Snow

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่13 มั่วไม่เลือก

ชื่อตอน : ตอนที่13 มั่วไม่เลือก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 60.6k

ความคิดเห็น : 77

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2560 18:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่13 มั่วไม่เลือก
แบบอักษร

​หลังจากวันนั้นเขาก็ตามติดไปรับไปส่งเหมือนผู้ปกครองแถมยังเอาแต่ใจมากๆด้วย บ่อยครั้งที่มิรินเห็นรถพี่นนท์มาจอดหน้าบริษัทแล้วออกไป เธอจะทำยังไงกับเหตุการณ์นี้ดี

"เลิกยุ่งกับฉันสักที"มิรินมองหน้าเขาเมื่อนั่งในรถ แถมคนหน้ามึนนี่ยังเปิดเพลงดังกระหึ่มขับเร็วท้านรกจนเธอเเอบหวั่นๆ

"......"คามีลทำเป็นไม่ได้ยิน แถมยังเพิ่มความเร็วขึ้นอีก

"คุณบ้าแล้วเหรอไง ช้าๆหน่อย"มิรินเสียงดังหลับตาปี๋

คามีลลอบมองคนตัวเล็กข้างๆและหลับตา ปากก็ด่าเขาแต่ตัวสั่นเป็นลูกนก เขาไม่อยากให้เธอเมิน ตั้งแต่มีเธอเขาก็กลายเป็นคนงี่เง่าได้ทุกสถานการณ์

"ถ้ากลัวก็เลิกแหกปากสักที ไว้ครางดังๆบนเตียงก็พอ"คามีลกวนประสาทและลดความเร็วลง

"ทุเรศที่สุด คิดแต่เรื่องอย่างว่า"มิรินกลายเป็นคนต่อปากต่อคำทันที

"คิดแต่กับเธอนี่แหละ"คามีลบอกเรื่องจริงเขาไม่เคยขึ้นเตียงกับใครซ้ำสอง

"แล้วลูกปลาละ หรือคนอื่น​อีก"มิรินจับผิด

"ลูกปลานี่ใคร อยู่ในน้ำบนบกสัตว์ประหลาดหรืออะไร"เขาไม่ได้กวนนะแต่เขาจำไม่ได้จริงๆ

"นี่คุณ เพื่อนฉันที่ทำงานที่สนามแข่ง เขาปลื้มคุณมากนะ"มิรินมองเคืองๆ

"อ๋อ แล้วไงอ่ะผมชอบคุณ ไม่ได้ชอบเพื่อนคุณ"คามีลพูดอย่างไม่แคร์ ก็ตกลงกันแต่แรกแล้วว่าจะไม่ผูกมัด

มิรินหันหน้ามองข้างทางเมื่อเขาบอกชอบเธอ เขาคนที่เธอเฝ้ารอ เขาคนที่ได้หัวใจและตัวเธอแต่เขาก็เจ้าชู้จนมีผู้ญิงไม่ซ้ำหน้าแล้วอย่างนี้เธอจะเชื่อเขาได้อย่างไร

"มาทำไม"มิรินถามเมื่อเขาจอดรถที่ร้านอาหารสุดหรูและแพงหูฉี่

"พามาซักผ้า"คามีลบอกอย่างยิ้มๆ

"นี่มันร้านอาหารไม่มีผ้าให้ซัก"มิรินบอกอย่างใสซื่อตาแป๋ว

"ฮ่าๆ นี่หนูน้อยฉันพาเธอมากินข้าว"คามีลบอกและจูงมือนุ่มเข้าไป

ด้านในมีแต่พวกไฮโซที่มองเธออย่างเหยียดๆและมองเขาอย่างยั่วยวน บางคนถึงกับแสดงออกเกินหน้าเกินตา

"สั่งเลยนะ"คามีลบอกคนตัวเล็กที่ทำท่ามึนๆอย่างน่าเอ็นดู

มิรินเงียบและสั่งมาเต็มโต๊ะจนเธอไม่รู้ว่าสั่งอะไรไปบ้าง พนักงานเสิร์ฟมาอีกทีก็เต็มโต๊ะตอนแรกอยากแกล้งเขาแต่เขาดูไม่สะทกสะท้านเลย นี่เธอต้องกินหมดนี่เหรอ ตายแน่ยัยมิริน

"คามีล ช่วยมิรินกินหน่อยสิ"มิรินมองตาแป๋ว

"น่ารักจัง สั่งมาแล้วทำไมมิรินไม่กินให้หมดหืม"คามีลพูดอย่างขำๆ อยากแกล้งเขาแต่ดันเอามาฆ่าตัวเอง

"มิรินพุงจะแตกแล้ว"มิรินอ้อนต่อ 

"ฮ่าๆๆยัยโก๊ะเอ้ย"คามีลหัวเราะ มองคนตัวเล็กที่สั่งมาเยอะมาก

"ฉันอุตส่าพูดดีๆนะ"มิรินมองตาเขียว ที่เขาขำเธอ

"กินไม่หมดก็ไม่ต้องกินแล้ว"คามีลบอก

"เสียดาย นึกถึงคุณที่ไม่มีกินสิ ทำไมคนรวยอย่างนายถึงนิสัยเสียนักนะ"มิรินส่ายหัวอย่างระอา

"เธอนี่มันเถียงเก่งชะมัด กับคนอื่นจะเถียงแบบนี้ไหมนะ"คามีลมองคนตัวเล็กที่แยกเขี้ยวใส่เขาตลอดเวลา

"ชิ"มิรินงอนแก้มป่อง ก่อนจะจัดการอาหารกองโต

"คุณขา จำออยได้ไหมบังเอิญจังนะค่ะ"ออยเห็นคามีลก็มาหาทันที เธอคิดถึงเขาอยู่ตลอดตั้งแต่อยู่ลาสเวกัสจนเธอต้องรีบกลับเมืองไทย

"จำไม่ได้"คามีลบอกเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้ออยหน้าเสีย

"แหม ที่เราเจอที่ลาสเวกัสไงค่ะ"ออยบอกและนั่งลงข้างคามีล คามีลเห็นท่าไม่ดีถึงกระเถิบหนี

มิรินนั่งมองไม่ไหวจึงลุกขึ้นเดินออกไปอย่างเสียมารมาท เธอหมั่นไส้นักเขามีผู้หญิงมาติดพันไม่เว้นแต่ละวัน 

คามีลเดินตามออกมาทำให้ออยไม่พอใจแต่ทำอะไรไม่ได้ เขามองสายตาเธอก็รู้แล้วว่าเขางานเข้าอีกแล้ว หน้าอย่างกับไปกินรังแตนมาบ่งบอกว่าเขาตายแน่ๆ

"มิรินหยุดเดินแล้วมาฟังกันก่อน"คามีลวิ่งมาดักหน้าคนตัวเล็ก

"ถอย"มิรินมองอย่างโมโห

"ไม่ กลับไปขึ้นรถ"คามีลสั่ง

"ไม่ไป ออกไปจากชีวิตฉันซะ!!"มิรินว่าเสียงดัง

"อย่าดื้อ นี่เธอโกรธเพราะหึงฉันใช่ไหม"คามีลเลิกคิ้วกวนๆ

เพี๊ยะ

ฝ่ามือบางประทับบนใบหน้าหล่อจนเกิดรอยแดง คามีลหันกลับมามองเธออย่างใจเย็น

"นายจะทำอะไรฉันไม่เคยว่า แต่ฉันรังเกียจผู้ชายเจ้าชู้ มั่วไม่เลือก!!"มิรินหมดความอดทนแล้วจริงๆ

คามีลเดินออกไปอย่างโมโหไม่เคยมีใครตบเขา มีแต่คนอยากให้เขารับผิดชอบนี่อะไรไล่เขาเช้าเย็น คามีลขับรถออกไปตามอารมณ์โกรธโดยไม่สนใจคนตัวเล็กสักนิด



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}