ณัฐวรรณณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉันสัญญาจะไม่ให้เธอเสียใจ

ชื่อตอน : ฉันสัญญาจะไม่ให้เธอเสียใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2560 08:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉันสัญญาจะไม่ให้เธอเสียใจ
แบบอักษร

ตอนที่ 19 ฉันสัญญาจะไม่ให้เธอเสียใจ

วันสุดท้ายในการทำงานก่อนจะเดินทางกลับในตอนเช้าวันพรุ่งนี้ รวีรินไม่มีสอนแล้วเธอเลยมาช่วยจัดของใส่ห้องสมุดที่พึ่งทาสีเสร็จยังมีกลิ่นเหม็นอยู่เลย เธอเลยต้องรีบทำให้เสร็จ

“ นี่! ดูไฟให้หน่อยดิมันติดไหม “ ภูผาโผล่หน้าเข้ามาจากหน้าต่างตั้งแต่วันนั้นก็พึ่งได้คุยกันนี่แหละเพราะต่างคนต่างงานเยอะแถมเขายังเป็นพวกทำทุกหน้าที่แบกนั้นแบกโน่น เฝ้ายามอีกมากมาย

“ พูดดีๆไม่เป็นรึไง “

“ สรุปติดไหม?”

“ ไม่ติดดวงหนึ่ง “

“ อยากกินน้ำ” รวีรินไม่ได้พูดอะไรแต่เดินไปเอาขวดน้ำของตัวเองมายื่นให้เขาหญิงสาวสังเกตเห็นเม็ดเหงื่อบนใบหน้าหล่อจึงเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดให้เขาเบาๆก่อนจะหัวเราะเบาๆเพราะหูของภูผาแดงยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศซะอีก

“ ตลกหรอยัยแสบ “

“ ว่างรึไง?ไปทำงานได้แล้ว “

“ งานฉันเสร็จแล้วแค่มาตรวจงานเฉยๆเดี๋ยวจะไปบอกพวกไฟฟ้ามาดูหลอดไฟ”

“ ก็รีบไปดิฉันจะทำงานต่อ “

“ เธอต้องไปทำอะไรอีกไหม?”

“ คงไปทำกับข้าว ทำไมอ่ะ “ ภูผาหยิบกระเป๋าตังและโทรศัพท์ที่กระเป๋ากางเกงก่อนจะยื่นให้เธอ

“ ฝากหน่อยฉันต้องไปช่วยชาวบ้านขนของเดี๋ยวมันตก “

“ ขอค่าจ้างฝากด้วย “

“ ได้เดี๋ยวจ่ายให้เตรียมรับได้เลย “ เธอมองเห็นแวบตาเจ้าเล่ห์ของภูผาแวบหนึ่งก่อนจะเขาจะเดินออกไปเธอต้องเก็บกระเป๋าและโทรศัพท์ของเขาใส่กระเป๋าตัวเอง แต่เพราะความอยากรู้อยากเห็นจึงเปิดโทรศัพท์เขาดู

ภาพจอล็อคเป็นรูปหญิงสาวคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนเตียงขนาดผ้าห่มขึ้นมาถึงหน้าให้เห็นแค่จมูกกับดวงตาที่ปิดสนิทผมยาวอยู่ไม่เป็นทรงถ้าเป็นคนอื่นคงจะมองยากว่าผู้หญิงคนนี้คือใครแต่ประเด็นคือเธอเป็นผู้หญิงคนนั้น….

งานรอบกองไฟตอนเย็นเป็นช่วงสรุปกิจกรรมครั้งสุดท้ายและนัดหมายเรื่องพรุ่งนี้และแบ่งพื้นที่ทำความสะอาดโรงเรียนช่วยกัน บรรยากาศรอบนอกหนาวและหมอกลงค่อนข้างหนักแต่เพราะมีกองไฟขนาดใหญ่ทำให้อบอุ่นขึ้นมาได้

รวีรินต้องใช้ผ้าห่มมาคลุมตัวเพราะอากาศหนาวเธอกำลังหัวเราะกับบรรดาหนุ่มๆที่ช่วยกันร้องเพลง เพราะบ้าง เพี้ยนบ้างแต่มันก็สนุก

“ มีใครอยากฟังภูผาร้องเพลงไหมครับ “

“ อยาก!!!! “

“ เชิญครับคุณชายภู “ เธออ่านปากของภูผาที่ด่าเพื่อนออกเสียงได้คำที่ค่อนข้างรุนแรงแต่มันก็เป็นคำธรรมดาของพวกนั้น ร่างสูงลุกจากที่นั่งก่อนจะเดินมานั่งตรงกลางหยิบกีตาร์จากเพื่อน เธอเคยเห็นเขาเล่นกีตาร์ครั้งล่าสุดก็ตอนปีหนึ่งนี่เอง

“ คงจะรู้นะว่าร้องให้ใคร “ ภูผามองไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาแม้เปลวไฟมันแรงและบังเธอบ้างแต่เขาก็มองผ่านไปจนมองเห็นเธอ

คงมีใครที่ดูแคลนฉัน

ว่ามันจะไปได้สักเท่าไร

จะดีจะเลวได้สักแค่ไหน

เหมือนเป็นได้แค่ตัวปัญหา

ภาพของหญิงสาวที่ปลอบโยนเขาเมื่อเขาทำงานผิดพลาดจนบริษัทต้องเสียเงินมากมายมันลอยขึ้นมาในหัวทั้งที่เธอก็ป่วยเจ็บท้องจนแทบจะทนไม่ไหวแต่ก็ยังปลอบโยนเขาเหมือนเดิม

จะมีใครใส่ใจตัวฉัน

มีเธอที่ห่วงใยกันเรื่อยมา

และเธอคนเดียวที่คอยเยียวยา

หัวใจคนที่ไม่รักดี

โพสอิทในวันที่เธอได้เข้าห้องเขาเป็นครั้งแรกมันแสดงถึงความเอาใจใส่ความห่วงใยที่เธอมอบให้แม้เขาจะไม่เคยใส่ใจเธอเลย

ขอบคุณเธอนะ ที่กล้าจะอดทนรอ

ไม่เคยท้อแท้ แม้ฉันไม่เอาไหน

ขอบคุณเธอนะ ที่ไม่เคยหมดแรงใจ

ให้กับฉัน

ขอบคุณเธอนะ ที่ช่วยคนที่เหลวไหล

ด้วยหัวใจดีๆ ที่ยังอยู่ข้างกัน

ฉันจะขอตอบแทนรักนั้น ฉันสัญญา

จะไม่ให้เธอเสียใจ

คำสัญญาจากฉัน... จะไม่ให้เธอเสียใจ “ ทุกคนเงียบไม่มีเสียงร้องแซวเหมือนทุกครั้งภูผามองหญิงสาวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้สุดฤทธิ์และยิ้มเขินๆออกมาอย่างช่วยไม่ได้

“ กูยอมใจมึงแล้วว่ะ “

“ แบบนี้ค่อยสมเป็นน้องรหัสกูหน่อย “ ภูผาหันไปยิ้มให้เพื่อนและกลับมานั่งที่เดิมแม้อยากจะกอดคนตัวเล็กที่นั่งขดอยู่ตรงนั้นก็ตาม เมื่อได้เวลาทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปที่นอนของตัวเอง

ภูผาเดินตามหญิงสาวไปถึงอาคารเรียนเมื่อคนอื่นเห็นจึงรีบขึ้นนอนให้พวกเขาได้อยู่กันสองคน

“ มาเอาโทรศัพท์ “

“ ฉันชาร์ตแบตอยู่ข้างบนเดียวขึ้นไปเอาให้ “ ภูผาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยืนรอนิดหน่อยเธอก็เดินลงมาพร้อมกับหมอนผ้าห่มของเธอ

“ รู้ได้ไงว่าผ้าห่มไม่พอ “

“ ไอ้ต้นมาบ่นให้ฟังตอนเที่ยง “

“ เธอรีบขึ้นไปนอนได้แล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า “

“ นายก็ไปดิ “

“ ฉันจะให้เธอยืนคนเดียวได้ไงล่ะยัยบ้า ขึ้นไปได้แล้วอย่าให้พูดซ้ำสองซ้ำสาม”

“ นี่นายเป็นคนเผด็จการตั้งแต่เมื่อไหร่ “

“ นานแล้ว “ รวีรินส่ายหน้านี่คือคนที่ร้องเพลงให้เธอเมื่อครู่ใช่ไหมเปลี่ยนเป็นหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยก็ว่าได้

“ พรุ่งนี้กลับด้วยกันนะ “ คำสุดท้ายที่ภูผาบอกก่อนที่เขาจะหันหลังเดินออกไปหญิงสาวเดินขึ้นมาบนห้องนอนแต่เธอนอนไม่หลับทั้งคืนสายตา คำพูด การกระทำทุกอย่างของเขามันทำให้เธอปั่นป่วนไปหมด

คณะค่ายอาสามาถึงกรุงเทพในเวลาสองทุ่มสภาพสมาชิกล้ากันไปแทบทุกคนรวีรินกับพิรญานั่งอยู่ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์เพราะต้องรอคุณผู้ชายทั้งหลายเช็คของดูของให้เรียบร้อยกว่าจะเสร็จก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว

“ กลับบ้านกัน “

“ หิวอ่ะ “

“ เดี๋ยวไปแวะซื้อไปกินที่ห้อง “ รวีรินเริ่มงอแงเพราะเธอง่วงนอนอยู่บนรถก็ไม่ได้นอนเพราะเพื่อนๆแหกปากร้องเพลงอย่างสนุกสนานซึ่งเมื่อคืนเธอก็นอนไม่หลับเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

รวีรินตื่นมาอีกทีตอนโดนปลุกแต่เธอก็ต้องขมวดคิ้วเขาบอกว่ากลับบ้านเธอก็คิดว่าจะไปส่งที่ห้องหรือบ้านเธอแต่เปล่าเลยเขามาที่ห้องตัวเอง

“ ฉันจะกลับห้องฉัน “

“ แล้วไงอ่ะมาถึงแล้ว “

“ ภู! “

“ ฉันเปลี่ยนผ้าปูที่นอนทำความสะอาดห้องใหม่ทั้งห้องไม่ต้องห่วงเรื่องที่เธอคิดหรอกน่า “ เขารู้ความคิดของเธอได้ไงรวีรินไม่อยากมานอนที่ห้องเพราะเขาเคยพาผู้หญิงมานอนเธอไม่อยากนอนร่วมเตียงเดียวกันกับผู้หญิงทั้งหลายของเขา สุดท้ายเธอก็ยอมเดินขึ้นไปบนห้องของเขาอยู่ดี

บะหมี่ที่ชายหนุ่มแวะซื้อหน้าคอนโดถูกยกมาตรงหน้าคนที่ง่วงนอนจัดกินไปก็จะหลับไปจนเขานึกขำกับท่าทางของเธอ

“ ไปอาบน้ำก่อนค่อยมานอน “

“ ไม่เอาจะนอน “

“ จะให้ฉันอาบให้ไหม?แต่คงทำอย่างอื่นก่อนอาบอ่ะ “ รวีรินเบิกตากว้างก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วไม่ต้องถามเรื่องเสื้อผ้ามีที่ทิ้งไว้อยู่แล้วไม่ต้องห่วง

ภูผาเดินออกมาจากห้องน้ำมองไปที่เตียงหญิงสาวหลับไปแล้วไม่รอนอนพร้อมกันเลย พอเขาขึ้นเตียงเธอก็ค่อยๆลืมตาขึ้นเพราะถูกรบกวน

“ ฉันง่วงอย่าพึ่งกวน “

“ ไม่ได้กวนกอดเฉยๆ “

“ ภู ฉันว่าเราคุยกันแล้วนะ “

“ งั้นหันหน้ามาคุยใหม่ “

“ จะนอน! “

“ หันมาเถอะนะพูดไม่นานฉันซ้อมพูดเป็นอาทิตย์เลยนะโว้ย “ รวีรินหันหน้ามามองอย่างหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะนอนเธอหันหน้ามาเจอกับใบหน้าหล่อที่อยู่ใกล้ๆปลายจมูกพวกเขาสัมผัสกัน แววตาของภูผามันจ้องมองที่เธอเหมือนเธอเป็นอาหารมื้อสุดท้ายในชีวิตของเขายังไงอย่างนั้น

“ เป็นแฟนกันนะ “

“ ….”

“ ตอบเร็วๆดิ “

“ ไม่มีความโรแมนติกเลยสินะขอเป็นแฟนบนเตียงแถมฉันง่วงนอนแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน “

“ ฉันสัญญาจะไม่ทำให้เธอร้องไห้อีก จะยกเธอไว้เหนือหัวเลยเอ้า!ฉันไม่อยากอยู่แบบไม่มีสถานะมันหึงมันหวงไม่ได้ ฉันก็แค่คนที่ปากแข็งไม่กล้าพูดเลยทำให้เราเป็นแบบนี้…ฉันรักเธอนะ”

“ ….”

“ เป็นแฟนกันนะครับ “ ภูผาลูบใบหน้าสวยอย่างอ่อนโยนเสียงของเขาอ่อนลงเหมือนจะอ้อนเล็กน้อยและยิ้มหวานเมื่อหญิงสาวตอบตกลง ริมฝีปากหนาประทับจูบเธออย่างอ่อนโยนไม่ใช่เร้าร้อนเหมือนทุกครั้ง เขาหอมหนักๆที่แก้มของเธอก่อนจะถึงคนตัวเล็กเข้ามาสู่อ้อมกอดอุ่นๆของเขา


ยังไม่จบนะทุกคนอีกหนึ่งตอนจะมาต่อพรุ่งนี้นะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น