ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 20 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 20 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 163.5k

ความคิดเห็น : 554

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2560 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 20 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 20

Author :   (ยอนิม)



“พูดแบบนี้แปลว่ามึงอยากมีลูกเหรอวะไอ้อิฐ” นิคถามขึ้นทันทีเมื่อได้ยินที่เพื่อนพูดออกมา


“เปล่า ก็แค่ถามดูเท่านั้นเอง” อิฐตอบกลับ เขาแค่อยากจะแหย่เดย์เล่นเท่านั้น


“ห่า ตกใจหมด” นิคว่ากลับอย่างขำๆ


“ทำไมต้องตกใจวะ ถ้ากูอยากมีลูกแล้วมันจะทำไมวะ” อิฐถามกลับอย่างไม่เข้าใจ นีลหัวเราะขำออกมาเบาๆ


“หึหึ มันก็ไม่ทำไมหรอก แต่กูว่าถ้ามีจริงๆ คนที่น่าสงสาร น่าจะเป็นไอ้เดย์เพื่อนกูมากกว่า มีลูกเพิ่มมาอีก 1 คน” นีลพูดขึ้น เดย์ก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย อิฐขมวดคิ้วเข้าหากัน


“เพิ่มมาอีก 1 คน ...หมายความว่าไงวะ มึงไปมีลูกที่ไหนมาก่อนวะเดย์” อิฐหันไปถามคนรักตัวเองทันทีด้วยความสงสัย


“ลูกกูที่ไอ้นีลมันพูดถึงน่ะ มันหมายถึงมึงนั่นแหละ จะให้กูไปมีลูกกับใครล่ะ แต่ถ้ามึงท้องได้ กูคงมีลูกหัวปีท้ายปี ตั้งทีมฟุตบอลได้แล้วล่ะมั้ง” เดย์บอกกลับมา ทำให้อิฐร้อนหน้าวูบ แล้วหันไปหานีลทันที


“ไอ้บ้านีล กูไม่ใช่เด็กนะเว้ย” อิฐโวยใส่นีลไปอย่างไม่จริงจังนัก

“แค่เลี้ยงมึงคนเดียว ไอ้เดย์มันก็แทบกระอักเลือดตายแล้วล่ะมั้ง” นีลยังแซวออกมาอีก นิคก็นั่งขำไปด้วย


“เดี๋ยวนี้กูไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วเหอะ ความรับผิดชอบกูมีมากกว่าเมื่อก่อนเว้ย นี่กูก็เริ่มทำกับข้าวเป็นแล้ว เห็นมั้ยล่ะ” อิฐรีบอวยตัวเองออกมา


“เหรอออออ” นิคแกล้งลากเสียงล้อเลียนอิฐ เลยโดนอิฐเอาเท้าเตะขาใต้โต๊ะกลับไปอย่างหมั่นไส้ นิคก็หัวเราะคิกคักที่แซวเพื่อนได้


“แต่จะว่าไป กูนึกภาพมึงสองคนเลี้ยงลูกไม่ออกว่ะ” นีลว่าออกมาอย่างขำๆ


“ทำไมวะ ตอนวันเกิดกู เดย์มันก็เคยพาไปเลี้ยงเด็กที่บ้านเด็กอ่อน” อิฐทบทวนความจำให้นีล


“นั่นมันเลี้ยงแป๊บๆ แต่ถ้าต้องเลี้ยงจริงจัง มันไม่ใช่เรื่องง่าย” นีลบอกกลับมาอีก


“กูรู้หรอกน่า กินข้าวเหอะ พูดถึงเรื่องหมา ลามไปเรื่องเด็กได้ไงวะ” อิฐพูดอย่างขำๆ ก่อนจะนั่งกินข้าวกันต่อ จนอิ่มก็เลยนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ

“จะว่าไป กูก็คิดถึงน้องกันต์เหมือนกันนะเดย์ ตั้งแต่พี่จันไปประจำที่ต่างประเทศ ก็ไม่ได้เจอน้องกันต์เลยว่ะ” อิฐพูดถึงหลานชายของคนข้างบ้าน ที่เขาเคยช่วยเลี้ยงมาก่อน พอจันเจ้าของบ้านข้างๆ ต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ ก็เลยไม่มีคนอยู่บ้าน มีน้องชายของจันที่เข้ามาดูแลทำความสะอาดเป็นระยะ จันเองก็ฝากให้เดย์กับอิฐช่วยดูๆบ้านให้ด้วยเหมือนกัน พอกลับมาเที่ยวไทยทีก็มีของฝากมาให้ แต่ก็นานๆจะกลับมาสักครั้ง


“หลานของบ้านข้างๆน่ะเหรอวะ” นิคถามขึ้น พร้อมกับหันไปมองบ้านข้างๆที่อยู่ติดกับบ้านของเดย์


“อืม ป่านนี้คงโต วิ่งปร๋อแล้วมั้ง” อิฐพูดยิ้มๆ


Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของอิฐดังขึ้น อิฐหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะเลิกคิ้วแล้วหันไปมองหน้าเดย์อย่างชั่งใจ

“อะไร” เดย์ถามกลับ เมื่อเห็นสายตาของอิฐที่มองมา


“เอ่อ..มีนโทรมา” อิฐพูดถึงหญิงสาว อดีตคนรักเก่าของเขา ที่เดย์ไม่ค่อยจะชอบใจสักเท่าไร เวลาที่อิฐคุยกับหญิงสาว เดย์นิ่งไปนิด แต่ก็พยักหน้ารับ


“รับสายสิ” เดย์อนุญาต เพราะเขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่บังคับอะไรอิฐมากไปนัก เมื่อเดย์อนุญาตแล้ว อิฐก็รีบรับสายของหญิงสาวทันที


“ฮัลโหลมีน ว่าไง” อิฐรับสายตรงนั้นเลย ไม่ได้ลุกไปคุยที่ไหน

“หืม รถเสีย.....ตรงไหนอ่ะ.....เดี๋ยวนะ แป๊บๆ” อิฐพูดกับหญิงสาวก่อนจะหันมาหาเดย์

“เดย์ รถของมีนเสีย เลยทางเข้าหมู่บ้านเราไปทางโลตัสอ่ะ  แถวๆคอลระบายน้ำ มีนไม่รู้จะทำยังไง เลยโทรมา ทำไงดีวะ” อิฐบอกกับคนรัก


“ตรงนั้นมันเปลี่ยวเหมือนกันนะ” นิคพูดขึ้นเมื่อนึกได้


“เอางี้ เดี๋ยวเราไปดูก่อนว่ารถเป็นอะไร ถ้ามันอาการหนัก กูจะโทรให้เด็กในอู่เข้าไปเอารถยกมาเข็นรถไป โอเคมั้ยวะ” นีลเสนอขึ้น อิฐมองหน้าเดย์คนเดียว เพื่อรอเดย์ตัดสินใจ


“เอาตามที่ไอ้นีลบอก แล้วให้มีนอยู่แต่ในรถ บอกว่าเดี๋ยวเราจะไปดูให้” เดย์พูดขึ้น ทำให้อิฐยิ้มออกมาได้ อย่างน้อยถึงจะเลิกกันไปแล้ว แต่เขากับมีนก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เวลาหญิงสาวเดือดร้อน เขาก็อยากจะช่วย อิฐรีบบอกหญิงสาว ตามที่เดย์บอกทันที หญิงสาวรับคำก่อนจะวางสายไป

“เก็บของเข้าบ้านก่อนละกัน” เดย์พูดขึ้น ยังดีที่พวกเขากินอิ่มแล้ว ทั้งสี่คนช่วยกันเก็บจานชามเข้าไปไว้ในบ้าน เมื่อปิดบ้านเรียบร้อยแล้วทั้งสี่คนก็ไปรถของนีลด้วยกัน ใช้เวลาไม่นาน ก็มาถึงจุดที่หญิงสาวจอดรถเอาไว้ มีนอยู่ในรถตามที่อิฐบอก อิฐลงจากรถได้ก็รีบลงไปหาหญิงสาว พอเห็นว่าเป็นอิฐ มีนก็ลงจากรถตัวเองเช่นเดียวกัน


“ขอโทษนะอิฐ ที่โทรไปรบกวน” หญิงสาวพูดเสียงอ่อย ใบหน้าเจื่อนเล็กน้อย เมื่อเห็นเดย์เดินตามมาด้วย

“สวัสดีค่ะพี่เดย์...ขอโทษด้วยนะคะ ที่รบกวนพี่” หญิงสาวยกมือไหว้เดย์ทันที เดย์พยักหน้ารับ


“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเปิดกระโปรงรถให้หน่อย พี่จะให้เพื่อนพี่ดูรถให้ ว่าเป็นอะไร” เดย์พูดเสียงเรียบ หญิงสาวก็จัดแจงเปิดประโปรงรถให้ นีลกับเดย์ก็ไปหยิบหัวไฟมาส่อง เพราะตรงนั้นค่อนข้างมืด ห่างจากเสาไฟพอสมควร


“แล้วนี่มีนจะไปไหน รถถึงได้มาเสียตรงนี้ได้เนี่ย” อิฐถามขึ้น


“พอดีเราจะไปงานวันเกิดเพื่อนน่ะ ไม่คิดว่ารถจะมางอแงเอาตอนนี้ ตอนขับออกมาจากบ้านมันก็ปกติดีอยู่อ่ะ” หญิงสาวบอกเสียงอ่อย


“อืม ยังดีนะ ที่มาเสียไม่ไกลจากบ้านเรา แล้วนี่จะไปงานวันเกิดเพื่อนทันมั้ยเนี่ย” อิฐถามขึ้นเมื่อนึกได้


“ไม่รู้เหมือนกัน” หญิงสาวตอบกลับ


“มึงเอารถไอ้นีลไปส่งมีนก่อนก็ได้นะอิฐ ส่วนเรื่องรถ เดี๋ยวพวกกูต้องดูก่อนว่าจะต้องลากเข้าอู่รึเปล่า” เดย์พูดขึ้นเมื่อได้ยินที่อิฐกับหญิงสาวคุยกัน


“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ มีนเกรงใจ” หญิงสาวบอกออกมาเสียงแผ่ว เพราะไม่เคยคุ้นชินกับน้ำเสียงนิ่งๆของเดย์ได้สักที


“ไม่ต้องเกรงใจหรอก เอาตามที่บอกนั่นแหละ” เดย์ย้ำออกมา อิฐมองหน้าคนรักอย่างลังเล


“มึงไปกับกูมั้ยอ่ะ” อิฐถามกลับไป


“ไม่ล่ะ กูจะช่วยไอ้นีลดูรถ มึงไปเถอะ แค่คอยรับสายกูก็พอ”  เดย์พูดกำชับ ถึงแม้ว่าเขาจะปล่อยให้อิฐได้มีอิสระบ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ห่วงเลย อย่างน้อยเขาต้องติดต่ออิฐได้


“มึงไปกับกูมั้ยไอ้นิค” อิฐหันไปชวนนิคบ้าง เพราะใจของอิฐก็ห่วงความรู้สึกของเดย์อยู่ ถ้าเขาพานิคไปด้วย เดย์ก็คงจะสบายใจบ้าง


“ไม่อ่ะ กูจะอยู่ช่วยผัวกู” นิคตอบกลับยิ้มๆ อิฐเม้มปากเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับ


“งั้นเดี๋ยวกูไปส่งมีนก่อนนะ แล้วจะรีบกลับมา” อิฐบอกกับเดย์ เดย์ตอบรับในลำคอ ก่อนที่จะขอกุญแจรถของมีนเอาไว้ แล้วอิฐก็พามีนไปที่รถของนีล เพื่อพาไปส่งที่บ้านของเพื่อนหญิงสาว


“ไม่กลัวถ่านไฟเก่ามันคุเหรอวะ” นิคแกล้งแซวเดย์ เมื่ออิฐขับรถพามีนออกไปแล้ว


“หึ ถ่านก้อนนี้ เป็นเถ้าไปแล้ว ทำไมจะต้องกลัว” เดย์ตอบกลับ ทำให้นิคเบ้หน้าใส่ด้วยความหมั่นไส้


“กูว่าต้องลากเข้าอู่ว่ะ” นีลพูดขึ้น หลังจากที่ตรวจสอบเครื่องยนต์อย่างคร่าวๆแล้ว


“งั้นมึงก็โทรให้คนมายกรถเลยละกัน เดี๋ยวพอรถมา กูค่อยโทรบอกอิฐ ว่าให้ไปเจอกันที่บ้าน มึงให้เด็กมึงเอารถมารับพวกเราด้วย เผื่ออิฐมันมาไม่ทัน” เดย์บอกกลับไป นีลก็จัดการโทรตามเด็กในอู่ของตนเองทันที

..

..

..

“ทำไมพี่เดย์ ปล่อยให้อิฐมาส่งเราคนเดียวได้ล่ะ” มีนถามอย่างแปลกใจ ขณะนั่งอยู่บนรถกับอิฐ อิฐหัวเราะในลำคอเล็กน้อย


“ช่วงนี้มันใจดี มันอยากให้เรามีอิสระบ้าง มันกลัวเราจะบินไม่เป็นล่ะมั้ง” อิฐพูดอย่างขำๆ เมื่อนึกถึงตอนที่เดย์ตามเขาไปที่ผับ


“เราเกร็งแทบแย่แน่ะ เวลาเจอพี่เดย์อ่ะ” มีนบอกออกมาเสียงอ่อยๆ


“ฮ่าๆ จะเกร็งทำไม เดย์มันก็เป็นแบบนั้นตลอดแหละ กับเราเอง มันยังชอบตีหน้าดุ หน้านิ่งใส่เลย” อิฐพูดออกมาอย่างขำๆ


“ไม่นะ ถึงสีหน้าพี่เดย์จะนิ่ง แต่สายตาของเขาเวลาที่มองอิฐกับมองคนอื่น มันต่างกัน เราสังเกตเห็นนะ ว่าเวลาที่พี่เดย์เค้ามองอิฐ สายตาเค้าอ่อนโยนมากเลย เราเองยังไม่อยากจะเชื่อว่าพี่เค้ามีสายตาแบบนั้นได้ แต่ถ้าเทียบกับเวลามองคนอื่นที่ไม่ใช่อิฐนะ ต่างกันฟ้ากับเหว” มีนพูดขึ้น พร้อมกับทำท่าขนลุก อิฐหัวเราะขำออกมา ทั้งๆที่ในใจก็รู้สึกพองโตกับสิ่งที่ได้ยิน


“มีนก็พูดเว่อร์ไป” อิฐบอกกลับพร้อมรอยยิ้ม มีนมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอิฐแล้วยิ้มอ่อนๆ


“อิฐมีความสุขมากใช่มั้ย” มีนถามขึ้น อิฐหันมามองหญิงสาวพร้อมกับพยักหน้ารับ


“ทำไมเหรอ” อิฐถามกลับอย่างสงสัย ว่าทำไมหญิงสาวถึงถาม


“ก็อิฐแสดงมันออกมาจากสีหน้าไงล่ะ เวลาที่พูดถึงพี่เดย์น่ะ” มีนแซวออกมา อิฐเม้มปากนิดๆ เพราะเขินกับคำพูดของมีน

“อิฐมีความสุข มีนก็ดีใจนะ แถมอิจฉานิดหน่อยด้วย” หญิงสาวบอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ


“อิจฉาอะไร” อิฐถามกลับไปยิ้มๆ


“ก็อิจฉาที่อิฐมีคนรักดีๆที่ทำให้อิฐมีความสุข แล้วก็รักอิฐมากไงล่ะ” มีนบอกออกมาจกความรู้สึกจริงๆ ไม่ได้พูดเพื่อเอาใจอิฐแต่อย่างไร


“มันก็ไม่ได้สุขตลอดสักหน่อย มันก็มีทุกข์บ้าง” อิฐพูดออกมาอย่างถ่อมตน


“ถึงจะมีเรื่องทุกข์บ้าง แต่อิฐกับพี่เดย์ ก็จับมือเผชิญมันไปพร้อมๆกันไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวพูดออกมาอีก ทำให้อิฐนิ่งไปนิด แต่ก็ริมฝีปากก็ยกยิ้มอ่อนๆ


“อืม นั่นสินะ” อิฐตอบรับเบาๆ มันเป็นเรื่องธรรมดา ที่คนรักจะต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน ซึ่งอิฐเห็นว่ามันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว สำหรับเขากับเดย์

เมื่อถึงบ้านเพื่อนของมีน อิฐก็จอดรถที่นอกรั้วบ้านหลังใหญ่ ซึ่งมีคนเดินอยู่ในบริเวณบ้านหลายคน มีแสงไฟ เสียงเพลงจากงานวันเกิด

“คนเยอะน่าดูเลยนะเนี่ย” อิฐพูดขึ้นเมื่อมองเข้าไป


“อืม ขอบใจอิฐมากเลยนะ ส่วนเรื่องรถ ถ้าต้องจัดการยังไง อิฐโทรบอกเราเลยนะ” มีนพูดขึ้น อิฐพยักหน้ารับ ก่อนที่หญิงสาวจะลงจากรถไป อิฐก็วนรถเพื่อจะกลับ แต่สายตาของเขาเห็นถุงใส่กล่องของขวัญที่มีนวางไว้เบาะหลังเสียก่อน 


“อ่าว มีนลืมของขวัญนี่” อิฐพูดคนเดียว ก่อนจะตัดสินใจจอดรถที่หน้าบ้านเพื่อนของมีน เพื่อเอาของขวัญลงไปให้ เพราะมีนเพิ่งเข้าไปเมื่อสักครู่นี้เอง




++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


อิฐถือถุงใส่ของขวัญ แล้วเดินเลียบๆเคียงๆเข้าไปในบริเวณบ้านอย่างเกรงใจ เพราะเขาไม่รู้จักเจ้าของงานวันเกิด บริเวณสนามหญ้าด้านข้างที่อิฐเห็นผ่านๆตอนจอดรถส่งมีนเต็มไปด้วยชายหนุ่มหญิงสาว และมีสระว่ายน้ำไม่ใหญ่มากนัก เสียงเพลงเปิดคลอเบาๆ อิฐเริ่มมองหามีนทันที ก็เห็นว่ามีนกำลังยืนคุยกับเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง

“มีน” อิฐเรียกมีน ทำให้มีนหันมามอง ก่อนจะทำตาโตเมื่อเห็นถุงในมืออิฐ


“อ่า มีนลืมของขวัญนี่เอง กำลังนึกอยู่ว่าลืมอะไร ขอบคุณนะอิฐที่เอาเข้ามาให้” มีนรีบเดินมารับถุงในมือของอิฐทันทีพร้อมกับพูดด้วยความเกรงใจ


“ไม่เป็นไรหรอก” อิฐตอบรับ ในขณะที่เพื่อนของมีนเดินเข้ามาหา


“ใครเหรอมีน แฟนเหรอ” เพื่อนของมีนแซวขึ้นยิ้มๆ มีนรีบส่ายหน้าไปมาทันที


“ไม่ใช่ นี่อิฐ เพื่อนสมัยมอปลายของเราน่ะ พอดีรถเราเสียใกล้ๆบ้านอิฐ อิฐเลยมาส่ง” มีนรีบอธิบายให้เพื่อนฟัง อิฐก็แค่ยิ้มรับเล็กน้อย


“อ๋อ สวัสดีค่ะ เราชื่อแพรเป็นเจ้าของวันเกิดวันนี้เองแหละ อิฐรีบไปไหนรึเปล่า อยู่ด้วยกันก่อนสิ สาวๆคงชอบ มีหนุ่มหล่อเพิ่มมาอีกคน” เพื่อนของมีนพูดชวนยิ้มๆ


“อิฐเค้าอยู่ไม่ได้หรอก เดี๋ยวแฟนเค้าเป็นห่วง” มีนพูดขึ้นมา เพราะกลัวว่าถ้าอิฐกลับช้า เดย์จะไม่พอใจเธอ


“ว้า มีแฟนแล้วเหรอ เสียดายจัง” แพรพูดแซวยิ้มๆ


“ถ้างั้นผม..” อิฐกำลังจะลากลับ


“พี่อิฐ” เสียงเรียกชื่ออิฐดังขึ้น ทำให้อิฐหันไปมอง ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อเขารู้สึกคุ้นหน้าชายหนุ่มที่เรียกเขา ใบหน้าที่ดูเรียบนิ่ง ดวงตาคม บุคลิกแบบนี้...


“พิช” อิฐเรียกอีกฝ่ายเมื่อนึกออกว่าคือใคร พิชยกยิ้มนิดๆ


“ดีใจนะครับ ที่พี่ยังจำผมได้” พิชพูดขึ้นเมื่อเดินมาหยุดตรงหน้าของอิฐ


“พิช เรารู้จักกับอิฐด้วยเหรอ” แพรถามขึ้นมา พิชพยักหน้ารับ


“เคยเจอกันที่น้ำตกห้วยแม่ขมิ้นน่ะครับ แล้วนี่พี่อิฐมาที่นี่ได้ไง” พิชตอบรับ และถามอิฐขึ้นมาอีก


“พี่มาส่งเพื่อนน่ะ แล้วเราล่ะ” อิฐถามกลับไปบ้าง ไม่คิดว่าจะเจอกับพิชอีกครั้ง


“พิชเป็นน้องชายของแพรเองค่ะ โลกกลมจังเลยเนอะ” แพรทักขึ้นยิ้มๆ


“พี่จะกลับแล้วเหรอ ไม่อยู่กินอะไรก่อนล่ะ” พิชพูดชวนอีกคน แต่อิฐยิ้มเกรงใจ


“พี่ต้องรีบกลับน่ะ พอดีว่า...อ๊ะ...บอล” อิฐที่กำลังจะตอบพิช หันไปเห็นบอลเข้าพอดี เลยส่งเสียงเรียกไป ทำให้บอลที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนกลุ่มหนึ่งเลิกคิ้วขึ้น แล้วส่งยิ้มให้อิฐ ก่อนจะรีบเดินเข้ามาหา


“อิฐ ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่ เป็นไงบ้างครับ” บอลทักขึ้นด้วยความดีใจ ที่ได้เจอกับอิฐอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานพอสมควร เพราะบอลเองก็ติดเรื่องงาน และอีกอย่างเขาก็ไม่อยากทำให้อิฐกับเดย์ทะเลาะกัน


“สบายดีครับ บอลเป็นเพื่อนกับเจ้าของวันเกิดเหรอ” อิฐถามขึ้นอีกคน บอลยิ้มนิดๆ


“ก็ไม่เชิงครับ พอดีเพื่อนผมเป็นแฟนกับแพร มันเลยชวนมางานนี้ด้วย” บอลตอบพร้อมกับพยักหน้าไปทางด้านหลังของอิฐ อิฐหันไปมองก็เห็นเพื่อนของบอลที่เดินเข้ามาด้วยกัน กำลังกอดเอวและหอมแก้มแพรอยู่ อิฐเลยพยักหน้ารับ พอหันมาอีกที ก็เห็นว่าทั้งบอลและพิชกำลังมองมาที่เขา อิฐมองทั้งคู่สลับไปมา ไม่รู้ว่าเขาควรจะแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกันดีหรือไม่

“พี่เดย์ร่างกายเป็นยังไงบ้างครับ” บอลถามอย่างนึกได้


“ก็เป็นปกติแล้วล่ะครับ” อิฐตอบกลับ


Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของอิฐดังขึ้น อิฐรีบเอาออกมากดรับทันที เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเดย์

“ว่าไงเดย์” อิฐรับสายคนรัก


(“จะกลับรึยัง ถึงไหนแล้ว”) เดย์ถามกลับมาเสียงนิ่ง


“เอ่อ...กำลังจะกลับแล้วล่ะ พอดีว่า มีนลืมของไว้บนรถ กูเลยเอากลับเข้ามาให้ แล้วก็...เจอ..เอ่อ.” อิฐกำลังลังเลว่าจะบอกเดย์ดีหรือไม่


(“เจออะไร”) เดย์ถามกลับมาอีก


“พอดีเจอบอลกับพิชน่ะ มึงจำพิชได้มั้ย ที่ไปเจอกันที่น้ำตกห้วยแม่ขมิ้นไง” อิฐตัดสินใจบอกคนรักตรงๆ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของตัวเองด้วย


(“พิช..”) เสียงเดย์ทวนชื่อของพิชเล็กน้อย อิฐไม่รู้ว่าตอนนี้เดย์ทำสีหน้ายังไง แต่ความเงียบที่เกิดขึ้น ทำให้อิฐไม่สบายใจสักเท่าไร

(“เจอไอ้บอลด้วยงั้นเหรอ”) เดย์ถามออกมาหลังจากที่เงียบไปสักพัก


“อืม” อิฐตอบรับสั้นๆ พร้อมกับมองบอลกับพิชที่ยังคงมองมาที่เขาอยู่

“แต่กูจะรีบกลับนะ พอดีทักทายกันนิดหน่อย” อิฐรีบอธิบายให้เดย์เข้าใจ


(“อืม ที่กูโทรมา จะบอกว่ารถลากมาแล้ว จะต้องเอาเข้าอู่ บอกมีนด้วยละกัน แล้วมึงก็ตรงกลับบ้านเลยไม่ต้องเข้าไปที่อู่ เพราะพวกกูจะเข้าบ้านกันแล้ว”) เดย์บอกกลับมาให้อิฐรับรู้


“ได้ๆ จะรีบกลับเดี๋ยวนี้แหละ” อิฐย้ำแต่คำว่ารีบกลับ เพราะไม่อยากให้คนรักไม่พอใจ เดย์ตอบรับเล็กน้อย ก่อนจะวางสายไป อิฐเงยหน้ามายิ้มแหยๆให้กับบอลและพิช


“พี่เดย์โทรมาตามเหรอ” บอลถามแล้วยิ้มอ่อนๆ


“ครับ” อิฐตอบรับ ก่อนจะหันไปหามีนที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“มีน รถต้องเอาเข้าอู่นะ ถ้ามีนจะไปดูรถก็โทรหาเรานะ” อิฐพูดกับหญิงสาว มีนเลยเดินเข้ามาหาพร้อมกับพยักหน้ารับ


“ได้สิ ขอบใจอิฐมากนะ ฝากขอบคุณพี่เดย์ด้วย” มีนพูดยิ้มๆ อิฐก็ยิ้มรับ แล้วตั้งใจจะหันมาลาบอลกับพิช


“ไอ้อิฐ” เสียงเรียกชื่อของอิฐดังอีกครั้ง ทำให้อิฐชะงักกึก บอล พิช และมีน ต่างหันไปมองคนที่เรียกอิฐ พอรู้ว่าเป็นใคร อิฐก็หน้าตึงทันที


(นี่มันวันรวมญาติรึไงวะ) อิฐแอบคิดในใจ ที่เขามาเจอคนรู้จักในงานนี้หลายคน


“มึงมาทำอะไรที่นี่วะ” เก็ทที่เดินเข้ามาถามขึ้น


“เรื่องของกู” อิฐตอบเสียงขุ่น เพราะเขายังโกรธเคืองเก็ทอยู่ อิฐไม่เข้าใจว่าทำไมเก็ทยังคงเข้ามาทักทายเขาได้อย่างปกติ เมื่อเห็นสีหน้าของอิฐบึ้งตึง ทั้งพิชและบอลก็มองหน้าเก็ททันที


“เก็ทรู้จักกับอิฐด้วยเหรอ” มีนถามขึ้นอย่างงงๆ


“อืม เราเป็นเพื่อนสมัยมหาลัยกับอิฐน่ะ เรียนคณะเดียวกันห้องเดียวกัน” เก็ทตอบกลับ


“มึงไม่ใช่เพื่อนกู มีน เราขอตัวกลับก่อนนะ” อิฐตอกกลับเก็ทไปแล้ว ก็หันมาพูดกับมีน เพราะเขาไม่อยากจะเห็นหน้าของเก็ทต่อ กลัวว่าตัวเองจะอดใจถีบหน้าเก็ทไม่ไหว


หมั่บ..

อิฐชะงักกึก เมื่อเก็ทคว้าแขนของเขาเอาไว้ก่อน

“อิฐ กูไม่ได้..” เก็ททำท่าเหมือนจะอธิบาย แต่บอลเดินเข้ามาดึงมือของเก็ทออกจากแขนของอิฐ ส่วนพิชก็ดันตัวของเก็ทให้ออกห่างจากอิฐเช่นเดียวกัน ทำให้เก็ทมองทั้งสองคนอย่างงงๆ


“ผมว่าพี่เก็ทอย่ารบกวนพี่อิฐจะดีกว่านะครับ” พิชพูดเสียงเรียบ ดวงตาคมจ้องหน้าเก็ทเขม็ง


“ชั้นก็แค่อยากจะคุยกับไอ้อิฐเท่านั้นเอง” เก็ทบอกออกมาอีก


“แต่ดูเหมือนว่าอิฐเค้าไม่อยากคุยกับคุณนะ” บอลพูดขึ้น


“พี่อิฐจะกลับใช่มั้ยครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่งที่รถ” พิชหันมาพูดกับอิฐ เพราะรู้ว่าอิฐไม่อยากเจอหน้าเก็ทสักเท่าไร อิฐพยักหน้ารับ แล้วทั้งบอลและพิชก็เดินออกมาส่งอิฐที่รถ


“ขอบคุณมากนะครับบอล พิช” อิฐพูดขอบคุณคนทั้งสอง


“ไม่เป็นไรครับ ผมเพิ่งรู้ว่าพี่อิฐเป็นเพื่อนมหาลัยของพี่เก็ท” พิชพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ อิฐพยักหน้ารับ


“แล้ว มันเป็นเพื่อนกับแพรเหรอ” อิฐถามขึ้นมาบ้าง


“บ้านเค้าอยู่ข้างๆ บ้านผมนี่ไงครับ เห็นกันมาแต่เด็กแล้ว” พิชพูดพร้อมกับพยักหน้าไปทางบ้านข้างๆที่มีรั้วติดกัน  อิฐเลยเข้าใจว่าทำไมถึงเจอเก็ทที่นี่


“งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะครับ ผมกลับก่อนนะบอล” อิฐลาคนทั้งสอง


“ขับรถดีๆนะอิฐ ถ้าถึงแล้วก็ส่งข้อความมาบอกผมหน่อย” บอลพูดออกมาอย่างเป็นห่วง


“ครับ เอาไว้บอลเข้าไปเที่ยวที่บ้านบ้างสิ ไม่ต้องกลัวเดย์หรอก เดย์มันเข้าใจ” อิฐพูดชวน บอลก็ยิ้มน้อยๆ


“ครับ ถ้าผมจะเข้าไปวันไหน จะโทรบอกอีกทีนะ” บอลตอบกลับไป อิฐยิ้มรับก่อนจะเดินขึ้นรถ แล้วขับตรงกลับบ้านตัวเองทันที อิฐขับรถไม่เร็วมากนักจนถึงบ้าน ประตูรั้วเปิดอยู่ อิฐเลยขับรถของนีลเข้าไปจอดด้านใน สายตาของอิฐ เห็นเดย์นั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนในสนามหญ้าหน้าบ้าน เมื่อลงจากรถ อิฐก็รีบเดินไปหาคนรักทันที


“มานั่งทำอะไรตรงนี้อ่ะเดย์” อิฐถามขึ้น ก่อนจะมองเห็นก้นกรองบุหรี่หล่นอยู่ที่พื้น 3-4 อัน ทำให้อิฐขมวดคิ้วเข้าหากันทันที เพราะมองออกว่ามันไม่ใช่ของเก่า

“นี่มึงสูบไปกี่มวนวะเดย์” อิฐถามขึ้นมาเสียงแข็ง เดย์ก้มมองก้นกรอง


“4 มั้ง” เดย์ตอบกลับ แล้วนั่งเงยหน้ามองอิฐที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาตอนนี้ ความจริง เดย์แค่จะสูบมวนเดียวเท่านั้น แต่หลังจากที่โทรหาอิฐแล้วรู้ว่าอิฐเจอใครบ้าง ทำให้เอาขึ้นมาสูบอีกเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว เพราะความเป็นห่วงคนรัก ความจริงเขาจะตะคอกบังคับให้อิฐกลับตอนนั้นเลยก็ได้ แต่เขาต้องฝืนตัวเองเอาไว้ ไม่ให้ไปอาละวาดใส่อิฐอย่างไม่มีเหตุผล เขาเชื่อว่าอิฐจะรีบกลับมาจริงๆ


“ทำไมมึงสูบเยอะแบบนี้วะ กูขอแล้วไม่ใช่รึไง อย่างน้อยแค่วันละมวนสองมวนก็ได้ แต่นี่มึงสูบติดๆกันไปสี่มวนนะเดย์” อิฐโวยวายออกมา จากตอนแรกที่กังวลว่าเดย์จะไม่พอใจที่เขาไปเจอบอลกับพิช กลายเป็นว่าอิฐไม่พอใจเสียเอง ที่เดย์สูบบุหรี่ขนาดนี้


“จะโวยทำไม กูสูบรอมึง” เดย์บอกกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามเดิม อิฐหายใจเข้าออกแรงๆอย่างนึกเคือง


“นั่งรอเฉยๆไม่ได้รึไง ทำไมจะต้องสูบด้วย” อิฐยังคงต่อว่าคนรักออกมาอีก ก่อนจะถูกเดย์ดึงให้นั่งลงที่เก้าอี้หินอ่อนข้างๆกัน อิฐนั่งลงด้วยท่าทีฮึดฮัด


“คุยอะไรกับสองคนนั้นบ้าง” เดย์ไม่ตอบเรื่องบุหรี่ แต่ถามเรื่องของบอลกับพิชแทน


“ก็ทักทายกันธรรมดา พิชเป็นน้องชายเจ้าของวันเกิด บอลเป็นเพื่อนแฟนเจ้ของวันเกิด ส่วนไอ้เหี้ยเก็ทก็เสือกอยู่บ้านข้างๆเจ้าของวันเกิด” อิฐพูดถึงเก็ทด้วยความลืมตัว เป็นเพราะเขาหงุดหงิดเรื่องของเก็ทอยู่ลึกๆ พอมาเจอเดย์สูบบุหรี่ก็เลยพาลไปทั่ว


“เจอไอ้เก็ทมางั้นเหรอ” เดย์ถามกลับทันที ทำให้อิฐนิ่งไปนิดที่รู้ตัวว่าเผลอพูดเรื่องที่เจอเก็ทออกไป


“อืม” อิฐตอบรับออกมาจากลำคอ


“มันได้วุ่นวายอะไรกับมึงรึเปล่า” เดย์ถามเสียงจริงจัง


“ไม่ทันจะได้วุ่นวายอะไรนักหรอก บอลกับพิชช่วยกันมันออกให้ คงเห็นว่ากูไม่ค่อยชอบหน้าไอ้เก็ทสักเท่าไรล่ะมั้ง” อิฐตอบกลับตามที่คิด


(ไอ้สองคนนั่น มีประโยชน์ก็วันนี้สินะ) เดย์แอบคิดในใจถึงบอลกับพิช


“มึงอย่าเปลี่ยนเรื่องสิวะเดย์ กูถามมึงเรื่องสูบบุหรี่อยู่นะ” อิฐวกกลับเข้าไปเรื่องบุหรี่เหมือนเดิม


“กูเคยบอกมึงว่าถ้าไม่อยากให้กูสูบบุหรี่จัดๆ มึงต้องทำยังไงวะ” เดย์แกล้งถาม เขารู้ว่าอิฐเป็นห่วงร่างกายของเขา แต่วันนี้เขาสูบเพราะความลืมตัว อิฐนิ่งไปนิด เพราะจำไม่ได้


“ทำยังไงวะ” อิฐถามกลับ เดย์ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะคว้าท้ายทอยคนรักแล้วรั้งเข้ามาหาตนเอง


“ก็เอาปากมึงมาให้กูดูดแทนไงล่ะ” เดย์ตอบก่อนจะประกบริมฝีปากร้อนเข้าหาริมฝีปากของอิฐในทันที



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กลับมาแล้ว แพ็คหนังสือเสร็จแล้ววว

มีงานอื่นเข้ามาอีกนิด แต่ไม่ต้องห่วงคร่า จะสลับอัพวันเว้นวันกับแพทบอสนะคะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น