TAEHYUNGCHIE

ไรท์เป็นโรคจิตรค่ะ อ่านเม้นแล้วมีแรงอัพต่อ555 รักพี่วีโหดหื่น รักมะนาวคนcute ก็เปย์นิยายเรื่องนี้ซะเถอะค่ะ55555

BAD : EPISODE 9 (50%) โปรดอ่านtalk.

ชื่อตอน : BAD : EPISODE 9 (50%) โปรดอ่านtalk.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2560 20:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD : EPISODE 9 (50%) โปรดอ่านtalk.
แบบอักษร





"นาวีอ่า เดินรอหน่อยสิ่~"

"....."

"นายขายาวมากเลยนะ"

"....."

"ถือก็ไม่ช่วยถือ ไม่สุภาพบุรุษเลยว่ะแม่ง"

"ฉันจะเป็นสุภาพบุรุษให้กับคนที่ฉันคิดว่าควรจะเป็นแค่นั้น"

"นายจะบอกว่าฉันไม่สมควรพองั้นหรอ? อะไรอ่ะ! ฉันก็เป็นผู้หญิงนะ!"


     ร่างสูงหยุดเดินแล้วหันหลังมามองคนตัวเล็กที่เอาแต่บ่นเจื้อยแจ้วตลอดรอบห้าง ไม่รู้ทำไมแต่เขาชอบที่จะได้ยินเสียงนี้อย่างไม่คิดรำคาณเหมือนกับผู้หญิงคนก่อนๆ 

   ส่วนมากพวกผู้หญิงที่เขาควง นานที่สุดก็แค่สามวันเท่านั้น แสดงว่าเธอยังสด ยังไม่น่าเบื่อแต่นานเข้าเขาก็ชักจะเริ่มรำคาณเนื่องจากพอคนตัวสูงซื้อของนั้นนี่ตามที่เธออยากได้นิดหน่อย พวกเธอๆก็จะเริ่มก่าวก่ายมากขึ้นต้องการของแพงๆมากขึ้น ขอนู้นขอนี่จนเกินไปสำหรับคนที่เป็นแค่คู่นอน จนสุดท้ายเขาก็เขี่ยทิ้ง 

   มันไม่ได้แพงพอที่จะทำให้คนตัวสูงจนหรอกนะ มันไม่สกิดขนน่าแข้งเขาด้วยซ้ำ แต่เขาก็แค่ต้องการคนที่รักเขาที่ใจไม่ใช่แค่ฐานะเท่านั้น

   และก็เหมือนจะเจอแล้วด้วย ยืนอยู่ตรงหน้านี่ไง

  ร​ึป่าว...

"มองทำไม จะช่วยถือ?"

"ปล่าว"

"อ่าว"

"หิวแล้วกินข้าวกัน"


               BAD LOVE


"โคตรอิ่ม"


   มะนาวพูดพลางเอามือลูปท้องตัวเอง เหนื่อยพอกับทำงานที่ร้านเลยอ่ะ เหมือนประมาณแบกปูนทั้งวัน ตอนแรกไอ้เราก็นึกสบายใจขึ้นมานิดนึง นึกว่าจะช่วยถือ ทำตัวแมนๆเป็นพระเอกนิยายแฟ่มใฟเลิฟฟีฟี่ที่จะช่วยนางเอกถือของเวลาพามาเปย์ แต่นี่ไม่เลยจ้า ชีกกฏทุกวงการพระเอก มีแม่งทุกอย่างที่ตรงกันข้ามกับคำว่าสุภาพบุรุษ


"อ้วน"

"อะไรใครอ้วน! นี่หุ่นวิคเทอร์เรีย ซีเครสนะจ้ะขอบะ.. โอ้ะ!" คนเอาแต่ใจยื่นแขนไปเคาะหัวเหม่งคนตัวเล็กด้วยความหมั่นเคี้ยวปนรำคาณ(?) 

"มันเจ็บนะ! สมองฉันแตกจะว่ายังไง"

"ดีให้มันแตกไปเลยปัญญาอ่อน"

"พูดไม่ไพเราะเลยนะคะ หันก้นให้ครูตีเดี๋ยวนี้"

"....."

"นายน่ะนาวี นายเป็นที่หล่อวัวตายควายกระพรือหู"

"....."

"แต่นิสัยนายน่ะ โคตรจะแย่ แย่ๆๆ"


   นาวีได้แต่ขมวดคิ้วจนมันจะรวมกันเป็นอันเดียวด้วยความรำคาณคนที่เอาแต่พูดพูดพูดพูดได้ไม่หยุดปาก ตอนแรกเขาบอกว่าชอบฟังแต่ตอนชักจะหงุดหงิดล่ะ


"พูดมาก น่ารำคาณ

"เอ้าๆจะไปไหน"


   ลุกขึ้นด้วยความหงุดหงิด หยิบของมาถือแล้วเดินนำลิ่วออกไปจากร้านทันที โชคดีที่คนอารมณ์แปรปรวนจ่ายเงินไว้แล้ว ไม่งั้นคงต้องไปเป็นเด็กล้างจานหลังร้านชั้วคราวแน่ๆ

   มะนาวรีบวิ่งตามมนุษย์ขี้หงุดหงิดออกไปจากร้าน ใบหน้าสวยกวาดสายตามองไปรอบชั้นแต่ก็ไม่เห็นวี่แววหรือเงาหัวนาวีสักนิด อะไรอ่ะไปไหนของเขา เข้าห้องน้ำหรอ? คงงั้นมั้งเห็นรีบเดินออกไปเชียว

   ร่างบางพาตัวเองไปนั้งที่เก้าอี้สาธารณะที่ไว้เป็นที่สำหรับนั้งพัก สองขาแกว่งไปอารมณ์ไม่ค่อยสู้ดีนัก รู้สึกเป็นกังวลเหมือนกัน...

   กลัว กลัวใจนาวี กลัวว่าเขาจะรำคาณทิ้งไว้ที่นี้ตังก็ไม่มีติดตัวสักบาท

   แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เข้าจะทิ้งกันนิ่ ก็...ได้ไปแล้วนี่เนอะ คนอย่างนาวีจะมาสนใจทำไมอีกล่ะ กะอีแค่เด็กกระโปโลคนนึงที่เขาหวังจะเคลมจนสุดท้ายก็ฟันสำเร็จฉันมันหมดสิ่งที่หน้าสนใจแล้วนิ่ แต่เฮ้ๆ มึงควรจะดีใจสิ่นะนาว จะได้หลุดพ้นจากคนบ้าๆแบบนี้อ่ะ ทำไมมึงต้องมาทำหน้าหงอยแดกแบบนี้

   แต่พูดก็พูดเถอะ มันรู้สึกหน่วงแปลกๆเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ ขอบตาร้อนผ่าวน้ำตาจะไหลออกมาให้ได้ ตัวสั่นปานลูกนกเพราะอัดอั้นความรู้สึกของตัวเอง เธอไม่ใช่คนอ่อนแอแบบนี้ แต่... 

   ความรู้สึกหลากหลายตีกันให้วุ่นไปหมด ก็ไม่ได้อยากจะยอมรับสักเท่าไหร่ว่าสองสามวันที่ผ่านมาถึงแม้จะทะเลาะกันตลอด แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่า...โคตรมีความสุข สำหรับคนที่ไม่มีใครเลยนอกจากเพื่อนเพียงคนเดียว 

   เธอก็แค่คนขาดความอบอุ่น ที่พอมีใครมาเติมเต็มแล้วก็ไม่อยากจะให้เขาหายไปไหน มะนาวไม่เหลือใครแล้วนะ นาวีจะทิ้งกันไปจริงๆหรอ

   เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างบ่งบอกได้ชัด มะนาวเงยหน้าขึ้นมามองออกไปรอบนอกอีกครั้งเพื่อหวังว่าจะเจอคนใจร้าย แต่มันก็เปล่าประโยชน์เมื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้ามีเพียงแค่ผู้คนที่เขาไม่รู้จัก พลันน้ำสีใสก็พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ก้มน่ายอมรับความเป็นจริงว่าคนตัวสูง ไม่มาแล้ว...


"ร้องทำไม"


   คนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มน่าก้มตาร้องไห้เงยหน้าขึ้นมาตามเสียงพูด ความรู้สึกผิดหวังเมื่อครู่หายไปในพริบตาแปรเปลี่ยนเป็นความดีใจ ทันทีที่คนตัวสูงยืนอยู่ตรงหน้า มะนาวยิ้มออกมาอย่างไม่กักเก็บแล้วพุ่งไปกอดคนตัวใหญ่ทันที


"นาว นาวคิดว่านาวีจะทิ้งกันไว้ ฮึก...! ที่นี้"

"....."

"นาวกลัว ฮึก กลัวจะไม่เหลือใคร ละ...แล้ว"

​"อย่าปัญญาอ่อนไปซื้อโทรศัพท์มาให้"

"..ฮรือ อึก ฮึก..! "

"หยุดร้องได้ล่ะ กลับห้องกัน"


   นาวีลูปหัวคนขี้แงช้าๆอย่างเบามือ ค่อยเลื่อนลงมาดึงข้อมือนาวให้เดินตามไปที่รถโดยที่เขาเดินนำหน้าคนตัวเล็กลากตามมาข้างหลัง เขาไม่อยากให้มะนาวเห็นสีหน้าตัวเองในตอนนี้ ตอนที่มันกำลังแดงเป็นลูกมะเขือเทศ แอบดีใจแปลกๆที่คนเอาเล็กร้องไห้เพราะหาเขาไม่เจอ เพราะกลัวว่าเขาจะทิ้งไป

   คุณผู้อ่านลองคิดตามนะครับถ้าเกิดคนมีแฟนแล้วแฟนคุณร้องไห้เพราะกลัวคุณทิ้งคุณจะรู้สึกไม่ต่างจากผมหรอก

               เขิล...


   นาวีปิดประตูรถให้หลังจากให้ร่างบางนั้งลงข้างเบาะคนขับ  เอี้ยวตัวมานั้งลงตามตำแหน่งคนขับรถ แล้วสตาร์ทออกไปความเร็วสูงตามปกติเจ้าพ่อสนามแข่ง


"เมื้อกี้..." มะนาวเอ่ยทำลายความเงียบ

"....."

"ที่แทนตัวเองว่านาว ขอโทษนะมันลืมตัวติดจนเป็นนิสัยแล้ว"

"ก็ไม่ได้ว่าอะไร"

"....."

​"น่ารักดี"

   ตู้มมมมม!!! โยนระเบิดมาอีกแล้วจ้า หน้าร้อนจนสัมผัสได้ ขาดว่ามันคงจะแดงมากๆเลยแน่ๆแงงง~


"เธออยากให้มันน่ารักขึ้นอีกมั้ยล่ะ?"

" พะ...พูดบ้าอะไรของนายเนี่ย"

​"แทนตัวเองว่าหนู แล้วเรียกฉันว่าพี่"

​"..!!"

"โอเครนะ มันคือข้อบังคับ อ่าาาา กฏข้อที่สอง"

"เผด็จการที่สุด"

"ช่วยไม่ได้"

"นิสัยไม่ดีอ่ะ" 

"แต่ก็ไม่ร้องไห้ขี้มูกโป่งตอนคิดว่าฉันจะทิ้งนะ"

"นาวี!!!!"

"555555555555555555555555"


(50%)


 #ไม่ทอร์คอ่ะขี้เกียจ55555

ล้อเล้น ไรท์อยากจะคุยอยากจะโม้จะตายโด่ว อุส่าห์ว่าง5555 

ใครเล่นทวิต สกรีม #คุณป๋านาวี ได้เลยนะค่ะ (เปลี่ยนใหม่อันเก่าซ้ำมีคนเล่นแล้วง่ะ5555)

เดี๋ยวอีเจ๊จะวาร์ปไปดู555 ทวงนิยายได้ที่ @Taehyungchie หรือถ้าใครไม่เจอใช้ @taehyungchie แอคเดียวกันค่ะคริคริ (เปิดแอคใหม่เลยนะเนี่ยตั้งแต่เมื่อวันเสาร์นี่แหละ...)

 ไรท์จะรวมเล่มเก็บตังรอนะค่ะ ทำนิดเดียวเพราะขาดว่าไม่มีคนซื้อแน่อ่ะ55(ลั่น!)

BYE !!










แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น