Hednangfah[เห็ดนางฟ้า]

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 3 : ยินดีที่ได้ร่วมงาน [100%]

ชื่อตอน : Chapter 3 : ยินดีที่ได้ร่วมงาน [100%]

คำค้น : ฮานิ มาร์ค exid got7 สวย หล่อ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 13:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 : ยินดีที่ได้ร่วมงาน [100%]
แบบอักษร

​"ถ้าคุณอยากนั่ง ผมจะเครียพื้นที่ให้คุณคนเดียว"


Chapter 3 : ยินดีที่ได้ร่วมงาน

ฉันมานั่งรออยู่ที่บริษัทวินกรุ๊ปเพื่อมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ครีมอะไรสักอย่างหนึ่ง ถ้าบริษัทนี้ไม่ดังพอฉันก็ไม่รับหรอกนะ นี่เห็นว่ามันดังระดับโลกหรอกฉันถึงยอมรับ 

"เจ๊ ฉันนั่งรอนานเเล้วนะ" ฉันหันไปทางเจ๊จิมที่ตอนนี้กำลังทำสายตาหวานเยิ้มไปให้ผู้ชายที่ผ่านไปผ่านมา

"มีเเฟนรึยังจ้ะ เจ้เงินเยอะนะเจ้เปย์ได้ถึงใจ กิ้วๆ พ่อหนุ่ม"  นั่น สนใจฉันมากกกเลยจ้า

"เจ๊!" ฉันตะโกนใส่หูเจ๊ 

"อิบ้า จะตะโกนอะไรนักหนาหะคนกำลังหาเหยื่ออยู่" ยอมใจเจ๊เเกเลยจริงๆ

"เห็นผู้สำคัญกว่าฉันหรอ"

"เอ่อ!" ขอบคุณที่รักฉันนะคะยัยจิมมี่ มันหน้ามะเงกสะจริงๆ

"คุณเชอรี่คะ เชิญค่ะ" ในที่สุดก็จะได้ไปให้เสร็จๆสักที

"ปะเจ๊" ฉันสกิดเจ๊ให้ลุกขึ้น

"ขอโทษนะคะ คือว่าคุณหนูให้คุณเชอรรี่เข้าไปคนเดียวค่ะ"  หืม? คุณหนู ไม่ใช่ท่านประธานหรอ

"ทำไมคะ...เขากลัวกระเทยหรอ" เจ๊เเกก็เเสะเหลือเกิน

"ไม่เป็นไรเจ๊ เเอ้วผู้รอไปก่อนนะ" 

"เจ๊ลำบากใจจริงๆ ไปนานๆนะ"

"จ้า" ฉันละเบื่อมีผู้จัดการบ้าผู้ชาย

"ทางนี้คะคุณเชอรรี่" 

"ค่ะ"  

เธอเดินนำฉันมาที่หน้าประตูก่อนจะเปิดประตูให้ฉันเข้าไป ฉันก็เดินเข้าไปในห้องนี่ไม่ใช่ห้องผู้บริหารหรือว่าห้องฝ่ายโฆษณานิ เเล้วพาฉันมาทำไมที่นี่ ชักจะเเปลกๆละ ฉากยังกับละคร เดินเข้ามา คนที่เรียกฉันมาก็นั่งหันหลังให้ฉัน 

"สวัสดีค่ะ"

"นั่งก่อนสิครับ" ฉันนั่งลง พร้อมๆกับเก้าอี้ที่หมุนมา ฉันเงยหน้าขึ้นดู ก็ต้องอุทานว่า อิเ-ี้ยกันเลยทีเดียว ทำไมเป็นหมอนี่ละ โอ้ยตายละฉันไปว่าเขาสะเยอะเลย เขาจะเลิกจ้างฉันรึเปล่าเนี้ย

"คุ้นๆ มั้ยครับ" โคตรๆเลยค่ะ 

"คุ้นอะไรหรอคะ" เอาเป็นว่าเราเพิ่งเคยเจอเขาครั้งเเรกก็เเล้วกัน เเถไปก่อนสู้เว้ย

"จำผมไม่ไได้หรอครับ" 

"เราเคยเจอกันด้วยหรอค่ะ" หน้าด้านเข้าไว้ ฉันทำได้อยู่เเล้ว

"สงสัยผมจำผิดคน" โอ้ยโล่งงงงง

"คงจะอย่างนั้นเเหละค่ะ"  

ฉันยิ้มเเห้งๆ ให้เขา  เเล้วเขาก็เดิมออกมาจากที่นั่งของเขาเเล้วมานั่งบนโต๊ะทำงานเเล้วก้มหน้าลงมาหาฉัน ทำให้ตอนนี้หน้าของเราอยู่ใกล้กันจนสามารถรับรู้ถึงลมหายใจของคนตรงหน้าได้ 

"อยากทดลองครีมของผมมั้ย?"

จะพูดเเค่นี้? ไม่เห็นต้องเอาหน้าเข้ามาใกล้ฉันขนาดนี้ พอเขาพูดเสร็จก็ลุกออกไปนั่งที่เดิมของเขา

"ก็ดีค่ะ เเค่ครีมนะคะ...เจ้าของไม่ต้อง"

ฉันพูดอย่างรู้ทันว่าเขาคิดอะไร ก็หน้าหื่นสะขนาดนั้นเหอะ นี่ชีวิตฉันต้องเจอเเต่คนฉวยโอกาสรึไงกัน

"ว๊าาา รู้ใจผมจัง มานั่งอยู่ในใจผมปะเนี้ย"  ช่วยด้วยคะฉันจะอ้วกเเตกเเล้ว มุกเฉยมากกกก

"คงนั่งไม่ได้มั้งค่ะ เพราะคนนั่งคงเต็มเเล้ว"  ใครเห็นก็รู้ว่าเขาเจ้าชู้เเค่ไหน ทำเป็นพูดจาดี ปากหวาน ใช้วิธีนี้มากี่คนเเล้วละ

"ถ้าคุณอยากนั่ง ผมจะเครียพื้นที่ให้คุณคนเดียว"

​ผู้ชายเเรกๆ ก็เเบบนี้สินะ เสียเวลาจีบคนอย่างฉันเปล่าๆ ฉันไม่หลงกลผู้ชายคนไหน ง่ายๆหรอกโดยเฉพาะผู้ชายเเบบคนที่อยู่ตรงหน้าฉัน ไม่มีวัน


"ไหนล่ะคะ....ข้อมูลเกี่ยวกับการเป็นพรีเซ็นเตอร์ของฉัน" ฉันพูดเข้าประเด็นก่อนที่มันจะเลยเถิดไปไกลกว่านี้ เจ๊เเกคงรอนานเเล้ว


"ว๊าาา ผมลืมเอกสารไว้ในรถ ทำยังไงดีครับ"  อย่าคิดว่าฉันจะไม่รู้ทันผู้ชายเเบบคุณ คิดจะเเกล้งทำเป็นลืมของงี้เเล้วก็ชวนไปกินข้าวงี้หรอ ฉันรู้ทันหมดเเหละยะ


"งั้นคุณส่งข้อมูลมาให้ฉันทางอีเมลก็ได้ค่ะ"  ฉันเริ่มเบื่อที่นี่ละ อยากกลับใจจะขาด

"อย่างนั้นก็ได้ครับ"  

"ไม่มีอะไรเเล้วฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ" 

"เชิญครับ" หรือว่าฉันประเมินเขาผิดไป ไม่เห็นจะรั้งฉันไว้เลย ก็ดีเเล้ว ฉันเดินออกมานอกห้อง ปรากฎว่าไม่มีใครเหลือเลยสักคน เเม้กระทั่งเจ๊จิม ก่อนเข้าไปคนยังทำงานกันเต็มเลยนะ นี่เพิ่งสามโมงเอง ทำไมคนหายไปไหนหมด ทั้งๆที่เจ้านายก็ยังทำงานอยู่ในห้อง แปลกมันเเปลมากกกก  ฉันกดมือถือโทรหาเจ๊ เผื่อนางไปเข้าห้องน้ำ

"ฮัลโล เจ๊อยู่ไหน" เมื่อเจ๊กดรับสายฉันฉันก็กรอกเสียงลงไปทันที

(อ๊ะ เบาๆสิจะหนู มีอะไรห๊าาาา ทำไมโทรมาขัดจังหวะเจ๊ อ๊ะ อ๊ะ)  อิเจ๊บัดสี มากคะ ทิ้งฉันไปเอากะผู้ชายนี่นะ เจริญรับรางวัลผู้จัดการดีเด่นไปเลยคะ


"ยังมีหน้ามาถามอีก ทำไมไม่รอฉันห๊าาาา" ฉันกรอกเสียงลงไป

(ก็ที่นั่นเขาบอก อ๊ะะ ว่าเเกมีคนไปส่งเเล้ว อ๊ะ เเค่นี้นะเจ๊เสียวอยู่)

"อิเจ๊!" อร๊ายยยยฉันอยากจะบ้าตาย ไม่ได้การละฉันต้องรีบออกไปก่อนที่ หมอนั่นจะออกมา  ฉันว่ามันต้องเป็นเเผนของเขาเเน่นอน ฉันมองคนถูกจริงๆ 

ฉันมุ่งหน้าตรงไปยังเป้าหมายของฉันก็คือลิฟต์นั่นเอง ฉันกดลิฟต์  ไม่นานลิฟต์ก็เลื่อนขึ้นมาชั้นที่ฉันอยู่ พอลิฟต์เปิดออกก็พบกับคนร่างสูงที่ฉันเพิ่งจะออกจากห้องของเขามาเมื่อกี้ทำไม ทำไมเขาถึงมาโผล่ในลิฟต์ได้ หรือว่า.....ฉันโดนผีหลอก

"จะยืนอึ้งอีกนานมั้ยครับ" ฉันเพิ่งออกจากห้องเขาเมื่อกี้โทรคุยกับเจ๊ไม่ถึงนาที เเต่ตอนนี้เขามาโผล่ในลิฟต์ ฉันยืนนิ่งทบทวนเรื่องราวที่ผ่านเมื่อกี้ ไม่จริงอะ ทำไมเขามาเร็วเเบบนี้อะ

"ถ้าคุณไม่เข้า ผมจะไปเเล้วนะครับ ดูเหมือนว่าชั้นนี้จะเหลือเเค่คุณนะครับ พนักงานคนอื่นคงกลับหมดเเล้ว" โอ๊ยคือฉันต้องเข้าใช่มะ เอ่ยเข้าก็ได้วะ คนยิ่งหลอนๆ อยู่

"ค่ะๆ" ฉันก้าวขาเข้าไปในลิฟต์เเล้วก็อยู่ห่างเขาให้มากที่สุดตัวเเทบจะสิงพนังลิฟต์เเล้ว

"ไม่ต้องกลัวผมขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่ทำอะไรคุณตรงนี้หรอก ถ้าจะทำ ทำในห้องไม่ดีกว่าหรอ?"



...........................................................................................................

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสมสำหรับเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

ไรท์ใช้คำที่ไม่สุภาพหากใครรับไม่ได้ก็ต้องรับให้ได้นร้า ไม่ว่ากันหากจะกดออกเเต่ถ้ากดออกจะพลาดมากๆ

หากผิดพลาดตรงไหนสามารถติชมกันได้จ้าเเต่อย่าเเรงมากนะไรท์กลัว ฮ่าๆ

ที่สำคัญอย่าลืมกดไรท์กดติดตามไรท์ด้วยนะ เม้นเป็นกำลังใจหน่อยจิ

บุคคลในรูปเป็นเพียงบุตคลสมมุติเท่านั้น

ขอบคุณทุกคนนะที่ติดตามเรื่องนี้ขอบคุณทุกเม้นน้า รักๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น