางแจ้งไว้คือวันที่2สค​ ถ้าหนังสือไม่มีอะไรเสียหายมากจะจนให้โรงพิมพ์แก้ไขนะคะ ฟางคาดการณ์ว่าเปอร์เซ็นจะเกิดข้อผิด​พลาดน้อยมาก เพราะฟางคุยกับทีมงานโรงพิมพ์ตลอดๆ จนกลัวเขาจะรำคาญแ​ล้วแต่ก็ต้องคุยต่อไปเพราะมันอยู่ในความรับผิดชอบของฟาง สู้เว้ยนังฟาง

95.คุณ ณัฐกานต์  กทม.

96.คุณ กรรณิการ์  ฉะเชิงเทรา

97.คุณ ปาริชาติ  ชลบุรี

98.คุณ สุนา  กทม.

99.คุณ ปิยณัฐ  เชียงใหม่

100.คุณ นิชานันท์  กทม.

101.คุณ ชลธิชา  นครราชสีมา

102.คุณ สุภาภรณ์  นนทบุรี

103.คุณ จุฑามาศ  กทม.

104.คุณ จิรฐา  สมุทรปราการ

105.คุณ รุจิรา  กทม.

106.คุณ ตฤษณา  กทม.

107.คุณ ยี่หญิง  เชียงราย

108.คุณ ศุภนิดา  กทม.

109.คุณ ชญามน  สมุทรสาคร

110.คุณ ภิรชา  กทม.

111.คุณ ศิริพร  ชุมพร

112.คุณ ปวิตรา  กทม.

113.คุณ เหมือนฝัน  กทม.

114.คุณ กีรติ  นครราชสีมา

115.คุณ อัญติกา  ระยอง 1

116.คุณ อัญติกา ระยอง 1

117.คุณ อรนุช  นครปฐม

118.คุณ ณัฐพิมล  กระบี่

119.คุณ ลักษณา (ท็อป)  เชียงราย




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น