ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 7

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 7

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2560 20:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 7
แบบอักษร

ทางเลือกที่ :: 7

เช้า

ผมตื่นมาตามปกติแม้จะอยากนอนต่อก็ตามอีกอย่างคือผมรู้สึกตัวร้อน เหงื่อเต็มตัวจนเสื้อผ้าที่ใส่ชุ่มหมด มือก็สั่นอีก นี่ผมเป็นไข้ใช่มั้ย? ผมถอนหายใจแล้วเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันก่อนหยิบเงินในกระเป๋าไปซื้อยา..งั้นซื้อยาคุมมาด้วยเลยแล้วกัน ผมสวมเสื้อแขนยาวทับ ใส่หมวกแล้วเดินออกจากห้องลงไปที่ร้านขายยาซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ผมจะไปไหวมั้ยนะ?

“อึก แฮ่ก..แฮ่ก..”

เดินได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องหยุดหอบ มันเหนื่อยจนผมแปลกใจนี่ผมเป็นหนักขนาดนี้เลยหรอ? ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเดินต่อ ผมต้องไปซื้อยาให้ได้

ปริ๊นๆ!

ผมสะดุ้งแล้วหันมองด้านหลัง ใครบีบแตรใส่ผมทั้งที่ผมเดินชิดริมถนนแล้วนะแต่พอเห็นรถผมเลยไม่แปลกใจว่าทำไมกล้าบีบแตรใส่…บอสนั่นล่ะครับ เขาขับรถมาจอดข้างๆก่อนที่กระจกจะเลื่อนลง

“สภาพแบบนั้นจะไปไหน? มึงคิดจะหนีกูหรือไง?”

“ป เปล่าครับ นนท์..แค่จะไปซื้อยา”

“ยา? มึงเป็นอะไร กูเห็นมึงปกติดี”

“…นนท์ไม่สบายครับ”

เขาแกล้งถามหรือถามเพราะไม่รู้จริงๆ?สภาพผมมันไม่ปกติเลยนะ ผมก้มหัวนิดๆแล้วก้าวเดินต่อแต่ว่าผมกลับล้มซะได้

ตุบ…

“อึก..แฮ่ก..แฮ่ก..”

ขาผมมันไม่มีแรงเลยและผมหวังว่าบอสจะมีความเป็นคนสักนิดนะ…

“คืนนี้มึงต้องกลับไปทำงาน รีบหายซะ”

สิ้นคำเขาก็ขับรถออกไปเลย ผมหันหน้าหนีแล้วไอจนตัวโยน ควันรถของเขามันไม่ใช่เรื่องดีเลย ผมลุกขึ้นเดินมายืนรอที่ทางม้าลาย ร้านยาอยู่ตรงหน้าแท้ๆแต่ภาพข้างหน้ากลับเลือนลาง ไม่ได้นะนนท์..ต้องซื้อยาให้เสร็จก่อนแล้วจะเป็นจะตายยังไงก็ค่อยว่ากัน

ผมลากสังขารตัวเองมาที่ร้านยาจนได้ ผมซื้อยาแก้ไข้มาและยาคุม ผมบอกว่าซื้อให้พี่สาวเขาถึงไม่เอะใจอะไร พอได้ยาแล้วผมก็รีบกลับห้องแน่นอนว่าเดินๆล้มๆเป็นแบบนี้ตลอดทางจนในที่สุดผมก็มาถึงห้องตัวเอง เข้าห้องได้ผมก็กินยาทั้งยาแก้ไข้ ยาคุม แล้วนอนพัก คืนนี้ผมต้องกลับไปทำงานตามคำสั่งของบอส..ผมจะไหวหรือเปล่าก็ไม่รู้

::

::

หลุยส์ขับรถกลับมาที่บ้านส่วนตัวของเขาที่ซื้อทิ้งไว้มาเป็นเดือนๆ เขามาเพื่อพักผ่อนแต่ทันทีที่เข้ามาในบ้านหลุยส์ถึงกลับกรอกตาเซ็งๆแล้วมองคนที่นั่งอยู่อย่างไม่ชอบใจ

“มาทำอะไรที่นี่เกรซ?”

“เกรซมาหาคู่หมั้นค่ะ คุณพ่อของพี่หลุยส์บอกที่อยู่มาน่ะ สวยดีนะ ไว้อยู่ด้วยกันหรอคะ?”

เกรซลุกขึ้นเดินเข้ามากอดแขนแกร่งแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มสาก

“คิดถึงจัง พี่คิดถึงเกรซหรือเปล่า?”

!ถ้าเป็นเกรซเมื่อก่อนชั้นพอคิดถึงแต่ตอนนี้…แม้แต่ชื่อชั้นยังไม่อยากเรียก”

หลุยส์สะบัดแขนออกแล้วเดินขึ้นห้องไป เกรซฮึดฮัดอย่างไม่พอใจแล้ววิ่งตามร่างหนาขึ้นไปบนห้อง หลุยส์เข้าห้องมาก็ถอดเสื้อแล้วโยนใส่ตะกร้าหน้าห้องน้ำก่อนคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป เกรซเข้ามาในห้องก็ล้มตัวนอนบนเตียงกว้างแลเวจัดท่าทางเพื่อยั่วยวนร่างหนา

“เกรซจะทำให้พี่กลับมารักเกรซให้ได้”

หลุยส์ยืนหลับตาใต้ฝักบัวเขาปล่อยให้สายน้ำเย็นๆไหล่ผ่านร่างระหว่างนั้นเขากลับเห็นภาพของนนท์ที่นอนครวญครางใต้ร่างเขา ร่างขาวๆ ผิวนุ่มมือ ใบหน้าสวยๆที่แสดงความหวาดกลัวเขาตลอดเวลาแต่แก้มกลับแดงก่ำ..เขาชอบที่สุด

“Shit! กูเป็นบ้าอะไร!?”

หลุยส์สบถลั่นห้องน้ำเมื่อแกนกายปวดหนึบแล้วขยายตัวขึ้นมาเพียงแค่คิดภาพนนท์เท่านั้น หลุยส์กัดฟันแล้วปิดฝักบัวก่อนคว้าผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่างจากนั้นเขาก็ออกจากห้องน้ำแต่พอเจอกับเกรซที่นอนยั่วยวนอยู่มันทำให้ลูกชายเขาหดตัวลง

“ขอบคุณจริงๆ”

หลุยส์เหยียดยิ้มแล้วแต่งตัวโดยไม่สนใจหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้น พอแต่งตัวเสร็จหลุยส์ก็โทรให้คนของเขาขึ้นมาบนห้องแล้วลากเกรซออกไป

“ปล่อยฉันนะไอ้พวกขี้ข้า! พี่หลุยส์!”

“ลากไปทิ้ง ชั้นต้องการพักผ่อน”

หลุยส์รอปิดประตูใส่หน้าแล้วกลับมานอนที่เตียง หนึ่งทุ่มเขาต้องกลับไปที่ผับแล้ววันนี้มีคิวต้องลงไปตรวจกาสิโนที่ชั้นใต้ดิน

“หึ..นึกอะไรดีๆออกแล้วว่ะ”

เขาจะพานนท์ไปด้วย บางที..คงเป็นของพนันชิ้นเอกเลยก็ว่าได้

::

::

และแล้วก็มาถึงเวลางาน ผมไม่อยากไปเลย..ผมรู้ตัวว่าผมยังไม่ไหวแต่บอสบอกมาแบบนั้นน่ะ..ผมต้องไป พอแต่งตัวเสร็จผมก็ลากสังขารลงมาที่ผับแล้วเช็ดแก้วเช็ดถาด ผมเห็นพี่หวานนะแต่ผมไม่อยากคุยไม่อยากจะเสวนาด้วย..ผมคุยกับคนที่เห็นแก่ตัวไม่ลง

“มาไหวแล้วหรอ?”

แต่ผมก็หนีไม่พ้น พี่หวานเข้ามาทักผมแต่จากน้ำเสียงเหมือนเข้ามาถามตามมารยาทมากกว่า

“ไม่ครับแต่บอสให้มา”

“งั้นหรอ..ถ้าไม่ไหวก็บอก พี่จะรับช่วงเอง”

“ขอบคุณครับแต่ไม่เป็นไร”

ถ้าผมให้พี่หวานรับแทนก็เท่ากับว่าผมมีหนี้กับเธอน่ะสิ ไม่เอาหรอกเดี๋ยวมาทวงหนี้บุญคุณ ผมไม่ชอบ

“นนท์! มาไหวแล้วหรอ?”

รุจที่พึ่งมาเข้ามาถามผมเสียงแจ๋ว ผมพยักหน้ายิ้มๆแล้วมองพี่ยักษ์สลับกับรุจ ทำไมสองคนนี้มาพร้อมกัน?

“รุจกับพี่ยักษ์?..ยังไงๆน้า”

“แฮะๆ เราคบกันอ่ะ พี่ยักษ์น่ารักมากเลย”

ผมยิ้มนิดๆแล้วเช็ดแก้วต่อไป

“ไหวมั้ยนนท์? มือสั่นมากเลยนะ”

“ม ไม่เป็นไร”

ผมยิ้มให้แล้วพยายามตั้งสติให้อยู่กับงานต่อให้ทำไม่ไหวก็ต้องทำ..บอสสั่งมาแบบนั้น พวกผมต่างทำหน้าที่ใครหน้าที่มันจนกระทั่งถึงเวลาที่เปิดให้ลูกค้าเข้ามา พี่หวานให้สัญญาณเหมือนเดิม ผมเดินไปรับลูกค้าที่โต๊ะสี่ซึ่งมันอยู่ชั้นล่าง ผมต้องเบียดกับผู้คนจำนวนมากกว่าจะผ่านไปได้ พอมาถึงก็ต้องยืนรออีก..รีบๆสั่งกันไม่ได้หรือไงนะ

ปึก!

“อ่ะ”

อยู่ๆผมก็โดนชนเข้าให้ ตัวผมปลิวจนเกือบล้มแต่ดีที่มีคนรับไว้

“เอ่อ ขอบคุณครับ”

“ไม่เป็นไรครับ”

ผมยิ้มนิดๆแล้วรีบจดออเดอร์ก่อนกลับมาที่เคาน์เตอร์แล้วส่งให้พี่ยักษ์

“ไหวนะเรา? ถ้าไม่ไหวก็กลับไปพักเดี๋ยวพี่จัดการไอ้หลุยส์ให้”

“ไม่เป็นไรครับพี่ยักษ์ นนท์ไหว”

ผมยิ้มให้พี่ยักษ์แล้วทำหน้าที่ของตัวเอง ผมเห็นว่าพี่หวานคอยมองผมตลอดเวลาซึ่งผมไม่เข้าใจว่าจะมองอะไรนักหนา? จนช่วงสองทุ่มบรรยากาศเริ่มคึกครื้นขึ้นเรื่อยๆ ผมเห็นบอสเดินลงมาจากชั้นสองแล้วตรงเข้ามาที่ผมยืนคุยกับพี่ยักษ์

“ไงมึง จะมาแกล้งน้องมันหรือไง?”

พี่ยักษ์ถามแล้วส่งแก้วเหล้าให้บอส

“เออ กูจะพามันลงไปใต้ดินหน่อย”

พอวางแก้วบอสก็ลากแขนผมให้เดินตามเขาไป ผมพยายามเรียกพี่ยักษ์หรือรุจแต่เสียงเพลงที่ดังขึ้นกลบเสียงผมหมดแล้วพอลงมาชั้นใต้ดินที่เป็นส่วนของกาสิโนก็ไม่ได้ยินเพลงในผับแล้ว

“สวัสดีค่ะบอส/ครับนาย”

เหล่าพนักงานทำความเคารพบอสตั้งแต่หน้าประตูยันส่วนในสุด พนักงานที่นี่แต่งตัววาบหวิวมากๆทั้งชายและหญิงแถมผู้ชายส่วนใหญ่ตัวเล็กอ้อนแอ้นมากๆ นี่มัน..แหล่งตัณหาเสี่ยพุงพลุ้ยหรือไง

“อ้าว ว่าไงคุณหลุยส์ ไม่ลงมานานเลยนะ”

พอเดินเข้ามาในโซนของพวกวงไพ่ผมก็อยากจะหนีมากๆ มีแต่พวกหน้าตาหื่นกาม หัวล้านพุงพลุ้ยทั้งนั้น บอสนั่งลงตรงที่ว่างแล้วดึงผมให้นั่งลงบนตักแกร่ง แขนแข็งแรงรัดเอวผมไว้ทันที

“บ บอส..นนท์ต้องทำงาน..”

“กูไม่ได้ให้มึงพูด หุบปากซะ”

ผมเม้มปากแล้วก้มหน้ามองตักตัวเอง ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรเลยสินะ…

“แล้วพาใครมา? หน้าตาน่ารักไม่สิทั้งสวยทั้งน่ารักเลย”

“หึ ของพนัน..เดียร์!”

“ฮะบอส?”

“พามันไปแต่งตัว”

“ฮะ”

คนที่ชื่อเดียร์จับมือผมแล้วพาเดินไปหลังร้าน ผมพยายามขืนตัวไว้แต่เดียร์ก็ลากผมเข้ามาจนได้ ผมมองชุดมากมายหลากหลายแบบที่แขวนเรียงกันแล้วอยากร้องไห้..มีแต่ชุดโป๊ๆทั้งนั้น

“ผมชื่อเดียร์นะ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“เอ่อ นนท์ครับ..เช่นกันนะ”

“นนท์สวยมากๆเลยนะ..ถ้างั้น..ใส่เป็นบันนี่เกิร์ลแล้วกัน”

เดียร์หยิบชุดบันนี่เกิร์ลสีแดงมาให้แล้วจับผมแต่งตัว

“ร รอยอะไรเนี่ย..?”

“เอ่อ…คือ..”

แล้วผมก็บอกเดียร์ว่าผมทำเหล้าที่แพงที่สุดในร้านแตก บอสเลยทำโทษ

“เข้าใจเลย..แต่รอยเยอะกว่าพวกเดียร์อีกนะ ตอนเดียร์ทำร้ายลูกค้าเพราะถูกลวนลาม บอส..เอ่อ..ก็ทำแต่เขาใช้ของเล่นอ่ะนนท์..ทั้งเจ็บทั้งเสียว นี่ครั้งแรกของเราต้องเสียให้ของปลอมน่ะหรอ!? แต่พอนานๆเข้าก็เริ่มยอมรับได้น่ะนะ เหตุผลที่ในกาสิโนมีแต่คนน่ารักๆ ตัวเล็กๆก็เพื่อการนี้แล้วถ้ายิ่งได้นอนกับลูกค้า บอสจะให้โบนัสพิเศษเลยล่ะ”

เดียร์เล่าไปแต่งตัวให้ผมไป งั้นทุกคนที่นี่..ก็ต้องนอนกับลูกค้าแล้วงั้นหรอ?..ทำไมบอสทำเหมือนว่าพวกเราไม่ใช่พนักงานแต่เป็นอีตัวที่นอนอ้าขาให้ใครก็ได้ ผมคิดผิดที่มาทำงานนี้จริงๆ

“รวบผมขึ้นหน่อยก็เรียบร้อย!”

ผมยาวๆถูกรวบเป็นหางม้ามัดด้วยริบบิ้นสีแดง ผมมองเงาตัวเองในกระจกแล้วถอนหายใจ..นี่ผมต้องชดใช้ไปอีกนานแค่ไหนกัน? เดียร์พาผมมาส่งบอส ผมอยากมุดดินหนีมากๆกับสายตาที่มองมา..แต่ละคนบ่งบอกถึงความกระหายที่จะทำเรื่องอย่างว่ากับผม

“นั่งลงแล้วกอดคอกู”

บอสตบที่ตักเขา สายตาของบอสที่มองผมทั้งกดดันทั้งบังคับ ผมต้องจำใจนั่งลงบนตักแกร่งแล้วยกแขนโอบรอบคอไว้

“มาเริ่มกันเลย ถ้าผมแพ้ผมจะยกมันให้กับคนที่ชนะแต่ถ้าผมชนะ..ผมจะเล่นอะไรสนุกๆให้ดูและพวกคุณต้องจ่ายเงินผม ว่าไง?”

“น่าสนๆ”

“ใช่ น่าสนมาก”

แล้วการพนันก็เริ่มขึ้น ผมไม่รู้เรื่องพวกนี้แต่จากที่เห็น..บอสชนะหลายรอบอยู่แต่ต่อให้บอสจะแพ้หรือชนะมันก็ไม่ได้ส่งผลดีกับผมสักนิด

“บอส..เมื่อไหร่นนท์จะหลุดพ้นสักที”

ผมถามเขาเสียงเบา บอสหัวเราะในลำคอแล้วกระซิบข้างหูผมด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน

“มีปัญญาจ่ายส่วนที่เหลือหรือเปล่า? ถ้ามีมึงก็รอด”

“…”

“จะถามจะพูดอะไรเจียมกะลาหัวบ้าง”

“..ขอโทษครับ”

บอสหัวเราะอีกครั้งแล้วเริ่มเล่นต่อผ่านไปสักพักผมเริ่มง่วงแต่ทำไงได้..ได้แต่อดทนเท่านั้น

“อ่า! เสียดายจริงๆ นายนี่เก่งเหมือนเดิมนะคุณหลุยส์”

“ขอบคุณ”

ผมมองหน้าบอสแล้วรู้ทันทีว่าบอสชนะ บอสยกยิ้มก่อนกวาดของบนโต๊ะออกหมดแล้วอุ้มผมให้นั่งบนโต๊ะก่อนที่บอสจะยืนขึ้นแทรกกายเข้าหว่างกลาง ผมก้มหน้าคางชิดอก ใจเต้นแรงมากๆ ผมกลัว…กลัวทุกสายตาที่มองมาและกลัวบอส บอสเขาเหมือนปีศาจมากกว่ามนุษย์อีก

“เอาล่ะ คุณหลุยส์จะเล่นอะไรน้า?”

“บ บอส..นนท์ขอนะครับ อย่าทำเลยนะ”

ผมมองหน้าบอสทั้งน้ำตา แม้ผมจะไม่อยากร้องไห้แต่น้ำตามันกลับไหลลงมาเอง บอสยกยิ้มก่อนฝ่ามือหนาจะลูบตามตัวโดยเฉพาะส่วนกลางลำตัวที่เน้นเป็นพิเศษ

“ฮึก อื้ออ บ บอส ไม่..ฮึก”

ผมยกมือปิดหน้าแล้วพยายามหนีบขาเข้าหากันแต่บอสไม่ยอม เขาโน้มตัวลงมาแล้วบีบปลายคางผมจนเจ็บ

“กูให้ทางเลือกสองทาง หนึ่งยอมกูที่นี่ตอนนี้ต่อหน้าทุกคนหรือสอง…ยอมกูบนห้องแค่มึงกับกู? เลือกมา”

“นนท์..เลือกข้อสอง ฮึก”

อย่างน้อยแค่สองคนมันก็ดีกว่าทำต่อหน้าต่อสายตาของใครหลายคน บอสยิ้มมุมปากแล้วให้ผมไปเปลี่ยนชุด ผม..ต้องผ่านมันไปให้ได้..ไม่ช้าก็เร็ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น