ณัฐวรรณณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กลับไปเป็นเหมือนเดิมนะ

ชื่อตอน : กลับไปเป็นเหมือนเดิมนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2560 08:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลับไปเป็นเหมือนเดิมนะ
แบบอักษร

ตอนที่ 17 กลับไปเป็นเหมือนเดิมนะ

ภูผามองรอบๆห้องพักสุดหรูซึ่งตอนนี้ไม่มีคนอยู่เขาไม่ได้เจอหน้ารวีรินมาหนึ่งอาทิตย์หลังจากวันนั้นแต่เธอก็ไม่ได้หายไปยังคุยไลน์กันปกติเหมือนเดิมแต่ติดตรงที่เขานัดเธอไปไหนหญิงสาวก็บอกว่าไม่ว่างเสมอรวมถึงเรื่องนี้ด้วย

รวีรินกลับไปอยู่บ้านไม่ได้อยู่คอนโดเหมือนเดิมแล้วแม้ของต่างๆยังจะมีอยู่เหลือเหมือนเดิมเธอแค่ไม่กลับมานอนที่นี่มากกว่า

สิ่งที่ต้นตระการบอกเป็นจริงทุกอย่างเธอค่อยๆถอยห่างจากเขาขึ้นทุกก้าวที่เขาเดินเข้าไป เธอพยายามทำตัวให้เหมือนเดิมแต่มันไม่เหมือนมันไกลมากกว่าเดิมทั้งๆที่คณะเขาไม่ได้ไกลจากเธอมากนักแต่พอพาต้นตระการไปหาพิรญาที่คณะ รวีรินมักจะไม่อยู่ด้วยเหมือนเธอพยายามจะหลบหน้าเขา

“ เธออยู่ไหน”

(“ อยู่ห้าง มีอะไรอ่ะ “)

“ ฉันอยู่ห้องเธอ “

(“ นี่รู้จักคำว่ามารยาทไหม “)

“ เธออยู่ห้างไหน “

(“ แถวบ้านอ่ะ ทำไม “)

“ รออยู่นั้นแหละ ฉันจะไปหา “

(“  ฉันกำลังจะกลับ “)

“ เธอจะให้ฉันไปเจอที่ห้างหรือไปที่บ้านก็เลือกเอาเองละกัน “รวีรินยอมนั่งรอเขาที่ห้างเพราะไม่อยากให้ภูผาไปที่บ้านไม่อย่างนั้นเรื่องมันจะไม่ตบสักที หญิงสาวเดินเล่นไปทั่วๆห้างเปิดใหม่มีร้านเสื้อต่างๆมากมายทั้งแบรนด์ดังไม่ดังจนเธอหมดเงินไปหลายบาทแล้วแต่ภูผาก็ยังไม่มา

“ ริน เป็นไงบ้างไม่เจอกันนานเลยนะ “ นนท์ นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่สามคนที่เธอเคยคุยเดินเข้ามาทักทาย นนท์เป็นผู้ชายรูปร่างสูงพอๆกันกับภูผาเพียงนนท์เป็นหนุ่มแบบชายไทยแท้ไม่ได้มีผิวขาวเหมือนภูผา เขามีผิวออกน้ำตาลเหลืองคมเข้มแบบสาวๆกรี๊ด

“ สบายดี นนท์ล่ะเรียนหนักไหม?”

“ พอสมควรนะ ถ้าเริ่มหนักก็ปีหน้าแล้วแหละ “

“ แล้วนี่มาทำอะไร “

“ หาอะไรกินวันหยุดได้กลับบ้านทั้งทีแต่พ่อแม่ไม่อยู่ น่าสงสารเนอะ “ รวีรินหัวเราะกับท่าทางเด็กน้อยของชายหนุ่มตรงหน้า

“ ไปหาอะไรกินไหม เราก็ยังไม่กินเหมือนกัน “

“ เฮ้ยๆ เราไม่อยากเสี่ยงโดนไอ้ภูต่อยนะ “

“ เดี๋ยวหมอนั้นก็มา ไปร้านแถวนี้แหละ “

“ เอาแบบนั้นก็ได้แต่ถ้าจะโดนต่อยแล้วได้กลับไปคุยกับรินเรายอมโดนนะ “

“ ไปคุยกันเอาล่ะกันนะ “ นนท์หัวเราะลั่นเมื่อหญิงสาวให้เขาไปคุยกับคนที่เลือดร้อนแบบนั้นมีหวังเขาโดนอัดจนไม่เหลือหน้าหล่อๆไว้จีบสาวคนต่อไปแน่ๆ

รวีรินเลือกอาหารญี่ปุ่นชื่อดังแถวๆนั้นโดยไม่ลืมที่จะโทรบอกภูผาก่อนไม่อย่างนั้นเจ้าตังมาถึงคงจะโวยวายหน้าบูดแน่ๆ

“ แล้วรินกับภูเป็นแฟนกันแล้วหรอ?”

“ เปล่าอ่ะ เพื่อนกัน “

“ ห๊ะ! “

“ อย่าพูดเรื่องนี้ให้เครียดเลย “

“ ระวังเส้นเลือดในสมองแตกนะ เรายังเรียนไม่จบรักษาไม่ได้นะ “

“ งั้นรอให้นนท์เรียนจบก่อนค่อยเป็นใช่ไหม?”

“ ทางที่ดีอย่าเป็นดีกว่า “ ทั้งสองคุยกันอย่างถูกคอจนหัวเราะลั่นออกมาหลายครั้งคนที่เดินเข้ามาใหม่หันมองก็หน้าบูดขึ้นมาทันตา คนที่เขาไม่ได้เห็นหน้ามาอาทิตย์หนึ่งหัวเราะอย่างมีความสุขกับผู้ชายคนอื่น

“ หัวเราะอะไรก็เบาๆหน่อยคนด่ากันทั้งร้านแล้ว “ รวีรินขยับให้ภูผานั่งเพราะรู้ว่ายังไงเขาก็ต้องนั่งกับเธอเขาหันมองหน้าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามมันไม่ได้ฟังที่เขาเตือนเลยสินะ ส่วนคนข้างๆก็นั่งยิ้มหวานอยู่ได้

“ เดี๋ยววันนี้กูเลี้ยงเอง สั่งเลย “

“ กูมีเงินจ่าย “

“ งั้นกูเลี้ยงของรินก็ได้ “

“ ยัยนี่คนเดียวกูเลี้ยงได้มึงอย่างยุ่ง “

“ อย่าพาล! “ รวีรินหันหน้าไปดุคนข้างๆเสียงแข็งจนเขายอมกลับมานั่งดีๆเกือบได้ลุกไปต่อยว่าที่นายแพทย์หนุ่มซะแล้ว

“ ไม่เป็นไรหรอกนนท์เดี๋ยวเราจ่ายเอง ไว้เลี้ยงที่มันแพงกว่านี่ล่ะกัน “ ภูผาหันขวับไปมองคนข้างๆนี่เธอยังคิดว่าจะมีครั้งหน้าอีกหรอ?

“ ตกลงมึงจะไปกินใช่ไหมภู เขามายืนรอรับออเดอร์มึงนานแล้วนะ “

“ เทมปุระกุ้งครับ “

“ รินเอาอะไรเพิ่มไหมครับ?ขนมอร่อยนะ “

“ นนท์สั่งเลย “

“ งั้นเดี๋ยวเราสั่งให้ “ คนที่นั่งพังได้แต่นิ่งเอาไว้แม้ในใจจะโมโหแทบตายแล้วก็เถอะเธอไม่คุยกับเขาสักคำเอาแต่คุยกับนนท์แถมยังหัวเราะชอบใจคิดว่าเขาเป็นอากาศอยู่บนโต๊ะรึไง

“ เราได้ยินมาว่าสถาปัตย์มีทุนไปเรียนต่อเมืองนอกปีสี่ใช่ไหม ญาติเราก็เรียน”

“ อื้อใช่ เรียนปีนึงแล้วก็กลับมาทำTHESISจบเลย “

“ รินสนใจไหมอ่ะ?ยัยนั้นเรียนเอกเดียวกันกับรินมันบอกถ้ารินยื่นนี่คนอื่นแทบจะไม่มีโอกาสเลย “

“ ไม่ขนาดนั้นหรอกเราไม่ได้เก่งขนาดนั้น “

“ ที่ได้ยินมาไม่ใช่แบบนั้นนะ สรุปว่ายื่นไหมอ่ะ “

“ น่าจะยื่นนะถ้ามีโอกาส “ ภูผาถึงกับวางตะเกียบลงกับโต๊ะอย่างแรงแค่เธอพูดกับบนน์อย่างสนิทสนมเขาก็จะเป็นบ้าตายแล้วนี่เธอยังจะไปยื่นขอเรียนต่ออีกตั้งหนึ่งปีเลยหรอ? ภูผาได้แต่นั่งเงียบรอเวลาที่จะได้คุยกับเธอ รอเวลาให้ไอ้ว่าที่หมอบ้านี่กลับบ้านมันได้แล้ว!

“ ไว้เจอกันนะริน “

“ ค่ะ “ รวีรินยืนยิ้มโบกมือให้นนท์จนชายหนุ่มพ้นจากสายตาไปแล้ว หญิงสาวหุบยิ้มทันทีและหันมามองภูผาที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ ฉันจะคุยกับเธอตอนนี้เวลานี้ ห้ามหนี! “

“ แล้วที่ยืนอยู่นี่ฉันหนีรึไง “

“ ไปที่รถ “ ภูผาออกแรงดึงข้อมือเล็กไปที่ลานจอดรถด้านหลังซึ่งไม่ค่อยมีรถจอดจะว่าไปก็มีแค่รถของเธอกับเขาแล้วตอนนี้เพราะเป็นที่จอดรถวีไอพี รวีรินเดินไปที่รถเพื่อเก็บของของตัวเองก่อนจะเดินมาหาชายหนุ่มที่ยืนพิงรถหรูของตัวเองอยู่

“ ทำหน้าเหมือนจะไปตาย “

“ นั้นปากหรอ?” ภูผาหันไปมองหญิงสาวที่อยู่ดีๆก็แช่งเขาซะงั้น เธอเดินมาพร้อมกับน้ำชาเขียวขวดใหญ่ก่อนจะส่งให้เขา ภูผากดเปิดรถและเข้าไปนั่งรอพูดกันข้างนอกเดียวรปภ.จะตกใจเปล่าๆถ้าเกิดเสียงดังขึ้น

“ เร็วหน่อยนะฉันออกมานานเกินแล้ว “

“ ทำไมเธอไม่กลับคอนโด “

“ ริวกลับบ้านหมอนั้นอยากให้นอนบ้านมากกว่า “

“ นึกว่าหนีฉันซะอีก “

“ พูดยังกับถ้าฉันหนีจริงๆนายจะหาฉันเจออ่ะ?” รวีรินหันมายักคิ้วกวนๆให้ภูผาแต่ชายหนุ่มไม่ได้สนุกตามเขามองเธอนิ่งๆ ก่อนจะหลบสายตามองออกไปข้างนอกเธอพูดถูกถ้าเธอหนีเขาจริงเขาตามไม่เจอแน่นอน

“ เธอก็จะหนีไปเรียนต่ออยู่นี่ไง “

“ บ้านฉันไม่เรียกว่าหนีย่ะ ถ้าให้รู้ตัวก่อนจะเรียกว่าหนีรึไง “

“ มันก็….”

“ นายช่วยเอาประเด็นได้ไหม?ฉันรีบกลับบ้าน “

“ ถ้ารีบก็ไม่ต้องไปนั่งกินข้าวกับไอ้นนท์สิ”

“ นายเริ่มพาลแล้วนะภู “

“ เธอก็อย่าทำแบบนี้สิว่ะ!!! ไม่อึดอัดรึไง “

“ ฉันทำอะไร “

“ เธอทำตัวแปลกไปไม่เหมือนเดิมอ่ะ “ รวีรินหันมองคนที่เริ่มจะงอแงผิดวิสัย

“ แล้วฉันไม่เหมือนเดิมตรงไหน นายคิดมากไปเองรึเปล่า ฉันแค่กลับมานอนบ้านนะ แล้วอีกอย่างปกติเราก็ไม่ได้เจอกันทุกวันนะโว้ย “

“ แต่ก็ไม่ได้ห่างเป็นอาทิตย์ไหมว่ะ “

“ เมื่อก่อนนายก็ไม่ได้อยากจะเห็นหน้าฉันเลยนะ “

“ นั้นมันเมื่อก่อนโว้ย “ รวีรินหันขวับไปมองคนที่อยู่ข้างๆจะว่าเขินก็เขินอยู่หรอกแต่มันไม่ใช่อารมณ์จะมาดีใจที่เขาอยากเจอหรอกนะ

“ วันนั้นเธอร้องไห้อ่ะ “

“ ฉันร้องไห้ให้นายเห็นบ่อยจะตายเครียดอะไร “

“ เครียดดิก็เธอร้องไห้เพราะฉัน “

“ พูดอีกก็จะร้องอีกนะเนี่ย “ รวีรินพิงหลังกับเบาะก่อนจะถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ

“ หันหน้ามาคุยกันก่อนสิ” มือใหญ่พยุงใบหน้าสวยให้หันหน้ามาหาเขา ชายหนุ่มรูปใบหน้าสวยเบาๆก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้เขาไม่ได้อยู่ใกล้เธอมานานแค่ไหนแล้วนะทุกครั้งที่ได้สบตากับดวงตาคู่สวยนี้เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่อยากอยู่ใกล้ๆ

“ จูบนะ “ เขาบอกเสียงอ่อนก่อนที่ริมฝีปากหนาจะประทับเบาๆที่ปากบางของเธอ ภูผาประทับจูบซ้ำหลายรอบแต่เขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำตาที่ไหลจากดวงตาคู่สวย

“ ริน…”

“ เรากลับไปเป็นเหมือนตอนต้นได้ไหมอ่ะ ภู ฉันเหนื่อย “

“ ไม่…”

“ นะภู นายไม่สงสารฉันหรอฉันไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว “

“ ไม่เอา “ ภูผาเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆแต่หญิงสาวปัดออกเขาพยายามจะดึงร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนแต่เธอพยายามจะผลักเขาออก

“ รินไม่เอา “

“ ฉันสัญญาฉันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม นายก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ต้องมาสนใจฉันเหมือนเดิมนะ “

“ ไม่! “

“ ฉันไม่เคยพูดเลย…แต่ฉันรักนายมากนะรักมากจริงๆ เราช่วยกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนนะ …ภู “ รวีรินเช็ดน้ำตาลวกๆมองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอยิ้มหวานให้เขาก่อนจะเปิดประตูรถออกไปขึ้นรถตัวเองทันที

ในรถคันหนึ่งหญิงสาวซบหน้ากับฝ่ามือร้องไห้อย่างหนัก

อีกคันหนึ่ง…ชายหนุ่มเช็ดน้ำตาที่ไหลออกจากตา พิงหลังกับเบาะอย่างเหนื่อยล้า ทั้งชีวิตไม่เคยร้องไห้ให้ผู้หญิงคนไหนเธอเป็นคนแรกแต่จะโทษใครได้เขาเป็นคนผิด 



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น