Snow

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่9 จำคนผิด

ชื่อตอน : ตอนที่9 จำคนผิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 58.4k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2560 09:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9 จำคนผิด
แบบอักษร

​มิริน

มิรินมาดูหนังตามที่พี่ๆนัดไว้ แต่เธอกลับเจอแค่นนท์และรู้ทันทีว่าเธอโดนพี่สองสาวจับคู่เข้าให้แล้ว

"น้องมิรินน่ารักจังค่ะ"นนท์ชมผู้หญิงที่เขาหมายปอง มิรินเป็นคนตัวเล็กมาก

"พี่นนท์ก็หล่อค่ะ"มิรินบอกและเดินเข้าไปในโรงหนังกับพี่นนท์

คามีลที่ออกมาทานข้าวกับกันต์ สายตาคู่คมหันไปเห็นหนูน้อยของเขากับผู้ชายคนอื่นและแน่นอนเขาไม่พอใจมากรอยยิ้มนั้นควรจะเป็นของเขาสิ

"กลัวคนอื่นไม่รู้เหรอไงวะว่านมใหญ่"คามีลพึมพำกับชุดที่มิรินใส่ 

"ใครนมใหญ่วะ"กันต์ถามอย่างสนใจ

คามีลไม่ตอบนั่งรอเป็นชั่วโมงจนมิรินออกจากโรงหนังเขาจึงลุกขึ้นเดินออกไป กันต์ก็มองอย่างงงๆที่อยู่ๆคามีลลุกลี้ลุกลน

มิรินออกมาแต่สายตาก็หันไปเห็นคนที่เธอเฝ้ารอ เจ้าชายของเธอกลับมาแล้ว มิรินดีใจและรีบวิ่งไปทางเขาโดยนนท์ตามไปอย่างงงงวย

"คุณค่ะ"มิรินจับมือเขาไว้ เมื่อเห็นว่าเป็นเขาจริงๆก็ยิ้มกว้าง

"มีอะไรครับ"คามีลแกล้งจำเธอไม่ได้

"คุณจำมิรินไม่ได้เหรอ"มิรินมองไปในดวงตาคู่คมที่เคยอบอุ่นแต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า

"จำไม่ได้ครับ คุณคงจำคนผิด"คามีลบอกและเหลือบไปมองผู้ชายที่มันจ้องจะเขมือบหนูน้อยของเขา

"แต่มิรินจำคุณได้นะค่ะ"มิรินยังพูดแววตาเศร้าน้ำตาคลอ เจ้าชายของเธอหายไปไหน

"น้องมิริน น้องอาจจะจำคนผิด"นนท์เห็นมิรินน้ำตาคลอเลยเข้าไปจับมือบางนุ่ม

"ค่ะ ขอโทษนะค่ะฉันจำคนผิด"มิรินบอกในใจเจ็บจี๊ด ก่อนจะเดินออกไปพร้อมนนท์

คามีลมองตามอย่างเคืองที่เธอปล่อยให้คนอื่นถูกเนื้อต้องตัว เขาแค่อยากแกล้งและเขาก็มั่นใจว่าเธอยังรอเขา แต่เขาดันมีก้างขวางคอชิ้นโตนี่สิ

"แล้วเจอกันหนูน้อย"คามีลพึมพำแล้วเดินไปหากันต์

"ตัวเล็กหน้าอย่างกับตุ๊กตาน้องมิรินทำงานที่สนามแข่งกูในวันอาทิตย์"กันต์มองแววตาเป็นประกาย

"เหอะ พริตตี้เหรอ"คามีลว่าหน้าบึ้ง ก็หนูน้อยของเขาสวยขึ้นทุกวันแถมยังแต่งตัวโชว์เนื้อหนังมังสาอีก

"เออ แต่มาแค่อาทิตย์ละครั้งพวกนักแข่งจ้องจะงาบอยู่ แต่แฟนเป็นตำรวจมาดูแลถึงสนามเลย"กันต์พูดขนาดตัวเขายังอยากจะกินเลย

"งั้นคงต้องไปเยี่ยมแกบ่อยๆ"คามีลยิ้มมุมปาก แฟนงั้นเหรอ อย่าหวังว่าเธอจะมีแฟนได้ถ้าเขายังไม่ตาย

มิรินกลับบ้านก็ล้มตัวนอนคิดถึงเขา เธอมั่นใจว่าเป็นเขา เธอกำลังจะอกหักใช่ไหมที่ฝันลมๆแล้งๆ อยากได้เจ้าชายกลับมาจังแต่เขาจะมาสนใจคนอย่างเธอมันเป็นไปได้ยากมาก

"คุณจำฉันไม่ได้จริงๆเหรอ"มิรินนอนพึมพำและน้ำตาไหลจนผล็อยหลับไปเอง

และวันนี้ก็เป็นวันหยุดอีกวันแต่เธอหารายได้พิเศษโดยไปทำงานที่สนามแข่งรถถึงจะอันตรายไปบ้างแต่ก็ได้ทิปดีและมีพี่นนท์มาคอยดูแลตลอด ทำไมน่าเธอถึงไม่รักอัศวินขี่ม้าขาวคนนี้ 

"พี่นนท์ไม่ต้องรอมิรินก็ได้"มิรินบอกเกรงใจ

"ก็วันนี้วันหยุดแถมที่นี่ยังแต่พวกเกเร พี่จะปล่อยให้น้องอยู่คนเดียวได้ยังไง"พี่นนท์พูด เขาอยากจะห้ามไม่ให้ทำแต่มิรินก็บอกดูแลตัวเองได้

"งั้นมิรินไปทำงานก่อนนะค่ะ"มิรินบอกและเดินลงไป

นนท์มองตามอย่างหวงแหนเมื่อไหร่เขาจะได้เข้าไปอยู่ในใจเธอบ้างนะ อยากรู้จังว่าเจ้าชายที่คนตัวเล็กเฝ้าพร่ำเพ้อให้เขาฟังเป็นใคร ผู้ชายคนนั้นจะโชคดีมากๆที่ผู้หญิงคนนี้มอบหัวใจให้

มิรินเดินเข้ามาแต่งตัวเธอมีเพื่อนชื่อลูกปลาอายุเท่าเธอ ลูกปลาต้องทำงานเพื่อความอยู่รอดวิถีชีวิตคล้ายๆกับเธอ

"มิรินฉันเจอคนในฝันของฉันแล้ว"ลูกปลายิ้มหน้าระรื่นมาแต่ไกล

"แหม ยิ้มหน้าบานเลยนะ"มิรินแซว

หลังจากคุยกันอยู่นานก็แยกย้ายกันไปทำงาน เธอต้องทำงานหนักเพราะป้าเป็นมะเร็งตับส่วนนายปั่นก็ทิ้งไปหาที่อยู่ใหม่ เธอจึงต้องตอบแทนพระคุณ

"น้องมิรินสนใจไปกับพี่มั้ยค่ะ"ผู้ชายในสนามแข่งที่นั่งอยู่ด้านบนพูด แต่เสียงของมันดันเข้าโสตประสาทหมาป่าเข้าอย่างจัง

"มิรินขอตัวค่ะ ว้ายปล่อยนะ"มิรินร้องเมื่อมันดึงเธอไปนั่งบนตัก

คามีลสติขาดผึงลุกขึ้นไปหาผู้ชายคนนั้นและดึงมิรินออกมาก่อนจะหยิบขวดฟาดหัวมันเลือดออกเต็มหน้า 

"อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของกู!!!!"คามีลตะหวาดลั่น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}