t-win

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เดม่อน ตอนที่ 30 100%

ชื่อตอน : เดม่อน ตอนที่ 30 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2560 04:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เดม่อน ตอนที่ 30 100%
แบบอักษร



เดม่อน ตอนที่ 30

ประตูไม้บานเลื่อนทรงโค้งขนาดใหญ่ที่วาดลวดลายเทพอินาริกับรวงข้าวสีทอง เพียงแค่เปิดประตูบานนี้ พวกเขาก็จะพบกับสระน้ำร้อนขนาดใหญ่ ในแบบเอ้าท์ดอ สระน้ำร้อนที่ล้อมรอบไปด้วยไปด้วยต้นไผ่ และพันธุ์ไม้หอมนานา ชนิด ทุกคนสูดเอากลิ่นหอมนี้เข้าปอด ก่อนจะพากันปลดเปลื้องอาพรที่สวมอยู่ ทุกคนหย่อนกายลงแช่ในบ่อน้ำร้อน ทุกคนตื่นเต้นโดยเฉพาะเดม่อนกับโรมิโอ เมื่อทุกอย่างเริ่มที่จะผ่อนคลายและเงียบสงบ ทุกคนปล่อยวางและอยู่ในห้วงของความคิด

ความเงียบสงัดที่เข้ามาแทนที่บริเวณรอบๆ ถูกโอบล้อมไปด้วยหมอกควันจางๆ แผ่นหลังบางเอนซบกับอกแกร่งด้วยความเคยชินก่อนจะหลับตาลงอย่างช้าๆ จมเข้าสู่ห้วงแห่งนิทรา

ตึกๆ ตึกๆ

“นายท่าน” เสียงหนึ่งเรียกให้ตื่นจากภวังค์ เสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่น่าจะมีอายุพอควร ดวงตากลมกวาดสายตามองหาต้นตอของเสียง ครั้งสุดท้ายที่จำได้คือตนเองแช่บ่อน้ำร้อนกับคนรัก นี่เขาไม่ได้อยู่ที่บ่อน้ำร้อนหรอกหรือ พอมองไปรอบๆ ก็พบกีบ ห้องนอนที่ตกแต่งสวยงามเหมือนอยู่ในวัง ร่างบางก้าวขาลงจากเตียงสี่เสา

“นายท่านทางนี้เจ้าค่ะ” เสียงนั่นมันกำลังเรียกเขา โรมิโอเดินออกมาจากห้องนั้น แต่ทว่าทางเดินมันกลับมือมิดจนมองอะไรไม่เห็น มืดเหมือนมีใครมาดับแสงตะวัน

“ใครนะ” ดรมิโอตะโกนถาม เกิดเสียงดังสะท้อน

“นายท่าน เร็วๆ เจ้าค่ะจะไม่มีเวลาแล้ว” เสียงนั่นเรียกอีก มือบางยื่นไปด้านหน้าเพื่อคลำทาง

“ใคร แล้วจะไปไหน ผมมองอะไรไม่เห็นเลย” มิโอพยายามกวาดมือไปด้านหน้าเหมือนคนตาบอด

“มันมาแล้วเจ้าค่ะ นายท่าน ต้องรีบแล้ว” น้ำเสียงของนางดูตื่นตระหนกเหมือนหวาดกลัวอะไรสักอย่าง

“ผมมองไม่เห็น”

“นายท่าน!!! ” จู่ๆ ถูกใครบางคนคว้าที่ข้อมือแล้วออกวิ่ง ไปในความมืด เขามองไม่เห็นอะไรเลยแต่ขาของเขามันกำลังวิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายจากแรงลากของใครบางคน

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น “เขาสับสับสนและไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสักนิด มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่

“พวกมันกำลังมาเอาชีวิตท่านรีบหนีเถอะคะ” หญิงชราไม่ยอมให้เขาได้พักนาน

“เอาชีวิตข้า เอาทำไม ข้ามันก็แค่ทาสเท่านั้น ท่านเข้าใจผิดแล้ว”

“ท่านพูดอะไรของท่าน โรมิโอ” หญิงชราทำหน้าฉงนไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เจ้านายพูดซักเท่าไหร่

“ยาย ปล่อยข้าไปเถอะ ป่านนี้องค์ชายเดม่อนรอข้าแย่แล้ว” ทันทีที่เอ่ยชื่อราชาแวมไพร์ หญิงชราก็แทบหวีดร้อง

“ท่าน อย่าไปยุ่งกับพวกปีศาจพวกนั้นเชียวนะคะ มันอันตรายต่อชนเผ่าเรา ท่านก็รู้ว่าแวมไพร์เป็นสิ่งต้องห้าม ไม่ว่าจะมนุษย์หมาป่า หรือแม่มดมันก็อันตรายสำหรับเผ่าเราทั้งนั้น” เด็กหนุ่มทำหน้าไม่เข้าใจ

“ทำไมละยาย”

“ท่านคือสายเลือดบริสุทธิ์คนสุดท้ายของตระกูลนักพรตไงละเจ้าคะ ตอนนี้เรารีบหนีก่อนเถอะเจ้าค่ะ” แม้จะงงๆ แต่ก็ยอมทำตามที่หญิงชราบอก พวกเขากึ่งเดินกึ่งวิ่ง จนหลุดพ้นเขตคฤหาสน์ ด้านหน้าคืออาชาหนุ่มสองตัวที่พร้อมจะพาเขาทั้งสองออกจากที่นี่ หญิงชราขึ้นบนหลังม้าด้วยความคล่องแคล่วผิดกับอีกคนที่ขึ้นด้วยความทุลักทุเล ม้าหนุ่มวิ่งนำทางไปราวกับรู้ว่าจะพาเขาไปที่ไหน เสียงควบม้าดังก้องไปทั้งเส้นทางดินสีแดง มันมุ่งตรงไปยังทะเลสาบสีเลือด เขตแดนระหว่างเมืองหลวงทรานซิเวอร์เนียกับดินแดนนักพรต เขตแดนที่กั้นไว้ด้วยทะเลสาบอันศักดิ์สิทธิ์ หญิงชราลงจากหลังม้า ก่อนแล้วค่อยพยุงโรมิโอลงจากหลังม้า

“ข้ามแม่น้ำนี้ไปนะเจ้าคะ แล้วห้ามกลับมาที่นี่อีก” หญิงชราหยิบเอาสร้อยเส้นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อสร้อยเส้นนั้นมีแหวนวงหนึ่งห้อยอยู่ เธอสวมให้โรมิโอทันที

“รักษามันไว้ให้ดีนะเจ้าคะ อย่าให้ได้มันไปเด็ดขาด ดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าคะ แล้วดิชั้นจะรีบตามนายท่านไป”

“ไม่ ไม่ ท่านต้องมากับข้า หนีไปด้วยกัน” โรมิโอยื้อเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้

“ไม่ได้ ข้าไปกับท่านไม่ได้ ถ้าไปกับท่านพวกนั้นก็จะรู้ว่าท่านอยู่ที่ไหน ท่านต้องเอาตัวรอดจากพวกตัวดูดเลือดให้ได้ อย่าให้พวกมันได้แหวนไป ไม่เช่นนั้นเผ่าพันธุ์เราจะต้องสาบสูญ พวกมันจะเป็นอมตะข้ายังไงก็ไม่ตาย เมื่อเจ้าแห่งปีศาจได้สวมมัน มันจะเป็นอมตะและปลุกฟื้นคนตายขึ้นมา เมื่อนั้นทุกอย่างก็จะสาบสูญ เหลือแต่เพียงพวกดูดเลือด” นางพูดน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาดูเกลียดชังเมื่อพูดถึงผีดิบพวกนั้น

“ราชาองค์สุดท้ายของเหล่าแวมไพร์จะกลายเป็นราชาปีศาจที่แสนโหดเหี้ยม ราชาที่แสนโหดร้ายจะฆ่าทุกคนที่ขวางทาง” ราวกับคำทำนาย ดรมิโอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดคอ

“ราชาคนสุดท้าย เดม่อนอย่างนั้นเหรอ” แววตากลมหันไปสบแต่ทว่า เธอกลับผลักเขาลงเรือแล้วใช้เวทมนตร์บังคับให้มันแล่นออกจากฝั่ง เธอยืนมองเรือลำนั้นแล่นิดไปจนสุดสายตา

“สุดเขตแดนท่านจะปลอดภัย ด้วยอำนาจของแหวนวงนั้น”

เรือลำน้อยแล่นเข้าสู่ท่าเรือของทรานซิเวอน์เนีย ดินแดนต้องสาป ถิ่นที่อยู่ของเหล่าปีศาจและอสูรร้าย แบ่งได้หลายเผ่าทั้งหมาป่า พ่อมด ผู้วิเศษ หรือแม้กระทั่งเทพครึ่งมนุษย์ที่โดนพิภากษา แบ่งออกเป็นสามดินแดน คือ แวมไพร์ ไลแคน และเมืองจันทร์ทรา เมืองที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ไม่มีฤดูร้อนหรือฝน ปกครองโดยราชินีผู้ใช้เวทมนตร์สีขาว ราชินีที่ได้ชื่อว่าเทพแห่งแสงสว่าง ส่วนดินแดนแวมไพร์คือดินแดนแห่งความมืด และดินแดนไลแคนคือขุมนรก ทั้งสามต่างช่วงชิงอำนาจที่เหนือกว่ากันมาตลอดหลายร้อยปี จนราชินีแห่งจันทราเกิดเบื่อหน่ายในรสของสงครามและอำนาจ เธอตั้งตนเป็นรัฐอิสระ ไม่ขึ้นต่อใคร และไม่ขอร่วมสงครามแย่งชิงใดๆ อีก เหลือแต่เพียงสองดินแดนที่ยังคงห้ำหั่นกันไม่เลิกรา บางคำเล่าลือก็อ้างว่า ทั้งสองดินแดนต้องมาเป็นปรปักกันเพราะหญิงงามที่เป็นเพียงมนุษย์ เกิดการแย่งชิงจนกลายเป็นชนวนสงคราม

เมื่อเรือเทียบทอดตรงท่า ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งรอรับเขาอยู่ท่ามกลางหมอกหนาทึบ ร่างสูงโปร่งในชุดพลิ้วไหวสวมหมวกคลุมปิดบังใบหน้าเอาไว้ โรมิโอพยายามเพ่งสายตาว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ในขณะที่เรือกำลังจะเทียบท่าจู่ๆ ก็มีลำแสงสีขาวสว่างจ้าพุ่งออกมาจากหญิงสาวคนนั้นก่อนที่สติของเขาจะดับวูบ และตื่นมาเป็นเพียงแค่ลูกของหญิงทาสนางหนึ่ง ที่อายุเพียงสิบห้าปี....อายุเขาหายไปถึงสิบปี นี่เขาไม่ได้สังเกตตัวเองเลยว่าก่อนที่ร่างกายจะหดเล็ก ตนเองมีร่างกายเป็นเช่นไร...

ร่างบางนอนกระสับกระส่ายอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่เฝ้าดูอยู่ไม่ห่างตั้งแต่ไปแช่บ่อน้ำร้อนเมื่อสองวันที่แล้ว จูเลียตนั่งกุมมือโรมิโอเอาไว้ตลอด ร่างกายเขาอ่อนล้าเต็มที

“ตื่นเถอะได้โปรด” เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาอย่างจนใจ เขาทำทุกวิถีทางแล้วเพื่อให้โรมิโอตื่นขึ้นมา ทั้งหมอมือดีที่สุด พ่อมด หรือแม้กระทั่งจอมเวท ก็ยังหาคำตอบหรือรักษาโรมิโอไม่ได้ เทวาเดินมาตบบ่าจูเลียตเพื่อให้กำลังใจ ทุกคนผลัดกันดูแลคนที่นอนหลับเหมือนเจ้าชายนิทราไม่ได้ห่าง

“ท่านนอนพักบ้างเถอะจูเลียต เดี๋ยวจะเป็นอะไรไปอีกคน” เทวาบอกอย่างเป็นห่วง ชายหนุ่มแค่หันมายิ้มให้เขาแล้วส่ายหน้าเบาๆ

“ข้านอนไม่ได้หรอกท่าน ข้าเป็นห่วงเขา” เทวาได้แต่ถอนหายใจ ถ้าเปลี่ยนจากโรมเป็นเดม่อน เขาก็คงทำแบบเดียวกับที่จูเลียตทำ ร่างสูงเดินมานั่งที่โซฟา ก่อนจะปลุกเดม่อนให้ตื่นขึ้นมาทานข้าวเช้าในช่วงสายๆ

“พี่เทวา โรมยังไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเหรอครับ” เดม่อนงัวเงียตื่นขึ้นมาเขาถามอาการของเพื่อนต่างวัยทันที (เดม่อนอายุ150ปีแล้วนะ)

“ยังเลย หิวรึยังจะได้พาไปหาอะไรกิน” เด็กน้อยของเขาพยักหน้ารับก่อนจะขยับลงจากโซฟาเบด แล้วเดินเขาห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา เรียบร้อยก็เดินออกมา เทวายื่นเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าให้เดม่อนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะพากันลงไปหาของกินที่ด้านนอก ทิ้งให้ทั้งคู่ได้อยู่กันตามลำพัง

“พี่เทวา” เดม่อนเอ่ยเรียกคนรักด้วยเสียงที่อ่อนล้า

“เราจะจบเรื่องบ้าๆ นี้ได้ไหม” ร่างเล็กช้อนตามองคนที่ตัวสูงกว่าด้วยหัวใจที่หดหู่ เทวายิ้มอ่อนพร้อมกับยกมือลูบหัวทุยของเดม่อนอย่างปลอบโยน

“ได้สิ เราต้องจบมันได้แน่ๆ”

“เห้ออออ ม่อนกลัวจังพี่เทวา ถ้าวันนั้นมาถึงแล้วมันไม่ได้เป็นไปอย่างที่เราคิดไว้ล่ะ”

“เชื่อใจพี่สิ”

“อื้อ ม่อนจะเชื่อ เชื่อว่าพี่เท กับพวกพี่ๆ ต้องแก้ปัญหาได้ เราจะต้องได้อยู่ด้วยกัน”

“ครับ”

เดินตลาดหาของกินได้หลายอย่างซื้อเผื่อจูเลียตด้วย มีทั้งสเต๊กเนื้อมังกร เค้กเลือด สลัดผัก ซุปเลือดมังกร มีของหวานเป็นไอศกรีมเลือดของโปรดเดม่อน กลับมาก็เจอจูเลียตนอนหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงโรมมิโอ มือทั้งสองกำมือของโรมิโอเอาไว้ไม่ห่าง เทวาค่อยๆ สะกิดจูเลียตให้ตื่นและชวนกันทานอาหาร ซึ่งจูเลียตกินเพียงเล็กน้อยเท่านั้นก็กลับไปนั่งเฝ้าโรมิโอต่อ

“ตื่นเถอะได้โปรด ฮึกใจพี่จะขาดแล้วนะ แค่เจ้ากลับมาหาพี่จะให้พี่ทำอะไรก็ยอม” จูเลียตเอ่ยออกมาด้วยน้ำตาเขาทรมานจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

ภายใต้จิตสำนึกของโรมิโอ เขารับรู้ได้ทุกอย่างแต่กลับไม่สามารถลืมตาตื่นขึ้นมาตอบรับทุกๆ คนได้ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเดินไปยังพื้นที่ที่ มืดสนิท มีเพียงจุดแสงเล็กๆ ที่ด้านหน้าที่เดินเข้าหาเท่าไหร่แสงเล็กๆ นั่นก็ยิ่งห่างเขาออกไป เสียงพูดคุยของจูเลียตมันทำให้เขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อ มันเหมือนแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นกำลังให้เขาก้าวเดินต่อ

“ได้โปรดกลับมา”

“ (นายท่าน ฮึกข้าอยากกลับไปหานายท่าน) ” จิตใต้สำนึกเขาร้องตอบคนที่กุมมือเอาไว้ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ กระดิกตามแรงปารถนาอันแรงกล้าของตน ชายหนุ่มที่นั่งกุมมืออยู่รับรู้ได้ถึงแรงกระตุกของปลายนิ้ว จูเลียตผงกหัวขึ้นมาดู

“โรมิโอ!!! ” เขาไม่ได้ตาฝาด นิ้วของโรมิโอขยับ

“นะ..นาย ท่าน” ปากเล็กขยับเรียกชื่อ ด้วยเสียงที่แหบแห้ง

“เจ้าฟื้นแล้ว โรมิโอ” จูเลียตร้องตะโกนออกมาอย่างดีใจ ทั้งเดม่อนและเทวาเด้งตัวขึ้นจากโซฟา แล้วปลี่มาหาเพื่อนตัวน้อยทันที

“ตามหมอมาเร็วเขา” เดม่อนรีบวิ่งออกไปตามหมอมาทันที

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนไหม โรม” จูเลียตถามด้วยน้ำเสียงดีใจ สองมือกอบกุมมือเล็กเอาไว้ราวกับเขาจะหลุดหายไปไหน ก่อนจะยกขึ้นมาจรดที่ริมฝีปากด้วยความรักใคร่

“นายท่าน..อึก..เดม่อนละ ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกเขา” ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ ก่อนที่เขาจะฟื้นขึ้นมานั้นมโนภาพหนึ่งปรากฏให้เขาได้เห็น มือหนึ่งรีบจับแหวนที่สวมอยู่บนนิ้ว ไม่นานเดม่อนก็พาหมอเข้ามาในห้อง

“ท่านหมอ คนรักของข้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“จากที่ดู ไม่มีอาการแทรกซ้อนหรือต้องสาปใดๆ เหมือนโรมิโอจะหลับไปแค่ นั้น แปลกมากเลย เจ้าเคยมีอาการแบบนี้มาก่อนหรือไม่โรม” ร่างบางบนเตียงคนไข้ส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าไปมององค์ชายที่ยืนยิ้มอยู่ด้านหลัง

“ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน เดม่อน และทุกๆ คนด้วย” หลังจากที่หมอออกไปโรมิโอก็เอ่ยขึ้นมาทันที

“มีอะไรเหรอโรม ถ้าเรื่องเครียดๆ เจ้าไม่ต้องรีบก็ได้นะ “

“ไม่ได้หรอกพะยะคะ เรื่องนี้สำคัญมาก ได้โปรดเรียกนายท่านโรเวนกับลูชมาด้วย” เรื่องนี้ทุกคนจะต้องรับรู้และช่วยกันแก้ไข ก่อนที่มันจะสายเกินไปเทวาส่งข้อความผ่านจิตเรียกให้โรเวนกับคนรักมาหาที่ห้อง ไม่กี่อึดใจทั้งสองก็เข้ามาลูชโอบเอวบางของโรเวนเอาไว้

“มีอะไรหรือเจ้าตัวเล็ก” โรเวนเอ่ยถาม

“องค์ชายเดม่อนจะมีภัยถึงชีวิต ไลแคนคิดไม่ซื่อ มัน มันจะฆ่าองค์ชายพร้อมกับองค์เจคอป” เสียงดรมิโอสั่นสะท้าน กับภาพอันน่าสยดสยอง เขาเห็นเดม่อนนอนจมกองเลือด มีบาดแผลเหวอะหวะเต็มตัว ข้างกายมีร่างอันไร้ชีวิตของเจคอปทั้งคู่จับมือกันไว้แน่นและที่สำคัญทั้งคู่ยังอยู่ในชุดแต่งงาน โรมิโอเล่าทุกอย่างที่ตนได้เห็นให้ทุกคนฟัง เดม่อนมองหน้าเทวาแล้วน้ำตารื้นขึ้นมาทันที

“ถ้าเป็นดั่งเช่นที่เจ้าว่าเราต้องชิงสังหารองค์ไลแคนก่อน”

“เป็นไปได้ยากไลแคนมีคนคุ้มกันแน่นหนาเข้าถึงตัวไม่ได้แน่ ที่สำคัญไลแคนโดนลอบฆ่าอยู่เป็นนิจย่อมระวังตัวมากอยู่แล้ว” ลูชเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่ราบเรียบ

“ถ้าเช่นนั้น วันอภิเษกคงเป็นวันที่เราจะเขาใกล้มันได้มาที่สุด และนั่นก็เป็นการเปิดให้มันมาทำร้ายเดม่อนด้วย” โรมิโอนั่งฟังอย่างใช้ความคิด

“//แหวนวงนี้ตะทำให้ราชาแวมไพร์เป็นอมตะฆ่าไม่ตาย มันจะครอบงำจิตใจผู้สวมใส่ให้กลายเป็นราชาผู้เหี้ยมโหดและไร้หัวใจ ถ้าราชาแวมไพร์ได้แหวนวงนี้ไปโลกก็จะถึงกาลปวศาล//”

“มันมีวิธีอยู่” โรมิโอ ค่อยถอดแหวนออกจากนิ้วอย่างช้าๆ ทันใดนั้นหมอกควันจางๆ ก็โอบล้อมรอบกายของโรมิโอ จากร่างที่เคยเป็นเด็ก ตอนนี้เริ่มขยายใหญ่ขึ้น เติบโตขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคน จนหมอกนั้นหายไป ชายหนุ่มหน้าหวานจัด ผิวขาวราวกับหิมะแรก ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูสดดวงตากลมใสทอดมองคนรักที่ยืนตะลึง

“นี่คือร่างจริงของข้า เผ่าพันธุ์ของข้าได้ใช้มนต์สะกดร่างแท้ของข้าเอาไว้เพื่อความปลอดภัย เพื่อหนีให้พ้น ท่าน ราชาแวมไพร์ ของที่ข้าจะมองให้ท่านมันเป็นเหมือนคำสาปร้าย แต่ข้าเชื่อว่าไม่มีพลังอำนาจใดๆ จะทำให้ท่านเปลี่ยนไป” เสียงนุ่มน่าฟังของโรมิโอสะกดทุกคนให้อยู่นิ่ง เขากวาดสายตามองทุกคนจนมาหยุดที่จูเลียต

“นายท่าน...” เขาเรียกเสียงแผ่ว จูเลียตหลุดจากภวังค์แล้วขานรับ

“อะ อืมม”

“ข้าไม่ตัวเล็กน่ารักเหมือนแต่ก่อน ท่านยังจะถะนุถนอมข้าอยู่ไหม ท่านจะทิ้งข้าไหมถ้าร่างกายข้ามันใหญ่โตเช่นนี้”

“เจ้าเป็นเมียข้านะโรมข้าจะทิ้งเจ้าไปได้อย่างไรกัน ข้ารักที่เจ้าเป็นเจ้าไม่ใช่รูปลักษ์ของเจ้านะโรม” จูเลียตดึงร่างบางเข้ามากอด

“ข้ากังวล ข้ารูว่าท่านชอบเด็ก”

“เจ้าก็เด็กนี่”

“ความจริงข้าอายุเกือบสามร้อยปีแล้ว แต่ว่าท่านพึ่งจะสองร้อย ข้าแก่กว่าท่านตั้งเยอะ” โรมิโอก้มหน้าลง ทุกคนที่ได้ยินก็ถึงกับอึ้ง อายุมากกว่าพวกเขาทุกคนด้วยซ้ำ

“ถะ..ถ้าอย่างนั้น ม่อนก็ต้องเรียกโรมว่าพี่สินะ..แฮะๆ ม่อนก็หลงดีใจว่ามีเพื่อนอายุเท่ากันตั้งนาน” เดม่อนยกมือเกาท้ายทอยอย่างเขินๆ

“องค์ชาย แหวนวงนี้ข้าขอมอบให้ท่านมันเป็นแหวนของตระกูลนักพรต ขอเพียงแค่ท่านสวมมันไว้ ก็ไม่มีใครสามารถสังหารท่านได้”

“ตะ แต่ว่าของแบบนี้มัน” เดม่อนกำลังจะปฏิเสธ แต่ก็โดนสายตาดุๆ ของโรเวนดักเอาไว้ อะไรที่มันทำให้องค์ชายของเขาปลอดภัย โรเวนไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน

“รับไว้เถอะนะ ขออย่างเดียวอย่าให้มันเปลี่ยนแปลงจิตใจของท่าน” เดม่อนจำใจรับของสิ่งนั้นมาไว้ติดกาย

“ติดต่อนางฟ้ากับนีลด้วย ว่าเราจะกลับไปพักที่วัง” โรเวนหันไปสั่งลูช

“อืม” ร่างสูงรับคำแล้วรีบติดต่อฝ่ายนั้นทันที เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องนางฟ้ากับนีลก็กลับไปเตรียมงานพิธี ในกรณีที่จูเลียตไม่ยอมฟื้น ทางพอทราบข่าวเรื่องที่จูเลียตฟื้นก็ดีใจกันยกใหญ่ สักพักก็พากันกลับวังให้จูเลียตได้พักผ่อนรวมถึงโรมิโอด้วย


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



ในห้องบรรทมขององค์เดอมุส ชายหนุ่มนอนทอดกายยาวบนที่นอนกว้าง ข้างกายมีเด็กหนุ่มหน้าหวานนอนหลับตาพริ้ม ร่างกายขาวนวลเนียนเต็มไปด้วยรอยรัก โดยเฉพาะที่ต้นขา มันทั้งแดงและช้ำ ข้างๆ กันมีชายหนุ่มอีกคนนอนหนุนต้นขาขาวนั้นไว้ในสภาพเปลือยเปล่า ไร้อาภรใด พวกเขาทั้งสามหมดแรงกับสงครามแห่งกามอารมณ์มาหมาดๆ และเหมือนชิออนจะเป็นฝ่ายที่โดนกระทำจนหมดแรง

“อยู่แบบสามคนผัวแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะพะยะคะ สนุกดี” เสียงเหนื่อยๆ ของเรียวดังขึ้นมาท่ามกลางเสียงกรนเบาๆ ของชิออน

“ข้าก็คิดเช่นเจ้า กลัวแต่เมีย ที่เจ้าว่าจะทนบทรักอันชำชองและร้ายกาจของข้าไม่ไหวเสียนี่สิ” เดอมุสพูดยกยอตัวเองจนอีกคนแสยะยิ้ม

“ทูลกระหม่อม หลงตัวเองมากไปไหมพะยะคะ กระหม่อมว่าลีลาของกระหม่อมก้ไม่เป็นรองใคร” เรียวเองก้ไม่ยอมเช่นกัน

“งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมว่าของใครจะเด็ดกว่า” ว่าแล้วก็หันไปปลุกคนตัวเล็กที่หลับอยู่ให้ลุกขึ้นมาสู้ศึก ว่าใครจะเป็นยอดขุนพลในเวลาดึกสงัด

“อะ อ๊ะ อื้อออ พวกท่าน เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีก อ๊า แรงไปแล้วกระหม่อม อื้อออ อย่าเข้ามาพร้อมกันสิเรียวไอ้ภูติลามก “

“ซี๊ดเจ้าก็บอกมาสักทีสิว่าของใครเด็ดกว่า ถ้าเจ้าไม่พูดข้าก็ทำกับเจ้าอยู่แบบนี้แหละ” องค์เดอมุสตรัสอย่างเอาแต่ใจ ชิอนนอนหายในหอบอยู่บนตัวเขาโดยมีเรียวประหลังอีกที

“รีบบอกมาสิแวมไพร์ตัวจ้อย ก่อนที่ข้าจะอดทนไม่ไหว ทำเจ้าแรงๆ”

“อื้ออ พวก บ้า พวกท่านเป็นบ้ากันไปแล้ว อ๋า....อื้อ..” เสียงครางหวานๆ ดังระงมไปทั่วห้อง ยามแท่งกายร้อนสอดประสานสวนกันไปมาในช่องทางรัก แม้จะไม่เคยรับทีเดียวสองคน แต่ถือว่ารู้สึกดีไม่น้อย ชิออนไม่ยอมพูดเรื่องที่ใครเด็ดกว่าใคร เพราะเอาแต่เรียกร้องให้ทำอีกครั้งแล้วครั้งเล่า จนอีกสองคนหมดแรงและยอมพ่ายแพ้กันไปเอง ....

“นี่พวกท่านรู้อะไรไหม..พวกท่านนะไก่อ่อนที่สุดเลย” ชิออนนอพลิกกายลงจากตัวเรียวและเดอมุสที่หลับใหลไปแล้ว ร่างบางนอนอมยิ้มและหลับตามพวกเขาทั้งสองไปด้วยรอยยิ้มสุดแสนจะสะใจ.....




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



“เสียงเงียบไปแล้ว” เดม่อนลุกขึ้นมานั่งบนพื้นห้องในขณะที่เทวาออกมาจากห้องน้ำ

“หึหึ แอบฟังผู้ใหญ่เค้าเล่นกัน เป็นเด็กใจแตกรึไง” เทวาแกล้งว่าคนรักตัวเอง เดม่อนยู่ปากใส่

“ก็เค้าอยากเล่นแบบนั้นบ้าง”

“เล่นแบบนั้นเล่นแบบไหน อยากเจ็บตัวเหรอครับหืมม” เทวานั่งลงซ้อนตัวเดม่อนให้ยืนขึ้นแล้วกอดเดม่อนไว้

“ก็อยากนะ ได้ยินเสียงพี่ชิออนแล้วมัน -///-สยิวกิ้วดี คึคึ “เดม่อนหัวเราะออกมาพร้อมกับแก้มแดงๆ

“เด็กบ้า ไปนอนได้แล้ว ดึกแล้วนะ” เทวาอุ้มเดม่อนไปนอนบนที่นอน

“แต่เค้ายังไม่ง่วง” เทวาเริกคิ้วนิดๆ แล้วมองคนรัก

“ไม่ง่วง”

“อื้อ...เค้าอยากทำอย่างอื่นมากกว่า” พูดจบร่างบางก้คลานไปนั่งตักแกร่งของเทวาแล้วทำสายตาอ้อนๆ

“จะยั่วเก่งไปไหนครับหืมม”

“แล้วยั่วได้ไหม เค้ายั่วพี่เทได้รึเปล่า”

“หึหึ”

“เค้าหิวเลือด พี่เทหิวเลือดเค้าไหม” เดม่อนส่งสายตาหวานเยิ้มไปให้ ก่อนจะโน้มคอเทวาลงมารับจูบของตัวเอง จากที่จูบกันเบาๆ ทุกอย่างก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเดม่อนเผลอกัดริมฝีปากเทวาเข้า แต่เทวาก็ไม่ว่าอะไร เพราะเดม่อนเป็นฝ่ายรุกเอง ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันไปมาอย่างดุเดือด เทวาถอดเสื้อนอนของเดม่อนออกอย่างง่ายดาย ส่วนเขาเองก็แค่ขยับนิดหน่อยร่างกายสมบูรณ์แบบไร้ที่ติก็ปรากฏตรงหน้าแล้ว

“อือออ อื้มมม พี่เทจ๋า” เดม่อนครางเรียกชื่อเขาเสียงหวาน

“ทำไมวันนี้คึกจังครับตัวเล็ก”

“คิคิคิ” ไม่มีคำตอบมีเพียงหัวเราะชอบอกชอบใจเมื่อเทวาก้มลงขบเม้มบนไหล่ขาว

“ไม่ตอบเหรอ” เทวาแสร้งทำเสียงดุ เดม่อนไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด เดม่อนเอาแต่ยิ้มหวานใส่แล้วกัดริมฝีปากล่างจงใจยั่ว แถมขยิบตาให้อีก เห็นแบบนี้เทวาแทบจะฟัดร่างเล็กให้จมเตียง

“ให้ม่อนทำให้นะ” บอกตาเยิ้มแล้วก้มลงไล้เลียยอดอกแกร่งด้วยลิ้นน้อยๆ ทำเอาสติเทวากระเจิง ไม่เคยเจอเดม่อนเวอร์ชันร้อนแรงแบบนี้ ฟันซี่คมงับเบาๆ ตรงจุดเล็กนั่นอย่างหยอกล้อ ก่อนจะเลื้อยลงต่ำเรื่อยๆ จนถึงจุดหวาดเสียว

“ดูหนอนพี่เทสินับวันยิ่งโตขึ้นเรื่อยๆ เลยนะเนี้ยะ” เดม่อนพูดจาหยอกล้อพร้อมกับจูบปลายยอดนั้นเบาๆ

“ซี๊ดดด ม่อน มึงนี่มัน” เทวาเก็บคำพูดนั้นลงคอทันที เมื่อเดม่อนคลอบปากลงไปกับแก่นกายใหญ่ของเขา ปากเล็กขยับรูดขึ้นลงตามจังหวะมือของเทวาที่กำลังชักนำ

“อื้ออ อื้อออ อืออออ” เสียงครางอื้ๆ ของเดม่อนมันยั่วร่างสูงเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว จนเขาต้องเด้งเอวสวนอย่างห้ามไม่อยู่

อ๊อก..

“ม่อน โอ๊ยย เสียวแบหาย มึง อ๊า กูไม่ทนแล้ว” เขาจับเดม่อนให้ลุกขึ้นนั่งทับน่าตักตัวเองทันแก่นจะจับแก้มก้นกลมกลึงของเดม่อนออก เด็กน้อยของเขารู้งานเป็นอย่างดี กดตัวลงบนแท่งร้อยที่แข็งจนแทบจะระเบิด

“อะ อื้อออ มันเสียด อื้ออ” ปากเล็กเม้มแน่นเพราะช่องทางยังไม่ได้เบิดให้อ่อนนุ่ม แต่ก็กัดฟันสู้ จนมันกลืนกินจนมิด

“อ่า...อย่าตอดแรงครับคนดี พี่จะไม่ไหวเอา”

“อา..อ๊ะ...มัน อื้อออ ร้อนจัง ข้างในตัวพี่เท ทำไมอื้อ” ร่างสูงไม่อาจจะต้านแรงปรารถนาของตัวเองได้ เขาไม่รอให้เดม่อนปรับตัว เด้งเอวสวนขึ้นจนเดม่อนร้องเสียงหลง มือเล็กยึดเกาะไหล่หนาเอาไว้แน่น ใบหวานหงายเริดขึ้นพร้อมกับซูดปาก เพราะความเสียวที่ได้รับ ไม่นานเทวาก็สั่งให้เดม่อนโยกบนตัวเขา ซึ่งเดม่อนก็ทำได้ดีจนเขาปลดปล่อยออกมาด้วยเวลาไม่นาน เดม่อนดูเหมือนจะอึดเป็นพิเศษ เทวาจับเดม่อนให้พลิกคว่ำโดยที่บั้นท้ายยกสูง ก่อนจะกดส่วนแข็งขืนของตัวเองลงไปกับช่องทางคับแคบ ครั้งนี้ใส่ง่ายเพราะมีน้ำหล่อลื่นชั้นดีเป็นตัวช่วย

ตับ ตับ ตับ ปึก ปึก ปึก

“อื้ อ้า พี่เท อ้า พี่เท อะ อะอะ อีกสิมากกว่านี้ ทำมากกว่านี้”

“ใครให้ตัวเล็กกินอะไรไปเนี้ยะ ทำไมยั่วพี่ขนาดนี้”

“เอาแรงๆ ทำม่อนแรงๆ นะครับ อื้ออ อะ อ๊า”

ปึก ปึก ปึก

ยิ่งเรียกร้องยิ่งโหมแรงใส่ ยิ่งครางเสียงหวานยิ่งไม่อยากจะยั้งแรง เสียงเตียงลั่นยังดังไม่เท่าเสียหวานทีร้องขอเขาไม่หยุด มันทั้งร้อนแรงและซ่าบซ่า หัวใจดวงน้อยกำลังโบยบิน ในทะเลร้อนระอุด้วยไฟระคะ ไม่ใช่ทุ่งลาเวนเดอร์อีกต่อไป เซ็กครั้งนี้มันถึงใจเขาจริงๆ


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



ในคุกใต้ดินห้องมืดๆ ที่ ดูเหมือนจะมีการลงแส้นักโทษอยู่ เสียงแส้ฟาดไปบนเนื้อเสียงดังเปรี๊ยะ แค่ฟังก็สยอง รู้สึกกลัวแล้ว แต่ทำไมนักโทษคนนี้กลับร้องออกมาเหมือนมีความสุขปานนั้น

“อื้อออ ฮ้า....”

“หึหึ” ร่างสุงของเทวดานักรักกำลังจดจ้องร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยแผล ร่างงามระหงถูกจับมัดมือสองข้างห้อยลงมาจากเพดาน ดวงตาทั้งสองข้างถูกผ้าคาดปิดเอาไว้ที่ ภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจ สร้างรอยยิ้มเล็กบนริมฝีปากเขา เมื่อเห็นขาเรียวสั่นระริก แทบจะยืนไม่อยู่ แก่นกายขาวนวลกำลังบวมเป่งเพราะต้องการปลดปล่อย

“ลูช เร็วเข้า ข้าจะทนไม่ไหวแล้วนะ” เสียงความครางแผ่ว ยืดบิดขาไปมา

“ยังลงโทษไม่จบเลยจะรีบไปไหน”

“อื้ออ แต่ ว่า ข้า ทำสิ เร็วๆ เข้า” ลูชเดินเข้าไปประชิดร่างบาง ลูบไล้มือไปทัวสรรพยางกายของอีกฝ่ายอย่างยั่วยวน ทั้งบีบเฟ้น ทั้งขยำ จนเกิดรอยไปทั่ว

“อ๊ะ..” โรเวนสะดุ้งเมื่อโดนกัดที่คอ ร่างบางไม่มีทางรู้เลยว่าลุชจะเล่นอะไรกับตนอีก หัวใจเขารู้สึกตื่นจนบอกไม่ถูก

“หอมจัง อยากรู้ว่ารูข้างล่างจะหอมเหมือนตัวของเจ้าไหม” แค่ได้ฟังโรเวนก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ แม้ตาจะมองไม่เห็นแต่เขาก็รู้สึก รู้สึกว่า ลูชกำลังนั่งลงที่ด้านหลังของเขาแล้วจับสองขาเขาแยกออกนิดๆ ช่องทางสีสวยกำลังถูกสายตาหื่นกระหายจ้องมอง

“อะ อื้ออออออ อย่าทำ ไม่ มันสกปรกนะ อ้า ลูช ซี๊ดดดดด” โรเวนร้องลั่นเมื่อลิ้นร้นแทรกเข้าไปในช่องทางสีสด ขณะที่ลิ้นร้อนหยอกล้อไม่หยุด ร่างบางก็เกิดอาการเกร็งกระตุก น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกไปเป็นสาย โรเวนหมดแรงยืนทันที ร่างหนายืดตัวเต็มความสูง เขาจับสะโพกของโรเวนเอาไว้ ใช้เท้าทั้งสองเตะขาเรียวๆ ให้แยกออกจากันเล็ก ก่อนจะจ่อแท่งร้อนแล้วกดพรวดเดียวเข้าไปจนสุด

“อะ อื้อออ อื้อออ ลูช” ร่างบางครางกระเส่า จิกปลายเล็บเท้าลงกับพื้น ลูชจิกเส้นผมอีกคนไว้มั่นจนแผ่นหลังบางดัดโค้ง กระชากใบหน้าหวานให้หันมารับจูบอันดิบเถื่อนของเขา เท่านั้นยังไม่พอลูชยังโหมแรงทั้งหมดลงกับสะโพกสวยของโรเวน ช่องทางนุ่มกำลังเรียกร้องให้เขาทำแรงๆ เหมือนกับปากของโรเวนที่เอาแต่เรียกชื่อของเขาไม่ขาดปาก

“จะตอดดีไปไหน อื้มมม ชอบให้ทำแรงๆ ใช่ไหม”

“อา ลูชช” มีเพียงเสียงครางตอบรับกับเม็ดเหงื่อที่หยดลงพื้น ลูชพลิกให้โรเวนหันหน้ามาหาเขา ก่อนจะยกตัวบางนั้นขึ้น โดยทีใช้แขนทั้งสองสอดใต้ขาโรเวรเอาไว้ โดยที่ทางเชื่อมไม่หลุดออกจากกัน เมื่อจัดท่าเข้าที่แล้ว ร่างสูงก็เริ่มบทรักบทต่อไป โดยที่ไม่แก้มัดให้ร่างบางแต่อย่างใด ยิ่งขยับมาเท่าไหร่ เสียงหวานก็กรีดร้องออกมาดังมาเท่านั้น

“อยากได้แบบไหนอีกบอกผัวมาสิที่รัก”

“แก้มัด แก้มัดให้หน่อย” ลูชกระตุกโซ่เพียงนิดมันก็สะบั้นลงมา โรเวรรีบยกมือคล้องคอหนาเอาไว้ แล้วขยับโยกเอง

“เก่งนี่” ไม่ว่าเปล่าลุชกลับเดินไปทั่วห้อง

“อื้ออ ลูช อ๊า ไม่ไหวแล้ว ลูช ได้โปรด” โรเวนจับคอหนาให้เอียงออกด้านข้างแล้วฝังเขียวลงไป เลือดสีสดไหลออกมาจากปากแผลลงสู่พื้นด้านล่าง โรเวนเลียริมฝีปากตัวเองที่ชุ่มไปด้วยเลือดหอมหวานของลูช ก่อนจะฝังเขี้ยวลงไปอีกแผล

“อ่า....” ลูชส่งเสียงที่สุขสมออกมายิ่งเจ็บเท่าไหร่เขาก็ยิ่งชอบมากขึ้นเท่านั้น

“ลูชชชชชชชช” ร่างบางร้องลั่นเมื่อชายคนรักพามาที่เตียงกว้างกลางห้องแล้วกระแทกตัวลงมาไม่ยั้ง

ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ

เหมือนปืนกลที่ถูกยิงออกไปรัวๆ โรเวนโยกทั้งตัว สองมือจิกลงบนเส้นผมนุ่มของคนที่อยู่ด้านบน ลูชแสยะยิ้มให้นิดๆ เมื่อเห็นสีหน้าที่ทรมานของอีกคน

“นอนคว่ำ” เขาออกคำสั่งโรเวนทำตามอย่างว่าง่าย ลุชดึงขาสวยๆ ให้มาเกยที่ตัก แล้วกดแก่นกายเข้าไปใหม่

“อื้ออ....ลึก มันลึก อ๊า.....”

ปึก ปึก ปึก ปึก

“อูยยย โร โร ฮ้า....”

“ลูชชช อะ อะ อะ ลูช”

คงไม่ต้องบอกอะไรมาสำหรับคู่นี้ ฟ้าไม่สว่างไม่เลิก.....

ช่วงสายของวันต่อมา ทุกคนลงมาพร้อมหน้ากันที่ห้องอาหาร แต่สภาพของแต่ละคนอย่าให้บรรยาย หน้าตาเหมือนพวกซอมบี้ อดอาหารมาหลายมื้อ โดยเฉพาะ องค์เดอมุสกับเรียว เห็นจะมีแต่พวกชิออนคนเดียวที่ยังอยู่ดี ดูยิ้มแย้ม หัวเราะกับสภาพของทุกคนในห้อง

ให้ตายเถอะ...นีมันอะไรกัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น