เพ้อฝัน นัก(อยาก)เขียน
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณน๊า...ที่เข้ามาอ่าน

ความเป็นจริง

ชื่อตอน : ความเป็นจริง

คำค้น : เพ้อฝัน

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2561 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความเป็นจริง
แบบอักษร

หญิงสาวก้าวเท้ายาวๆลงจากรถโดยสารประจำทาง หลังจากที่เธอเลิกงานด้วยอาการที่ใจลอย แม้จะพยายามปรับสีหน้า เธอเองเชื่อว่าทำดีชีวิิตก็จะเจอสิ่งดีๆเอง

<font face="Thread-00001650-Id-00000031"> </font>

"โอ๊ย...ยยย"

<font face="Thread-00001650-Id-00000030"> </font>

**ร่างของใครบางคนกระแทกเข้ากับตัวของเธออย่างแรง

"ขอโทษครับ ...ขอโทษนะครับ"

เขารีบก้มลงเก็บของที่หล่นส่งคืนให้เธอ ภาพที่เห็นคือหญิงสาวหน้าใส แต่ดูๆเธอเหมือนคนที่ตกอยู่ในภวังค์อะไรสักอย่าง

"คุณครับ..."

เขาเรียกเธอให้กลับสู่ความจริงอีกครั้ง

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ผมขอโทษนะครับไม่ทันระวังจนชนเข้ากับคุณ"

เธอไม่ตอบ หากแต่มองหน้าเขาเหมือนคนเลื่อนลอย

"คุณครับ...คุณ"

"หรือว่า..."

"ครับ...หรือว่าอะไรนะครับ"

เขายังงงกับสิ่งที่เธอพูด อาการของเธอน่าเป็นห่วง

"คุณครับ มีอะไรจะให้ผมช่วยมั้ย"

หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆหลายครั้ง

มองเขาเหมือนคนไม่มีตัวตนแม้แต่น้อย

"ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร เออ...ฉันต้องไปแล้ว"

อ้าว ไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ เธอก็ก้าวเท้ายาวๆหายจนลับตาไป

"แปลกดีแฮะ สงสัยจะมีอะไรกระทบกระเทือนสมอง จนมีอาการขนาดนี้"

<span id="redactor-inline-breakpoint"></span>

**

"จะเกิดเรื่องอะไรบ้างหรือเปล่านะ"

ขอให้ลางสังหรณ์ของเราผิดทีเถอะนะ ยิ่งรู้สึกไม่ค่อยจะดีอยู่ด้วย เมจิกบ่นคนเดียวในรถ

<font face="Thread-00001650-Id-00000030"> </font>

**สายตาเธอพยายามมองดูโทรศัพท์ในมือหลายครั้ง เพราะโทรหากี่สายพี่สาวของเธอก็ไม่ยอมรับสาย

ทันทีที่รถจอดหน้าคอนโดฯแห่งหนึ่ง เธอก็รีบร้อนจนใครๆก็ต่างหันมาดู

เมจิกเคาะประตูห้องอยู่หลายที เงียบ ไม่มีวี่แววจะมีใครมาเปิด เธอลองเอามือไปจับที่ลูกบิดปรากฏว่า...ประตูไม่ได้ล็อก

พอประตูเปิดออก ภาพที่เห็นคือร่างของปลายฟ้านอนนิ่งอยู่บนที่นอน หญิงสาวอ้าปากค้างตกตะลึง

เธอไม่ได้ฝันไปหรือนี่ นึกขึ้นมารีบโทรขอความช่วยเหลือจากคนดูแลที่คอนโดฯแห่งนี้ทันที

"ปลาย ปลาย นี่เมนะ ปลายได้ยินเมมั้ย น้องของพี่ปลาย เมจิกร้องเรียกเสียงดังพร้อมทั้งเขย่าตัวพี่สาวแรงๆ

"ช่วยด้วยค่ะ ช่วยเราด้วย" เธอวิ่งมาตะโกนหน้าห้อง มีบางห้องที่เปิดประตูออกมาดูแต่สีหน้าและแววตาที่มองมาก็ไม่ได้แสดงตัวเข้ามาช่วยเหลือสักคน คนพวกนี้ไร้น้ำใจเสียจริง เห็นแก่ตัว ทั้งๆที่เธอก็กำลังเดือดร้อน

"พี่คะ ช่วยพี่สาวหนูด้วย ขอร้องล่ะค่ะ นะนะช่วยพี่หนูหน่อย"

เธอพูดเสียงสั่น กำลังจะร้องไห้ ก็มีเจ้าหน้าที่ของคอนโดฯขึ้นมา

"พี่คะ ไม่รู้พี่หนูเป็นอะไรมาถึงก็เป็นแบบนี้แล้ว"

"เห็นทีต้องส่งโรงพยาบาลด่วนแล้วล่ะ"

อีกคนเดินเบียดเข้ามาอุ้มร่างปลายฟ้า

ขอบคุณมากนะคะ เมจิกวิ่งตามชายที่อุ้มร่างพี่สาวลงลิฟต์


**

ความคิดเห็น

}