by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

19/ เหตุผลแค่เพราะรัก (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 19/ เหตุผลแค่เพราะรัก (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 19

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.3k

ความคิดเห็น : 166

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2560 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
19/ เหตุผลแค่เพราะรัก (แก้คำผิด)
แบบอักษร

ปอรักP...

ที่ร้านพี่โปรดวันนั้นผมเห็นพี่โปรดจูบกับผู้ชายคนหนึ่ง ความรู้สึกตอนเด็กๆที่ผมเคยจมน้ำหลังวัดกลับมาอีกครั้ง ผมหายใจไม่ออกรู้สึกได้เลยว่าหัวใจตัวเองมันเต้นช้าลงและไม่สามารถจะยืนอยู่ตรงนี้ได้แม้เพียงสักวินาทีเดียว ผมเดินออกมาจากตรงนั้นได้ยังไงก็ไม่รู้สินะจำไม่ได้แล้วรู้แต่มันเบลอๆอยากออกมาให้เร็วที่สุด ตั้งแต่ขึ้นรถเมล์จนกลับมาถึงห้องผมพยายามถามใจตัวเองหลายครั้งว่าผมจะทนได้อีกนานแค่ไหน และคำตอบมันก็ออกมาเหมือนกันทุกครั้งคือในสักวันหนึ่งผมอาจจะทนไม่ได้แล้วในสักวันนั้นผมอาจจะเอาตัวเองออกมาจากความสุข ผมจะอยู่รอเพื่อให้ความรู้สึกของผมมันจะพาตัวเองก้าวเดินจากมาแต่เหตุผลที่ผมจะจากมาไม่ใช่เพราะวันนั้นผมไม่รักพี่โปรดหรอกนะ แต่เป็นเพราะพี่โปรดไม่เคยรักผมเลยและผมก็เหนื่อยเกินไปแล้วต่างหาก

ตั้งแต่วันที่ผมกับพี่โปรดจากกันครั้งสุดท้ายที่ผับวันก่อนผมกับพี่โปรดก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ผมเอาเวลาทั้งหมดมาทุ่มเทให้กับการเรียน ไม่กี่วันต่อมาพี่โปรดก็มาหาที่ห้องและเหมือนเมฆหมอกจะครอบคลุมจิตใจจนผมแสดงอาการออกไปทำให้พี่โปรดไม่พอใจ สุดท้ายพี่โปรดก็ถามถึงการยกเลิกสัญญากับผมในวันถัดมา นั่นเป็นอีกครั้งที่ผมรู้สึกว่าหัวใจตัวเองมันเต้นช้าลงมันทรมานมันเจ็บปวดมากกว่าครั้งก่อนเสียอีก 

ผมก็เป็นแค่เด็กขายตัวให้พี่โปรดไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรอยู่แล้ว ในเมื่อพี่โปรดอยากยกเลิกผมเองก็ต้องทำตามความต้องการนั้น แต่ไม่รู้ว่าพี่โปรดคิดอะไรอยู่เพราะในที่สุดก็ไม่มีการยกเลิกสัญญาเกิดขึ้นและเราก็ยังปฏิบัติต่อกันเหมือนเคย ใจหนึ่งผมก็อยากให้เรื่องมันจบๆไปแต่อีกใจหนึ่งผมก็อยากอยู่กับความสุขแล้วซึมซับมันไว้ เผื่อวันข้างหน้าผมต้องกลับมาใช้ชีวิตตามลำพังอีกครั้ง ถ้าจะหนีก็ต้องหนีไปตลอด ถ้ายอมเผชิญกับความจริง ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บแต่มันจะจบ แต่ในวันนี้ผมขอเลือกที่จะหนีเพื่อรักษาความสุขตรงหน้าก่อน เมื่อหนีจนเหนื่อยเมื่อไหร่ ผมก็พร้อมจะหันหน้ามาชนกับความจริงในสักวัน


พี่โปรดพาผมไปนั่งทานข้าวร้านอาหารที่น้องชายพี่โปรดร้องเพลง ทั้งสองคนมีเสน่ห์มากผมเห็นยังตกหลุมรักเลยยิ่งพี่มินที่กำลังท้องอยู่ออร่าความเป็นแม่ฟุ้งเลยแหละ แต่ผมเอะใจสายตาพี่โปรดที่มองพี่พันไทจริงๆ มันไม่ใช่ว่าผมคิดไปเองคนเดียวเพราะขนาดพี่มินยังเอ่ยทักขึ้นมาเลย หรือพี่โปรดจะสนใจพี่พันไทกันนะ ถ้าคนนั้นเป็นพี่พันไทผมจะรีบถอนตัวออกมาทันทีก็ผมไม่อยากให้พวกเขามีปัญหากันนี่ เพราะพี่พันไทออกจะน่ารักนิสัยก็ดีมากๆด้วย

"ปอขอจับน้องหน่อยได้มั้ยครับพี่มิน" ผมขออนุญาตอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นพี่โปรดถลกเสื้อพี่มินแล้วเอาหูแนบกับท้องป่องๆนั้น พี่โปรดดึงแขนให้ผมลงไปนั่งคุกเข่าข้างๆมือสั่นๆของผมค่อยๆยกลูบท้องป่องๆนั้นอย่างแผ่วเบา มีแรงดิ้นตอบรับกลับมาสัมผัสนั้นทำให้ผมมีความสุขและมันทำให้ผมรู้สึกหลงรักคนที่ยังไม่เคยได้เห็นหน้า หลงรักอย่างบริสุทธิ์ใจ

"สวัสดีครับพี่ชื่อปอรักนะยินดีที่ได้รู้จักน้องติณฑ์ พี่ปอรักรักน้องติณฑ์นะครับอยากเจอเร็วๆจังเลยถ้าได้เจอกันพี่ปอรักจะเป็นคนป้อนข้าว อาบน้ำให้น้องติณฑ์เองนะความสุขของพี่ปอรัก" ผมรู้สึกถึงน้ำตาอุ่นๆของตัวเองมันหยดไปที่ท้องใหญ่ๆของพี่มิน เมื่อมีแรงถีบตอบสนองกับเสียงที่ผมกระซิบเบาๆเหมือนน้องติณฑ์จะรับรู้ในสิ่งที่ผมบอกไปแล้ว 

นั่งเล่นกับท้องพี่มินสักพักพี่โปรดก็ถามถึงเรื่องพี่พันไทขึ้นมาทำให้ผมอดท้วงไม่ได้ รู้ว่าไม่มีสิทธิ์แต่มันก็อดน้อยใจอยู่ลึกๆนี่นา ผมคงจะน่ารำคาญมากมั้งจนพี่โปรดต้องไล่ให้ขึ้นมานอนก่อน ไม่นานพี่โปรดก็อาบน้ำแล้วล้มตัวนอนข้างๆกัน

"ไอ้ปอ สมมุติว่ากูจะชอบพันไทหรือใครก็ตามมึงก็คงรู้ตัวว่ามึงไม่มีสิทธิ์ไม่พอใจในเรื่องของกู คนไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ต่อให้ตอนนี้กูจะรู้สึกดีจะเอ็นดูมึงแต่มึงไม่ใช่ก็คือไม่ใช่เข้าใจนะ"

"ครับ เค้ารู้หรอกเมื่อกี้เค้าขอโทษที่เผลอให้ความรู้สึกของเค้ามันแสดงออกเกินไป เค้าจะพยายามให้มากกว่านี้จะไม่ให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก" ผมพึมพำรับเบาๆ ความเงียบที่พี่โปรดตอบมาและพลิกตัวนอนหันหลังให้ผมมันทำให้ผมรู้จักและคงจะเริ่มคุ้นเคยกับประโยคที่ว่า คำพูดที่ทำให้เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่คำพูดแรงๆ แต่เป็นคำพูดที่ทิ่มแทงจากคนที่เรารักต่างหากล่ะ 

หวังว่าวันที่ผมกับพี่โปรดต่างคนต่างแยกย้ายออกจากชีวิตกันและกัน วันนั้นหัวใจของผมความรู้สึกของผมมันคงจะชาชินกับคำพูดพวกนี้จากพี่โปรดจนไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรในวันที่เราต้องจากกันนะครับ


ผมยังเรียนกวดวิชาทุกวันรวมถึงช่วงปิดเทอมก็ยังเรียนหนักอยู่ตามคำสั่งของคนจ่ายเงิน ส่วนพี่โปรดหลังจากที่ไปเจอพี่มินวันนั้นก็ไม่ค่อยได้เจอพี่โปรดเกือบทุกวันเหมือนเมื่อก่อน​ ผมเข้าใจเหตุผลที่พี่โปรดไปอยู่ไปดูแลพี่มินบ่อยๆ พี่โปรดเคยเล่าให้ฟังเรื่องของพี่มินกับพ่อของน้องติณฑ์แล้ว น่าสงสารพี่มินนะครับผมได้แต่สวดมนต์ขอให้หลวงพ่อคุ้มครองพี่มินกับน้องติณฑ์ ขอให้ทั้งคู่ได้พบเจอแต่สิ่งดีๆเรื่องดีๆคนดีๆ และขอให้ผ่านพ้นเรื่องราวตรงนี้ไปด้วยดีทุกอย่าง

ปังๆๆ "พี่โปรดตัวเองเมารึเปล่าเนี่ย" ผมเปิดประตูห้องแล้วประคองคนตัวสูงใหญ่ข้างหน้าให้ไปนั่งที่เตียงก่อนจะเปิดพัดลมไอเย็นทั้งสามตัวให้เขานั่นแหละ ก็พี่โปรดน่ะขี้ร้อนจะตายขืนไม่เปิดให้มีหวังตาคมๆนั่นคงเชือดคอผมแน่

"อืมนิดหน่อยว่ะ ไอ้ปอพากูไปอาบน้ำทีสิ" ผมแอบถอนหายใจกับขี้เมาเบาๆแล้วนั่งยองๆถอดถุงเท้ารองเท้าตามด้วยเสื้อผ้าให้ ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันเอวแล้วพาพี่โปรดไปอาบน้ำสระผมให้อย่างไม่อิดออด ในใจก็ฟันธงไปแล้วว่านี่มันไม่นิดหน่อยแล้วมั้งขี้เมาก็อาการออกซะขนาดนี้น่ะนะ

"อ้าปาก" หลังอาบน้ำสระผมเสร็จแล้ว ผมก็สั่งพร้อมจัดการแปรงฟันให้คนตัวใหญ่ตาฉ่ำหวานเยิ้มมือไม้อยู่ไม่สุขจ้องแต่จะล้วงนั่นลูบนี่ตลอด

"ปอมึงทำให้กูหน่อยสิ อยากว่ะ" พี่โปรดกดไหล่ผมให้นั่งคุกเข่าตรงหน้าแล้วจับลำเนื้อตัวเองมาถูไถปากผมเบาๆก่อนจะดันเข้ามา และก็เหมือนเกือบทุกครั้งที่เราเจอกันนี่เป็นสิ่งที่เรามักจะร่วมกันทำด้วยความเต็มอกเต็มใจทั้งคู่ ถ้าจะต้องเกี่ยวข้องหรือผูกพันกันแค่เรื่องร่างกายแต่มันจะสามารถยืดเวลาที่มีความสุขให้อยู่ตรงหน้านานขึ้นอีกนิดผมก็จะยินดีทำ


วันนี้ผมได้มีโอกาสเจอกับพี่มินอีกครั้งและก็ได้เจอกับเพื่อนของพี่โปรดหลายๆคนด้วยรวมถึงพี่ตุลย์พ่อของน้องติณฑ์ พี่เขาเป็นผู้ชายที่ดูดีหล่อมากๆดูอบอุ่นสุดๆ ถ้าผมไม่ติดใจเรื่องที่พี่โปรดเล่าให้ฟังเองว่าทำไมเขาถึงเลิกกันนะผมจะเชียร์ให้เขาคืนดีกันสุดใจขาดดิ้นเลยแหละ ดูจากสายตาที่พี่ตุลย์มองพี่มิน ใครๆก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกผิดและความรักที่พี่ตุลย์มีให้พี่มินว่ามันมากมายขนาดไหน

"สวัสดีครับน้องติณฑ์ของพี่ปอ วันนี้เราเจอกันอีกแล้วนะเจอกันบ่อยๆแบบนี้ถ้าออกมาน้องติณฑ์ต้องรักพี่ปอแน่เลย เฮ้อ.อยากเจอจัง ยังไงพี่ปอรักก็ต้องขอฝากตัวให้น้องติณฑ์ช่วยดูแลพี่ปอรักด้วยนะครับ อย่าลืมนะเราสองคนมีสัญญากันแล้วว่าเราจะรักและดูแลกัน จุ๊บ" ผมกระซิบพึมพำพูดเองเออเองกับท้องของพี่มินก่อนที่พี่มินจะหยิกแก้มผมแล้วดึงเข้าไปกอดจากนั้นก็ขอตัวกลับก่อน อ้อมกอดของพี่มินอุ่นจังไม่รู้ว่าอุ่นเพราะพี่มินมีสัญชาตญาณของความเป็นแม่ หรืออุ่นเพราะผมไม่เคยได้รับสัมผัสที่ดีแบบนี้จากใครมาก่อนแม้กระทั่งพี่โปรดก็เถอะมันก็ไม่ได้อุ่นไปจนถึงหัวใจแบบนี้

หลวงพ่อครับ ปอขอรบกวนหลวงพ่ออีกสักเรื่องนะครับ ถ้าในสักวันผู้ชายที่มีแต่ความอบอุ่นของปอคนนี้เขาต้องเผชิญกับความเลวร้ายอะไรก็ตาม ปอขอแบ่งเบาความเลวร้ายนั้นมาจากพี่มินเพื่อให้พี่มินกับน้องติณฑ์ได้พานพบกับความสุขในชีวิตนะครับ และถ้าแม้ว่าสักวันหนึ่งปอมีบุญวาสนาพอ ในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดของปอขอแค่มีความอบอุ่นเหมือนพี่มินช่วยมาคลายความหนาวเย็นที่ปอต้องเผชิญด้วยเถอะนะครับ

​พี่โปรดมาส่งพี่ตุลย์ที่คอนโด ผมก็นึกแปลกใจเบาๆว่าทำไมพี่โปรดไม่บอกเพื่อนเรื่องที่ห้องพี่โปรดเองก็อยู่ตรงข้ามกับห้องพี่ตุลย์นั่นแหละ ดูยังไงพี่ตุลย์ก็ยังไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด เฮ้อ..ผมคิดเผือกเรื่องพี่โปรดกับพี่ตุลย์จนปวดหัวเลยต้องควักโทรศัพท์ออกมาเล่นเกมส์คลายเครียดหูก็คอยฟังพี่โปรดกับพี่ตุลย์คุยกันไปด้วย แต่พี่โปรดน่ะสิไม่รู้ว่าไปเอาอารมณ์อยากมาจากไหนนั่งคุยกับพี่ตุลย์อยู่ดีๆจู่ๆก็มาลากแขนผมเข้าไปทำนั่นแหละที่ห้องพี่ตุลย์ซะงั้น ผมอายพี่ตุลย์นะไม่ใช่ไม่อาย แต่ขัดอะไรท่านโปรดปราณเขาได้ล่ะก็อย่างที่เคยบอกท่านโปรดน่ะถ้าไม่อยากเสร็จท่านเขาก็จะไม่ยอมเสร็จไม่ว่าจะที่ไหน แม้กระทั่งห้องนอนของเพื่อนท่านเองก็เถอะ 

สุดท้ายผมก็โดนกินเรียบเหมือนทุกทีมันดูเหมือนว่าผมยอมจนพี่โปรดได้ใจ แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะผมไม่ได้อยู่ในสถานะอะไรที่จะงัดข้อต่อรองกับพี่โปรดได้นี่ มันอาจเป็นเรื่องน่าอายที่ผมยอมละทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองทุกอย่างเพื่อผู้ชายคนนี้ แต่คุณคิดไหมว่าในทุกๆการกระทำของคนเรามันต้องมีเหตุผลในสิ่งที่ทำลงไปเสมอ และเหตุผลของผมคงเป็นเหตุผลที่โง่งมในสายตาของหลายๆคน เหตุผลแค่เพราะรัก ผมรักผู้ชายคนนี้เท่านั้นเอง


ปังๆๆ!! ผมถึงกับสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงตบประตูปังๆในกลางดึกคืนหนึ่ง ดึกแบบนี้คงมีแค่คนเดียวนั่นแหละ

"พี่โปรด เป็นอะไรครับเนี่ย?" เห็นสีหน้าท่าทางของพี่โปรดแล้วมันทำให้ผมต้องแปลกใจพร้อมๆกับจู่ๆก็รู้สึกวูบโหวงอยู่ในอกอย่างช่วยไม่ได้ เกือบอาทิตย์แล้วมั้งที่ผมกับพี่โปรดไม่ได้ติดต่อกันตั้งแต่วันสุดท้ายที่พี่โปรดโทรมาบอกว่าจะไปงานวันเกิดพี่ตุลย์และมีเซอร์ไพรส์ให้พี่มิน จากนั้นพี่โปรดก็เงียบไปเลย ผมก็ไม่ได้โทรหรือไลน์ไปรบกวนเพราะเห็นพี่โปรดกำลังยุ่งๆทั้งเรื่องเรียน เรื่องร้านและเรื่องเพื่อนอยู่

"ปอ" ผมใจหายวูบไปกว่าเดิมเมื่อเห็นน้ำใสๆไหลมาจากหางตาพี่โปรด ก่อนที่พี่เขาจะเดินเข้ามาในห้องคว้าตัวผมไปกอดแน่น มันเต็มไปด้วยความสั่นสะท้านเจือด้วยเสียงสะอื้นไห้จนผมปวดไปหมดทั้งใจ

"เป็นอะไรตัวเองบอกเค้าสิ โปรดปราณครับบอกปอรักสิครับว่าเป็นอะไรร้องทำไมครับ" หลังจากที่ผมให้พี่โปรดนอนหนุนตักร้องไห้เงียบๆได้พักใหญ่ มือหยาบกระด้างเพราะผ่านการทำงานหนักมาตั้งแต่เด็กของผมเอื้อมไปเช็ดน้ำใสๆที่ไหลมาไม่หยุดของผู้ชายตัวโตๆที่นอนหนุนตักอยู่

"ปอพรุ่งนี้มึงย้ายไปอยู่กับกูนะ ไปอยู่ที่คอนโดกัน" พี่โปรดหลับตาหันหน้าซุกเข้ากับท้องผมแล้วพึมพำออกมาเบาๆ ยังมีเสียงสะอื้นดังคลอไม่หยุด

"ทำไมล่ะ มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า" ทันทีที่พี่โปรดเอ่ยจบ คำตอบของพี่โปรดในคำถามของผมมันทำให้น้ำตาผมร่วงรินมาไม่แพ้คนที่นอนสะอื้นอยู่กับตักตัวเอง พี่มินความอบอุ่นอีกคนกับน้องติณฑ์ความสุขของผม คนที่ผมไม่เคยเห็นหน้าน้องเลยสักครั้งแต่ผมก็ยังหลงรักอย่างล้นหัวใจคนที่ผมสัญญากับตัวเองว่าผมจะเป็นคนป้อนข้าวเป็นคนอาบน้ำให้ตอนนี้เขาทั้งคู่ได้จากไปแล้ว ไปในที่ที่ผมไม่สามารถตามหาพวกเขาได้เจอไปในที่เดียวกันกับหลวงพ่อ

"ฮือออออ"

"อย่าร้องดิวะ ฮึก" พี่โปรดดึงผมให้ล้มตัวนอนข้างๆกันก่อนจะกอดผมไว้แน่น เสียงสั่นๆเอ่ยปลอบออกมาอย่างอ่อนโยนทั้งที่สภาพของพี่โปรดเองก็ไม่ต่างจากผม ตั้งแต่ที่ผมเจอพี่มินกับพี่ตุลย์ที่โรงพยาบาลครั้งก่อนถ้ามีเวลาพี่โปรดก็มักจะพาผมไปเล่นกับพี่มินที่บ้านบ่อยๆ ตอนนี้พี่มินที่ใจดีกับผมมาตลอดคนนั้นได้จากไปแล้ว

"เค้าเจ็บที่หัวใจอ่ะ ฮึกก เค้าหยุดร้องไม่ได้เลย ฮืออ" ไม่รู้ว่าเราทั้งคู่กอดกันร้องไห้ไปด้วยกันนานเท่าไหร่และไม่รู้ว่าน้ำตาของเรามันหยุดไหลไปตอนไหน รู้แต่ว่าตอนนี้ความรู้สึกเสียใจมันท่วมท้นจนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้หมด มันเหมือนเหตุการณ์ได้ย้อนไปในวันที่ผมสูญเสียหลวงพ่อความรู้สึกนั้นผมต้องมาเจอกับมันอีกแล้ว คำว่าสูญเสียถ้าไม่เกิดขึ้นกับใครเขาคงไม่รู้ถึงความเสียใจว่ามันมากมายขนาดไหน อ้อมกอดของเราทั้งคู่รัดกันแน่นขึ้นเหมือนเราต่างถ่ายทอดและแบ่งเบาความเจ็บปวดซึ่งกันและกัน

หลวงพ่อครับ ปอฝากคนที่เขาได้เดินทางไปหาหลวงพ่อด้วยนะครับ หวังว่าหลวงพ่อจะเมตตาพี่มินกับน้องติณฑ์ รับทั้งคู่ให้อยู่ในร่มเงาของหลวงพ่อเหมือนที่หลวงพ่อเคยเมตตาปอนะครับ..

หลังจากวันนั้นต้นเดือนพย.ผมก็ย้ายมาอยู่ห้องพี่โปรดที่อยู่ตรงข้ามกับห้องพี่ตุลย์ แต่ห้องแถวของป้าลัยผมก็ยังเช่าไว้อยู่นะเพราะไม่รู้ว่าสัญญาของผมกับพี่โปรดจะจบลงวันไหน ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆอย่างน้อยผมก็ยังมีที่ให้กลับไปพักพิง

"พี่โปรด แล้วแฟนพี่มินล่ะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เค้าไม่เคยเห็นพี่ตุลย์เลย" ผมถามอย่างสงสัย ก็ผมมาอยู่ที่นี่ได้เดือนกว่าๆแล้วยังไม่เคยเห็นพี่ตุลย์สักครั้งนี่นา

"มันไปอยู่บ้านมินที่ปากน้ำ ว่าแต่มึงเถอะไอ้ปอจะอ่านหนังสือหรือจะเล่นเกมส์เอาให้แน่ซักอย่าง สอบไม่ติดอย่ามาฟูมฟายให้กูเห็นก็แล้วกัน" พี่โปรดผลักหัวแล้วดึงโทรศัพท์ออกจากมือผม โหย วัยรุ่นเซ็งเลย

"เค้าจะทำต้มมาม่าใส่ไข่ตัวเองจะกินด้วยปะ กองทัพต้องเดินด้วยท้องเค้าขออิ่มท้องก่อนเดี๋ยวกลับมานั่งอ่านหนังสือจริงๆ" ว่าแล้วก็เดินไปคุ้ยหาไข่ ผัก กับหมูสับมาต้มมาม่า มันเป็นเมนูที่ผมชอบกินตั้งแต่อยู่วัดจนถึงทุกวันนี้แหละ

"เผื่อกูด้วย ของกูเอาสองซอง" พี่โปรดตะโกนมาจากโซฟาแน่ะ! ยึดโทรศัพท์ผมเพื่อตัวเองเอาไปเล่นเองเนี่ยนะ

"ที่แท้ก็อยากเล่นเหมือนกันนั่นแหละ คนแก่ก็งี้" ผมบ่นเบาๆแอบเบ้ปากใส่คนที่นอนเล่นเกมส์ในโทรศัพท์อย่างเอาจริงเอาจัง

"ตัวเองมากินได้แล้ว เสร็จแล้ว" พี่โปรดเดินตามกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวมานั่งที่เก้าอี้ ต้มมาม่าทีไรขาดไม่ได้ก็คือต้องมีกระเทียมเจียวสดๆโรยหน้าด้วยทุกครั้ง

"อร่อยว่ะ มึงอย่ากินเยอะมาม่าน่ะมันไม่ค่อยมีสารอาหารอะไรหรอก เอามานี่" ผมหน้าหงิกทันควัน ไรว้าคนอุตส่าห์ต้มแยกคนละสองซองละยังโดนพี่โปรดฉกไปกินเสียเกือบครึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นข้อดีหรือข้อเสียกับนิสัยเรื่องกินง่ายอยู่ง่ายของพี่โปรด ไอ้ผมก็ทำกับข้าวไม่ค่อยเป็นหรอกแต่ทำอะไรมาพี่โปรดก็กินได้หมดเลยแบบนี้เขาเรียกว่าลิ้นจระเข้

"สิ้นปีนี้ตัวเองไปไหนอ่ะ" ผมล้างชามไปด้วยถามคนที่นั่งเล่นเกมส์อยู่เก้าอี้ตัวเดิมไปด้วย นี่จะสิ้นปีแล้วยังไม่เห็นพี่โปรดเปรยๆว่าจะไปไหนเลย การที่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้บ่อยๆถึงแม้พี่โปรดจะไม่ได้มาค้างที่นี่ทุกคืนก็ตาม แต่มันก็ทำให้บางครั้งหัวใจผมเองนี่แหละเผลอคิดไปว่าเราเป็นคู่รักกัน ทั้งที่ความจริงมันไม่ได้เฉียดใกล้คำนั้นเลย

"ไม่ไปไหนกูก็อยู่ที่นี่ทำงานเหมือนเดิม ทำไมหรือมึงอยากไปเที่ยวที่ไหนบอกก่อนว่ากูไม่ว่างนะ" 

ตรู๊ดๆๆ "เออว่าไง ตีอะไรกับผัวมาอีกล่ะ" ผมเหลือบตามองพี่โปรดที่ทำหน้าเซ็งๆรับโทรศัพท์คงเป็นจากเพื่อนพี่เขานั่นแหละ พี่โปรดเดินไปคุยที่ระเบียงก่อนจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา

"สองสามวันนี้กูไม่ได้มานะ มึงก็ตั้งใจเรียนเข้าล่ะอย่าเอาแต่เล่นเกมส์หนังสือหนังหาน่ะอ่านบ้าง สมองยิ่งกลวงๆอยู่" พี่โปรดบ่นยาวๆไปจบหนึ่งก่อนจะออกจากห้อง พอทั้งห้องเหลือแค่ผมคนเดียวมันก็ทำให้อดวังเวงไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะว่าสถานที่ตรงนี้ไม่ใช่สถานที่ที่ผมคุ้นชินเลยทำให้เหงามั้ง แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ผมไม่เคยชินเพราะมันจะง่ายขึ้นในวันที่ผมต้องเดินจากไป


"โอ๊ะ! ขอโทษด้วยนะ เจ็บมากมั้ยเป็นอะไรรึเปล่า" ผมรีบลนลานขอโทษผู้ชายตัวเล็กๆผอมๆที่ผมชนซะล้มก้นจ้ำเบ้า ข้าวของในมือร่วงเกลื่อนไปหมด

"ไม่เป็นไรอ่ะเราผิดเองที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือมัวแต่อ่านแนวข้อสอบอยู่ นายล่ะเป็นอะไรมากมั้ยเจ็บตรงไหนรึเปล่า" ผู้ชายที่ยังนั่งก้นจ้ำเบ้าเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ผม มันสว่างไสวสดใสน่ารักจนผมอดยิ้มตามไม่ได้ พี พิชญะ ชื่อที่ติดกับปกสมุดน่าจะเป็นชื่อของเขามั้ง ชื่อก็เพราะด้วยนะเนี่ย

"ขอบใจนะ นายมาเรียนที่นี่นานรึยังเราเพิ่งมาเรียนที่นี่ ยินดีที่ได้รู้จักนะเราชื่อพีนายล่ะ" ผมประคองพีขึ้นมา แล้วมองตามเหล็กดัดฟันสีฟ้าที่ขยับเขยื้อนไปตามคำพูดนั้นอย่างเพลินตา เสียงก็เพราะหน้าตาก็น่ารักแถมมนุษยสัมพันธ์ก็ดีอีกต่างหาก

"เราชื่อปอรักเรียกปอเฉยๆก็ได้ เรามาเรียนที่นี่ได้เทอมกว่าแล้ว" จากนั้นผมก็ได้เพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน เราสองคนไปกินเค้กกับชาเขียวปั่นที่ร้านข้างโรงเรียนกวดวิชา การพูดคุยกับพีครั้งนี้ทำให้ผมรู้ว่าพีเรียนอยู่โรงเรียนเอกชนชายล้วนแห่งหนึ่งและกำลังตั้งใจจะสอบเข้าสถาปัตย์ที่มหาวิทยาลัยเดียวกับผมอีกด้วย พีคุยสนุกไม่ถือตัวอะไรสักนิดทั้งที่ดูแล้วผมว่าพีน่าจะเป็นลูกคุณหนูคนมีเงินพอสมควรแถมพียังขอเป็นเพื่อนกับผมอีกด้วย เราแลกไลน์แลกเบอร์โทรศัพท์กันและนี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นอีกหนึ่งเรื่องในชีวิตของผม

หลังจากแยกกันกับพีแล้วผมก็นั่งรถเมล์ไปที่ร้านลุงเลิศ พรุ่งนี้โรงเรียนหยุดสิ้นปีแล้วผมเลยไม่ต้องกลับไปนอนตั้งแต่หัวค่ำ สามทุ่มของผมนี่หัวค่ำนะเพราะปกติผมต้องทำงานที่ร้านลุงเลิศกว่าจะได้นอนก็ตีหนึ่งกว่าๆพอไม่ได้ไปทำงานที่ร้านลุงมันเบื่อๆเหงาๆอยู่เหมือนกัน

"สวัสดีครับลุง สวัสดีครับพี่เปี๊ยกพี่จบ" ผมยกมือไหว้ลุงเลิศกับพี่ๆพอทั้งสามคนเห็นผมคำถามแรกก็คือ ผัวมึงไปไหน ไอ้ผมน่ะก็อยากตะโกนตอบไปดังๆว่าก็อยากให้เป็นผัวจริงๆแหละแต่มันไม่ใช่ไง เฮ้อ..

ตรู๊ดๆๆ "ครับพี่โปรด"

"มึงอยู่ไหน เลิกเรียนแล้วทำไมไม่กลับห้อง" พี่โปรดถามด้วยเสียงเรียบๆนิ่งๆ แต่ดูเหมือนอารมณ์จะเสียจากอะไรสักอย่าง

"เค้าอยู่ร้านลุงเลิศพรุ่งนี้โรงเรียนหยุดเค้าเลยมาเที่ยวหาลุงที่ร้านน่ะ พี่โปรดอยู่ห้องเหรองั้นเดี๋ยวเค้ารีบกลับนะรอแป๊บนึง" ผมรีบตัดสายก่อนจะขอตัวกลับแล้ววิ่งไปโบกวินมอเตอร์ไซค์ให้ไปส่งที่คอนโดทันที ขืนไปช้ามีวี่แววว่าผมจะโดนงับหัวแน่

"พี่โปรดมานานรึยัง เค้าขอโทษนะไม่รู้ว่าวันนี้พี่โปรดจะมาน่ะ" เข้ามาในห้องผมก็เห็นพี่โปรดนั่งจมกองกระดาษอยู่บนโซฟา รอบๆตัวเต็มไปด้วยกระดาษเกลื่อนไปหมด

"มาได้พักใหญ่ละ หิวว่ะมึงซื้ออะไรเข้ามากินด้วยรึเปล่า" พี่โปรดไม่ได้เงยหน้ามาหรอกแต่ยังงมอยู่กับชีทปึกใหญ่ในมือ ฉิบ...แล้ว ใครจะรู้ว่าท่านโปรดปราณหิวอ่ะ เดี๋ยวได้ฟาดงวงฟาดงาใส่ผมแน่

"เค้ารีบมาเลยไม่ได้แวะซื้อกับข้าว ตัวเองหิวมากมั้ยเดี๋ยวเค้าผัดมาม่าให้กินรับรองความอร่อยรอแป๊บนะไม่เกินสิบนาทีครับท่าน" เพราะรู้จักพี่โปรดมาตั้งแต่ปลายปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ก็ได้หนึ่งปีนิดๆเลยพอจะรู้นิสัยพี่โปรดบ้าง คนนี้น่ะถ้าโมโหหิวขึ้นมาระดับความดาร์คไม่เคยทำให้ผิดหวังปากจะร้ายกว่าที่เป็นอยู่ห้าระดับ

"ถ้ามึงเอาเวลาที่มัวแต่ฟุ้งอยู่ตรงนี้ไปทำนะ ป่านนี้กูได้กินละ" จบคำพูดเนือยๆนั้นผมก็รีบไปทำผัดมาม่าให้พี่โปรดทันควัน

"นี่วันนี้เค้าได้เพื่อนใหม่เพิ่มมาอีกคนด้วยแหละน่ารักมากๆเลย คนนี้ตั้งใจจะสอบที่เดียวกับเค้าด้วยนะ" ผมจ้อถึงพีให้พี่โปรดฟังแต่รู้ว่าพี่เขาไม่ได้สนใจฟังอะไรหรอกนอกจากเมียชีทในมือน่ะ

"กุ้ง" พอท่านเขาสั่งผมก็ต้องจิ้มกุ้งใส่ปากให้ท่านงับ อืม..สบายเสียจริง สงสัยว่าผมจะทำให้พี่โปรดเคยตัวเรื่องป้อนข้าวแล้วล่ะ พอผัดมาม่าสองซองหมดจานพี่โปรดก็ลุกไปอาบน้ำแล้วมานั่งงมกับเมียชีทต่อ ผมสงสารพี่โปรดนะไหนจะงานที่ผับไหนจะเรียนปีสามแล้วด้วยหนักไปเสียทุกทาง

"ดื่มนมอุ่นๆก่อนนะครับ เค้าว่าพักสายตาซักแป๊บก่อนมั้ยเดี๋ยวเค้านวดให้" ผมนั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อนพี่โปรด เงยหน้ามองนาฬิกาอีกทีก็เกือบจะตีหนึ่งแล้วเลยไปอุ่นนมให้พี่เขาดื่มท้องจะได้อุ่นๆ

"อืม ก็ดีกูปวดตาว่ะ" พี่โปรดยกนมมาดื่มจนหมดแก้วแล้วเอนตัวลงนอนหนุนตักผมสีหน้าท่าทางดูล้าจริงๆ ผมประคองหัวพี่โปรดหนุนกับหมอนแล้วลงไปนั่งขัดสมาธิกับพื้นนวดทั้งขมับข้อนิ้วมือฝ่ามือไล่ลงไปจนถึงฝ่าเท้า ใช้เวลานวดไม่นานพี่โปรดก็กรนออกมาเบาๆเสียแล้ว

เห็นพี่โปรดหลับผมก็ลุกไปล้างไม้ล้างมือเอาผ้าห่มผืนเล็กมาห่มให้แล้วนั่งมองคนที่นอนบนโซฟา มือเจ้ากรรมมันก็เอื้อมไปลูบคิ้วเข้มๆที่ชอบขมวดเป็นปม เปลือกตาคมที่เวลาลืมตามามองสบกันทีไรหัวใจผมแทบจะกระโดดออกมาเต้นเป็นจังหวะแทงโก้ จมูกโด่งๆที่ผมอิจฉาอยากได้แบบนี้บ้าง และปากร้ายๆที่เคยจูบกันนับครั้งไม่ถ้วน เวลาปีกว่าๆที่ผ่านมาผมมีผู้ชายคนนี้เข้ามาในชีวิต คนที่เป็นเหมือนครอบครัวคนเดียวในโลกของผม คนที่ทำให้ผมร้องไห้แทบขาดใจแต่ก็ยิ้มได้อย่างมีความสุข

"แมงปอตัวนี้มันหลงรักพระอาทิตย์อย่างสุดหัวใจ รักทั้งที่รู้ว่าจะไม่ได้ความรู้สึกนั้นตอบกลับมา รักทั้งที่ไม่ควรไปอาจเอื้อมของสูงค่าแบบนี้ รักทั้งที่รู้ว่าซักวันนึงชีวิตน้อยๆของตัวเองอาจต้องถูกแสงแดดที่ร้อนแรงแผดเผาจนแตกสลายไป" ผมประคองมือใหญ่ของพี่โปรดขึ้นมาแนบแก้ม พรางพึมพำบอกคำรักที่มันเอ่อล้นจนต้องระบายออกมา

"ไม่ว่ามึงจะรู้สึกรักมากมายซักแค่ไหน แต่ถ้าถึงวันนั้นกูหวังว่ามึงจะจำคำสัญญาและทำตามข้อตกลงของเราได้ง่ายๆนะแมงปอ" มีเสียงทุ้มเอ่ยกลับมาทั้งที่พี่โปรดยังหลับตาอยู่

"...." ผมนิ่งเงียบไม่กล้าตอบรับคำที่เคยตอบได้ง่ายๆเหมือนเมื่อก่อน ทำไมเวลานี้ผมถึงไม่กล้าที่จะเอ่ยคำยืนยันนั้นออกไปนะ 

คนเราพบเจอกันไม่ว่าเร็วหรือช้าเราก็ต้องจากกันอยู่ดีไม่ว่าจะจากเป็นหรือจากตายก็ตาม เพราะฉะนั้นตอนนี้ผมขอสร้างความทรงจำระหว่างกันและกันให้มากที่สุด เผื่อในเวลาที่จากกันอย่างน้อยผมก็ยังหลงเหลือความทรงจำเอาไว้ให้ได้คิดถึงยามข้างๆกายไร้ซึ่งเงาของความสุขที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้

"บางครั้งการยึดติดมันก็ทำร้ายตัวเรามากกว่าการปล่อยไป อยู่ให้ถูกที่เดี๋ยวมึงก็มีค่าเองจำไว้ให้ดีๆ" พี่โปรดยังพึมพำต่อเบาๆแต่มือหนากลับดึงผมขึ้นไปนอนด้วยกันบนโซฟา ลมปากพูดจาผลักไสแต่ก็เป็นมือใหญ่ของพี่ไม่ใช่เหรอครับที่เหมือนกับดึงผมให้เข้ามาในอ้อมกอดนี้อยู่ร่ำไป แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่ผมจะหันหลังให้พระอาทิตย์ได้จริงๆสักที...



***"ความรักทำให้เรายอมรับทุกอย่างยกเว้นความจริง" 

ตอนแรกว่าจะพาไก่จ๋ามาตอนที่22 แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อคืนแต่งไปถึงคิดถึงนางซะงั้น แต่ฟางจะยังไม่ให้นางมาเจอท่านโปรดเพราะยังนึกไม่ออกขอเวลาให้น้องมีความสุขแบบดิบๆอีกสัก3-4ตอนเน้อ เดี๋ยวจะพาไปทัวร์สถานีหน่วงกัน ใกล้ๆจะแจ้งให้รู้ตัวกันอีกครั้ง ไม่รู้ว่าตอนนี้ หนูมินพี่ติณฑ์ หรือไก่จ๋ามาแย่งซีนไปเดี๋ยวฟางจะตามอ่านเม้นตอบรับอีกที น้องติณฑ์รู้จักกับน้องหลงตั้งแต่อยู่ในท้อง ที่ปอรักขอกับหลวงพ่อไว้มันอาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาทั้ง3ได้พบเจอกันในเวอร์ชั่นน้องหลง ฟางตั้งใจเขียนแบบนี้ไม่ได้จะมอมเมาว่าเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติแต่ฟางเป็นคนนับถือสิ่งศักดิ์ในระดับหนึ่ง และคิดว่าการที่เราทุกคนวนเวียนมาเจอกันนั่นเป็นเพราะเรามีกรรมต้องมาชดใช้กันให้หมด กรรมดีกรรมชั่วค่อยว่ากันเน้อ 

***ตอบเม้นสักนิด ฮีซอล เราชอบเม้นของคุณตอน18 คือเราอ่านไปแล้วแบบอินตามที่คุณเม้น เราชอบในความอินที่คุณมีให้มันเหมือนกับว่าถ้าเราแสดงเป็นนางร้ายเราก็ทำให้คุณอินจนคุณจะแจกเปลือกทุเรียนให้เรา เราชอบมากกกอยากราบงามๆที่ด่าท่านโปรดจนเราสะใจแทน มันต้องให้ได้แบบนี้สิอย่าได้ปรานีท่านโปรดและเมียไก่เด็ดขาด อยากมีกดไลค์เราจะกดให้คุณรัวๆ จุ๊บเหม่งรัวๆแทนแล้วกัน

ตอบ 2475 คำถามเรื่องตอนอุบัติเหตุ เดี๋ยวฟางมาเฉลยจ้าว มันต้องมีเงื่อนงำสิเน้ออ

ตอบ เม้น63ในตอน18 ที่บอกว่าจะยังไม่อ่านกลัวทำใจไม่ได้ใกล้จบค่อยอ่าน แต่คิดดูแล้วมาอ่านพร้อมกับคนอื่นๆนี่แหละไม่ต้องเจ็บคนเดียวมีคนเจ็บเป็นเพื่อน อันนี้ฟางก็ชอบ​555 โอยรู้สึกผิดอ่าาา ตกลงเค้าเป็นคนทำให้พวกตัวเองต้องเจ็บใช่มั้ยอ่าา เค้าขอโต๊ดด เค้าจะเจ็บเป็นเพื่อนพวกตัวเองนะ เค้ารับปากว่าจะให้ท่านโปรดเจ็บกว่าพวกตัวเองเป็นเท่าตัวไปเล้ย

คุณแอปapp ยังคิดถึงและเป็นกำลังให้กันเสมอนะคะ คุณมี้ คุณรัชนี น้องส้ม น้องก้อย ด้วยค่ะ

และยังมีอีกหลายท่านหลายคอมเม้นที่ฟางไม่ได้ตอบอยากทึ้งผมตัวเองฟางขี้เม้าอยากตอบทุกคนอ่ะทำไงดี จะย้อนไปตอบทีละเม้นก็กลัวแต่งตอนต่อไปไม่ทัน เค้าขอโต๊ดดด แต่กราบขอบพระคุณทุกๆคอมเม้นนะคะ มันคือยาชั้นดีของฟางเลยบางวันแอบขี้เกียจนะเออแบบไม่อยากมานั่งพิมพ์แล้วอ่ะ แต่พอเปิดคอมมาดูแล้วเห็นคนเค้ารออ่ะเราจะเอาความขี้เกียจมาตัดการรอคอยของคนที่รอเหรอ ไม่ได้สิเพราะเคยเป็นคนอ่านที่รอมากๆเลยเข้าใจจะพยายามมาให้สม่ำเสมอที่สุดจ้าว 

ตอนหน้ามาวันพุธเน้อ ฟางขอไปคิดตอนต่อไปพรุ่งนี้ซักวันก่อน เจอคำผิดรบกวนท้วงด้วยเน้อจ้าวบางทีฟางก็พิมพ์จนเบลอ ขอบคุณจ้าว

****แจ้งรายชื่อเจ้าของหนังสือ "ก็แค่ตัวแทน" ท่านใดรายชื่อตกหล่นหรือพิมพ์ผิดรบกวนแจ้งฟางด้วยเน้อ ขอบคุณสำหรับทุกๆท่านจ้าว กราบงามๆ (อีกท่านที่โอนมาวันนี้ยังไม่ได้แจ้งรายละเอียดรบกวนแจ้งด้วยเน้อจ้าว)

**พรุ่งนี้ฟางจะสั่งพิมพ์ตามจำนวนที่สั่งณ.วันนี้ก่อนเน้อจ้าว จะเอาเล่มตัวอย่างมาดูก่อนสิ้นเดือนเผื่อมีอะไรต้องแก้ไขเพื่อป้องกันข้อผิดพลาดและล่าช้าทุกรูปแบบ แต่ยังสั่งจองหนังสือได้ถึงวันที่30มิย. 20.00น. ตามที่ฟางเคยบอกไว้ เพราะฟางจะยืนยันการพิมพ์จริงวันที่1กค.จ้าว ปกเรื่องก็แค่ตัวแทนทั้งเล่ม1และ2สามารถไปดูที่เพจฟางได้จ้าว

79.คุณ พรพิสุทธิ์ ชลบุรี

80.คุณ เมย์ สมุทรปราการ(นัดรับ)

81.คุณ เกษร ราชบุรี

82.คุณ อาริสา ชลบุรี

83.คุณ ปิยะมาศ กทม.

84.คุณ โชติกา กทม.

85.คุณ ธนวัฒน์ สมุทรสาคร (2)

86.คุณ ญาฒิภา กทม.

87.คุณ ธาริณี พิษณุโลก

88.คุณ ปาริศา นนทบุรี

89.คุณ ฉัตร์ธีรวัชร์ ปทุมธานี

90.คุณ สมรรัตน์ ศรีสะเกษ

91.คุณ กมลสา กทม.

92.คุณ ทัศพร ชลบุรี

93.คุณ กนกวรรณ กทม.

94.คุณ ภารดี มหาสารคาม







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น