ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

“ยักษ์คู่มาร”

ชื่อตอน : “ยักษ์คู่มาร”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2560 20:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
“ยักษ์คู่มาร”
แบบอักษร

๔๒

“ยักษ์คู่มาร”


ยักษ์แก่ตนนั้นถูกลักพาตัวไป...



หกปีต่อมากับการออกตามหาชายคนนั้น ไม่มีทั้งเบาะแส ไม่มีทั้งหลักฐานใดๆให้ได้ตามตัวได้ เว้นแต่ไม้เท้าของเขา



ครั้นเมื่อสืบทราบพอได้บ้างแล้วนั้นก็ไม่มีเหล่ายักษ์ขาวตนใดที่จะสามารถพาราชาเหล่ายักษ์คนก่อนให้กลับมาได้ แม้แต่ราชาเหล่ายักษ์คนปัจจุบัน รวมไปถึงมารแดงที่ร่วมสู้ไปด้วย



...แต่ก็ไม่มีใครจะสามารถจะพาสมิงกลับมา



แม้แต่ชีวิตของพวกเขาทั้งสองเอง



สำหรับเหล่ายักษ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาจะต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้ง และแบกราพณาสูรที่ไร้ซึ่งผู้ปกครองในเวลานี้



...แม้จะมี ‘ทายาท’ สืบนามสกุล ‘รามสูร’ อันเกรียงไกร



พิธีศพดำเนินไปอย่างเรียบง่าย...



พวกเขานั้นได้สูญเสียคนสำคัญไปถึงสองคนในเวลาเดียวกัน



หากแม้ว่าส่วนสมิงนั้นไม่สามารถระบุได้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ แต่ยังมีไม้เท้าหัวครุฑนั้นเก็บไว้ดูต่างหน้า



ต่างจากร่างสองของบุคคลสำคัญแห่งราพณาสูรที่กำลังกลายเป็นขี้เถ้า



อติมานและธงก์ผู้เป็นเขี้ยวขวาและเขี้ยวซ้ายของสมิงนั้นตั้งใจที่จะมอบไม้เท้าหัวครุฑนั้นแก่ ‘อสุรา’ หรือ ‘อสูร’


ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของกุมภัณฑ์และญาณ


ตอนนี้เธออายุได้ ๖ ปี แต่เธอกลับต้องกลับกลายเป็นเด็กกำพร้าด้วยวัยเพียงเท่านี้เสียแล้ว



ถึงอย่างไรเหล่ายักษ์นั้นล้วนสาบานว่าจะปกป้องและดูแลเธอเป็นอย่างดีคอยช่วยเหลือและให้การสนับสนุนหนูน้อยให้เติบใหญ่และพร้อมจะสืบทอดราพณาสูรต่อจากพวกเขา



 เท่านั้นก็เพียงพอให้พวกเขาทั้งสองจากไปอย่างสงบ



ถึงอสุราจะอายุเพียงหกขวบ เธอก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย การตายของพ่อแม่ของเธอนั้นไม่ใช่อุบัติเหตุ รวมไปถึงเรื่องที่คุณปู่ของเธอเองที่ท่านได้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย



เด็กน้อยกำหัวครุฑในกำมือแน่นเสียจนจะงอยปากของครุฑจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามืออันบอบบาง มือของเธอสั้นด้วยแรงกำอย่างแน่น จนกระทั่งเธอต้องคลายมือออกด้วยมือหนาที่ยกอุ้มเธอขึ้น



ดาวเหนือเป็นยักษ์ขาวที่ได้รับคำสั่งจากญาณโดยตรงว่าให้คุ้มครองและดูแลเธอจนกว่าเขาจะหมดสิ้นหายใจ...



ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกนั้นค่อยๆเอาไม้เท้านั่นออกจากมือของอสูร ร่างเล็กเหลือบมองยักษ์หนุ่มก่อนจะก้มมองมือที่มีบาดแผลลึกและเลือดสีแดงฉานนั้นเต็มไปหมด



“อย่าโกรธจนทำร้ายตัวเอง” ดาวเหนือพูดเสียงเรียบ “เก็บความโกรธนั้นไปลงกับคนที่สำควรได้รับมันจะดีกว่า”



พอได้ยินดังนั้นอสุราก็ค่อยๆหลับตาลง มือเล็กๆนั้นยกขึ้นมาปิดที่ใบหน้าของเธอ ปิดบังหยดน้ำที่ใสที่ไหลออกมา ร่างเล็กสั่นเทาและสะอื้นออกมาด้วยความโศกเศร้า



ก่อนที่ร่างสูงนั้นจะได้รับแรงกระตุกที่ขากางเกงทำให้เขาหันไปมองเด็กชายอีกคนที่วัยเดียวกันกับเธอ



เด็กชายคนนั้นมองมาที่อสุราพร้อมใบหน้าที่ไร้น้ำตา ความใสซื่อของเด็กน้อยผู้ไม่รู้ว่าความเสียใจจากการสูญเสียคนรักเป็นอย่างไรทำให้ดาวเหนือหงุดหงิดไม่น้อย



เขาเบือนหน้าหนีจาก ‘ทิศใต้’ เพื่อนสนิทของอสุรา ลูกชายเพียงคนเดียวของลูกพี่ลูกน้องนายหญิงของเขา



ครอบครัวขนาดเล็กของตระกูลมายานั้นมีครอบครัวขนาดใหญ่ของรามสูรล้อมเอาไว้ ทั้งผู้ที่มีสิทธิใช้นามสกุลรามสูร และผู้ที่เป็นเพียงยักษ์ขาวหากแต่ผูกพันราวกับเป็นคนในครอบครัว



ทางด้านเลขาสาวของกุมภัณฑ์กลั้นน้ำตาเอาไว้ หากแต่เมื่อถูกมือหนาของเขี้ยวซ้ายนั้นกุมที่มือของเธอ พริ้มพริ้งก็ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่



น้ำตาไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นหลักฐานของความเป็นมนุษย์...


ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสาย ไหลปะปนไปกับน้ำตาของพวกเขา ภาพที่อสุราจำได้นั้นมีเพียงสีขาวและดำในวันนั้น



วันที่เธอคิดว่าทุกอย่างนั้นสมบูรณ์แบบ



ในวันที่เธอคิดว่ามีทุกอย่าง แต่เธอก็เสียทุกอย่างที่เธอมีภายในพริบตา...



แม้นอ้อมกอดของเหล่ายักษ์นั้นจะมีมากมหาศาลเพียงใด จิตใจของเด็กน้อยล้วนต้องการเพียงอ้อมกอดของสองคนนั้นที่จากไป



เด็กสาวผู้สืบเชื้อสายของยักษ์และมาร



ความน่าเกรงขามและความโกรธา ผลผลิตของยักษ์คู่มาร


สักวันหนึ่ง เธอจะเป็นมารที่เติบใหญ่เป็นผู้นำเหล่ายักษ์ทั้งหลาย ออกตามล่าพวกคนชั่วที่ฆ่าพ่อแม่ของเธอ



เมื่อถึงวันนั้น ‘ความโกรธ’ ที่เธอเก็บเอาไว้มันจะระเบิดออกมา...






______________________ จบ ______________________




นี่มันนิยายแอคชั่น จบแบบมีปม ปิดด้วยคนรุ่นหลังที่ยังมีชีวิตอยู่ 

ยังไงก็ นิยายสองเรื่องซีรี่ย์แยกที่ดองอย่างเป็นทางการ ข้างล่างเลยจ้า



ซีรี่ย์ต่อของ ยักษ์ | มาร


“เรื่องแยกของตัวละครที่ยังมีลมหายใจอยู่ และมีเรื่องราวของพวกเขาเอง”

ยักษ์วัยกลางคนผู้ปิดตายหัวใจตัวเอง อุทิตตนให้ผู้เป็นนาย


สละร่างกายไปกับการต่อสู้บนสังเวียน ไม่ยุ่งเกี่ยวเรื่องความรัก


กลับตกหลุมรักผู้หญิงที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน


แต่พอเขาได้มาพบกับเธอ... เธอกลับไม่ใช่ผู้หญิงไร้เดียงสาอย่างที่เขาคิด !




พริ้มพริ้ง – คุณยังเสียบฉันได้ ทำไมฉันจะเสียบคุณคืนบ้างไม่ได้คะ ?

ธงก์ – เธอมันโรคจิต เอาไอ้ของเล่นของเธอออกไปห่างๆฉันเลย ยัยบ้า !




______________________________________​______________________​​_____​______________________​

เขา... ดูแลและปกป้องเธอเพียงเพราะคำสั่งจากผู้เป็นนาย


เธอ... ทะเยอทะยานที่จะอยู่ข้างกายผู้ชายคนนั้น


เขา... จะอยู่เคียงข้างเธอตลอดแม้ว่าเธอจะรักใครอีกคน


______________________


ดาวเหนือ – ผมมันหนังเหนียว แล้วก็ชอบเคี้ยวอะไรที่มันอ่อนๆ...


อสุรา – กระทืบยักษ์เป็นหมู่ ไม่สู้โดนพวกมึงรุม

ทิศใต้ – ฉันรอเธอได้... ยังไงหมอนั้นก็ตายก่อนฉันอยู่ดี



__________________________________​__________





อืม... คงมีใครหลายคนอยากจะตบไรท์ 5555

เอาเถอะ นี่เป็นเรื่องสุดท้ายที่เขียนจบในช่วงนี้

เพราะไรท์นั้นขาดแรงบันดาลใจอย่างมาก

เหมือนไฟมันดับ ต้องจุดใหม่ 




ขอเวลาแล้วจะกลับมา ถ้ามีคนรออ่านะ...







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น