ไปอ่านต่อในแอป ได้อารมณ์มากกว่า แถมยังรับ กุญแจฟรี ได้อีก

tunwalai logo
ธัญวลัย rating 100,000+ ratings

แม่มณีสีขาว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )
ฟาร์โรห์ร้ายรัก

ชื่อตอน : ตอนจบ

คำค้น : ฟาโรห์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2560 18:13 น.

Loading...
แบบอักษร

“เจ้าคงไม่คิดจะให้คนทั้งเมือง รับชะตากรรมแทนเจ้าใช่รึไม่” เมเนสยิ้มเยาะ

“ใช่เพราะเมียเจ้า จะรับชะตากรรมแทนข้า!!” ฮัสกาวิ่งตกไปที่ไดอาน่า ก่อนจะง้างดาบเตรียมฟันไดอาน่า แต่มันช้าเกินไป

“ไอ้อ้วนหัวทุยเอ๋ย คิดจะเอามีดมาฟันข้าหรอ” ไดอาน่าเบี่ยงหลบก่อนจะขัดขาให้ฮัสกาล้ม แต่ฮัสกาพลาดตกลงไปจากหน้าตาห้องทันที “ ไม่นะ ไม่ไม่ๆๆ อ้ากกกก ขะ ข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” ไดอาน่าที่จับได้เพียงชายเสื้อคลุมของฮัสกาเท่านั้น เธอไม่สามารช่วยเขาได้ทัน

“ไดอาน่า ไม่เป็นไร เจ้านั้นสมควรตาย สมควรตายที่คิดจะทำร้ายเจ้า อย่าร้องๆ” เมเนสโอบอุ้มร่างบางเอาไว้แน่น ถึงนางแข็งแกร่งแต่ภายในนางยังคงเป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่งเท่านั้น

“ข้าไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนี้ ข้าไม่ได้ตั้งใจ”  ไดอาน่าพูดซ้ำไปมาราวกับคนเสียสติ

หลายเดือนผ่านไป กลางดึกคืนหนึ่ง.....

“เมเนส เมเนส ข้าเจ็บ..โอ้ย เมเนส กรี้ดดดดดด เมเนสสส” ไดอาน่าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเธอพยายามเรียกเมเนสที่กำลังบรรทมอย่างสุขใจอยู่ข้างกาย

“ไดอาน่า เจ็บหรอ นี้ไปตามหมอหลวงเร็วเข้า ไปเอาน้ำอุ่นๆมาด้วย” เมเนสมองน้ำคล้ำที่ไหลออกมาดั่งเขื่อนแตก กับสิ่งที่กำลังจะออกตามมา ลูกของเขาไงละ

“ข้าเจ็บ กรี้ดดดด ข้าเจ็บจะไม่ไหวแล้ว ท่าน!! ท่านต้องช่วยข้า” ไดอาน่าเคยช่วยผู้หญิงทำคลอดบนรถ เธอไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำแต่ก็ต้องช่วยโดยการคอยรับหัวเด็กเท่านั้น ซึ้งมันดูง่ายดายแต่คนเป็นแม่ก็ร้องปรานขาดใจจนเธอรู้สึกกลัวด้วยซ้ำไป

“ข้าหรอ ข้าจะทำอะไรได้ หมอ หมอมารึยัง นี้ไปตามหมอถึงหัวเมืองรึยังไง”

“ไม่ต้องแล้ว เอามือมานี้ อย่าดึงแค่รอรับเท่านั้น จำเอาไว้นี้ลูกของท่าน หืบ”  ไดอาน่าคว้ามือของเมเนสมาลองเอาไว้ ก่อนจะเริ่มเบ่งเพราะเธอคงจะรอหมอไม่ไหวแน่ ได้ตายทั้งแม่ทั้งลูกเนี้ยละ

“แต่ๆ หะ หัวออกมาแล้ว เอาเบ่งอีกไดอาน่า” เมเนสตะโกนสุดเสียง ก่อนจะประคองทารกแรกเกิดที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสายเลือดแท้ๆของเขา ก่อนที่จะหลุดออกมาทั้งตัว

“ไดอาน่าเจ้าทำได้ เจ้าทำได้แล้วดูสิเจ้าให้โอรสแกข้า”

“ลูกของแม่ เมเนสข้าอยากอุ้มลูก” ไดอาน่ายื่นมือไปโอบอุ้มเจ้าตัวน้อยเอาไว้ในอ้อมอกของตนอย่างทะนุทะน้อม

“หมอหลวงมาแล้วเจ้า...ค่ะ พระโอรส องค์ราชินีให้กำเนิดโอรสแกฟาโรห์แล้ว”

รุ่งเช้า

“ไดอาน่า เจ้ามีหลานให้ข้าแล้ว ได้ขอดูหน้าหลานข้าหน่อยสิ โอ้โห เมเนสเจ้านี้ใช้ไม่ได้จริงๆ ทำไมปล่อยให้หลานข้าหน้าเกลียดหน้าชังได้เพียงนี้ โอ้ยข้าไม่ไหวแล้ว ข้าขอเลยแล้วกัน” อะมีเลียเอาแต่หอมเจ้าตัวน้อย หลงรักจนโงหัวไม่ขึ้น ถึงขั้นขอกลับบ้าน

            “อะมีเลีย นั้นลูกข้านะคืนมาเลย ข้าพึ่งจะอุ้มได้เพียงไม่นาน เจ้าจะพรากเขาไปจากข้าแล้วรึ” ไดอาน่าที่หวงลูกก็รีบดึงเจ้าตัวน้อยมาไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง “อยากได้ก็ให้คาลิลทำให้สิ คาลิลข้ายกเพื่อนข้าให้เจ้านะ แถมทองอีกสิบถุงเลย ช่วยทำลูกให้นางทีนะ” ไดอาน่าเห็นสายตาของคาลิลที่ยืนมองอะมีเลียก็พอจะเดาออก

            “ไดอาน่า!! ข้าไปละไว้คิดบัญชีกับเจ้าทีหลัง หึ” อะมีเลียหน้าแดงก่อนจะรีบวิ่งออกไป

            “ถ้าอยากมีเมียเจ้าก็ตามนางไป ไม่ต้องห่วงมาเคารพลูกข้าหรอก ห่วงตัวเองเถอะจะมีใช้ทันข้ารึป่าว” เมเนสพูดขึ้นก่อนยิ้มให้คาลิล

            “แต่ ฝ่าบาท....งั้นข้าขอตัว” คาลิลจะแย้งแต่พอได้เห็นสายตาของเมเนสก็พอจะเดาออก

สวนดอกไม้

            “ไดอาน่านี้ถ้าเจ้าไม่เป็นราชินี จะขโมยลูกของเจ้า แล้วสั่งสอนอะไรแสบๆให้ เอาให้เจ้าปวดหัวไปเลย” อะมีเลียขัดเขินจนวิ่งหลงไปมาก่อนจะเดินออกมายังสวนดอกไม้ นั่งช้ำใจเล่นๆ ยัยเพื่อนตัวแสบเอ้ย

            “หากเจ้าคิดจะขโมยตัวโอรสแล้วสอนอะไรแปลกๆ เจ้าคงจะต้องฝ่าด่านข้าให้ได้เสียก่อน” คาลิลวิ่งตามออกมาทัน ก่อนจะได้ยินเสียงเล็กๆน้อยๆที่บ่นอุบอิบอยู่กลางสวน

            “เอิบ ข้าไม่ได้จะกระทำเช่นนั้นจริงหรอก ข้าแค่...ข้าขอตัว” อะมีเลียหลบหน้าคาลิลมาตั้งแต่สงครามจบ เธอไม่ใช่ไม่ชอบคาลิลแต่ชอบมาเสียจนทำตัวไม่ถูก เธอยังไม่พร้อมจะอยู่สองต่อสองกับเขาหรอก

            “ทหาร!! จับตัวนางเอาไว้ เตรียมม้าให้ข้าด้วย ข้าจะพานางกลับบ้านกับข้า” คาลิลรู้ว่าอะมีเลียคิดจะหนีเขาเข้าไปในวังหลังซึ้งเขาไม่อาจจะตามเข้าไปได้อีก ถึงแม้ไม่มีสนมแต่พวกนางกำนัลก็อยู่กันเต็มไปหมด

            “ดะ เดี๋ยวสิคาลิลเจ้าจะทำอะไรของเจ้า นี้ข้าเป็นคนสนิทขององค์ราชินี ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ไม่งั้นข้าจะ...อื่อ” จู่ๆคาลิลก็เอาผ้ามาปิดปากเธอไว้ก่อนจะยกขึ้นม้าและขี่ออกมาด้วยวามรวดเร็ว

บ้านของคาลิล

            “เจ้าอยู่เฉยๆ นิ่งๆเป็นใช่ไหม เอาละข้าจะดึงออกให้แล้วทำตัวดีๆ นี้คือบ้านข้า อย่าดื่อไม่งั้นข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปไหนอีกเลย เข้าใจนะ” คาลิลเอาผ้าออกจากปากอะมีเลียก่อนจับมืออะมีเลียดึงเข้าไปในบ้าน

            “ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว ข้าพาคนมารู้จักท่านด้วย” คาลิลตะโกนเรียกแม่ก่อนจะดึงมือของอะมีเลียเอาไว้แน่น

            “ข้าไม่อยากเจอใคร ถ้าไม่ใช่หนู ดายาละก็ข้าไม่มีวันรับเป็นลูกสะใภ้หรอกนะ อีกอย่างหนูดายาเขามารอแกตั้งนานแล้วทำไมพึ่งจะกลับ”

            “แต่คนนี้คือนางในฝันของข้า คือคนที่ข้ารักแล้วอยากแต่งงานด้วย อีกอย่างองค์ราชินียกนางให้ข้าแล้ว” คาลิลมองอะมีเลียด้วยสายตาที่จริงจังก่อนจะหันไปมองแม่ของตนที่ยืนมองอย่างไม่ชอบใจนัก

            “สวัสดีค่ะ ข้าชื่ออะมีเลีย เป็น...คนสนิทขององค์ราชินี” ถึงฐานะจะสูงส่งเพียงใด แต่ก็ยังต้องเคารพคนที่ขึ้นชื่อว่าผู้ใหญ่อยู่ดี

            “หึ ข้าต้องการหนูดายาเป็นลูกสะใภ้เพียงคนเดี่ยว ถึงองค์ราชินีจะยกนางให้เจ้าแต่ภรรยาคนหลักต้องเป็นหนูดายาเท่านั้น” แม่ของคาลิลไม่ยอมรับใครเพราะคิดว่าไม่มีใครสมควรคู่กับคาลิลเท่าดายา นางจากในวังคนสนิท จะทำอะไรเป็น

            “พี่คาลิลกลับมะ กลับมาแล้วหรอเจ้าค่ะ” ดายาที่เห็นคาลิลยืนกุมมือหญิงงามไว้ข้างกายก็พอจะเดาได้ว่าตนนั้นคงมีคู่แข่งแล้ว

            “ดายา นี้อะมีเลีย คนสนิทขององค์ราชินี ว่าที่ภรรยาของข้า”

            “ค่ะ มาค่ะ ข้าทำอาหารที่ท่านชอบเยอะเลยนั่งสิ ข้าจะนั่งข้างๆท่านดูแลเป็นอย่างดี เอ้าหลบสิ” ดายาไม่มองหน้าของอะมีเลียก่อนะผลักอะมีเลียให้ถอยห่างออกไป

            “ขอโทษ ข้าจะนั่งตรงนี้ เพราะนี้คือที่ของข้า เจ้านั้นและไปนั่งตรงโน่น”

            “นังเด็กไร้มารยาท เจ้ากล้าไล่หนูดายารึ เจ้าจะอยู่สูงเพียงใดเจ้าก็หัดมีมารยาทเสียบ้าง” อะมีเลียถึงกับทำตัวไม่ถูก ก่อนจะมองหน้าคาลิล

            “ให้นางนั่งตรงนี้ ดายาเจ้านั่งข้างๆแม่ข้าเถอะ คนดูแลข้าคนเดี่ยวก็พอ”

            “หึ เจ้าค่ะ”

มื้อค้ำแสนอึดอัดก็ผ่านพ้นไปแต่....

            “คาลิลเหตุใดเจ้าไม่ปล่อยข้ากลับวัง แต่กับมานอนกกกอดข้าไว้อย่างนี้ แม่ท่านก็ดูไม่ชอบข้า” อะมีเลียที่นอนอยู่บนเตียงเดี่ยวกับคาลิลแถมยังโดนกอดเอาไว้แน่นก็พูดขึ้น

            “เจ้าไม่ได้ปฏิเสทว่าเจ้าคือว่าที่ภรรยาของข้า แถมเจ้าเองยังแสดงตนว่าเป็นเจ้าของข้าเสียขนาดนั้นทำไมข้าต้องปล่อยเจ้าไปด้วย ก็ข้ารู้สึกดีที่มีเจ้านอนอยู่ข้างกายข้า” คาลิลกำชับกายนุ่มนิ่มให้แน่นกว่าเดิม

            “ที่ข้าไม่ได้ปฎิเสทก็เพราะข้ากลัวว่าท่านจะเสียหน้า เท่านั้นเอง นี้ปล่อยข้านะ” อะมีเลียดันคนตัวใหญ่ให้ออกห่างแต่กลับทำได้เพียงแค่คืบสุดท้ายก็ติดเหมือนเดิม

            “อะมีเลีย ต่อให้ราชินีไม่ยกเจ้าให้ข้า แต่ข้าก็อยากจะขอเจ้ามาอยู่เป็นภรรยาคนเดี่ยวของข้า เพราะข้ารักเจ้า หลงรักเจ้าจนไม่อาจถอนใจได้อีก อยู่กับข้าเถอะนะ เจ้าไม่จำเป็นแม่ศรีเรือน ไม่จำเป็นต้องทำอะไรก็ได้เพียงแต่อยู่เคียงข้างข้าแบบนี้ ได้ไหมอะมีเลีย เจ้าอย่าก้มหน้าสิ”

            “ฮึก ฮื่อออ ถอยออกไปเลยนะ”

            “ขะ ข้าขอโทษอย่าร้องไห้เลยนะ ข้าเพียงแต่..ข้าขอโทษ” คาลิลยื่นมือไปเช็ดน้ำตาลหยดน้อยที่ไหลลงแก้มนวลออกไป

            “ท่านไม่ได้ผิดอะไร ข้าเพียงแต่...ข้าเองก็ชอบท่านแต่ ข้าดีใจมากจนข้าทำอะไรไม่ถูกแถมดูท่านสิ มาขอข้าแต่งงานตอนกำลังจะนอน ไม่มีความโรแมนติกสักนิด ข้าฝันเอาไว้ต้องเยอะแยะ ดอกไม้สักกำยังไม่มีเลย ท่านมันบ้า แถมเอาแต่ใจ”

            “เจ้ายกเหตุผลมาด่าข้าจนได้ ข้าขอโทษแต่ข้าจะคุยกับเจ้าทีไรเจ้าเป็นอันวิ่งหนีข้าทุกที ข้าเลยต้องใช้วิธีนี้ ขอโทษนะที่ข้าไม่ได้โรแมนติก แต่โรแมนติกคืออะไรรึ”

            “คิกๆๆ ท่านไม่รู้และดีแล้ว เอาเป็นว่าข้าตกลง แต่..เด็กดายาละ แม่ท่านไม่ฆ่าข้าตายก่อนรึ” อะมีเลียมองหน้าคาลิลที่ยิ้มเยาะยุ

            “ข้าต้องให้เจ้าช่วยนี้ไง ข้าทำสารพัดอย่าง แต่ก็สลัดนางไม่หลุดเสียที” คาลิลทำทุกอย่างที่ดูจะไม่ดี ถ่มน้ำลาย ทำตัวทุเรศแต่ไม่เคยได้ผล จนวันนี้พาอะมีเลียมาก็ดูจะให้ได้ชัดว่าทำให้ดายาอารมณ์เสีย

            “ข้ามีวิธีของข้านะ ท่านอย่าใจออกเชียวละ”

            “ใจข้าอ่อนเฉพาะเมื่ออยู่กับเจ้าเท่านั้น แต่ตอนนี้ สิ่งที่ควรจะอ่อนมันดันแข็ง เจ้าตั้งใจจะทำอะไรหืมอะมีเลีย” คาลิลเริ่มควบคุมสติไม่อยู่เพราะ...

            “ข้าจับแขนของท่านไม่ใช่รึ ว้ายคาลิลข้าไม่รู้จริงๆข้าไม่ทันมองข้านึกว่าเป็นแขนของท่าน” อะมีเลียรีบชักมือกลับ

            “ไม่เป็นไร งั้นข้าคงต้องให้เจ้าช่วย” คาลิลประคองใบหน้าเล็กก่อนจะจูบลงไปที่ริมฝีปากบางอย่างทะนุทนอม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ไม่อาจหยุดได้ มือหนากระชากชุดของอะมีเลียออกจนขาดก่อนจะค่อยๆบรรจงบีบเค้นยอดประทุมสวย ก่อนจะไล่ลงไปยังพื้นที่หวงห้าม นิ้วร้อนดันเข้าไปในโพรงสวาทอย่างช้าๆ

            “คาลิลท่าน...อื่ออ”  อะมีเลียที่เคยได้รับบทรักเป็นครั้งแรกก็แทบจะรับไม่ไหว

            “ข้าขอเถอะนะ ข้ารักเจ้านะอะมีเลีย” ร่างใหญ่ค่อยๆดันแท่งร้อนเข้าไปอย่างช้าๆ

            “โอ้ะ ข้าเจ็บ..อื่อ” อะมีเลียเกรงหนักเพราะแท่งร้อนใหญ่เกินจะรับไหว

            “ครู่เดี่ยวเท่านั้น ข้าจะไม่ทำให้เจ้าเจ็บอีกเลย”

            ค้ำคืนแสนหวานของทั้งคู่ก็ได้เริ่มขึ้น ใจสองใจผสานกันอย่างแนบสนิท

เช้าตรู่...

            “ท่านพี่คาลิลข้านำของ...นี้มันอะไรกัน”

            “เกิดอะไรขึ้น คาลิลนี้เจ้าทำอะไรลงไป”

            “ท่านแม่!!” อะมีลียกระชับผ้าห่มขึ้นมาปิดอกสาว ก่อนจะหันไปเรียกคาลิล

            “ท่านแม่ ท่านเข้ามาได้อย่างไร ดายาเจ้าออกไปสะ”

           “นางนั้นและที่ต้องออกไป ทำไมหะข้าหาของดีๆมาให้เจ้าแต่เจ้ากลับไปเอานางคนนี้มาเป็นเมีย เจ้าจะหักหน้าข้ารึไงกัน”

           “ข้าไม่ออกไป ข้าเป็นเมียของคาลิล ตามจริงคือข้าเป็นของเข้าตั้งแต่ราชินียกให้แล้วท่านไม่มีสิทธิ์จะเทียบข้ากับนางผู้นั้น ท่านแม่ท่าเอาแต่บังคับคาลิลไม่ได้ เพราะเขาจะอึดอัด ไม่เคยถามใจลูกชายท่านเลยบ้างรึ นางคนนี้ก็เหมือนกัน หากนางดีจริงก็คงจะมีแต่คนต้องการ แต่ทำไมนางถึงได้ยกตัวเองให้กับคาลิลทั้งที่เขาไม่ต้องการ”

           “ออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้ คนอย่างเจ้าข้าไม่มีวันเอาเป็นลูกสะใภ้แน่นอน เก็บเสื้อผ้าของเจ้าออกไปนะ หนูดายามาช่วยแม่หน่อยเอาตัวมันออกไป”

           “ได้เลย เจ้าคงไม่ต้องการแล้วสินะ เสื้อผ้าอย่างนี้ แควก!!! โอ้ะข้าพลังมือไป”  ดายาฉียเสื้อผ้าของอะมีเลียจนหมดสิ้น “รู้ไว้เสียด้วย พี่คาลิลเป็นของของข้าเพียงผู้เดี่ยว ข้าอุตส่าห์เอาอกเอาใจยายแก่นี้มาเสียนานเจ้าเป็นใครจะมาเอาตัวเขาไปจากข้า มาให้ตบสั่งสอนเสีย พี่คาลิลท่านจะมาปกป้องมันเพื่ออะไรข้าไม่ยอมหรอกนะ”

            “นี้คือคนที่ข้าเลือก เจ้าต่างหากที่ต้องออกไป เจ้านะเป็นหญิงแพศยา เจ้ามาหาข้าเพียงเพราะยศถาบัลดาศักดิ์ที่ข้ามี ตกเย็นเจ้าเรียกเด็กรับใช้ไปบำเรอตัวเจ้า ข้ารึจะเอาหญิงอย่างเจ้ามาเป็นภรรยา” คาลิลให้ทหารไปสืบดูหญิงทุกรายที่เข้ามาหาเพราะต้องรู้ว่าใครนิสัยอย่างไร

            “จริงรึ เจ้า เจ้าหลอกข้า ได้อย่างไรดายาข้ารักเจ้าเหมือนดั่งลูก”

            “หึ ข้าจะทำอย่างไรก็เป็นสิทธิของข้า ท่านเกลียดข้ามากสินะ ท่านคงจะเกลียดข้ามากกว่านี้ถ้าข้าฆ่านางทิ้งสะ ตายสะเถอะนังบ้า” ดายาวิ่งเข้าหาอะมีเรียพร้อมกับมีดสั่นในมือ

            “เจ้าสิ ตาย ฟู่” อะมีเรียหยิบขวดยาผงที่เธอบดเอาไว้ก่อนที่จะเปิดออกด้วยความไว้ก่อนจะเป่าผงยาไปยังดายา เพียงไม่กี่อึดใจ ร่างของดายาก็ทรุดลงไปกองกับพื้น อะมีเลียเอาผ้าปิดจมูกของตนและของคาลิลก่อนจะรีบกำชับผ้าห่มให้แน่นรีบวิ่งไปคว้าตัวแม่ของคาลิลก่อนจะเอาผ้าอีกผื่นปิดจมูกให้แล้วรีบพาออกจากห้องไป

            “ข้า ข้าขอโทษนะที่ข้าว่าเจ้า ข้าเป็นแม่ที่แย่” แม่ของคาลิลร้องไห้ออกมาก่อนจะจับมืออะมีเรียไว้แน่น

            “ข้าเข้าใจ ไม่เป็นไรท่านแม่ หากแต่ท่านแม่อนุญาต ข้าเพียงแต่จะขอแต่งงานกับคาลิลได้รึไม่”

            “เจ้าเนี้ย ข้าต้องแม่ข้าสิ ไม่ใช่ให้เจ้าขอแม่ข้า” คาลิลหยิบเสื้อคลุมมาคุมให้อะมีเลียก่อนจะกอดเอาไว้

            “ข้าไม่อนุญาต ก็คงจะเป็นแม่ที่โง่เง่า แต่เรื่องนี้มันเรื่องของพวกเจ้า ไม่ต้องถามข้าให้มากความหรอก”

“จบบริบูรณ์นะเจ้าค่ะ”

หลังจากนี้อาจจะไม่ได้เจอแม่มณีอีกนานแสนนาน แม่มณีจะพยายามคิดเรื่องใหม่ๆให้อ่านกันนะเจ้าค่ะ****แต่ตอนนี้ขอเรียนอย่างเต็มที่ก่อนนะเจ้าค่ะเกียรตินิยมยังต้องการแม่มณีอยู่นะเจ้าค่ะ รักและคิดถึงรีดเดอร์ทุกคน จุ้บๆ

ชื่อ
ความคิดเห็น