ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.14 สามเวลาหลังอาหาร

ชื่อตอน : EP.14 สามเวลาหลังอาหาร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 138.7k

ความคิดเห็น : 379

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2560 00:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
EP.14 สามเวลาหลังอาหาร
แบบอักษร

EP.14 สามเวลาหลังอาหาร


พอนึกถึงแม่ขึ้นมา อั่งเปาก็นึกบางอย่างออกอีกอย่าง


"พี่เติ๊ด!" อั่งเปารีบวิ่งตามเติ๊ดไปทันที เด็กหนุ่มมาดักหน้าเติ๊ดไว้ก่อนด้วยความรวดเร็ว


"อะไร" เติ๊ดถามหน้ายุ่งนิดๆ เขาบอกเพื่อนเรียบร้อยแล้วว่าให้ขึ้นไปช่วยขนของอั่งเปาออก แถมบอกเจ้าของหอแล้วด้วย


"ผมไม่ย้ายออกนะครับ" อั่งเปารีบบอกกับเจ้าของหอไว้ก่อน เติ๊ดคิ้วขมวดทันที


"เปา!..."


"พี่ฟังก่อน มานี่มา!" อั่งเปาจับมือเติ๊ดแล้วดึงให้ตามมา เติ๊ดถอนหายใจเบาๆ แต่เขาก็ตามอั่งเปาออกมาข้างนอกเหมือนเดิมอยู่ดี


"ผมไปอยู่กับพี่ไม่ได้จริงๆ"


"ทำ..."


"ฟัง!" อั่งเปารีบดักเมื่อเติ๊ดจะขัด เติ๊ดมองอั่งเปาแบบขัดใจมาก เขาหงุดหงิดอยากจับมันตีมากเลยเนี่ย


"พ่อแม่ผมมาหาเกือบทุกเดือน ผมไปไม่ได้จริงๆ พี่ให้ผมอยู่นี่เหมือนเดิมนะ นะ น้าาา" อั่งเปาจับนิ้วโป้งมือเติ๊ดไว้แล้วอ้อนดีๆ เติ๊ดก็ได้แต่ฟังนั่นแหละ เขาจะไปขัดใจอะไรมันได้ล่ะ


"เอางี้ไหม เสาร์อาทิตย์ผมไปอยู่กับพี่ หรือพี่จะมาหาผมตอนไหนก็ได้ เดี๋ยวบอกยามไว้ นะๆ" อั่งเปาเสนอไปต่อ เติ๊ดถอนหายใจเบาๆ เขาอยากให้อั่งเปาไปอยู่ด้วย เขาตั้งใจถึงขั้นจะต่อห้องที่ร้านเลยด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือน....


"พี่เติ๊ด"


"เออๆ แล้วอย่าหลบหน้ากูอีก!" เติ๊ดยอมแพ้อย่างจำยอม อั่งเปายกยิ้มขึ้นทันที เด็กหนุ่มยังจับนิ้วเติ๊ดไว้อยู่เลย


"พี่โกรธผมหรอ" อั่งเปาถามต่อ


"กูมีสิทธิ์โกรธหรอ? ไม่น่ามีมั้ง" เติ๊ดพูดประชด อั่งเปาก็รู้


"ผมขอโทษที่หายไปไง พี่ขึ้นไปคุยกันข้างบนก่อนไหม หรือจะกลับพร้อมเพื่อนพี่เลย" อั่งเปาถามดีๆ ตอนแรกอั่งเปาว่าจะหลบต่อ แต่ไหนๆเจอแล้วก็คุยๆกันตรงๆเลยละกัน


"ไม่ เดี๋ยวกูกลับเลย" เติ๊ดตอบมาแบบนี้ อั่งเปาก็ไปต่อไม่ถูกเหมือนกัน เด็กหนุ่มหน้าหงอยไปเล็กน้อย ส่วนเติ๊ด เขาเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์ หยิบถุงห่อข้าวมันไก่ที่หน้ารถมาส่งให้อั่งเปา


"เอาไปดิ!" เติ๊ดทำเสียงดุเล็กน้อย อั่งเปาเลยต้องรับมาถือไว้


"อะไร" เติ๊ดถามทันทีกับสายตาของอั่งเปา ก็อั่งเปามองเขาไม่ละสายตาเลย


"เปล่า" อั่งเปาส่ายหน้าไปมา ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันต่อ จนดังกับโจ้เดินเข้ามาหา


"เอาไงเนี่ย ให้กูไปขับรถพ่อมึงมาขนของเลยไหม" ดังเป็นคนถามขึ้น บ้านเติ๊ดอยู่ไม่ไกลมาก ดังเลยจะไปยืมรถพ่อเติ๊ดมาขนของ ดูเหมือนพวกเขาจริงจังกันมากเลยล่ะ


"ไม่ต้องหรอก มันไม่ไป" เติ๊ดเป็นคนตอบ อั่งเปาก็ไม่ได้พูดอะไร


"มึงกลัวมันหรอ มันไม่ไปมึงก็ฉุดแม่งเลย!" ดังพูดมาต่อ


"ช่างมันเหอะ พวกมึงกลับก่อนเลย เดี๋ยวกูอยู่คุยกับมันก่อน" เติ๊ดตอบขึ้น อั่งเปาแอบดีใจเล็กๆเหมือนกันที่เติ๊ดไม่กลับเลยแบบที่บอกตอนแรก


"กูบอกแล้ว อย่ามีเมียเด็ก" ดังพูดขำๆ เขากลับพร้อมโจ้เลย ส่วนเติ๊ดยังยืนอยู่กับอั่งเปา


"ไปสิ!" เติ๊ดพูดเสียงดัง อั่งเปาไม่ตอบอะไร เด็กหนุ่มเดินเข้าไปในหอก่อน เติ๊ดก็เดินตามเข้าไป


ทั้งคู่เดินขึ้นบันไดมายังชั้นที่อั่งเปาอยู่ ตลอดเวลาที่มองแผ่นหลังอั่งเปา เติ๊ดก็คิดแบบที่ดังพูดไปด้วย ดังมันเคยเตือนจริงๆนั่นแหละว่าอย่ามีแฟนเด็ก เด็กมันคิดอะไรก็ทำแบบนั้น ไม่ค่อยนึกถึงใจคนอื่นหรอก แถมคิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้เลย เข้าใจยากแถมตามมันไม่ทันอีกต่างหาก และก็ไม่รู้ด้วยว่ามันจริงจังกับการคบกันมากแค่ไหน


เติ๊ดรู้ว่ามันยาก แต่เขาไม่เคยคิดจะตัดใจเลย เขาคิดแค่ว่าจะเข้าใจให้ได้ต่างหาก


แกร่ก~

พอเข้าห้องมา เติ๊ดก็เป็นคนล๊อกไว้เพราะเขาเข้ามาทีหลัง เขามองที่พื้นหน้าทีวี มีทั้งขนม นม สารพัดไปหมด มันกินขนมสบายใจแบบที่ดังพูดจริงๆสินะ


"คืนนี้กูนอนนี่นะ" เติ๊ดลองแกล้งพูด อั่งเปาหันมายิ้มแหยๆทันที


"พี่ไม่เปิดร้านหรอ" อั่งเปารีบถาม


"ไม่ กูขี้เกียจ" เติ๊ดตอบนิ่งๆ เขาถอดรองเท้าแล้วเดินมานั่งบนเตียงอั่งเปาทันที


"มานั่งนี่ดิ๊ จะคุยไม่ใช่หรอ" เติ๊ดบอกขึ้น อั่งเปาวางถุงข้าวมันไก่ไว้แล้วเดินมานั่งข้างๆเติ๊ดแต่โดยดี เติ๊ดก็หันมาสบตา


"ตกลงเหตุผลมึง คือมองหน้ากูไม่ติด?" เติ๊ดเลิกคิ้วถาม อั่งเปาก็พยักหน้ารับ


"แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์" เติ๊ดถามต่อ ตอนนี้เขาเหมือนผู้ปกครองดุเด็กดื้อไม่มีผิด


"กลัวพี่โมโหใส่ไง"


"แล้วคิดว่าไม่รับแล้วเจอกัน กูจะไม่โมโหหรอเปา"


"ก็ขอโทษแล้วไง พี่จะดุทำไมเนี่ย" อั่งเปาเถียงขึ้นบ้าง


"ก็กูหงุดหงิดมึงเนี่ย สักทีไหมห๊ะ!!" เติ๊ดแกล้งเงื้อมมือขึ้นจะตบ แต่เขาไม่กล้าหรอก ก็ขู่ไปงั้นแหละ


"พี่เติ๊ด" อั่งเปาเรียกนิ่งๆ เติ๊ดก็เนียนๆเอามือลงก่อน อั่งเปาเรียกมาคำเดียว น่ากลัวกว่าที่เติ๊ดว่าไปทั้งหมดอีก


"กูไม่ทำจริงหรอกว่ะ" เติ๊ดพูดบอกเบาๆ


"ก็ลองดิ กูสวนอ่ะ!" อั่งเปาก็ตอบกลับไปทันที เติ๊ดมองหน้าอั่งเปานานๆก็ใจเย็นลง แถมยิ่งมองปากนี่ ใจมันเย็นจนติดลบแล้วเนี่ย


"มองอะไร" อั่งเปาขยับห่างเล็กน้อย เด็กหนุ่มเพิ่งเดินปกติได้วันนี้เอง ยังไม่อยากเจ็บเหมือนเดิมเท่าไหร่


"กูไม่เจอมึงตั้งสามวันนะเปา" เติ๊ดบอกตรงๆ อั่งเปากัดปากตัวเองทันที

​​

"ก็เจอแล้ว..." อั่งเปาพูดไม่ทันจบเติ๊ดก็ยื่นหน้าเข้ามา อั่งเปาเลยต้องเงียบก่อน เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ ขณะที่เติ๊ดแนบริมฝีปากลงมาจูบช้าๆ


กลิ่นบุหรี่ที่ปากเติ๊ดมันค่อนข้างแรง แต่อั่งเปาก็ไม่หลบหรืออะไร เด็กหนุ่มหลับตาลงช้าๆ เติ๊ดก็เช่นกัน


ริมฝีปากทั้งคู่แนบและผลัดกันดูดอยู่เรื่อยๆ จนเติ๊ดลืมตาขึ้นมาและเริ่มใช้ลิ้น เขาสอดลิ้นเข้าไปในปากอั่งเปาพร้อมดันให้เด็กนี่นอนลงด้วย


"อืมม" เติ๊ดตามขึ้นไปคร่อม เขาผละจากปากมาดูดคออั่งเปาไม่แรงมาก


"พี่เติ๊ด พอก่อน" อั่งเปาดันไหล่เติ๊ดเบาๆ เติ๊ดเคลื่อนปากมาจูบปากอั่งเปาอีกรอบ ไม่กล้าตบเวลามันพูดมาก ก็จูบแทนละกัน


"อื้อ" อั่งเปาเบนหน้าหลบก่อน เติ๊ดขัดใจแต่ก็ยอมผละออกมา แต่เขาก็ยังคร่อมอยู่


"ผมเพิ่งเดินถนัดวันนี้เอง ไว้อาทิตย์หน้าได้ไหม" อั่งเปาต่อรองดีๆ


"หน้ามึงมีพิรุธมากเปา เดี๋ยวอาทิตย์หน้ามึงก็ผลัดกูอีก"


"ไม่ๆ คือเดี๋ยววันจันทร์ผมต้องไปเรียนอีก ไว้วันหยุด พี่จะเอาสามเวลาหลังอาหารผมก็ไม่ห้ามหรอก"


"นี่ไงวันหยุด" คราวนี้เติ๊ดพูดยิ้มๆ ดูเหมือนเรื่องนี้ทำเขาอารมณ์ดีขึ้นเยอะเลยล่ะ


"ไม่ใช่วันนี้สิ พี่ลุกก่อน กินข้าวกัน" 


"ไม่หิว"


"แต่ผมหิวแล้ว" อั่งเปาพยักหน้ายืนยัน เติ๊ดก้มจูบปากอั่งเปาอีกรอบแล้วถึงลุกมานั่งดีๆ อั่งเปารีบลุกเช่นกัน


"พี่หายโกรธผมแล้วใช่ไหม" อั่งเปายังไม่ไปกินข้าวแต่ถามเติ๊ดก่อน


"จะไปแดกข้าวก็ไป อย่ากวนตีน"


"ถามดีๆนะ" อั่งเปาพูดจริงจัง เติ๊ดถอนหายใจเบาๆอีกรอบ


"เออ! หายแล้ว ไปแดกข้าว!" เติ๊ดยอมแพ้อีกจนได้ อั่งเปาพยักหน้ารับ เด็กหนุ่มลุกไปหยิบข้าวมาแกะใส่จานแล้วเปิดทีวี นั่งดูการ์ตูนไปกินข้าวไปตามปกติ


จนชั่วครู่

"พี่ไม่ไปเปิดร้านจริงหรอ" อั่งเปาเอี้ยวตัวมาถาม เติ๊ดมองอั่งเปาอยู่ตลอดนั่นแหละ


"เมื่อวานเพื่อนมึงมาสักกันครบเลย" เติ๊ดไม่ตอบแต่บอกขึ้นแทน อั่งเปาขมวดคิ้วทันที


"มันสักอะไรกันอ่ะ" อั่งเปาหันมาทางเติ๊ด แถมยกจานข้าวมากินด้วย


"น่าจะสักประจำกลุ่มมั้ง มันสักเหมือนกันหมด" เติ๊ดตอบตรงๆ


"อ้าว! แล้วผมล่ะ" อั่งเปาโวยวายด้วยความไม่เข้าใจ เติ๊ดหลุดยิ้มอีกรอบ


"ไม่มีใครคบม้างง" เติ๊ดได้ทีก็แกล้งแซว แต่อั่งเปาเหมือนจะเครียดจริง อั่งเปาสักไม่ได้มันก็จริง แต่เต่ามันไม่คิดจะบอกเลยหรอ อั่งเปาก็อยู่ในกลุ่มเหมือนกัน


"คงงั้นแหละ" อั่งเปาถอนหายใจเบาๆ เด็กหนุ่มยักไหล่น้อยๆทำทีไม่ใส่ใจ หันไปทางทีวีพร้อมจานข้าวเหมือนเดิม เด็กหนุ่มตักข้าวเข้าปากสลับกับกินขนมข้างๆ จนเติ๊ดมานั่งลงข้างๆ


"เอามือมา" เติ๊ดจับแขนอั่งเปามา เขาจับมืออั่งเปาให้คว่ำลง แล้วใช้ปากกาวาดรอยสักให้บนหลังมือ เขาวาดแบบเดียวกับที่สักให้กลุ่มเพื่อนอั่งเปาเมื่อวานไม่มีผิด อั่งเปาหันมามองหน้าเติ๊ดทันที


"อันเล็กๆพอนะ เขียนเยอะเดี๋ยวเป็นมะเร็งผิวหนัง" เติ๊ดแกล้งพูดขำๆโดยที่วาดอยู่ตลอด อั่งเปาไม่ได้ตอบอะไร เด็กหนุ่มรู้สึกผิดมาก ที่ทำให้คนที่แคร์ตัวเองมากที่สุด ต้องเครียดอยู่หลายวัน


********************************

มาแล้วค่า เปาดื้อ ><

ความคิดเห็น