Papai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : ต้อมxบีม 2

ชื่อตอน : ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : ต้อมxบีม 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 543

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2560 06:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : ต้อมxบีม 2
แบบอักษร


ทิ้งไว้กลางเรื่อง หลงรักนายตัวป่วน (ต้อมxบีม)

บีมมองไปยังคนขับที่กำลังนั่งหน้านิ่งอยู่ ไอ้หน้านิ่งๆนี่หล่ะคือโกรธของพี่เลี้ยงคนนี้ บีมรู้ดีว่าพี่ต้องของเขาโกรธเรื่องอะไรเพราะก่อนจะกลับ พี่ต้อมปัดมือของอาจารย์ที่สอนว่ายน้ำที่กำลังลูบผมเขาออกอย่างแรง และก็รีบพาเขาเดินมาที่รถทันที

“พี่ต้อม บีมหิวแล้วฮะ”เสียงหวานเอ่ยอ้อนของบีม ทำให้ต้อมเองก็ใจอ่อนเสมอ

“หิวมากไหมครับ อีกนิดก็ถึงบ้านแล้วนะ ทนหน่อยนะครับคุณหนู”ต้อมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงละมุน

“พี่ต้อมพาบีมแวะกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางหน่อยได้ไหม นะๆบีมหิวม๊าก มาก”บีมเอ่ยอ้อน ก่อนจะใจกกล้าที่จะจับมือต้อมที่วางอยู่ที่พักแขนมาจับไว้

หมับ!

ตึก ตึก ตึก

เสียงหัวใจที่เต้นแรงและดังแทบจะหลุดมานอกอกของต้อม อายุก็ปาเข้าเลขสามแล้วเขายังใจเต้นแรงเหมือนรักแรกพบอีกหรอเนี้ย เขาคิดแบบนั้น

“นะๆๆพี่ต้อม นะฮะบีมอยกกินจริงๆนะ”แล้วน้ำเสียงอ้อนแบบนี้ใครจะขัดใจได้หล่ะ ต้อมก็ต้องตามใจสิ และต้อมก็ตามใจบีมทุกอย่างเสมอเช่นกัน

ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง เด็กหนุ่มวัยน่ารักกับชุดนักเรียนมัธยมปลายกำลังอร่อยกับก๋วยเตี๋ยวตรงหน้า ต้อมที่แค่ มองบีมกินเขาก็ยิ้มไม่หุบอยู่แล้ว

“อ่ะ พี่ให้”ต้อมเอ่ยเมื่อคีบลูกชิ้นของตัวเองให้คนตรงหน้า

“ขอบคุณฮะ ว่าแต่พี่ไม่กินหรอ บีมไม่เห็นพี่ต้อมกินเลยอ่ะ”บีมเอ่นก่อนจะคีบลูกชิ้นเข้าปาก จนปากมันเชียว ต้อมค่อยๆยกนิ้วโป้งเช็ดที่ริมฝีปากนุ่มนั้นเบาๆ

อึก!

“กินเลอะจังนะครับ พี่ต้อมเช็ดให้นะ”เสียงนุ่มอ่อนโยนเอ่ยออกมาขนาดนี้ รู้บ้างไหมว่าหัวใจของเด็กน้อยคนนี้แทบจะหยุดเต้นอยู่แล้ว

“พี่ต้อม...”บีมเอ่ยออกมาเบาๆเขาอยากจะบอกพี่เลี้ยงตรงหน้าจังเลยว่าเขาเองกำลังตกหลุมรักพี่ลี้ยงคนนี้เข้าแล้ว

“ว่าไงครับ”ต้อมเอ่ยออกมา พร้อมยกยิ้มแต่ไม่ทันที่บีมจะเอ่ยต่อ ต้อมก็เอ่ยขึ้นเพื่อถามคุณหนูของเขาอีกครั้ง แต่เขากลับเรียกชื่อคุณหนูของเขาผิด จากคุณหนูบีมเป็นคุณหนูรัน

“คุณหนูรันจะเอาอะไรครับ...เอ่อ...ขอโทษที คุณหนูบีม”ต้อมรีบเปลี่ยนชื่อเรียกทันที แต่มันไม่ทันกับความรู้สึกของเด็กน้อยตรงหน้าแล้ว

“ไม่เป็นไรฮะ บีมอิ่มแล้ว”บีมเอ่ยพร้อมวางตะเกียบลงทันที ใบหน้าน่ารักเปลี่ยนเป็นเศร้าทันที ต้อมเองก็รู้ดีแต่ไม่กล้าจะเอ่ยอะไรมาก เพราะไม่อยากให้บีมรู้สึกกับตัวเองไปมากกว่านี้ เพราะเท่าที่เป็นอยู่ตอนนี้เขาเองก็เกรงใจคุณหญิงนุดาจะแย่แล้ว

“ถ้าอิ่มแล้วเรากลับกันเลยนะครับ”ต้อมเอ่ย บีมไม่พูดอะไรมากก่อนจะเดินไปนั่งในรถรอ เมื่อต้อมจ่ายเงินเรียบร้อยก็เดินขึ้นรถ เขาอยากจะถามบีมนักว่างอนเขามากขนาดนั้นเลยหรอ เรื่องที่เรียกชื่อคุณหนูของเขาผิดมันก็ไม่ใช่ครั้งแรก บ่อยครั้งที่เขาเรียกชื่อคุณหนูบีมเป็นคุณหนูรันและคุณหนูบีมของเขาก็มักจะงอนแบบนี้เสมอ

“ขอบคุณนะครับ”บีมเอ่ยขึ้นพร้อมเปิดประตูลงรถทันที ต้อมรีบเอ่ยขึ้นทันที

“นอนห่มด้วยนะครับคุณหนู”ต้อมเอ่ยขึ้น

“ครับ”บีมเอ่ยพร้อมเดินเข้าบ้านไปโดยไม่หันมองต้อมเลย

บีมทิ้งตัวลงบนที่นอนทันที เขามองไปยังเพดานก่อนจะหันมองไปยังรูปถ่ายของเขาและพี่เลี้ยงตัวสูงที่อยู่บนหัวเตียง ก่อนจะหลับตาลง

“บีมคงไม่มีโอกาสได้อยู่ในหัวใจพี่ต้อมเลย ใช่ไหมฮะ”บีมเอ่ยกับตัวเองในใจ

ทางด้านต้อมที่กลับมาถึงห้อง เขายกมือถือขึ้นมาดูรูปเด็กน้อยที่เขาดูแลมาหกปีแล้ว ตั้มแต่ปีแรกจนบัดนี้เขาแอบถ่ายรูปของบีมเก็บไว้ดูแบบนี้เสมอ

“พี่ไม่อยากให้คุณหนูต้องลำบาก เพราะคนอย่างพี่ต้อมไม่มีอะไรเลยจะทำให้คุณหนูสบายได้”ต้อมเอ่ย เพราะเขาจยและไม่มีอะไรคู่ควรกับคุณหนูเลยสักนิด

เช้าวันนี้ต้อมก็เดินมาเตรียมรถ เพื่อไปส่งคุณหนูบีมไปโรงเรียน แต่นี่มันก็เจ็ดโมงแล้วไร้วี่แววคุณหนูของเขา ปกติบีมจะรีบลงมาก่อนเจ็ดโมงเสมอ เพราะต้อมจะต้องแวะซื้อโจ๊กตอนเช้าให้ทานทุกวันก่อนไปโรงเรียน

“วันนี้ทำไมคุณหนูช้าจัง หรือยังงอนอยู่”ต้อมกังวลใจ ก่อนจะเดินเข้าตึกใหญ่ เห็นแจ่มกำลังถือถาดข้าวต้มจะขึ้นข้างบน

“แจ่ม จะเอาข้าวต้มขึ้นไปให้ใครหรอ”ต้อมเอ่ยถาม

“อ่อ พี่ต้อมมาก็ดีแล้ว พอดีแจ่มไม่ได้ไปบอกพี่เลยว่าคุณหนูบีมไม่สบายจ๊ะ ไม่ต้องไปส่งที่โรงเรียนแล้วหล่ะ”

“ไม่สบายหรอ เป็นอะไรมากไหม แล้วทานยาหรือยัง ไม่สบายได้ไง”ต้อมที่เผลิเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงจนแจ่มตั้มตัวไม่ติด

“เอาทีละคำถามดิ”แจ่มเอ่ยขึ้น เท่าที่รู้จักกันมาแจ่มเองก็พอมองออกว่าต้อมแอบมองคุณหนูบ่อยๆ และคิดยังไงกับคุณหนูบีม

“เอ่อ ขอโทษนะ”ต้อมเอ่ยออกมา

“แจ่มต้องไปช่วยป้าเตรียมของให้คุณหญิงเพื่อไปวัดพรุ่งนี้ วานพี่เอาข้าวต้มและยาไปให้คุณหนูหน่อยนะ”แจ่มเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย

“ได้สิ เดี๋ยวพี่ดูแลคุณหนูเอง ไม่ต้องห่วงนะ”ต้อมเอ่ยพร้อมยกถาดขึ้นชั้นบนไป ใบหน้าแววตาที่แสดงออกมา เขาห่วงคุณหนูของเขามากแค่ไหนตอนนี้

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เขาจับจ้องไปยังเตียงนอนที่มีร่างของบีมซุกอยู่ ดวงตาบวมช้ำเหมือผ่านการร้องไห้มา ต้อมค่อยๆยกมือลูบไปที่เปลือกตาช้ำนั้น

“เป็นอะไร ทำไมไม่โทรหาพี่ต้อมครับคุณหนู”เสียงเอ่ยของต้อม มันทำให้คนที่นอนอยู่ได้ยินชัดเจน ที่จริงบีมไม่ใช่ไม่สบายหรอกแต่เมื่อคืนเขานอนไม่หลับต่างหากหล่ะ เขาแค่ร้องไห้จนตาบวมและปวดหัวมากจนไปโรงเรียนไม่ไหว

“อื้ออออ”เสียงครางเบาๆของบีมที่แกล้งหลับอยู่ เมื่อมือหนาของต้อมมาแตะที่หน้าผากของบีม

“ตัวรุมๆ”ต้อมเอ่ยขึ้นก่อนจะเกลี่ยผมที่ปรกหน้าของบีมออก ใบหน้าหวานแสนน่ารัก เขาเคยหลงใหลใบหน้าอย่างนี้มาครั้งหนึ่ง ยามที่คุณหนูรันของเขาไม่สบาย แต่ที่ไม่เหมือนกันคือเขารักคุณหนูบีมมากกว่า เขาอยากดูแลเด็กผู้ชายคนนี้จริงๆ

“ถ้าพี่ต้อมมีเงินมากพอจะทำให้คุณหนูสบายได้ พี่ต้อมจะไม่ลังเลเลย”ต้อมเอ่ยออกมา ก่อนที่บีมจะแกล้งพลิกกายและลืมตาขึ้น

“พี่ต้อม...”บีมเอ่ยขึ้น เมื่อคนที่อยู่ข้างๆตอนนี้เป็นผู้ชายที่ทำให้เขาไม่สบาย

“ทำไมไม่บอกพี่ต้อมหล่ะครับ ว่าไม่สบายพี่ต้อมจะได้มาดูแล”ต้อมเอ่ยขึ้น บีมเบียงหน้าหนีอย่างงอนๆ

“รบกวนพี่ต้อมเปล่าๆ พี่ต้อมอาจจะอยากดูแลคนอื่นมากกว่าบีม”เด็กน้อยก็คือเด็กน้อย พูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่างอนพี่เลี้ยงเต็มๆ

“ยังงอนพี่ต้อมอยู่หรอครับ...หื้อ”ต้อมเอ่ยอย่างอ่อนโยน พร้อมยกยิ้มออกมา เขาชอบง้อบีมมากกว่าจะให้บีมง้อ ไม่ว่าจะถูกหรือผิด เขาจะต้องง้อเด็กน้อยคนนี้เสมอ

“เปล่างอนฮะ บีมมีสิทธิ์งอนพี่ต้อมด้วยหรอฮะ”บีมเอ่ยขึ้น เขาชอบนะที่ต้อมง้อเขาแบบนี้ บีมแอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นเพื่อจะไปเข้าห้องน้ำ

“จะไปไหนครับ”ต้อมเอ่ย พร้อมประคองร่างของบีมไว้เมื่อบีมเซลงเกือบล้ม เพราะนอนนานไปหน่อย

“จะไปเข้าห้องน้ำฮะ”บีมเอ่ย

“งั้นพี่พาไปนะ”ต้อมไม่ได้พูดเปล่าเขาประคองร่างของบีมเข้าห้องน้ำไป แต่ก็รออยู่ด้านหน้าห้องน้ำ เพราะเขาไม่อยากจะล่วงเกินบีมทางสายตามมากกว่านี้

บีมนอนมองต้อมที่กำลังเป่าข้าวต้มร้อนๆ เขาปลื้มต้อมมากๆที่อบอุ่นเหลือเกินแต่ก็ไม่ชอบที่ต้อมยังลืมคุณหนูคนเก่าของตัวเองยังไม่ได้

“ทานข้าวก่อนนะครับจะได้ทานยา”ต้อมเอ่ยพร้อมจ่อช้อนมาที่ริมฝีปากของบีม

“ไม่หิวฮะ”บีมเอ่ยออกมาอย่างคนเอาแต่ใจ

“ไม่หิวก็ต้องทานนะครับ จะได้ทานยาถ้าไม่ทานคุณหญิงต้องด่าพี่ต้อมแน่ๆเลยที่ดูแลคุณหนูไม่ดี”ต้อมเอ่ยขึ้น บีมหันไปมองคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นบ้าง

“ที่มาดูแลเพราะกลัวคุณน้านุดาด่าใช่มั้ยฮะ งั้นก็ไม่ต้องหรอกฮะบีมบอกน้านุดาเองว่าพี่ต้อมดูแลบีมดี และต่อไปบีมดูแลตัวเองได้ไม่ต้องมีคนคอยดูแลก็ได้”บีมเอ่ยอย่างเอาใจ ต้อมวางชามข้าวต้มลงก่อนจะหันไปจ้องหน้าเด็กน้อยที่นอนอยู่ตอนนี้

“หึ แน่ใจหรอว่าดูแลตัวเองได้โดยไม่มีพี่ต้อม”ต้อมเอ่ยออกมาแบบนี้ยิ่งทำให้บีมน้อยใจนัก เพราะเหมือนว่าพี่ต้อมไม่อยากดูแลเขาเลยสักนิด

“ฮะ บีมดูแลตัวเองได้...โดยไม่ต้องมีพี่ต้อม”บีมเอ่ยออกมาก่อนจะล้มตัวลงนอนและดึงผ้าห่มมาห่มไว้ ความน้อยใจมันทวีคูณเมื่อได้ยินเสียงต้อมเดินออกห้องไป

“พี่ต้อมไม่เคยรู้อะไรเลย ในหัวพี่ต้อมมีแต่พี่รันตลอดเวลา...ฮื่อๆๆ”เสียร้องไห้ที่มันซ่อนอยู่

ทางด้านต้อมที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมโน๊ตบุ๊ค วันนี้เขาจะนั่งทำงานไปด้วยและดูแลเด็กน้อยของเขาไปด้วย ต้อมโชคดีมากที่ได้มาอยู่กับท่านนายพล เพราะอย่างน้อยท่านนายพลก็เมตตาเขา ให้เขาได้ดูแลกิจการขนส่งเล็กๆที่เขาอยากจะทำ เขามานั่งข้างๆบีมที่ร้องไห้จนหลับไป ยาก็ไม่ได้กินเพราะความขี้งอนและน้อยใจของบีมยิ่งทำให้ต้อมยิ่งเป็นห่วง

“ยอมให้คุณหนูคิดว่าพี่ต้อมไม่รัก ดีกว่าทำให้คุณหนูลำบากกับพี่ต้อม”ต้อมคิดแบบนั้นก่อนจะค่อยๆประคองหัวกลมมาซบที่ตักตัวเอง ก่อนจะนั่งทำงานไป

เวลาผ่านไปเกือบสิบโมง บีมที่ยังคงซุกหน้าอยู่ที่อกหนาของต้อมก็สะดุ้งตื่นขึ้น เขาปรือตามมองอ้อมกอดและใบหน้าเจ้าของอ้อมกอดนี้

“ก็พี่ต้อมดีแบบนี้ไง บีมถึงหลงรักพี่”บีมเอ่ยออกมาเบาๆแต่มันก็ดังพอที่จะทำให้คนที่นอนหลับอยู่ได้ยินมัน เพราะต้อมไม่เคยหลับได้เลยถ้ามีบีมอยู่ข้างๆ เพราะเขาเสียดายเวลาที่จะได้ชื่นชมความน่ารักของเด็กน้อยคนนี้ ได้แค่นี้เขาก็ดีใจแล้ว

“พี่ต้อมก็รักคุณหนูครับ แต่เพราะรักพี่ต้อมจึงไม่อยากให้คุณหนูลำบาก”

2be>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น