Mankcanis

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 โดนทิ้ง

ชื่อตอน : บทที่ 4 โดนทิ้ง

คำค้น : นางเอกทะลุมิติ,ทะลุเข้าไปในหนังสือ,ทะลุมิติ,เวทมนต์,นิยายทะลุมิติ,นิยายไม่ติดเหรียญ,Fantasy world นางเอกของข้า สวย แสบ ซ่าทะลุมิติ 18+

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2560 20:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 โดนทิ้ง
แบบอักษร

บทที่ 4

โดนทิ้ง

                พรึบ!

              แหมมม คราวนี้ฉันจับทริคการร่วงจากการข้ามประตูมิติได้ จึงทำให้ฉันไม่ล้มหน้าขมำเหมือนคราวก่อน ฉันปรบมือให้ตัวเองเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบๆตัว ที่นี่เหมือนจะเป็นด้านข้างๆไม่ก็ด้านหลังตึกอะไรสักอย่างที่ไม่ค่อยมีคนเผ่นผ่านเท่าไร แถมตรงนี้ยังมีสวนขนาดเล็กกับสระเล็กๆ แถมมีผีเสื้อบินร่อนอยู่ด้วย

“ สวยจัง เหมือนความฝันเลย ” ฉันพูดออกมาเบาๆ

                สวบๆ

                เอ๊ะ! เสียงอะไรน่ะ

ฉันมองหาต้นตอของเสียงก็พบว่าอยู่หลังพุ่มไม้สวยๆที่อยู่ข้างหลังฉันนั่น  มันจะเป็นตัวอะไรอ่ะ เค้ากลัวน่ะ T_T   แต่ฉันเองก็อดที่จะอยากรู้ไม่ได้ ก็เลยหากิ่งไม้ยาวๆแถวนั้นเขี่ย แต่ก่อนที่ฉันจะเขี่ยเจ้าสิ่งที่อยู่หลังพุ่มไม้ก็ออกมาก่อน ฉันเองก็ตกใจผงะก้าวถอยหลังอย่างเร็วตามสัญชาตญาณ แต่เท้าของฉันที่ใส่รองเท้าคัทชูส้นสูงเกิดพลิกขึ้นทำให้หงายท้องล้มลงไป ทำไมฉันไม่เปลี่ยนชุดก่อนมากันน่ะ (ใส่ชุดนักศึกษามา)

“ โอ๊ยเจ็บๆ กัดอยู่ได้ ” สิ่งมีชีวิตที่อยู่หลังพุ่มไม้ออกมาส่งมา เขาเป็นผู้ชายที่ผมสีน้ำตาล ใบหน้าหล่อๆนั่น กำลังกระโดดตัวโยนมือก็พลางปัดตามลำตัว

“ ไอ้มดบ้าอยากตายนักใช่ไหม ได้ ” สิ้นคำก็เกิดลมแรงรอบๆตัวเขา ฉันที่อยู่ใกล้ๆก็ทำได้แค่เอากระเป๋ามาบังเอาไว้  อ้ายๆๆ ฉันจะปลิวไปด้วยไหมเนี่ย สักพักลมนั่นก็หายไป ฉันเองก็ค่อยๆลดกระเป๋าที่บังอยู่ลงเพื่อที่จะมองเห็นเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า แต่ว่าไอ้ผู้ชายบ้าคนนั่นดันนั่งลงยื่นหน้ามองฉันอยู่ก่อนแล้ว ยื่นอย่างเดียวไม่เท่าไรแต่ใกล้มาห่างไม่ถึงคืบ

“ กรี๊ดดด! ”  ด้วยความที่ตกใจก็เลยกรี๊ดใส่หน้าแถมเอาเท้าถีบเข้าแผงอกเข้าอย่างแรงจนเขาหงายหลังลงไป ฉันจึงใช้จังหวะนี้ลุกขึ้น แต่ก็ต้องล้มลงไปเหมือนเดิมเพราะเจ็บข้อเท้า

“ โอ๊ย! เจ็บนะเดี่ยวปั๊ดสั่งประหารซะเลยนิ ” เขาพูดอย่างหัวหัวเสียก่อนที่จะก้มลงมองฉันที่อยู่ที่พื้น

ปะ  ปะ ประหารเลยเหรอ?

“ กะ ก็ใครใช้ให้นายยื่นหน้าเข้ามาล่ะ ” ฉันเถียงออกไปอย่างกลัวๆ แถมสายตาฉันยังมองเขาจังๆราวกับบอกว่า ฉันไม่ผิด

“ หึ! สาวน้อยว่าแต่เธอเป็นใครทำไมฉันคุ้นหน้าเธอจัง ” ผู้ชายที่มีบุคลิกเจ้าชู้อย่างปิดไม่มิดยิ้มกรื่มถามฉันพลางย่อตัวลงมาในระดับเดียวกับฉัน

“ ก่อนจะถามชื่อคนอื่นก็ต้องบอกชื่อตังเองก่อนสิ มันเป็นมารยาท ” ชายคนนั้นหน้าเหวอแป๊ปนึงก่อนจะหัวเราะออกมา

“ เธอไม่รู้จักฉันจริงๆเหรอ ” ชายคนนั้นยังไม่เลิกหัวเราะถามขึ้น

“ ฉันรู้ฉันจะถามไหม? ” เขาไม่พูดอะไรแต่ยกขาฉันไปพลาดขาเขา ฉันตกใจชักขากลับเพราะกลัวกระโปรงเอสั้นที่ใส่มาจะเปิดเอาแต่เขาจับเอาไว้แน่นมากแถมขยับข้อเท้าฉันไปมา มันเลยทำให้ฉันเจ็บมากฉันพยายามกัดปากไม่ให้ส่งเสียงมันเจ็บมากจนฉันกัดปากไม่ไหว

ไอ้หมอนี่จะหักเท้าฉันหรือไงฟ่ะ อย่าให้ฉันหลุดไปได้น่ะ

“ โอ๊ย เจ็บๆๆ ปล่อยฉันน่ะ มันเจ็บๆ ฮือๆ” ฉันร้องโวยวายออกมาอย่างเสียงดังก่อนที่จะระดมทั้งดีทั้งทุบตัวเขา

“ ทำอะไรกัน! ” เสียงอีกเสียงดังออกมาจากด้านข้างทำให้ฉันกับไอ้คนที่จะหักข้อเท้าฉันหันไปมองพร้อมกัน แล้วก็

“ ซะ ซีดรายซ์ ” ฉันเอ่ยออกมาเบาๆ อ้ายๆๆ จะโผล่มาตอนนี้ทำไมฉันยังคิดแผนเอาคืนไม่ออกเลย

“ เซริต้า ร้องไห้ทำไม ” ฉันเห็นเขาขมวดคิ้วเหมือนสงสัยก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ฉัน แล้วมองหน้าผู้ชายคนนั้นที่จับเท้าฉันอยู่อย่างไม่พอใจ

“ หืม? ผู้หญิงคนนี้คือเฮเลนเหรอ ” ผู้ชายคนนั้นถามแล้วมองหน้าฉัน ฉันไม่รู้จะพูดอะไรก็พยักหน้าสองสามที

“ มิน่าถึงคุ้นๆหน้า ” ^_^

“ ฉันถามเธออย่าร้องไห้ทำไม ” เขาถามเสียงนิ่งราวกับกดดันฉัน

“ เจ็บเท้า ” ฉันพูดพลางก้มหน้าไม่กล้ามองหน้า แหม ก็ฉันรู้สึกว่าจิตสังหารเขามันรุนแรงเหลือเกินนิ ใครจะกล้ามองหน้า และฉันกำลังจะคืนอยู่ว่าจะเอาคืนหมอนี่ดีไหมเพราะแค่นี้ฉันยังกลัวเลย T_T

“ ฉันแค่จะขยับข้อเท้าเธอให้เข้าที่น่ะ แต่มันคงแรงไป ” ผู้ชายคนนั้นอธิบาย

“ ไม่ต้องเดี๋ยวฉันทำเอง ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอพอดี นายไปได้แล้ว ” ซีดรายซ์ทำหน้าตายสไตล์เขาย่อตัวลงมา ข้างฉัน ก่อนจะเอาขาข้างที่เจ็บของฉันไปวางบนขาของเขาแทนแล้วค่อยๆขยับข้อเท้าเบาๆ ฉันจึงรีบเอากระเป๋าปิดกระโปรงเอาไว้อย่างเร็ว ส่วนผู้ชายหัวน้ำตาลคนนั้นกำลังจะลุกออกไป

ไม่น่ะ ฉันยังไม่พร้อมที่จะคุยกับซีดรายซ์ เพิ่งเกิดเรื่องไปเมื่อคืนถ้าหมอนี่คิดจะฆ่าฉันล่ะ

“ นาย   เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป ” ฉันรั้งแขนผู้ชายคนนั้นที่กำลังจะเดินออกไป  เขาหันมามองเหมือนจะถามว่ามีอะไร  นั่นสิ ฉันจะพูดอะไรดี คิดสิคิด

“ ฉันยังไม่รู้จักชื่อนายเลย ” ในที่สุดฉันก็คิดออก

“ ก่อนจะถามชื่อคนอื่นก็ต้องบอกชื่อตังเองก่อนสิ มันเป็นมารยาท ” ฉันอ้าปากเหวอเลย ไม่คิดว่าหมอนี่จะกล้าย้อนฉันคืน ได้รู้จักเกี๊ยวซ่าน้อยไป

“ เรมันติ มอคค่า ”  สาบานเถอะว่านั่นคือชื่อคน

“ แหม ชื่อน่าดูดจังค่ะ โอ๊ย! ” ฉันพูดพลางกัดปากเล็กน้อยใส่เขา ร้องออกมาเบาๆเพราะซีดรายซ์ขยับข้อเท้าฉันอย่างแรง ฉันหันไปมองเขา เขาก็ถลึงตาใส่ฉัน ฉันเลยถลึงตากลับ

“ ไว้เธอว่างๆ ก็ลองมา ‘ดูด’ ดูนะ ” เขาพูดพลางกระพริบตาให้ฉัน 1 ทีก่อนจะเดินจากไป แต่มีคำพูดประโยคหนึ่งทำให้เขาชะงักได้

“ คงไม่ว่างหรอกเพราะ เฮเลนคงจะยุ่งกับการ ‘ดูด’ ของฉันอยู่ ” ซีดรายซ์พูดพลางจ้องมอคค่า ถ้าเป็นในการ์ตูนคงจะมีประกายไฟออกมา

“ หืม หมายความว่าอย่างไรครับเจ้าชาย ” คนที่ชื่อมอคค่าหันมายิ้มล้อๆ ก่อนจะมองหน้าฉันสลับกลับซีตรายซ์ไปมา

“ ก็อย่างที่พูดไป มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่เข้าใจ ” เป็นไงล่ะมอคค่าโดนหลอกด่าไปหนึ่งที่ อิอิ เมื่อโดนหลอกด่าเสร็จเขาก็ยักไหล่เดินจากไปอย่างไม่แคร์ จะบ้าเหรอไอ้กาแฟกลับมาเดี๋ยวนีเลยน่ะ “ ส่วนเธอลุกขึ้นแล้วตามฉันมาได้ล่ะ ฉันใช้เวทย์รักษาให้แล้ว ” เขาพูดพลางยืนหันหลังให้ฉัน

“ นี่ ซีดรายซ์ฉันถามอะไรหน่อยสิ ” 

“ ถ้าฉันไม่ถามก็อย่าพูด ” เขาสั่งโดยที่เขาไม่ได้หันมา ดีแต่สั่งๆคิดว่าเป็นเจ้าชายแล้วอย่าคิดว่าทำอะไรไม่ได้นะ รู้จักเกี๊ยวซ่าน้อยไป เมื่อคิดได้อย่างนั้นฉันก็เอื้อมมือไปหยิบอาวุธที่เตรียมอันนึง ถึงแม้ว่าจะเอามาใช้ผิดวัตถุประสงค์ก็เถอะ ฉันค่อยๆรีบสาวเท้าให้อยู่ในระดับใกล้ซีดรายซ์มาที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนที่จะ….

พรึบ!

ฉันอึ้งอ้าปากค้างไม่กล้าขยับไปไหนเพราะกลัวว่าถ้าขยับไปมากว่านี้มีดที่จ่ออยู่ที่คอจะปักเข้าไป อีกทั้งสายตาราวจะกินเลือดกินเนื้อนี่ด้วย มันเกิดอะไรขึ้นน่ะเหรอ

ฉันที่กำลังหยิบอาวุธชนิดนึงมามันคือกระป๋องแป้งฝุ่น! อย่างสงสัยว่าทำไมในกระเป๋าฉันที่เคยบอกมีแต่อาวุธ ใช่มันคืออาวุธจริงๆนี่น่า อาวุธที่ฆ่าผู้ชายได้ยังไงล่ะ มันคือความสวย ดังนั้นฉันเลยเอาแต่เครื่องสำอางมายังไงละ

 ฉันเขย่าหมายจะไปบีบใส่หัวคนตัวสูงตรงหน้า แต่เขาไหวตัวทันหยิบมีดที่เอวมาจ่อที่คอฉันพลางกดฉันเข้ากับกำแพงตึก แค่แป้งเองน่ะจะฆ่ากันเลยเหรอ

เขามองหน้าฉันก่อนที่จะมองในมือของฉัน พอเห็นว่ามันไม่ใช่อาวุธก็ปล่อยแล้วหยิบขวดแป้งของฉันไปสำรวจ

“ มันคืออะไร ” เขาถามอย่างงๆ เอ่อ เจ้าชายคุณไม่เคยเห็นแป้งเหรอ? ฮัลโหล

“ มันคือผงหอม ” ฉันไม่ได้โกหกน่ะ มันหอมจริงๆ

“ มันสามารถทำร้ายฉันได้รึไงถึงเอออกามารอบทำร้ายฉัน ” เขาถามเสียงนิ่ง แต่คิ้วนี่ขมวดอย่างสงสัย

“ ฉันไม่ได้จะทำร้ายนาย แต่จะเอามาให้ดม แต่ฉันเกิดสะดุดเลยพุ่งไปหานาย ” ฉันแถจนสีข้างถลอก ซีดรายซ์พยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ยังหวาดระแวง พลางดมกระปุกแป้งเหมือนเด็กเจอของเล่นใหม่

“ วิธีเปิดนายก็ลองเขย่าๆ แล้วหมุนทวนเข็มนาฬิกาสิ ” ฉันพูด ซีดรายซ์ก็ตามแล้วทันทีที่เปิด แป้งก็พุ่งขึ้นอัดใบหน้าหล่อๆของเขาอย่างเต็มที่เลย

“ ฮ่าๆๆ โห ถ้าจะขาวโพลนแบบนี้เอาไปชุบแป้งทอดกินได้เลยน่ะเนี่ย ฮ่าๆๆ ” ฉันขำท้องแข็งใครจะไปคิดละว่าจะเห็นภาพแบบนี้ตรงหน้า

“ มันก็หอมดีนะ ” เขาเอ่ยเสียงเย็นออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม ทำเอาฉันหยุดขำแทบไม่ทัน เขาค่อยๆเบียดฉันให้หลังติดกำแพงก่อนที่จะก้มหน้าลงดมซอกคอของฉัน บางครั้งก็แกล้งเอาปลายจมูกมาชนกับคอฉัน ใกล้เกินไปแล้ววว

“ ฉันว่าเธอเองก็เหม็นน่ะ ลองผงหอมหน่อยไหม ” ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรเจ้าชายเจ้าเล่ห์ก็เทแป้งใส่หัวฉัน

“ ม่ายยยยยย หยุดเดี๋ยวนี้เลยน่ะ ซีดรายซ์ๆๆ ”

เขาไม่มีท่าทีจะหยุดจนกระทั่งแป้งหมด เขาจึงหยุด

“ แง้ๆๆ  เปอะไปหมดเลยอ่า ” ฉันโวยวายพลางปัดแป้งตามตัวออก แต่มันดันกระเด็นเข้าตาฉันละสิ

“ โอย แสบตาอ่าซีตรายซ์ ช่วยฉันหน่อยสิ หาน้ำให้ฉันล้างตาหน่อยสิ น่ะๆๆ ” ฉันความมือสะเปะสะปะไปเจอแขนเข้าก็เขย่าๆ

“ จะแกล้งอะไรฉันอีก ” ฉันจะแกล้งอะไรนายล่ะ ดูสภาพฉันก่อนไหม

“ ฉันไม่ได้แกล้งมันเข้าตาจริงๆ ” โห น้ำตาไหลอาบแก้มขนาดนี้ยังหาว่าโกหกอีกเหรอ อคติสุดๆ

“ งั้นค่อยๆ เดินตามฉันมาจะพาไปล้างที่ข้างสระ ”

“ เดินตามมาอะไรล่ะ มองไม่เห็น ” ฉันเริ่มอารมณ์เสียล่ะนะ

“ วุ่นวายจริง ” เขาบ่นให้ฉันได้ยินก่อนจะคว้าข้อมือซ้ายฉันไป ฉันจึงเอามือขวามาเกาะแขนเขาด้วย

“ แล้วใครทำละ ” ฉันเถียง

“ แล้วใครเริ่ม ”

“ แล้วทำตัวน่าหมั้นไส้ทำไมล่ะ ”

เพี๊ยะ

“ เถียงเหรอ ” เขาฟาดฝ่ามือมาตีก้นฉันแรงๆนึงที

“ อีบ้า ไอ้โลกจิต นี่แนะๆๆๆ กล้าทำฉันตอนที่มองไม่เห็นเหรอ ” ฉันทุบตีไอ้บ้าเจ้าชายตรงหน้า ก็มันอายนี่น่า

“ หยุดเดี๋ยวนี้ ”

“ ไม่หยุด ”

“ โธ่เว้ย น่ารำคาญจริง งั้นอยู่คนเดียวไปเลย ” เสียงเขาที่ปนน้ำโมบ่งบอกว่าเขาพูดจริง แถมฝีเท้าของเขาเริ่มถอยห่างจากฉันไป เห้ย ทิ้งจริงดิ ไม่ได้น่ะ

“ ซีดรายซ์ทิ้งฉันจริงเหรอ นี่นาย ”

“…”

“ ซีดรายซ์ นายๆๆ ” ฉันตะโกนถามไปแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ ต่อมขี้น้อยใจก็เริ่มทำงาน น้ำตาที่ไหนก็ไม่รู้ไหลออกมาไม่หยุด

“ ฮึกๆๆ มองก็ไม่เห็น กลัวก็กลัว ที่นี่ฉันก็ไม่รู้จักใครสักคน ฉันก็มีนายอยู่แค่คนเดียวยังจะทิ้งฉันไปอีก ไอ้คนใจร้าย” ฉันพูดเสียงเบาๆอย่างหมดหวัง แต่ขาก็ค่อยๆเดินไปด้านหน้าทางที่ซีดรายซ์นำฉันมาก่อนหน้านี้ แล้วฉันก็เจอขอบสระแต่ดินที่ฉันยืนอยู่มันเกิดทรุดตัวลงทำให้ฉันร่วงลงไปในสระ

ซึ่งฉันไม่รู้เลยว่าสระที่มองว่าสวยงามนั้น แท้จริงแล้วใต้สระมันมีอะไรที่อันตรายรอผู้ที่บุกรุกอยู่

“ กรี๊ดดดดด!!! ”







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น