ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

“ถ้าใช่ก็เข้ามาเลย”

ชื่อตอน : “ถ้าใช่ก็เข้ามาเลย”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 585

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2560 08:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
“ถ้าใช่ก็เข้ามาเลย”
แบบอักษร

๓๕

“ถ้าใช่ก็เข้ามาเลย”



เธออยากจะร้องไห้ แต่เหมือนว่าศาสตร์นั้นไม่มีค่าพอสำหรับน้ำตาของเธอ...



ญาณนอนแผ่หลาบนเตียงกว้างนั้นไม่ต่างจากศพ ร่างกายเปลือยเปล่าของเธอที่ปรนเปรอชายหนุ่มอย่างพึงพอใจนั้นเต็มไปด้วยรอยจ้ำ เขาไม่แคร์แม้ว่าเนื้อตัวของเธอจะมีบาดแผลฟกช้ำและรอยแผลเป็นมากแค่ไหน



ถึงจะหงุดหงิดเสียอารมณ์เล็กน้อยราวกับเห็นของมีตำหนิ แต่ว่าเธอก็ทำให้เขาได้ปล่อยปล่อยมันออก



น้ำกามสีขาวน่ารังเกียจนั้นเปรอะไปทั่วหน้าท้องราบแต่มีกล้ามท้องเล็กน้อยพอประมาณ คราบน้ำสีใสที่ไหลอยู่ที่ซอกขาของเธอนั้นทำให้เขาพึงพอใจมากทีเดียว



ศาสตร์ลุกออกจากเตียงเดินหลบมุมมากดบันทึกวีดีโอนั้นพร้อมกดบางอย่าง ขณะที่เขามัวแต่จ้องหน้าจอนั้นโคมไฟภายในห้องก็ลอยเข้ามาฟาดเขาอย่างจังจนหัวของเขามีของเหลวสีแดงไหลออกมา



เขาไม่ถึงกับตายแค่สลบไป ไม่ว่าญาณจะอยากฆ่าเขามากแค่ไหน แต่เธอก็ยังใจไม่เด็ดพอ



ร่างบางนั้นคว้าเอาโทรศัพท์มือถือของเขามากดลบคลิปนั้นทันทีก่อนจะปามันลงพื้นแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าของเธอมาสวมโดยไม่คิดจะล้างเนื้อล้างตัวก่อน










ครั้นเธอออกมาจากห้องในม่านรูดนั้นฝ่าฝนที่ตกกระหน่ำราวกับมันอยากจะร้องไห้ออกมาแทนตัวเธอมาหยุดที่ร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในสภาพเปียกปอน



ร่างบางยืนหนาวสั่น เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอเปียกลู่ไปตามเนื้อตัว เผยให้เห็นยกทรงสีแดงของเธออย่างเด่นชัดและเป็นจุดเด่นให้สายตาหื่นกามล่อแหลมพวกนั้นหันมามอง



เธอล้วงเอามือถือของเธอออกมาแล้วกดโทร.หาผู้หญิงคนหนึ่ง



“ว่าไง มีปัญหาอะไรถึงโทร.มา เงินไม่พอรึไง ?”


พอเธอได้ยินเสียงที่ปลายสายนั้นหัวใจของเธอก็ถูกบีบรัดอย่างแรง



“...แม่” เสียงของเธอที่ตั้งใจจะพูดออกมาอย่างปกตินั้นมันกลับสั่นเครือออกมาอย่างฟังได้ชัด



“ญาณ... หนูเป็นอะไรไปลูก”


ญาณเอามือขึ้นมาปิดปาก เสียงสะอื้นของเธอนั้นมันบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเธอกำลังร้องไห้ “แม่... หนูขอโทษ... ทำไม.. ทำไมหนูกลัวแบบนี้”



“...” คุณแม่เดือนเก้านั้นเงียบไปก่อนจะพูดออกมาอย่างใจเย็น “หนูเก่งอยู่แล้ว หนูจะผ่านมันไปได้”



“แม่... หนู... ไม่ไหวแล้ว”



“ญาณ... หนูฟังแม่นะ หนูเหมือนพ่อของหนูมาก เขามีความกลัวมากมายแต่เขากลับเก็บมันเอาไว้ไม่บอกใคร แล้วก็ไปเผชิญความหลัวของเขานั้นด้วยวิธีของเขาเอง เขาถึงได้เจ็บตัวแบบนั้นมาทุกวัน” เดือนเก้านั้นพูดออกมาพร้อมปาดหยดน้ำตาสีใสของเธอที่กำลังไหลออกมา “ลูกก็เดินหน้าไปจัดการกับมันด้วยวิธีของลูกเองเลยญาณ แม่เชื่อว่าลูกของแม่นั้นรับมือกับมันได้...”


ร่างบางปาดน้ำตาของเธอออกช้าๆก่อนจะเอ่ยขอบคุณแม่ของเธอแล้ววางสายนั้นไป ก่อนที่จะกดโทร.ออกไปอีกสายหนึ่ง



สีหน้าและแววตาของเธอนั้นเปลี่ยนไปเป็นคนละคน “...รุ่นพี่มึงที่เป็นยักษ์ตอนนี้อยู่ไหน กูอยากเจอ !”










หน้าตึกราพณาสูร เวลา ๑๔.๓๒ น.


ร่างบางผลักประตูเข้าไปภายในอาคารหรู ทุกสายตานั้นล้วนหันมองมาที่เธอ ร่างกายที่เปียกโชก เสื้อขาวเรียบลู่ไปตามเนื้อตัวเผยทรวดทรงไหนจะสีของบราสีแดงที่โดดเด่นขึ้นมานั้นอีก



“ขอโทษนะคะ...” เธอเดินตรงเข้ามาถามหญิงสาวที่อยู่หน้าเค้าท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ “นี่เป็นที่สุมหัวของพวกยักษ์หัวคว***_รึเปล่า ?”***


“นั้นปากใช่มั้ย” เสียงทุ้มต่ำนั้นดังขึ้นมาจากข้างหลังของเธอ



ญาณนั้นหันหลังกลับมาประจันหน้ากับธงก์ “แล้วมึง... ใช่ไอ้ยักษ์ที่ตามหาตัวกูอยู่รึเปล่า ?”



“...” ธงก์ชักสีหน้า มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า



“ถ้าใช่ก็เข้ามาเลย” ร่างบางนั้นหักนิ้วมือตัวเองพร้อมเอียงคอไปมาแล้วยกนิ้วกลางขึ้นมาใส่ชายหนุ่มวัยกลางคน “กูนี่แหละมารตนนั้น !”



______________________

ทำไมมันสั้น... สั้นมากๆ

เดี๋ยวลงต่อให้อีกตอน แป๊บนะตัวเองง




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น